Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948 (2026-10-07)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.948 van 7 oktober 2026 Sociale zaken en volksgezondheid
- Kind & Gezin Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XII KAMER
ARREST
nr. 267.948 van 7 oktober 2026
in de zaak A. 245.698/XII-9914
In zake :
de VOF CLÉMENCE & JULIETTE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Meindert Gees en Hanna Biebauw
kantoor houdend te 8500 Kortrijk
Engelse Wandeling 2F5
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
het AGENTSCHAP OPGROEIEN REGIE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Stefaan Verbouwe
kantoor houdend te 1150 Brussel
Tervurenlaan 270
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
1.
Het beroep, ingesteld op 1 september 2025, strekt tot de
nietigverklaring van “de beslissing van 4 juli 2025 tot opleggen van een geldboete
aan een organisator kinderopvang voor baby’s en peuters”.
II. Verloop van de rechtspleging
2.
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de
verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een verslag opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-1/57
De verzoekende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het
geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste
memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 24 september 2026.
Kamervoorzitter Chantal Bamps heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Isaac Defoort, die loco advocaten Meindert Gees en
Hanna Biebauw, verschijnt voor de verzoekende partij, en advocaat
Stefaan Verbouwe, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten en juridisch kader
3.1.
De verzoekende partij is een vennootschap onder firma en heeft
onder meer tot doel:
- De organisatie van kinderopvang;
- Het oprichten, beheren en uitbaten van kinderdagverblijven en crèches,
kinderkribben, onthaalmoeders en overige kinderopvang en kinderopvang door
onthaalmoeders.
De verzoekende partij beschikt over een vergunde capaciteit van
246 kinderopvangplaatsen voor baby’s en peuters.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-2/57
3.2.
Op 22 november 2023 doet de verwerende partij, in het kader van
een kwaliteitsvolle opvolging van de werking van de verzoekende partij, bij het
Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling een aanmelding.
Daarvan wordt de verzoekende partij op de hoogte gebracht met
een e-mail van dezelfde dag waarin de verwerende partij het volgende aangeeft:
“Opgroeien kan beroep doen op het VECK-team Kinderopvang vanuit voorzorg,
om op basis van signalen een risicotaxatie te vragen. Door risicotaxatie kan
bijvoorbeeld de opvolging gerichter georganiseerd worden, kunnen eventuele
doelstellingen geformuleerd worden voor de verdere verbetering en kan de aard en
de snelheid van verdere opvolging bepaald worden.
Risicotaxatie brengt op deze manier in beeld op welke onderdelen een
meersporenbeleid mogelijks dient te worden ingezet.
De reden van deze aanmelding is de vaststelling van de klachten m.b.t. uw
opvanglocaties, de gehanteerde communicatie naar Opgroeien regie en ouders toe
alsook de draagkracht van de medewerkers.
Het VECK zal u hiertoe uitnodigen voor een gesprek met als opzet een risicotaxatie
op te zetten m.b.t. de werking binnen de kinderopvanglocaties waarvan Clémence
& Juliette VOF de organisator is.”
3.3.
Met een e-mail van 22 november 2023 reageren de raadslieden
van de verzoekende partij op voornoemde e-mail van 22 november 2023 van de
verwerende partij. Zij vragen om een kopie van het administratief dossier en de
aanmelding zelf, en dit om zicht te krijgen op de inhoud van de aanmelding.
In een e-mail van 28 november 2023 geeft de verwerende partij
een overzicht van de documenten die zij heeft bezorgd aan het VECK naar
aanleiding van de aanmelding.
Het gaat meer in het bijzonder om de volgende documenten:
“• Inspectieverslag Bon Bon van 19/04/2023
• Inspectieverslag Caramelle van 06/04/2023
• Inspectieverslag Cuberdon van 16-05-2022
• Reactie van de organisator op de klacht van 25/09/2023 in Caramelle (het
bijtincident)
• Reactie van de organisator op de klacht van 27/09/2023 in Caramelle
• Aanmaning Cuberdon van 17/08/2023.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-3/57
In een e-mail van 5 januari 2024 geeft de verzoekende partij aan
niet te weten wat wordt bedoeld met “Reactie van de organisator op de klacht van
25/09/2023 in Caramelle (het bijtincident)” en vraagt zij ook om alle informatie en
bestanden die aan het VECK werden aangeleverd eveneens aan haar en haar
raadslieden te bezorgen. In een e-mail van 12 januari 2024 dringt de verzoekende
partij aan op haar vraag om de aan het VECK aangeleverde documenten zo snel
mogelijk te mogen ontvangen.
In een e-mail van 15 januari 2024 verduidelijkt de verwerende
partij dat met de “Reactie van de organisator op de klacht van 25/09/2023 in
Caramelle (het bijtincident)” het door de verzoekende partij bezorgde plan van
aanpak wordt bedoeld.
Met een e-mail van 15 januari 2024 reageert de verzoekende
partij hierop.
Met een e-mail van 18 januari 2024 bevestigt de verwerende
partij op 18 januari 2024 de aan het VECK bezorgde stukken via we-transfer aan
de verzoekende partij te hebben verzonden. Zij brengt tevens de redenen van
aanmelding in herinnering.
Met een e-mail van 18 januari 2024 betwisten de raadslieden van
de verzoekende partij dat de overmaking van die stukken de volledige reden van
aanmelding kan staven en vragen zij hen kopie te bezorgen van het volledig
administratief dossier en alle gevoerde briefwisseling met het VECK. Zij vragen
ook standpunt omtrent de vaststelling dat de eerder aangehaalde redenen van
aanmelding veel breder zijn dan enkel het bijtincident, wat niet onder de
bevoegdheid van het VECK valt.
Met een e-mail van 9 februari 2024 bevestigt de verwerende
partij, met verwijzing naar de e-mail van 18 januari 2024, dat alle stukken, die aan
het VECK werden bezorgd, ook reeds aan de verzoekende partij werden bezorgd.
In deze e-mail van 9 februari 2024 geeft de verwerende partij ook aan van het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-4/57
VECK te hebben vernomen dat de verzoekende partij meermaals werd uitgenodigd
om op gesprek te komen op 21 december 2023, 10 januari 2024 en 31 januari 2024
doch dat zij te kennen heeft gegeven eerst afschrift van de stukken te wensen
alvorens op de uitnodiging te willen ingaan. Voorts wijst de verwerende partij erop
van het VECK te hebben vernomen dat aan de verzoekende partij is verduidelijkt
wat de bedoeling en de werkwijze van de risicotaxatie is, alsook dat het VECK
geen risicotaxatie kan uitvoeren daar het niet tot een gesprek met de verzoekende
partij is kunnen komen. De verwerende partij concludeert daaruit dat de
verzoekende partij door haar houding duidelijk aangeeft niet te willen meewerken
aan de risicotaxatie met betrekking tot haar werking ondanks de bevestiging dat
alle aan het VECK meegedeelde stukken eveneens aan haar zijn meegedeeld en dat
zij weigert in te gaan op de herhaalde uitnodiging van het VECK. Wanneer de
verzoekende partij zou oordelen dat deze conclusie verkeerd is, wordt haar
gevraagd dit mee te delen én aan te tonen dat alsnog een afspraak werd gemaakt
met het VECK.
In een e-mail van 15 februari 2024 betwisten de raadslieden van
de verzoekende partij voornoemde conclusies vanwege de verwerende partij. Zij
wijzen op een akkoord van de verzoekende partij met het VECK om het gesprek
voor bepaalde tijd uit te stellen in afwachting van de documenten die door haar in
toepassing van de openbaarheid van bestuur werden opgevraagd.
In een e-mail van 27 mei 2024 geven de raadslieden van de
verzoekende partij aan dat zij is ingegaan op de uitnodiging van het VECK. Uit dit
gesprek is gebleken dat de reden van aanmelding volgens het VECK “de
emotionele en relationele veiligheid van de opgevangen kinderen is” en dat hier
twijfels over zouden zijn door de houding van de medewerkers van de verzoekende
partij. Er wordt gevraagd hieromtrent duidelijkheid te verschaffen. Daarnaast
wordt gevraagd om, in de mate bijkomende informatie werd aangeleverd aan het
VECK, deze informatie onmiddellijk over te maken.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-5/57
In een e-mail van 31 mei 2024 reageert de verwerende partij als
volgt:
“De informatie die Opgroeien regie overmaakte aan het VECK werd u reeds
verschaft. De manier waarop het VECK hiermee aan de slag gaat behoort tot hun
deskundigheid en onafhankelijkheid. Indien uw cliënte hierover vragen heeft, kan
zij deze ter sprake brengen bij het VECK.”
3.4.
Op 28 januari 2025 maakt de verwerende partij een verslag van
vaststelling op, waarin het volgende wordt aangegeven:
“Vaststellingen
De organisator, voornoemd, weigert mee te werken aan de risicotaxatie van het
Vlaams Expertisecentrum voor Kindermishandeling aangevraagd op 22 november
2023 door Opgroeien regie.
- Feiten
Op 22 november 2023 deed Opgroeien regie een aanmelding van de organisator
voor alle locaties bij het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling (hierna
‘VECK’ genoemd) n.a.v. de veelheid van klachten, de communicatiestijl naar de
ouders en naar Opgroeien regie en de zorg om de draagkracht van de medewerkers.
Op 28 november 2023 bezorgde Opgroeien regie aan de organisator een overzicht
van de documenten die werden bezorgd aan het VECK.
Op 30 november 2023 vraagt de raadsman van de organisator om de vraagstelling
aan het VECK over te maken aan de organisator.
Op 21 december 2023 deed het VECK een eerste poging om in gesprek te gaan met
de organisator. Er volgden op 10 en 31 januari 2024 nog bij komende pogingen, dus
bijkomende uitnodigingen maar zonder reactie van de organisator. Het VECK liet
Opgroeien regie weten dat in die omstandigheden er geen risicotaxatie kon worden
uitgevoerd.
Op 15 januari 2024 vroeg de raadsman van de organisator kopie van alle stukken
die werden bezorgd aan het VECK.
Op 18 januari 2024 bezorgde Opgroeien regie de gevraagde stukken aan de
raadsman van de organisator.
Op 14 maart 2024 plande het VECK het eerste gesprek in doch Opgroeien regie
kreeg het signaal dat de organisator niet aanwezig was op het geplande gesprek. Een
eerste verkennend gesprek ging alsnog door op 3 mei 2024.
Op 27 mei 2024 ontving Opgroeien regie van de raadsman van de organisator een
vraag tot meer uitleg m.b.t tot de aanmelding bij het VECK en met de verklaring dat
niet alle stukken die werden overgemaakt aan het VECK, ook aan de organisator
werden bezorgd.
Op 31 mei 2024 reageerde Opgroeien regie naar de raadsman van de organisator
met het VECK in kopie dat de informatie die werd bezorgd aan het VECK reeds
bezorgd werd aan de organisator. Er werd verder geduid dat de wijze waarop het
VECK hiermee aan de slag gaat, tot hun deskundigheid en onafhankelijkheid
behoort.
Op 1 juni 2024 gaf het VECK aan een gesprek met de kinderbegeleiders te willen
organiseren, hetgeen door de organisator werd geweigerd omdat de organisator
aanhoudt dat ze nog informatie van Opgroeien regie moet ontvangen. Hierbij gaf de
organisator aan zelf terug contact met het VECK op te nemen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-6/57
Om reden dat het VECK geen contact van de organisator meer vernam. vernam
Opgroeien regie van het VECK op 19 juli 2024 dat de aanmelding werd afgesloten
omdat het VECK geen verdere mogelijkheid zag om de taxatie te kunnen uitvoeren.
Op 20 augustus 2024 bracht Opgroeien regie de organisator op de hoogte dat het
VECK de aanmelding afsloot om reden dat de organisator naliet contact met het
VECK te nemen, zoals tussen beiden werd afgesproken. Opgroeien regie gaf
opnieuw aan dat werd verwacht dat de organisator zelf het initiatief neemt om zo
snel mogelijk contact op te nemen met het VECK om een volgende afspraak in te
plannen. Er werd nogmaals meegegeven dat alle opgevraagde informatie en
documenten reeds door Opgroeien regie aan de organisator zijn bezorgd. Opgroeien
regie verwachtte dat de organisator uiterlijk 2 september contact opneemt met het
VECK om een vervolgafspraak in te plannen en Opgroeien regie hiervan op de
hoogte te houden.
Op 26 augustus 2024 ontving Opgroeien regie een reactie van de raadsman van de
organisator, waarbij nu voor het eerst bevoegdheidsvragen m.b.t het VECK en
‘onduidelijkheden van het aanmeldingstraject’ werden aangehaald, als onderdeel
van de reden van de niet-meewerkende houding van de organisator in dit traject.
Alsook werd opnieuw bijkomende vragen gesteld m.b.t de aanmeldingsfiche.
Opgroeien regie heeft deze mail op 5 september 2024 beantwoord.
Ondertussen liet het VECK op 3 september 2024 weten dat het, omwille van de nietmeewerkende houding van de organisator, tot het besluit kwam de aanmelding
definitief af te sluiten aangezien er vanuit de organisator geen concrete vraag naar
een gesprek in het kader van de (her)opstart van de VECK-risicotaxatie werd
gedaan.
Op 5 september 2024 bezorgde Opgroeien regie een antwoord op de e-mail die werd
verstuurd door de raadsman van de organisator op 26 augustus 2024 waarin wordt
vermeld dat de elementen eigen aan dit dossier m.b.t. de aanmelding bij het VECK
voor Opgroeien regie niet van aard zijn om de visie te delen dat de organisator
‘absoluut bereid is het traject bij het VECK verder te zetten’. Daarenboven liet
Opgroeien regie de organisator in deze reactie ook weten dat het VECK op
3 september 2024 liet weten dat ze de aanmelding definitief afsluiten wegens het
niet concreet aanvragen van een afspraak. Verder vermeldde Opgroeien regie
nogmaals dat alle stukken reeds aangeleverd werden die betrekking hebben op het
administratief dossier van de aanmelding bij het VECK. Opgroeien regie haalt ter
verheldering de achterliggende regelgeving m.b.t. het VECK.
Op 6 september 2024 volgt de reactie van de raadsman van de organisator waarin
wordt opgenomen dat de interpretatie van Opgroeien regie m.b.t het niet willen
meewerken met het traject bij het VECK volkomen foutief is en weinig constructief.
Daarnaast verwijst de raadsman naar de (vermeende) verwevenheid van Opgroeien
regie en het VECK waarin ze aanhaalt dat er kennelijke sprake zou zijn van
verwevenheid en dat dit vragen zou doen rijzen over de objectiviteit tijdens de
toezichtsopdracht Vervolgens wordt er verwezen naar de regelgeving en geeft de
raadsman van de organisator aan dat het traject bij het VECK allesbehalve
afgesloten is en dat het VECK zou aangeven nog een afspraak te willen inplannen.
Tenslotte wordt er gemeld dat Opgroeien regie zal op de hoogte worden gehouden
van de vorderingen.
2. Vaststelling
Op basis van hetgeen onder punt 1 is weergegeven stelt Opgroeien regie vast dat de
organisator de facto weigert in te gaan op de uitnodiging van het VECK om een
risicotaxatie uit te voeren, naar aanleiding van de aanmelding door Opgroeien regie
bij het VECK op 22 november 2023.
Het is de decretale opdracht van Opgroeien regie om, mede vanuit het
voorzorgsbeginsel en op basis van alle beschikbare informatie, toezicht te houden,
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-7/57
waarbij Opgroeien regie beroep kan doen op de expertise van het VECK als
Opgroeien regie aanvulling van de beschikbare informatie wenselijk acht.
Opgroeien regie heeft de organisator herhaaldelijk en duidelijk geïnformeerd over
het doel van de melding bij het VECK en heeft de organisator toegang gegeven tot
alle stukken die ook aan het VECK werden gedeeld. Sinds de melding heeft de
organisator meerdere mogelijkheden gekregen om in dialoog te treden met het
VECK en de gevraagde risicotaxatie te laten uitvoeren, zoals verzocht door
Opgroeien regie.
Het verloop van de gebeurtenissen sinds de melding, zoals uiteengezet onder punt 1,
laat zien dat de organisator blijft weigeren om op de uitnodiging van het VECK in
te gaan. Bovendien vertoont de organisator een obstructieve houding door o.a.
herhaaldelijk te vragen om stukken die reeds zijn ontvangen, wat de voortgang van
het proces onnodig belemmert. Deze moedwillig obstructieve houding van de
organisator maakt het voor het VECK onmogelijk om de gevraagde risicotaxatie uit
te voeren, wat de aanvankelijke bezorgdheid van Opgroeien regie alleen maar
vergroot. Het belemmert Opgroeien regie ook om op een dienstige manier toezicht
te houden.
Om die reden dient dan ook te worden overgegaan tot de vaststelling van
verhindering van het toezicht van Opgroeien regie door de organisator.
3. Regelgeving
Dit verslag van vaststelling is gebaseerd op:
- Het Decreet houdende de organisatie van kinderopvang van baby’s en peuters van
20 april 2012 artikel 15/1
- Het Handhavingsbesluit Baby's en Peuters van 11 december 2015, artikel 11,
eerste lid 1°.”
3.5.
Op 18 maart 2025 richt de verwerende partij een schriftelijke
aanmaning tot de verzoekende partij, die luidt:
“Aanmaning tot naleving specifieke voorwaarden door organisator Clemence &
Juliette VOF (0820.265.454)
Beste
Opgroeien regie stelde vast dat de organisator de facto weigert in te gaan op de
uitnodiging van het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling (hierna: VECK)
om een risicotaxatie uit te voeren naar aanleiding van de aanmelding door
Opgroeien regie bij het VECK op 22 november 2023. Deze vaststelling is
opgenomen in het verslag van vaststelling d.d. 28 januari 2025.
Door niet in te gaan op hetgeen wordt gevraagd vanuit Opgroeien regie stellen we
vast dat u hierdoor het toezicht verhindert.
- CONTEXT
De context werd uitvoerig beschreven in het hogervermelde verslag van vaststelling.
Onderstaand werden opnieuw enkele elementen hernomen.
Op 22 november 2023 deed Opgroeien regie, mede vanuit het voorzorgsbeginsel en
op basis van alle beschikbare informatie. een aanmelding van de organisator voor
alle locaties bij het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling (hierna ‘VECK’
genoemd) n.a.v. de veelheid van klachten, de communicatiestijl naar de ouders en
naar Opgroeien regie en de zorg om de draagkracht van de medewerkers, gelet op
de expertise van het VECK om een risicotaxatie uit te voeren. Het VECK zal in het
kader van hun onderzoek onderzoeken welke risicofactoren, beschermende factoren
en responsieve factoren er aanwezig zijn in de organisatie en/of de
kinderopvanglocaties om op basis daarvan in kaart te brengen welke risico’s ze voor
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-8/57
de toekomst zien. Het VECK zal na hun onderzoek Opgroeien regie hierover
adviseren.
Op uw vraag bezorgde Opgroeien regie alle stukken die betrekking hebben op het
administratief dossier van de aanmelding bij het VECK.
Na meerdere pogingen, van het VECK om met u in gesprek te gaan, ging het eerste
verkennend gesprek door op 3 mei 2024. Op 1 juni gaf het VECK aan een gesprek
met de kinderbegeleiders te willen organiseren, hetgeen door u werd geweigerd.
Hierbij gaf u aan zelf terug contact op te nemen met het VECK.
Op 19 juli 2024 vernam Opgroeien regie van het VECK dat de aanmelding werd
afgesloten omdat u geen contact meer opnam met het VECK en het VECK geen
verdere mogelijkheid zag om de taxatie te kunnen uitvoeren.
Opgroeien regie vroeg u op 20 augustus 2024 uiterlijk 2 september 2024 contact op
te nemen met het VECK om een vervolgafspraak in te plannen en Opgroeien regie
hiervan op de hoogte te houden.
U hebt geen vervolgafspraak ingepland en laat sindsdien persistent na afdoende mee
te werken aan de risicotaxatie. Daarom stelden wij op 28 januari 2025 een verslag
van vaststelling op, dat u als bijlage vindt. Daarnaast bezorgen wij u deze
aanmaning. zodat u ons alsnog binnen de vermelde termijn de nodige informatie en
bewijsstukken bezorgt.
2. WAT VERWACHTEN WIJ VAN U
Naleving specifieke voorwaarden
Oproeien regie legt in het kader van deze aanmaning volgende voorwaarden op:
- Samenwerking met het VECK
Gelet op de veelheid van klachten, de communicatiestijl naar de ouders en naar
Opgroeien regie en de zorg om de draagkracht van de medewerkers, heeft
Opgroeien regie die dossier aangemeld bij het Vlaams Expertisecentrum
Kindermishandeling (hierna VECK).
Opgroeien regie verwacht dat u zich aanmeldt bij het VECK voor een
vervolgafspraak zodoende het VECK de risicotaxatie kan uitvoeren en dat u als
organisator de volledige medewerking verleent aan deze risicotaxatie. Verder dient
u alle medewerking te verlenen opdat de taxatie binnen de kortst mogelijke tijd kan
worden voltooid.
Bezorg ons binnen uiterlijk 1 week een bewijsstuk ter staving van uw aanmelding
bij het VECK. Wij verwachten dat u ons maandelijks schriftelijk informeert omtrent
de concrete situatie en de huidige stand van zaken van de risicotaxatie.
Ontvangen wij de gegevens niet binnen de vooropgestelde termijn dan kunnen wij
een bestuurlijke maatregel opleggen. Het direct gevolg van niet naleving van deze
aanmaning, te weten een geldboete.
U wordt gewezen op het feit dat u als organisator verantwoordelijk bent voor de
opvolging van deze aanmaning (en voor het wegwerken van de inbreuk, en alle
nodige stukken waaruit blijkt dat de hogervermelde inbreuk werd weggewerkt, ter
beschikking houdt van Zorginspectie en van Opgroeien regie. Zoals hoger
weergegeven dient u deze eveneens proactief over te maken aan Opgroeien regie.
Informeren gezinnen
Wij verzoeken u de gezinnen van de ingeschreven kinderen onmiddellijk op de
hoogte te brengen van deze aanmaning (artikel 33, 2°, b), Vergunningsbesluit van
22 november 2013).
- INBREUKEN EN/OF ERNSTIGE INDICATIES VAN INBREUKEN
Aandachtspunt!
Het Vergunningsbesluit van 22 november 2013 werd gewijzigd met ingang vanaf
1 januari 2024. Voor de volledigheid zal bij de vergunningsvoorwaarden eveneens
verwezen worden naar de oude artikels die van toepassing waren tot 31 december
Beleidsvoerend vermogen
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-9/57
Artikel 13/0 Vergunningsbesluit van 22 november 2013 (oud artikel 5 en 49§1
Vergunningsbesluit van 22 november 2013)
De vereiste van het beleidsvoerend vermogen is ingevoerd in het
Vergunningsbesluit net ingang vanaf 1 januari 2024. Voorheen bevatte het
Vergunningsbesluit evenwel de vereiste van ‘integriteit en geschiktheid’ in hoofde
van een organisator. De invulling van ‘Integriteit en geschiktheid’ komt in zeer grote
mate overeen met de vereiste van ‘beleidsvoerend vermogen’. Aangezien deze
invulling van ‘integriteit en geschiktheid’ in zeer grote mate overeenkomt met de
vereiste van beleidsvoerend vermogen, is het aangewezen om dossierelementen
daterend van voor 1 januari 2024 verder mee in rekening te nemen.
Opgroeien regie heeft gegronde indicaties dat de organisator niet blijkt te
beschikken over voldoende integriteit en beleidsvoerend vermogen om op een
rechtmatige manier, rekening houdend met geldende normen en waarden,
kwaliteitsvolle en duurzame opvang te organiseren.
De regelgeving concretiseert welke aspecten het beleidsvoerend vermogen minstens
bevat.
Volgende vaststellingen wijzen erop dat minstens het volgende aspect van het
vereiste beleidsvoerend vermogen onvoldoende aanwezig is:
Van een organisator met voldoende beleidsvoerend vermogen wordt eveneens
verwacht dat een samenwerking en transparante communicatie met het agentschap,
het lokaal bestuur, het lokaal loket kinderopvang en andere lokale partners
plaatsvindt artikel 13/0, tweede lid, 6° Vergunningsbesluit).
Zoals in het verslag van vaststelling van 23 januari 2025 wordt weergegeven,
vertoont de organisator een moedwillige obstructieve houding waardoor het VECK
onmogelijk de gevraagde risicotaxatie kan uitvoeren. Een samenwerking met deze
partner wordt door deze houding van de organisator belemmerd.
Toezicht
Artikel 15/1 Decreet houdende de organisatie van kinderopvang van baby’s en
peuters
Opgroeien regie oefent toezicht uit op basis van alle informatie die beschikbaar is.
Daarbij hanteert Opgroeien regie het voorzorgsbeginsel. Hiervoor kan Opgroeien
regie een beroep doen op organisaties of deskundigen om het agentschap te
adviseren in het kader van het voorzorgsbeginsel, zoals het VECK.
Gezien de obstructieve houding van de organisator, zoals omschreven in het verslag
van vaststelling van 28 januari 2025 belemmert de organisator hierdoor Opgroeien
regie om beroep te doen op het advies van het VECK en het uitoefenen van toezicht.
4. GRATIS ONDERSTEUNING BIJ EEN AANMANING
Om de inbreuken uit deze aanmaning weg te werken, kan u zich gratis laten
ondersteunen bij deze organisaties:
• Voor lokale besturen in Vlaanderen: VVSG
• Voor diensten voor onthaalouders: pool gezinsopvang waarbij je bent aangesloten
• Voor alle andere organisatoren: Mentes
Opgroeien regie geeft administratieve gegevens door aan de ondersteuners. Zo kan
een ondersteuner u contacteren.
Bij een ondersteuning na een aanmaning zet de ondersteuner prioritair in op het
versterken van uw beleidsvoerend vermogen om de inbreuken weg te werken.
Als organisator kinderopvang van baby’s en peuters bent u verplicht om te zorgen
voor passende ondersteuning voor uzelf en uw medewerkers voor alle voorwaarden
vermeld in het eerste en tweede lid van artikel 13/0 van het Vergunningsbesluit
artikel 13/0, derde lid Vergunningsbesluit).
5. MEER INFORMATIE OP DE WEBSITE
[…].”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-10/57
3.6.
In de reactie van 25 maart 2025 van de raadslieden van de
verzoekende partij wordt deze aanmaning van 18 maart 2025 integraal betwist.
3.7.
Op 10 april 2025 uit de verwerende partij het volgende
voornemen tot het opleggen van een geldboete aan de verzoekende partij:
“Opgroeien regie heeft het voornemen een geldboete op te leggen aan de
bovengenoemde organisator.
De feiten en inbreuken die aanleiding zijn voor dit voornemen worden hierna
vermeld.
- Voorafgaanden
Op 22 november 2023 meldde Opgroeien regie de organisator Clemente & Juliette
VOF bij het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling (hierna ‘VECK
genoemd) aan.
Opgroeien regie bezorgde tevens alle stukken die betrekking hebben op het
administratief dossier van de aanmelding bij het VECK aan u.
Na meerdere pogingen van het VECK on met u in gesprek te gaan, ging het eerste
verkennend gesprek door op 3 mei 2024. Op 1 juni 2024 gaf het VECK aan een
gesprek met de kinderbegeleiders te willen organiseren, hetgeen door u werd
geweigerd. Hierbij gaf u aan zelf terug contact op te nemen met het VECK.
Op 19 juli 2024 vernam Opgroeien regie van het VECK dat de aanmelding werd
afgesloten omdat u geen contact meer opnam met het VECK en het VECK geen
verdere mogelijkheid zag om de taxatie te kunnen uitvoeren.
Opgroeien regie vroeg u op 20 augustus 2024 uiterlijk 2 september 2024 opnieuw
contact op te nemen met het VECK om een vervolgafspraak in te plannen en
Opgroeien regie hiervan op de hoogte te houden. U [h]eeft geen vervolgafspraak
ingepland en laat sindsdien persistent na afdoende mee te werken aan de
risicotaxatie.
Op 18 maart 202S maande Opgroeien regie u aan om u aan te melden bij het VECK
voor een vervolgafspraak zodoende het VECK de risicotaxatie kan uitvoeren.
Alsook diende u alle medewerking te verlenen opdat de taxatie binnen de kortst
mogelijke tijd kan worden voltooid. Er werd verder verwacht om binnen uiterlijk
1 week vanaf de aanmaning een bewijsstuk ter staving van uw aanmelding bij het
VECK aan Opgroeien regie voor te leggen.
Tenslotte werd opgelegd om de gezinnen van de ingeschreven kinderen
onmiddellijk op de hoogte te brengen van de aanmaning. Op 25 maart 2025 ontving
Opgroeien regie een repliek op voormelde aanmaning. Het verweer die in deze
repliek wordt gebracht is niet dienstig en is niet meer dan een geïsoleerde
interpretatie die Opgroeien regie totaal niet kan delen. Op basis van de repliek kan
dan worden vastgesteld dat u opnieuw geen gevolg geeft aan de opgelegde
specifieke voorwaarden in de aanmaning van 18 maart 2025.
De elementen die in voornoemde repliek worden aangehaald verhinderen geenszins
de verderzetting van de aanmelding bij het VECK.
Bovendien,
de
stelling
die
wordt
ontwikkeld
voor
wat
als
‘bevoegdheidsproblematiek’ wordt benoemd, is alweer een geïsoleerde stelling die
vol is van vage, ongefundeerde aannames. Het toont des te meer de onwil van de
organisator om gevolg te geven aan de aanmaning van 18 maart 2025.
Voor de duidelijkheid wordt hier nog vermeld dat alles wat in voornoemde repliek
daaromtrent wordt ontwikkeld, door Opgroeien regie geenszins wordt gedeeld.
- Inbreuken
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-11/57
Hieronder benoemen wij de inbreuken op de relevante regelgeving die aanleiding
zijn voor dit voornemen van Opgroeien regie.
Organisator verhindert toezicht geregeld door of krachtens het decreet van 20 april
2012
Artikel 15/1 en 22, Decreet van 20 april 2012
De organisator blijft pertinent weigeren om deel te nemen aan de risicotaxatie van
het VECK, waardoor het de organisator obstructief verleend in het uitoefenen van
het toezicht door Opgroeien regie.
Beleidsvoerend vermogen
Artikel 13/0 Vergunningsbesluit van 22 november 2013 (oud artikel 5 en 49§1
Vergunningsbesluit van 22 november 2013)
Opgroeien regie heeft gegronde indicaties dat de organisator niet blijkt te
beschikken over voldoende integriteit en beleidsvoerend vermogen om op een
rechtmatige manier, rekening houdend met geldende normen en waarden,
kwaliteitsvoile en duurzame opvang te organiseren. De regelgeving concretiseert
welke aspecten het beleidsvoerend vermogen minstens bevat.
Volgende vaststelling wijst erop dat volgend aspect van het vereiste beleidsvoerend
vermogen niet aanwezig is.
Van een organisator met voldoende beleidsvoerend vermogen wordt verwacht dat
er een samenwerking en transparante communicatie met het agentschap, het lokaal
bestuur, het lokaal loket kinderopvang en andere lokale partners plaatsvindt
(artikel 13/0, tweede lid, 6° Vergunningsbesluit).
Sinds Opgroeien regie uw organisatie bij het VECK heeft aangemeld, stelt
Opgroeien regie vast dat u moedwillig con obstructieve houding aan de dag legt
waardoor het VECK onmogelijk de gevraagde risicotaxatie kan uitvoeren. Deze
houding maakt een samenwerking en transparante communicatie met het
agentschap quasi onmogelijk waardoor u Opgroeien regie onmogelijk maakt
toezicht uit te oefenen.
3. Algemene conclusie
Opgroeien regie is van oordeel dat een geldboete de aangewezen maatregel is omdat
de organisator VOF Clemence & Juliette blijft weigeren de risicotaxatie te laten
uitvoeren.
4. Voornemen
Opgroeien regie heeft het voornemen om over te gaan tot het opleggen van een
geldboete aan de organisator ten bedrage van 50,00€ X 246 vergunde capaciteit,
oftewel 12.300,00 €
U kan uw standpunt over dit voornemen mondeling toelichten tijdens een
hoorzitting. De hoorzitting zal plaatsvinden op dinsdag 29 april 2025 om 13:30 in
de provinciale afdeling van Opgroeien regie te VAC Gent, Koningin Maria
Hendrikaplein 70, 9000 Gent.
Het is belangrijk dat u als organisator zelf aanwezig bent. U kan zich wel laten
bijstaan door een raadsman of een vertrouwenspersoon. Bevestig deze afspraak ten
laatste op 24 april 2025 via e-mail aan uw klantenbeheerder. Geef daarbij de namen
en functies door van de personen die bij de hoorzitting aanwezig zuilen zijn.
Wij verzoeken u de gezinnen van de ingeschreven kinderen onmiddellijk op de
hoogte te brengen van dit voornemen (artikel 13/0, tweede lid, 5°
Vergunningsbesluit van 22 november 2013).
Met vragen kan u terecht op het telefoonnummer of e-mailadres dat u bovenaan deze
brief vindt.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-12/57
3.8.
Op 24 april 2025 geven de raadslieden van de verzoekende partij
te kennen dat schriftelijk zal worden gerepliceerd op het voornemen van 10 april
2025.
De verwerende partij vraagt daarop dat haar deze schriftelijke
repliek uiterlijk 9 mei 2025 zal worden bezorgd.
3.9.
Op 8 mei 2025 dienen de raadslieden van de verzoekende partij
een uitgebreide schriftelijke repliek op het voornemen van 10 april 2025 in.
In deze repliek wordt geconcludeerd dat voor het opleggen van
een administratieve geldboete op basis van het vermeende tekort elke juridische
grondslag ontbreekt, alsook dat voor het opleggen van een administratieve
geldboete geen juridische grondslag bestaat.
3.10.
Op 4 juli 2025 beslist de verwerende partij tot het opleggen aan
de verzoekende partij van een administratieve geldboete van 12.300,00 euro, op
grond van de volgende overwegingen:
“[…]
- De inbreuk(en)
Organisator verhindert toezicht geregeld door of krachtens het decreet van 20 april
2012
Artikel 15/1 en 22 Decreet van 20 april 2012
De organisator weigert stelselmatig en opzettelijk haar medewerking te verlenen aan
de risicotaxatie door het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling (VECK),
waardoor zij het rechtmatig toezicht door Opgroeien regie op ernstige wijze
belemmert.
Krachtens het Decreet van 20 april 2012 houdende de organisatie van kinderopvang
voor baby’s en peuters, is Opgroeien regie belast met het toezicht op de vergunde
kinderopvangvoorzieningen. Dit toezicht wordt uitgeoefend op basis van alle
beschikbare informatie en kan, conform het voorzorgsbeginsel, worden ondersteund
door externe organisaties en deskundigen. De decreetgever heeft uitdrukkelijk
bepaald dat het toezicht niet afhankelijk mag zijn van het voorafgaand plaatsvinden
van incidenten, maar proactief dient te worden uitgevoerd ter bescherming van de
kinderen in de opvang.
Zoals reeds uiteengezet, heeft Opgroeien regie vanaf het begin duidelijk en
ondubbelzinnig gecommuniceerd over de gronden van de aanmelding bij het
VECK. Deze gronden omvatten onder meer:
• De vastgestelde klachten met betrekking tot de opvanglocaties van de organisator;
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-13/57
• De gebrekkige en inadequate communicatie van de organisator jegens Opgroeien
regie en de ouders;
• De draagkracht en werkomstandigheden van de medewerkers binnen de
opvangvoorziening.
Uit het dossier blijkt onmiskenbaar dat de organisator, ondanks herhaalde verzoeken
en expliciete aanmaningen, volhardt in haar obstructieve houding en weigert gevolg
te geven aan haar verplichting tot medewerking aan de risicotaxatie door het VECK.
Deze aanhoudende weigering verhindert het rechtmatig toezicht dat Opgroeien
regie, als vergunningsverlenende overheid, dient uit te oefenen.
De door de organisator ingeroepen bezwaren met betrekking tot de bevoegdheid van
Opgroeien regie en de objectiviteit van het VECK zijn juridisch ongegrond en niet
steekhoudend, zoals supra op een onderbouwde en gedetailleerde wijze is weerlegd.
Voorts wordt verwezen naar het integraal verslag van vaststelling van 28 januari
2025, waarin Opgroeien regie reeds expliciet heeft vastgesteld dat de organisator
het door haar georganiseerde toezicht actief en moedwillig verhindert.
Beleidsvoerend vermogen
Artikel 13/0 Vergunningsbesluit van 22 november 2313 (oud artikel 5 en 49§1
Vergunningsbesluit van 22 november 2013)
Opgroeien regie beschikt over gegronde en objectieve indicaties dat de organisator
niet voldoet aan de vereisten van integriteit en beleidsvoerend vermogen, zoals
voorgeschreven in de toepasselijke regelgeving, om op een rechtmatige en conforme
wijze kwaliteitsvolle en duurzame kinderopvang te organiseren De regelgeving
bepaalt uitdrukkelijk welke aspecten minimaal deel moeten uitmaken van het
vereiste beleidsvoerend vermogen.
Uit de vaststellingen blijkt ondubbelzinnig dat een essentieel aspect van dit
beleidsvoerend vermogen ontbreekt. Conform artikel 13/0, tweede lid, 6° van het
Vergunningsbesluit, wordt van een organisator met voldoende beleidsvoerend
vermogen verwacht dat er een actieve samenwerking en transparante communicatie
plaatsvindt met het agentschap, het lokaal bestuur, het lokaal loket kinderopvang en
andere relevante partners.
Sinds de aanmelding van de organisator bij het Vlaams Expertisecentrum
Kindermishandeling (VECK) heeft Opgroeien regie vastgesteld dat de organisator
opzettelijk en systematisch een obstructieve houding aanneemt waardoor het VECK
niet in staat is de vereiste risicotaxatie uit te voeren. Deze bewuste en volgehouden
obstructie verhindert niet alleen de uitvoering van de risicotaxatie, maar maakt
tevens een constructieve samenwerking en transparante communicatie met het
agentschap nagenoeg onmogelijk, waardoor Opgroeien regie haar toezichtsrol niet
naar behoren kan uitoefenen.
Het structurele gebrek aan samenwerking met de vergunningsverlenende overheid
heeft een ernstige en disproportionele omvang bereikt en getuigt van een hostiele en
hardnekkige weigering om de opgelegde verplichtingen na te leven. Dit gedrag moet
dan ook worden gekwalificeerd als een ernstig tekort aan het vereiste
beleidsvoerend vermogen, in het bijzonder een ernstig gebrek aan constructieve
samenwerking met Opgroeien regie, en een fundamenteel gebrek aan integriteit.
Algemene Conclusie
Opgroeien regie is van oordeel dat een administratieve geldboete de aangewezen
bestuurlijke maatregel is omdat de organisator VOF Clemence & Juliette geen
correct gevolg heeft gegeven aan de specifieke voorwaarde zoals weergegeven in
de aanmaning van 18 maart 2025, zijnde om binnen de daarin vermelde termijn van
1 week het bewijsstuk ter staving van de aanmelding bij het VECK te bezorgen.
Concreet diende de organisator uiterlijk tegen 25 maart 2025 dit bewijsstuk
aangebracht te hebben opdat het VECK zijn risicotaxatie alsnog kon verder […]
zetten.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-14/57
Opgroeien regie stelt vast dat deze specifieke voorwaarde door de organisator niet
werd nageleefd. Omdat het uitvoeren van voormelde risicotaxatie alsnog moet
doorgaan doch de organisator obstructie blijft voeren is het passend een bestuurlijke
geldboete op te leggen opdat de organisator alsnog kan worden aangezet gevolg te
geven op deze vraag van Opgroeien regie.
Het bedrag van de administratieve geldboete
De administratieve geldboete wordt vastgelegd op een bedrag van 12.300 euro.
Artikel 11 van het Handhavingsbesluit baby’s en Peuters van 11 december 2015
bepaalt dat voor de gepleegde inbreuk(en) een geldboete kan worden opgelegd van
een bedrag tussen 250,00 euro en 100.000,00 euro.
Met het oog op het bepalen van de administratieve geldboete heeft Opgroeien regie,
conform artikel 12 van hetzelfde besluit rekening gehouden met de hierna specifiek
vermelde criteria:
- Ernst van de feiten
De weigering van VOF Clemence & Juliette om mee te werken aan de risicotaxatie
door het Vlaams Expertisecentrum Kindermishandeling (VECK) vormt een ernstige
inbreuk op de regelgeving m.b.t, het toezicht. Het doel van deze taxatie is om de
veiligheid en het welzijn van de kinderen in de opvang in kaart te brengen. Door
systematisch obstructie te plegen, verhindert de organisator een essentieel
toezichtmechanisme dat de kwaliteit en veiligheid van de kinderopvang waarborgt.
- Concrete omstandigheden waarin de feiten zijn gepleegd en beëindigd
De feiten zijn niet op zichzelf staand, maar maken deel uit van een voortdurend
patroon van weigering en obstructie. Ondanks herhaald verzoek en aanmaning door
Opgroeien regie, heeft de organisator geen gevolg gegeven aan de verplichting om
mee te werken aan de risicotaxatie. Dit heeft geleid tot de afsluiting van de
aanmelding bij het VECK, waardoor een objectieve beoordeling van de
opvangsituatie onmogelijk werd. De organisator heeft bovendien nagelaten om de
gezinnen van de ingeschreven kinderen correct te informeren over deze situatie, wat
de transparantie en samenwerking verder ondermijnt.
- Systematiek van de feiten
De weigering om mee te werken aan de risicotaxatie is geen eenmalige overtreding,
maar een systematische en moedwillige obstructie. Dit blijkt uit:
- Het niet inplannen van een vervolgafspraak met het VECK, ondanks herhaald
verzoek.
- Het weigeren om middels het VECK een gesprek met de kinderbegeleiders te laten
doorgaan, waardoor een volledige evaluatie onmogelijk werd.
- Het niet naleven van de opgelegde voorwaarden in de aanmaning van 18 maart
- Het voortdurend ontwikkelen van ongefundeerde argumenten om de bevoegdheid
van het VECK en deze van Opgroeien regie in twijfel te trekken.
Deze systematische obstructie toont aan dat de organisator bewust en doelgericht de
controlemechanismen van het agentschap Opgroeien regie ondermijnt.
- Link met het aantal vergunde kinderopvangplaatsen
De geldboete wordt berekend op basis van de vergunde capaciteit van 246 plaatsen.
Dit betekent dat de impact van de overtreding zich uitstrekt over een groot aantal
kinderen en gezinnen. De weigering om mee te werken aan de risicotaxatie heeft
gevolgen voor alle kinderen die in deze opvanglocatie verblijven. De hoogte van de
administratie geldboete weerspiegelt de schaal van de inbreuk en de potentiële
risico’s die hierdoor ontstaan.
- Hoogte van de totale subsidie
VOF Clemence & Juliette ontving voor het jaar 2024 een werkingssubsidie van
€ 2.000.000,00 van Opgroeien regie. Dit impliceert een grote maatschappelijke
verantwoordelijkheid om de opvang op een kwalitatieve en transparante manier te
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-15/57
organiseren alsook dient de organisator actieve medewerking te verlenen op de
vragen gesteld door de vergunningsverlenende en subsidiërende overheid.
De geldboete van € 12.300,00 vertegenwoordigt slechts 0,615% van de jaarsubsidie,
wat geenszins als disproportioneel kan worden beschouwd van die aard dat het de
werking en solvabiliteit van de bedrijfsvoering van de organisator geenszins in
gevaar kan brengen.
[…].”
Dit is de bestreden beslissing.
3.11.
Op 19 december 2025 wordt de verzoekende partij nogmaals
schriftelijk aangemaand door de verwerende partij om zich bij het VECK aan te
bieden, en dit op 12 januari 2026 met het oog op haar medewerking aan de door
het VECK uit te voeren risicotaxatie.
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
4.
Verzoekster voert in het verzoekschrift in een eerste middel de
schending aan van “artikel 13/0 van het besluit van de Vlaamse Regering houdende
de vergunningsvoorwaarden en het kwaliteitsbeleid voor gezinsopvang en
groepsopvang van baby’s en peuters van 22 november 2013 (Vergunningsbesluit),
artikel 15/0 en 15/1 van het decreet van 20 april 2014 houdende de organisatie van
kinderopvang van baby’s en peuters, artikel 5 van het besluit van de Vlaamse
Regering van 17 november 2017 betreffende de erkenning en subsidiëring van de
vertrouwenscentra kindermishandeling en de partnerorganisatie, artikelen 2 en 3
van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen, de materiële- en formele motiveringsplicht en het
redelijkheidsbeginsel en zorgvuldigheidsbeginsel als algemene beginselen van
behoorlijk bestuur”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-16/57
Dienaangaande betoogt zij in essentie:
“[…]
A.2. Eerste onderdeel: over het hangende traject bij het VECK en de onmogelijkheid
van twee parallelle trajecten - de opgelegde geldboete ontbeert elke juridische
grondslag en is kennelijk onredelijk.
6. Er is reeds sprake van een hangend traject bij het VECK.
Verzoekende partij is van oordeel dat het opleggen van een verplichte aanmelding
bij het VECK niet alleen elke vorm van juridische grondslag ontbreekt, maar ook
dat verwerende partij niet over de bevoegdheid beschikt om een dergelijke
aanmelding af te dwingen, noch om hiertoe haar handhavingsbevoegdheid uit te
putten of te kunnen toepassen. Zoals hieronder nader zal worden toegelicht, is
verzoekende partij van oordeel dat sprake is van een manifest kennelijk onredelijke
beslissing.
Uit de aanmaning, uit het voornemen en de beslissing tot het opleggen van een
administratieve geldboete blijkt dat verzoekende partij in se verweten wordt dat zij
zichzelf niet zou hebben aangemeld bij het VECK en dat het traject bij het VECK
niet werd verdergezet, nu het traject bij het VECK reeds op 14 juli 2024 zou
stopgezet zijn (quod non in casu, zie hierover verder).
In haar initiële repliek, werd door verzoekende partij ook verduidelijkt dat het naar
haar oordeel niet opgaat om op deze basis te kunnen besluiten tot een tekort o.b.v.
het beleidsvoerend vermogen van verzoekende partij, nu er naar haar oordeel nog
steeds een traject hangende is bij het VECK dat evenwel werd gepauzeerd.
Voor een goed begrip (en zoals ook blijkt uit het verslag van vaststelling van
Opgroeien zelf), werd verzoekende partij dus reeds aangemeld bij het VECK. Dit
nota bene door Opgroeien zelf.
Eenzelfde werking 2 maal aanmelden is dan ook niet aan de orde.
Opgroeien lijkt de antecedenten in deze dan ook volstrekt te negeren, hetgeen
evident onzorgvuldig is en ook kennelijk onredelijk.
In elk geval gaat verwerende partij hier kennelijk ook onterecht uit van het feit dat
een loutere aanmelding bij het VECK, maakt dat hoe dan ook een risicotaxatie door
het VECK tot stand komt, quod non.
Verzoekende partij kan maar vaststellen dat Opgroeien hieromtrent geen standpunt
inneemt en in elk geval er ook niet in slaagt om te verwijzen naar reglementering
die zou maken dat verzoekende partij verplicht kan worden om zichzelf aan te
melden, laat staan dat een wettelijke grondslag voor het volgen van twee parallelle
handhavingstrajecten wordt verduidelijkt.
Dit strookt ook met de brochure van het VECK, waarin vermeldt wordt dat het
VECK-team Kinderopvang enkel werkt op vraag van het Agentschap Opgroeien.
Een kinderopvang kan zichzelf niet aanmelden bij het VECK.
En nog.
Zelfs als verwerende partij nu het geweer van schouder zou wisselen en zou poneren
dat zij eigenlijk doelde op het feit dat verzoekende partij het traject bij het VECK
niet integraal doorlopen zou hebben en geen risicotaxatie tot stand is gekomen, kan
maar worden vastgesteld dat dit niet blijkt uit de bestreden beslissing nu deze
duidelijk is gericht op de aanmelding bij het VECK (en de overige argumentatie
kennelijk een overtollig motief vormt), maar ook dat er uit de reglementering van
verwerende partij geen enkele decretale grondslag blijkt waaruit kan worden
afgeleid dat verzoekende partij verplicht kan worden om het traject bij het VECK te
doorlopen, noch binnen welke termijn zulks zou dienen te gebeuren.
Overigens kan verzoekende partij ook maar opmerken dat niets eraan in de weg
stond dat het VECK tot het besluit kwam dat het onmogelijk bleek om een
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-17/57
risicotaxatie uit te voeren, waarna verwerende partij haar handhavingsbevoegdheid
effectief had kunnen benutten, maar zulks is op vandaag niet het geval.
Verzoekende partij kan dus maar vaststellen dat verwerende partij heeft besloten tot
het opleggen van een administratieve geldboete, gebruik makend van een
bevoegdheid en onderzoeksmogelijkheid die haar niet toekomt omdat zij niet het
geijkte orgaan vormt en in elk geval blijkt uit de bestreden beslissing dat elk
in concreto onderzoek omtrent het al dan niet geijkt zijn van een administratieve
geldboete volkomen ontbreekt.
Zonder meer, besluit verwerende partij dat uit het (nog) niet doorlopen van de
risicotaxatie en het feit dat nog geen definitieve risicotaxatie tot stand kwam, af dat
verzoekende partij het toezicht op haar werking zou belemmeren en niet zou
beschikken over het vereiste beleidsvoerend vermogen, quod certissime non (zie
hierover ook verder).
Nergens uit de bestreden beslissing blijkt dat verwerende partij de moeite heeft
genomen om haar eigen handhavingsbevoegdheden uit te putten, noch blijkt hier uit
de bestreden beslissing enige in concreto motivering uit.
Dit maakt dat hoe dan ook sprake is van een onzorgvuldige beslissing.
Nogmaals, er is dus geen sprake van een eigen handhavingsonderzoek door
Opgroeien, maar zij doen volkomen beroep op de externe organisatie. Daarbij komt
ook nog dat wordt besloten tot het opleggen van een geldboete (en niet een andere
maatregel!, zonder dat hier toepassing wordt gemaakt van het voorzorgsbeginsel
waardoor hoe dan ook sprake is van een schending van artikel 15/ van het Decreet
baby’s en peuters en de motiveringsprincipes.
Maar er is meer.
Nergens uit de bestreden beslissing blijkt om welke reden Opgroeien het onderzoek
niet zou kunnen uitvoeren en dat zij afhankelijk zou zijn van een partnerorganisatie,
terwijl ook nergens uit de bestreden beslissing blijkt dat het in casu zou gaan om
een onderzoek dat ex artikel 5 van het besluit van de Vlaamse Regering betreffende
de erkenning en subsidiëring van de vertrouwenscentra kindermishandeling en de
partnerorganisatie exclusief aan het VECK zou toekomen. Meer zelfs, over de
bevoegdheid van het VECK blijkt geen enkele concrete motivatie.
Dat verwerende partij in deze fase dus alsnog besluit tot het opleggen van een
administratieve geldboete, is dan ook al te voorbarig. Zoals hoger ook aangestipt, is
geen sprake van een eindbeslissing door het VECK waaruit blijkt dat zij haar
onderzoeksbevoegdheid niet kan uitoefenen, waardoor ook niet is komen vast te
staan dat verzoekende partij dus niet de nodige medewerking verleent bij het
onderzoek van het VECK én waarbij dus ook moet worden vastgesteld dat
verwerende partij in deze fase geheel onterecht heeft besloten tot het opleggen van
een administratieve geldboete. Verzoekende partij is van oordeel dat maar kan
worden besloten tot het opleggen van een administratieve geldboete, wanneer
onbetwistbaar is komen vast te staan dat er een eindbeslissing is genomen van het
VECK waaruit zou blijken dat de risicotaxatie onder geen beding kan worden
verdergezet. Het spreekt overigens ook voor zich dat verwerende partij geen
toepassing kan maken van het haar beschikbare handhavingscontentieux, wanneer
wordt verwezen naar een hangend traject bij een externe partner, maar de betrokken
externe partner nog niet is gekomen tot het nemen van een eindbeslissing.
Bovendien werd het handhavingstraject bij het VECK allerminst reeds afgesloten,
maar werd het traject om zeer gegronde redenen tijdelijk gepauzeerd (zie hierover
verder).
Voor een nieuwe aanmelding ontbreekt elke wettelijke basis, minstens wordt deze
in de bestreden beslissing en de aanmaning niet aangehaald.
Het spreekt voor zich dat ook de administratieve handhavingsmaatregel die hierop
wordt gestoeld, elke basis ontbreekt. De beslissing schendt de aangehaalde
beginselen en bepalingen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-18/57
- Er is een procedure hangende die de voortzetting van het traject bij het VECK
voorlopig verhindert.
Zelfs als zou worden geoordeeld dat Opgroeien kan vorderen om een traject bij het
VECK uit te voeren (quod non, zie ook verder), moet worden vastgesteld dat het
doorlopen van het traject op basis van de informatie die op vandaag beschikbaar is,
niet mogelijk is.
Zoals overigens ook hoger vastgesteld, is op vandaag overigens ook geen sprake
van een eindbeslissing van het VECK.
Verzoekende partij heeft in de loop van 2024 het nodige gedaan om een verkennend
gesprek te organiseren bij het VECK. Uit dit verkennend gesprek bleek onmiddellijk
dat de reden van aanmelding niet helder was, minstens dat kon worden betwijfeld
of het VECK wel bevoegd was om de organisatie van verzoekende partij te auditen,
nu het VECK een specifieke bevoegdheid heeft met betrekking tot
grensoverschrijdend gedrag t.a.v. kinderen en het in wezen volkomen onduidelijk
was of hier wel sprake was van vermeend grensoverschrijdend gedrag die de
aanstelling van het VECK zou noodzaken. Zoals hoger vastgesteld, blijkt zulks ook
niet ontegensprekelijk uit de bestreden beslissing en is het ook onduidelijk om welke
reden verwerende partij niet zou kunnen volstaan met een beroep te doen op haar
eigen onderzoeksbevoegdheden. Te meer nu m.b.t. elke individuele vestiging van
verzoekende partij als organisator, in de afgelopen jaren allesomvattende
Zorginspecties en financiële inspecties werden uitgevoerd. Hierdoor is het zo dat
het doorlopen van een traject bij het VECK naar oordeel van verzoekende partij
maar nuttig was, in de mate er duidelijkheid bestond over de reden van aanmelding.
Uw Raad zal met verzoekende partij willen vaststellen dat de expertise van het
VECK zich uitstrekt tot gevallen waarbij de morele of fysieke integriteit van
kinderen in het gedrang komt of kan komen. Het spreekt voor zich dat zulks wel op
enige wijze moet kunnen worden gestaafd, aangezien anders zonder meer moet
worden vastgesteld dat Opgroeien elke vorm van onderzoeksbevoegdheid kan
afwentelen op het VECK.
Dat Opgroeien nochtans ook het nodige moet doen voor een eigen in concreto
onderzoek, werd recent ook bevestigd door de Adviescommissie voorzieningen
WVG bij een handhavingstraject van een andere kinderopvangvoorziening
[…]
T.a.v. de werking van verzoekende partij is er geen enkele reden om te twijfelen aan
de kwaliteit van de werking.
Dit blijkt overigens ook uit het feit dat er het afgelopen voorjaar in de
4 onderscheiden opvanglocaties van verzoekende partij Zorginspectie heeft
plaatsgevonden, die nergens enig tekort heeft kunnen vaststellen dat zouden kunnen
duiden op een problematiek inzake de morele of fysieke integriteit van de kinderen.
Enig beroep op het voorzorgsbeginsel dat zou staven dat sprake is van een
verhindering van het toezicht, kan onmogelijk worden gevolgd. Ook dit maakt dat
sprake is van een schending van de aangehaalde beginselen en bepalingen.
Minstens moet ook worden vastgesteld dat Opgroeien het ook niet aannemelijk
maakt dat een specifiek toezicht in deze dermate noodzakelijk is, dat de morele of
fysieke integriteit van kinderen niet zou kunnen worden gegarandeerd.
Immers kan maar worden vastgesteld dat de morele of fysieke integriteit van
kinderen, zoals blijkt uit de recent uitgevoerde inspecties, niet in het gedrang werd
gebracht. Dit alles maakt naar oordeel van verzoekende partij dat niet tot
handhaving op deze basis kan worden overgegaan, waarbij bovendien moet worden
vastgesteld dat verwerende partij in de bestreden beslissing allerminst.
Zoals hoger opgemerkt, werd de werking van verzoekende partij in al haar
onderscheiden locaties sinds begin 2025 reeds doorgelicht. Er kan dan ook niet
worden betwist of geargumenteerd dat Opgroeien haar toezicht op de locaties zou
worden verhinderd, te meer nu uit de doorgevoerde inspecties blijkt dat een toezicht
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-19/57
op de locaties van verzoekende partij wel degelijk mogelijk is, terwijl uit deze
doorgevoerde inspecties ook blijkt dat handhaving niet aan de orde is. Van een
verhindering van toezicht is geen sprake.
Dit wordt in de bestreden beslissing ook op geen enkele wijze nader toegelicht. Zo
wordt louter geopperd dat sprake zou zijn van een ‘bewuste en volgehouden
obstructie’, maar dit wordt niet in concreto gestaafd. Ook kan niet worden ingezien
op welke wijze het niet doorlopen van het traject bij het VECK, kan worden aanzien
als het ‘onmogelijk maken’ van een constructieve samenwerking en transparante
communicatie, te meer nu uit de bestreden beslissing zelf ook niet blijkt op welke
wijze Opgroeien haar eigen onderzoeksbevoegdheden heeft benut.
De stelling als zou het verwerende partij onmogelijk zijn om haar ‘toezichtsrol naar
behoren uit te oefenen’ blijkt werkelijk uit niets. Zoals ook aangegeven door de
Adviescommissie, beschikt Opgroeien over een scala aan bevoegdheden, die zij niet
zonder meer kan afwentelen op een externe derde partij die zelfs geenszins tot een
eindbeslissing is gekomen.
Nogmaals. Het vermeende ‘structurele gebrek aan samenwerking’ dat een ‘ernstige
en disproportionele omvang bereikt’ zou hebben, is werkelijk manifest onwaar en
getuigt van het misbruik dat verwerende partij hier zonder meer kan maken van haar
handhavingsbevoegdheid.
En nog.
Door verzoekende partij werd dus initieel navraag gedaan naar de reden van
aanmelding.
Verzoekende partij moest – verschillende openbaarheidsverzoeken ten spijt –
vaststellen dat haar vraag naar dossiersamenstelling onbeantwoord bleef. Zo werd
kopie opgevraagd van het aanmeldingsdossier bij het VECK, maar deze
administratieve stukken werden niet overgemaakt. Nochtans kan bezwaarlijk beroep
worden gedaan op het geheim van het onderzoek …
Dit strookt evident niet met de basisprincipes van openbaarheid van bestuur en de
rechten van verdediging van verzoekende partij. Een risicotaxatie van het VECK
wordt immers ontegensprekelijk aangewend in een later te doorlopen
handhavingstraject bij Opgroeien, waardoor de rechten van verdediging (waaronder
ook het verkrijgen van een kopie van het integrale administratief dossier) hier
onverkort gelden. Een en ander wordt ook net bevestigd door het voornemen tot het
opleggen van een administratieve geldboete, waaruit duidelijk blijkt dat het de
bedoeling is van Opgroeien om het traject bij het VECK aan te wenden als
handhavingsmodaliteit én dit blijkt ook uit de bestreden beslissing. Overigens is de
verhouding van dergelijke handhavingsmaatregel t.o.v. het bredere
handhavingstraject van Opgroeien volkomen onduidelijk. Moet de opgelegde
geldboete worden beschouwd als het afronden van een handhavingstraject m.b.t. de
bezwaren van Opgroeien t.a.v. het vermeend gebrekkige beleidsvoerend vermogen
van verzoekende partij, of zal deze geldboete worden aangewend als stavingsstuk
om net over te gaan tot een schorsing van de werking van verzoekende partij wegens
het gebrekkig beleidsvoeren[d] vermogen? Ook dit is volkomen onduidelijk, maar
het spreekt voor zich dat de reglementering op dit punt dient te worden bijgesteld,
maar waar de bestreden beslissing op lijkt te alluderen is alvast een kennelijke
schending van het non bis in idem beginsel.
Nochtans blijkt de vraag naar afhankelijkheid van het VECK zeer pertinent.
Dit blijkt overigens ook onverkort uit de brochure van het VECK zelf, waar
woordelijk wordt gewezen op de verwevenheid en de samenwerking met
Opgroeien.
[…]
De verhouding met de notie beleidsvoerend vermogen uit artikel 13/0
Vergunningsbesluit is onduidelijk, nu het louter opstarten van een traject bij het
VECK kennelijk al als een tekort wordt beschouwd, zonder dat de link met een van
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-20/57
de criteria van het beleidsvoerend vermogen wordt gemaakt. Zoals hoger
vastgesteld, is nochtans geen sprake van een eindbeslissing door het VECK …
In elk geval bleek voor verzoekende partij dat de reden tot aanmelding noodzakelijk
was om het traject bij het VECK op geïnformeerde wijze te doorlopen.
Verzoekende partij zag zich uiteindelijk zelfs genoodzaakt om de Raad van State te
vatten n.a.v. de beslissing van de beroepsinstantie over haar verzoek tot
openbaarheid. Deze procedure is nog hangende en ook de reden dat het traject bij
het VECK nog niet kon worden verdergezet. Het auditoraatsverslag met nr.
A/A. 242.962/X-18.836 adviseert alvast om het door verzoekende partij
opgeworpen middel deels gegrond te verklaren.
De reden van aanmelding - die effectief verband moet houden met de bevoegdheid
van het VECK - dient nog te worden uitgeklaard.
Het is dus allerminst zo dat het traject bij het VECK reeds in juli 2024 zou zijn
stopgezet.
Integendeel, uit de communicatie van het VECK zelf bleek naderhand ook dat het
traject enkel werd gepauzeerd, in afwachting van meer informatie. Zo werd eind
augustus 2024 nog gecommuniceerd dat de vervolgafspraak steeds kon worden
ingepland.
Verzoekende partij is dit ook nog steeds van plan, mits haar vraag omtrent de reden
van aanmelding en procedurele gevolgen van de handhaving worden toegelicht.
In elk geval wordt door verzoekende partij op zich al betwist dat het niet doorlopen
van het traject bij het VECK, zou kunnen leiden tot een handhavingsmaatregel
namens Opgroeien. Uit de beslissing op zich blijkt ook niet afdoende om welke
reden dit zou kunnen leiden tot een effectieve maatregel.
De juridische grondslag is dermate wankel en de houding van Opgroeien dermate
laakbaar, dat afbreuk wordt gedaan aan elke vorm van rechtszekerheid die middels
de vigerende reglementering nochtans beschikbaar zou moeten zijn.
Zoals hieronder ook nader zal worden toegelicht, moet voor het opleggen van een
bestuurlijke geldboete ontegensprekelijk zijn komen vast te staan dat het toezicht
wordt verhinder[d], quod certissime non.
8. Conclusie.
Er is reeds sprake van een hangend traject bij het VECK. Er bestaat geen grondslag
voor een eigen aanmelding van verzoekende partij bij het VECK, nog is een parallel
handhavingstraject niet aan de orde. Er bestaat geen wettelijke grondslag voor de
bestreden beslissing, die ten andere ook kennelijk onredelijk en onzorgvuldig is. De
aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden. Het eerste onderdeel is
gegrond.
A.3. Tweede onderdeel: over de bevoegdheidsoverschrijding van Opgroeien - over
het gebrek aan handhavingsbevoegdheid van verwerende partij en het gebrek aan
juridische grondslag voor de genomen handhavingsmaatregel, minstens is deze
kennelijk onredelijk.
9. Opgroeien treedt buiten de contouren van haar eigen handhavingsbevoegdheid.
Opgroeien is niet bevoegd om het doorlopen van een traject bij het VECK af te
dwingen en dergelijk traject bij het VECK aan te sturen. Verzoekende partij kan
maar vaststellen dat elke juridische grondslag hiervoor ontbreekt, noch wordt deze
in de bestreden beslissing veruitwendigd. In de bestreden beslissing wordt enkel
gesteld dat sprake zou zijn van het verhinderen van toezicht, maar verzoekende
partij kan dan maar vaststellen dat beroep wordt gedaan door verwerende partij op
het verhinderen van toezicht t.a.v. het VECK, waardoor Opgroeien meent beroep te
kunnen doen op haar handhavingsbevoegdheid? Zulks gaat evident niet op.
Opgroeien betwist dat sprake zou zijn van een bevoegdheidsproblematiek en houdt
zulks ook vol in de bestreden beslissing, maar deze is nochtans glashelder.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-21/57
De beslissing verwijst naar het decreet van 20 april 2014 houdende de organisatie
van kinderopvang van baby’s en peuters. Artikel 15/1 van voormeld decreet bepaalt
het volgende:
‘Het agentschap oefent toezicht uit op basis van alle informatie die beschikbaar is.
Daarbij hanteert het agentschap het voorzorgsbeginsel. Het agentschap kan een
beroep doen op organisaties of deskundigen om het agentschap te adviseren in het
kader van het voorzorgsbeginsel.
De Vlaamse Regering bepaalt de nadere regels wat betreft de toepassing van het
voorzorgsbeginsel, die minstens de elementen van de risicoinschatting bevatten op
basis waarvan het agentschap kan overgaan tot het opleggen van een bestuurlijke
maatregel en de communicatieprocedure ten aanzien van de organisator.’
Opgroeien kan geadviseerd worden door organisaties of deskundigen. Dergelijk
advies impliceert dat deze organisaties of deskundigen op neutrale en objectieve
wijze onderzoek kunnen doen naar de situatie, die dan vervolgens door verwerende
partij in haar eigen handhavings- en onderzoeksbevoegdheden moet worden
geïmplementeerd en waarna een eigen in concreto beoordeling en beslissing dient
te volgen.
Elke vorm van aansturing door Opgroeien staat in de weg van dergelijk neutraal en
objectief advies en valt buiten de bevoegdheid van Opgroeien. Dit te meer, nu ook
blijkt dat er geen eigen beoordeling of onderzoek door verwerende partij is gevolgd.
De vraagstelling vanuit het VECK om alsnog tot risicotaxatie over te gaan,
verduidelijkte dat wordt gehandeld in opdracht van het Agentschap Opgroeien én
dat de instructies van Opgroeien m.b.t. het heropstarten en de dossiersamenstelling
worden gevolgd.
Ondanks het feit dat verschillende elementen onduidelijk zijn en dat diverse
vraagstellingen werden geopperd, stelde het VECK in september 2024 dat alle
vragen zouden zijn opgelost ‘omdat Opgroeien dit zo gecommuniceerd heeft’.
Dit maakt dat de schijn wordt gewekt dat het VECK geen eigen objectieve
beoordeling uitvoert en louter en alleen handelt in navolging van instructies van
Opgroeien. U zult met verzoekende partij willen vaststellen dat deze schijn gelet op
de tussengekomen aanmaning niet bepaald wordt ontkend.
Nochtans moet de risicotaxatie van het VECK gebeuren op basis van
gestructureerde informatieverzameling, verwerking en beoordeling die evident
objectief is. In de praktijk blijkt dat het VECK gestuurd wordt door Opgroeien en
dit bleek des te meer uit het verkennend gesprek, nu hierin enkel beroep werd
gedaan op de informatie die door Opgroeien werd aangeleverd. Het is dan ook
opvallend dat verzoekende partij geen ‘recht’ zou hebben op het ontvangen van
dergelijke administratief dossier.
Doelstelling van de taxatie is dat deze kan gebeuren door een team dat vrij is van
een eigen handhavingsverantwoordelijkheid of bijdrage in een handhavingstraject
op zich, om zo tot een volkomen objectief advies te kunnen komen dat niet kan
worden gebruikt in een hangend handhavingstraject én ook de organisator nuttige
inzichten verschaft.
Verzoekende partij heeft steeds aangegeven zeer geïnteresseerd te zijn in deze
inzichten en het nut van dergelijke risicotaxatie op zich wordt door haar niet
ontkend. Wel is zij van oordeel dat het advies en het traject bij het VECK
onbevangen moet worden kunnen aangevat en doorlopen en dat zij enkel en alleen
verantwoording dient af te leggen aan het VECK en niet aan Opgroeien m.b.t. de
vaststellingen door Opgroeien.
De bevoegdheid van het VECK volgt enkel en alleen uit het besluit van de Vlaamse
Regering betreffende de erkenning en subsidiëring van de vertrouwenscentra
kindermishandeling en de partnerorganisatie van 17 november 2017.
Uit dit besluit volgt dat het Agentschap Opgroeien en de vertrouwenscentra voor
kindermishandeling 2 los van elkaar staande entiteiten zijn.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-22/57
Het enkele feit dat het Agentschap Opgroeien beslist over de toekenning van de
erkenning als vertrouwenscentrum en dat het vertrouwenscentrum een
gemandateerde instelling uitmaakt, maakt niet dat Opgroeien de opdracht van het
VECK nader moet kunnen invullen en al zeker niet dat verwerende partij beroep
zou moeten kunnen doen op haar handhavingscontentieux in navolging van stappen
gezet door het VECK.
De missie van de vertrouwenscentra die volgt uit artikel 5 van het besluit, is breed
en vereist dat deze in alle objectiviteit kan worden uitgevoerd.
Nergens in dit besluit wordt gewaagd van een toezichts-, controle, rapporterings- of
monitoringsfunctie over concrete dossiers die kan worden opgenomen door het
Agentschap Opgroeien.
Dit bevestigt ook de stelling van verzoekende partij dat het verwerende partij
navolgend niet toekomt om beroep te doen op haar handhavingsbevoegdheid, te
meer nu zulks regelgevend niet is voorzien én noch uit de bestreden beslissing, noch
uit het Handhavingsbesluit zelf blijkt dat er een handhavingsmechanisme is
voorzien voor het niet tijdig voltooien van een risicotaxatie.
Uit artikel 11 van het besluit van de Vlaamse Regering betreffende de erkenning en
subsidiëring van de vertrouwenscentra kindermishandeling en de partnerorganisatie
blijkt zelfs specifiek dat de vertrouwenscentra wel meehelpen aan het verzamelen
van beleidsrelevante informatie, maar dat hierbij geen persoonsgegevens mogen
worden verstrekt aan het Agentschap Opgroeien. De dichotomie is duidelijk.
Hoewel in artikel 34 van hetzelfde besluit een jaarlijkse beoordeling van de werking
van het vertrouwenscentrum wordt opgenomen door het Agentschap, maakt dit niet
dat inmenging in specifieke dossiers verantwoord is.
Het VECK dient zich dan ook te distantiëren van dergelijke richtinggeving en dient
een eigen, objectief en niet door Opgroeien gestuurd onderzoek uit te voeren.
Evenwel blijkt uit de beslissing tot het opleggen van een administratieve geldboete
duidelijk dat de informatie en adviezen van het VECK door Opgroeien effectief
zullen worden aangewend in het handhavingstraject.
Uit de brochure van het VECK blijkt zelfs dat het team kinderopvang enkel werkt
in opdracht van Opgroeien en op basis van de informatie die Opgroeien verstrekt.
Het is, zoals hoger ook aangestipt, dan ook volstrekt onduidelijk op welke wijze
verzoekende partij ook zelf het traject verder zou moeten vormgeven.
Verzoekende partij kan maar vaststellen dat op vandaag allerminst sprake is van
enige distantiëring tussen de twee organen, wat volkomen afbreuk doet aan de
opdracht en missie van de vertrouwenscentra (die nochtans in het algemeen belang
werden opgericht).
De vertrouwenscentra voor kindermishandeling werden opgericht als
controleorgaan van de kinderopvang en mede als tegengewicht voor het Agentschap
Opgroeien. Nu zou verwerende partij beroep kunnen doen op vaststellingen door
het VECK om haar eigen handhavingsbevoegdheid te benutten?
Dit kan niet.
De missie en opdracht van het VECK zijn immers ook gericht op het verifiëren van
het afdoende optreden van het Agentschap Opgroeien. Het feit dat de conclusies van
het VECK dermate gestuurd worden door Opgroeien, maakt dat deze opdracht niet
kan worden vervuld.
Opgroeien zal in deze niet willen ontkennen dat het uitvoeren van een risicotaxatie
een eigen bevoegdheid vormt van het VECK zelf. Dit maakt ook dat uit de bestreden
beslissing minstens een in concreto beoordeling had dienen te blijken waarbij wordt
verduidelijkt op welke wijze sprake is van een duidelijke schending van de
vergunningsvoorwaarden, om te kunnen komen tot het opleggen van een
bestuurlijke maatregel.
Dit werd overigens ook door de bevoegde minister zo bevestigd in antwoord op een
schriftelijke vraag van 15 maart 2024:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-23/57
‘Het VECK-team Kinderopvang nodigt de organisator uit tot gesprek. De
organisator beslist zelf om al dan niet op deze uitnodiging in te gaan.’
En ook:
‘VECK kan vrij beoordelen of ze al dan niet een risicotaxatie doen.’
Alsnog middels een aanmaning aansturen op het laten uitvoeren van deze
bevoegdheid, komt Opgroeien dus allerminst toe.
Het VECK kan niet fungeren als toezichtsorgaan van Opgroeien.
Het handhavingsmechanisme van verwerende partij laat zulks eenvoudigweg niet
toe, nu moet worden vastgesteld dat duidelijk is dat de handhavingsmaatregelen en
de gronden hiertoe die blijken uit het betrokken en toepasselijke Handhavingsbesluit
niet strekken tot het opleggen van een administratieve sanctie in de mate een
risicotaxatie bij het VECK niet zou worden voltooid.
In se is komen vast te staan dat de risicotaxatie op vandaag nog niet werd voltooid,
waarbij ook moet worden vastgesteld dat noch uit de betrokken reglementering,
noch uit de bestreden beslissing, blijkt dat hiertoe.
Het spreekt voor zich dat dit allerminst kan worden beschouwd als het verhinderen
van toezicht ex artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2014 houdende de
organisatie van kinderopvang van baby’s en peuters, laat staan dat hierdoor het
beleidsvoerend vermogen van de organisator in twijfel kan worden getrokken ex
artikel 13/0 Vergunningsbesluit. Er kan verzoekende partij immers geen gebrekkige
samenwerking met het agentschap worden verweten. Integendeel, het was net
Opgroeien die verzoekende partij weigerde om afschrift van het integrale
administratief dossier over te maken.
Elke regelgevende basis voor de stelling dat het VECK zonder meer als lokale
partner van Opgroeien moet worden beschouwd ontbreekt overigens geheel.
De stelling van Opgroeien dat bovenstaande een vage en ongefundeerde stelling zou
vormen, kan dan ook allerminst worden gevolgd.
Verzoekende partij kan zich immers maar baseren op de vigerende reglementering.
De wijze waarop Opgroeien het VECK tracht aan te wenden als bijkomend
handhavingsinstrument, kan dus niet worden gevolgd - mede aangezien elke
regelgevende basis hiervoor ontbreekt - en wordt door verzoekende partij betwist.
Anders voorhouden zou immers ook de stelling van verzoekende partij, dat het
VECK in deze niet onafhankelijk kan opereren en ook niet op afdoende objectieve
wijze werd gevat, bevestigen.
Nogmaals, elke juridische basis voor de vraag van Opgroeien om over te gaan tot
een aanmelding van de eigen werking van verzoekende partij bij het VECK
ontbreekt geheel en kan eenvoudigweg niet worden gevolgd.
Maar er is nog meer.
Door verzoekende partij werd tijdens het verkennend gesprek bij het VECK ook
gevraagd naar de reden van aanmelding. Door het VECK werd mondeling bevestigd
dat geen sprake was van een vermoeden van enige inbreuk op de fysieke of morele
integriteit van kinderen en dat in die hypothese het effectief organiseren van een
risicotaxatie weinig nuttig was.
Het is nochtans aan het VECK om vrij te beoordelen of al dan niet een risicotaxatie
uitgevoerd dient te worden. Opnieuw moet worden vastgesteld dat de betrokkenheid
en invloed van Opgroeien op dit punt bijzonder problematisch is.
Dat door Opgroeien nu alsnog wordt vastgehouden aan de noodzaak van een
risicotaxatie (zonder dat het geijkte orgaan deze analyse dus volgt) en zelfs meent
hier een handhavingsgrond uit te kunnen putten, is niet minder dan lasterlijk.
Verzoekende partij kan op dit punt ook maar opmerken dat in de bestreden
beslissing van Opgroeien zelf ook niet wordt gewezen op een juridische grondslag
voor de verplichte aanmelding bij het VECK.
Nazicht van het decreet van 20 april 2014 houdende de organisatie van
kinderopvang van baby’s en peuters en het Vergunningsbesluit leert dat ook geen
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-24/57
enkele grondslag hiertoe bestaat. De grondslag op zich blijkt ook niet uit de
beslissing tot het opleggen van de geldboete zelf, hetgeen nochtans een effectieve
rechtshandeling betreft die formeel en materieel dient gemotiveerd te worden.
Nogmaals, elke grondslag voor de voorgenomen maatregel lijkt te ontbreken.
Het is dan ook passend dat, te meer nu verzoekende partij de aanmaning tot het
naleven van de vergunningsvoorwaarden heeft betwist onder verwijzing naar het
gebrek aan juridische grondslag voor een inbreuk op een vermeende
vergunningsvoorwaarde, dat zulks wel zou blijken uit de bestreden beslissing, quod
non.
Elke vorm van motivering, laat staan effectieve juridische grondslag voor het
vermeende tekort, ontbreekt.
Om over te kunnen gaan tot het opleggen van een administratieve geldboete o.b.v.
een tekort, moet evident wel sprake zijn van een tekort. Dit is ontegensprekelijk niet
het geval.
10. Conclusie.
Opgroeien treedt buiten de contouren van haar eigen handhavingsbevoegdheid.
Opgroeien is op geen enkele manier bevoegd om een risicotaxatie bij VECK aan te
sturen en de objectieve en onafhankelijke beoordeling van het VECK in de weg te
staan, minstens toont de beslissing niet aan op welke basis Opgroeien hiervoor
bevoegd zou zijn.
Het uitvoeren en beslissen over de risicotaxatie is een bevoegdheid die aan het
VECK zelf toekomt.
Opgroeien is niet bevoegd om het VECK aan te wenden als een bijkomend
handhavingsinstrument en kan op geen enkele manier de risicotaxatie afdwingen,
minstens blijkt de grondslag hiervoor niet uit de bestreden beslissing.
Verzoekende partij kan maar vaststellen dat elke juridische grondslag voor de
vermeende handhavingsbevoegdheid en het navolgend opleggen van een
bestuurlijke maatregel en administratieve geldboete, volkomen ontbreekt.
De bestreden beslissing is behept met een ernstig motiveringsgebrek, is kennelijk
onredelijk en onzorgvuldig en ontbeert dus elke juridische grondslag.
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden.
Het tweede onderdeel is gegrond.
A.4. Conclusie
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden.
Het eerste middel is gegrond.”
In de memorie van wederantwoord repliceert de verzoekende
partij in essentie als volgt:
“A.1. Eerste onderdeel: over het hangende traject bij het VECK en de
onmogelijkheid van twee parallelle trajecten - de opgelegde geldboete ontbeert elke
juridische grondslag en is kennelijk onredelijk
[…]
A.1.3. Repliek
8. Verwerende partij gaat voorbij aan het voorwerp van het middelenonderdeel.
Verwerende partij gaat bij het situeren van de tussenkomst van het VECK wederom
voorbij aan het standpunt van verzoekende partij vervat in het eerste
middelenonderdeel. De decretale erkenning en opdrachten van het VECK - evenwel
los van de constructie van Opgroeien - worden in se niet betwist, wel de grondslag
van het handelen en de handhavingsmogelijkheden die verwerende partij meent te
putten uit deze decretale bepalingen. Deze blijken er eenvoudigweg niet uit.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-25/57
In elk geval kan uit de uiteenzetting van verwerende partij ook niet worden afgeleid
hoe zij meent te kunnen lezen dat het betrokken BVR aanleiding geeft tot een in
Opgroeien geïntegreerd en verplicht toetsingsorgaan. Zulks zou overigens ook
strijden met eerdere parlementaire vragen en antwoorden op dit punt (zie ook
hoger).
Het nogmaals herhalen van het decretaal kader dat klaarblijkelijk (en zoals reeds
toegelicht door verzoekende partij) geen grondslag is voor het nemen van de
bestreden beslissing door verwerende partij gaat dan ook voorbij aan de stadpunten
ingenomen in dit eerste middelonderdeel. Verzoekende partij kan maar vaststellen
dat ze herhaaldelijk heeft gewezen op het ontbreken aan deze grondslag, wederom
faalt Opgroeien regie om aan te tonen dat er wel een grondslag zou zijn.
Het loutere poneren door verwerende partij dat verzoekende partij op de hoogte zou
geweest zijn voor de reden van de aanmelding en dat ze de stukken ontvangen heeft,
leidt geenszins tot een grondslag die de bestreden beslissing zou verantwoorden.
Hieruit blijkt evenmin een decretale grondslag waaruit blijkt dat effectief kan
worden besloten tot het opleggen van een administratieve geldboete wegens het niet
doorlopen van een risicotaxatie bij een externe partner van Opgroeien.
Verwerende partij meent wederom uit haar eigen feitelijke handelingen een niet
bestaande juridische grondslag te putten, quod non.
Door het kaderen van de tussenkomst van het VECK verduidelijkt verwerende partij
geenszins wat de juridische grondslag is voor het onrechtmatig handelen van
Opgroeien regie die de bestreden beslissing uitmaakt. Er is dan ook sprake van een
kennelijk onredelijke beslissing.
9. Er is reeds sprake van een hangend traject bij het VECK.
Verwerende partij besluit al te gemakkelijk dat geen sprake zou zijn van een ‘tweede
aanmelding’ alsook dat geen sprake zou zijn van een verzoek tot het zelf aanmelden
door verzoekende partij. In de memorie van antwoord wordt zeer summier als volgt
geargumenteerd:
‘Opgroeien regie heeft enkel gevraagd om de risicotaxatie verder te zetten, naar
aanleiding van de weigering tot medewerking vanwege verzoekster, die zich
verzette tegen een gesprek met de kinderbegeleiders en vervolgens geen contact
meer opnam met het VECK voor een opvolggesprek. Deze feitelijke
omstandigheden worden overigens door verzoekster niet betwist.
De argumentatie van verzoekster in haar verzoekschrift op pagina’s 9 tot 15 gaat
derhalve ten onrechte uit van een beweerde tweede aanmelding. Opgroeien regie
heeft verzoekster ook niet verzocht om zichtzelf aan te melden bij het VECK zoals
verzoekster beweert.’
Verwerende partij poneert louter het tegenovergestelde en meent daaruit te
concluderen dat de standpunten uit het verzoekschrift feitelijke grondslag missen.
Verzoekende partij verwijst echter naar haar verzoekschrift waarin uitvoerig wordt
uiteengezet waarom de (overigens betwiste) feitelijke omstandigheden geenszins
wijzen op een juridische grondslag aantonen die de bestreden beslissing
verantwoorden:
- er wordt niet aangetoond dat het traject bij het VECK op 14 juli 2024 effectief
werd stopgezet
- geenszins gaat het op om te besluiten dat tot een tekort o.b.v. het beleidsvoerend
vermogen van verzoekende partij, gezien het hangende traject
- verzoekende partij werd dus wel degelijk reeds aangemeld, Opgroeien negeert de
antecedenten volstrekt
- er wordt verkeerdelijk vanuit gegaan dat bij een loutere aanmelding bij het VECK
een risicotaxatie tot stand komt
- het ontbreekt aan enig standpunt omtrent de juridische grondslag die deze nieuwe
aanmelding verantwoord
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-26/57
- ook voor een eigen aanmelding door verzoekende partij is geen juridische
grondslag
- verwerende partij richt zich duidelijk op de aanmelding en niet op het doorlopen
van het traject zoals ze nu poneert waarvoor dus geenszins een decretale grondslag
blijkt
- er stond het VECK niets in de weg om zelf te besluiten dat het onmogelijk was een
risicotaxatie uit te voeren, voorafgaand aan het handhavend optreden van
verwerende partij
Dat verwerende partij wederom enkele feitelijkheden aanhaalt die louter de eerdere
aanmelding van verzoekende partij bij het VECK aantonen, weerlegt geenszins de
bovenvermelde standpunten.
Verzoekende partij kan dus maar vaststellen dat verwerende partij heeft besloten tot
het opleggen van een administratieve geldboete, gebruik makend van een
bevoegdheid en onderzoeksmogelijkheid die haar niet toekomt omdat zij niet het
geijkte orgaan vormt. In elk geval blijkt uit de bestreden beslissing dat elk
in concreto onderzoek omtrent het al dan niet geijkt zijn van een administratieve
geldboete volkomen ontbreekt.
- Het ontbreekt nog steeds aan toelichting omtrent de hangende procedure die de
voortzetting van het traject bij het VECK voorlopig verhindert.
Naast het ontbreken aan een grondslag, blijkt geenszins uit de informatie die tot op
vandaag beschikbaar is, dat het mogelijk zou zijn het reeds lopende traject bij het
VECK uit te voeren.
Verwerende partij stelt in haar memorie van antwoord als volgt:
‘Het komt verder niet toe aan verzoekster om in de plaats van Opgroeien regie te
oordelen over het nut van de risicotaxatie, noch heeft verzoekster het recht om de
medewerking aan deze risicotaxatie te weigeren.
Verzoekster betwist niet dat zij na de aanmaning en het voornemen geen contact
meer heeft opgenomen met het VECK voor een vervolggesprek, teneinde het VECK
toe te laten om de door Opgroeien regie gevraagde risicotaxatie uit te voeren.’
Dat verzoekende partij in de memorie van antwoord nu wederom wijst op de rechten
en plichten inzake de risicotaxatie gaat wederom volkomen voorbij aan de
ontbrekende grondslag die het nemen van de bestreden beslissing in hoofde van
verwerende partij zou verantwoorden. Verzoekende partij heeft immers reeds bij de
aanvang van het traject gemeld dat zij de meerwaarde van dergelijke taxatie effectief
inziet, maar dat zij de reden van aanmelding wou weten vooraleer een dergelijk
traject naar haar oordeel nuttig kon worden doorlopen.
Hoe verwerende partij wederom de bestreden beslissing meent te verantwoorden op
basis van de vermeende onmogelijkheid van het VECK om de door verwerende
partij gevraagde risicotaxatie uit te voeren, is voor verzoekende partij compleet
onnavolgbaar.
Zoals reeds uitvoerig uiteengezet in het verzoekschrift, leidt verwerende partij dat
uit het (nog) niet doorlopen van de risicotaxatie en het feit dat nog geen definitieve
risicotaxatie tot stand kwam, af dat verzoekende partij het toezicht op haar werking
zou belemmeren en niet zou beschikken over het vereiste beleidsvoerend vermogen,
quod certissime non (zie hierover ook verder). Bovendien kan verzoekende partij
maar wijzen op de aanmaning van 19 december 2025, waaruit blijkt dat ook
Opgroeien van oordeel is dat de aanmelding nog niet werd afgerond.
Nergens uit de bestreden beslissing blijkt dat verwerende partij de moeite heeft
genomen om haar eigen handhavingsbevoegdheden uit te putten of enig nuttige
handhavingsbevoegdheid heeft uitgeoefend, noch blijkt hier uit de bestreden
beslissing enige in concreto motivering uit. Dat verwerende partij poneert dat
verzoekende partij zou erkennen dat zij geen contact meer heeft opgenomen met het
VECK, klopt allerminst. Verzoekende partij heeft de deur tot het doorlopen van het
traject nooit definitief gesloten.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-27/57
Dit maakt dat hoe dan ook sprake is van een onzorgvuldige beslissing.
Nogmaals, er is dus geen sprake van een eigen handhavingsonderzoek door
Opgroeien, maar zij doen volkomen beroep op de externe organisatie. Daarbij komt
ook nog dat wordt besloten tot het opleggen van een geldboete (en niet een andere
maatregel (!)), zonder dat hier toepassing wordt gemaakt van het voorzorgsbeginsel
waardoor hoe dan ook sprake is van een schending van artikel 15/ van het Decreet
baby’s en peuters en de motiveringsprincipes.
Maar er is meer.
Nergens uit de bestreden beslissing blijkt om welke reden Opgroeien het onderzoek
niet zou kunnen uitvoeren en dat zij afhankelijk zou zijn van een partnerorganisatie,
terwijl ook nergens uit de bestreden beslissing blijkt dat het in casu zou gaan om
een onderzoek dat ex artikel 5 van het besluit van de Vlaamse Regering betreffende
de erkenning en subsidiëring van de vertrouwenscentra kindermishandeling en de
partnerorganisatie exclusief aan het VECK zou toekomen. Meer zelfs, over de
bevoegdheid van het VECK blijkt geen enkele concrete motivatie, noch decretale
grondslag. Nogmaals, Opgroeien wentelt haar handhavingsbevoegdheid integraal af
op een derde orgaan dat niet over enige handhavingsmogelijkheid beschikt, terwijl
het doorlopen van een traject bij deze partner een vrije keuze van verzoekende partij
zou moeten zijn, terwijl nu alsnog sprake is van een handhavende beteugeling van
dit traject? Dit kan niet.
Dat verwerende partij in deze fase dus alsnog besluit tot het opleggen van een
administratieve geldboete, is dan ook al te voorbarig. Zoals hoger ook aangestipt, is
geen sprake van een eindbeslissing door het VECK waaruit blijkt dat zij haar
onderzoeksbevoegdheid niet kan uitoefenen, waardoor ook niet is komen vast te
staan dat verzoekende partij dus niet de nodige medewerking verleent bij het
onderzoek van het VECK én waarbij dus ook moet worden vastgesteld dat
verwerende partij in deze fase geheel onterecht heeft besloten tot het opleggen van
een administratieve geldboete. Dit te meer nu door Opgroeien op 19 december 2025
zelf nog werd geopperd dat het initiële traject bij het VECK nooit werd opgelegd.
Verzoekende partij is van oordeel dat niet kan worden overgegaan tot een
administratieve geldboete, nu - zoals door Opgroeien zelf wordt erkend in de
aanmaning van 19 december 2025 - er nog geen sprake is van een eindbeslissing
van het VECK. Het spreekt overigens ook voor zich dat verwerende partij geen
toepassing kan maken van het haar beschikbare handhavingscontentieux, wanneer
wordt verwezen naar een hangend traject bij een externe partner, maar de betrokken
externe partner nog niet is gekomen tot het nemen van een eindbeslissing. Dit blijkt
allerminst uit de memorie van antwoord van verwerende partij, noch uit de
bestreden beslissing. In elk geval is ook het tegendeel komen vast te staan door de
aanmaning van 19 december 2025.
Bovendien werd het handhavingstraject bij het VECK allerminst reeds afgesloten,
maar werd het traject om zeer gegronde redenen tijdelijk gepauzeerd (zie hierover
verder). Verzoekende partij kan maar vaststellen dat hierover in de memorie van
antwoord volstrekt foutieve gevolgtrekkingen blijken en dat verwerende partij
moedwillig tracht de realiteit anders voor te stellen dan ze is. De stellingen uit de
memorie van antwoord bieden dan ook geen repliek op de meest pertinente
vaststellingen van verzoekende partij.
Uit het niet doorlopen van de risicotaxatie op zich kan naar oordeel van verzoekende
partij dan ook werkelijk geen inbreuk op het beleidsvoerend vermogen van
verzoekende partij worden afgeleid, minstens ontbreekt hiertoe elke decretale
grondslag en dient hiervoor een eigen onderzoek te gebeuren door Opgroeien. Het
bestaan van vermoedens volstaat niet en de reglementering voorziet ook niet dat een
(ernstig) vermoeden van een inbreuk, zou kunnen maken dat de inbreuk reeds wordt
weerhouden. Het komt aan verwerende partij toe om de inbreuk aannemelijk te
maken, quod non.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-28/57
- Conclusie.
Er is reeds sprake van een hangend traject bij het VECK. Er bestaat geen grondslag
voor een eigen aanmelding van verzoekende partij bij het VECK, nog is een parallel
handhavingstraject niet aan de orde. Er bestaat geen wettelijke grondslag voor de
bestreden beslissing, die ten andere ook kennelijk onredelijk en onzorgvuldig is. De
aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden. Het eerste middelonderdeel
mist geen feitelijke grondslag en is gegrond.
A.2. Tweede onderdeel: over de bevoegdheidsoverschrijding van Opgroeien - over
het gebrek aan handhavingsbevoegdheid van verwerende partij en het gebrek aan
juridische grondslag voor de genomen handhavingsmaatregel, minstens is deze
kennelijk onredelijk
[…]
A.2.6. Repliek
14. Opgroeien treedt buiten de contouren van haar eigen handhavingsbevoegdheid.
Verzoekende partij verwijst vooreerst integraal naar haar verzoekschrift, waar ze
zeer omstandig uiteenzet dat Opgroeien buiten de contouren van haar eigen
handhavingsbevoegdheid treedt. In de memorie van antwoord wordt zeer summier
louter het omgekeerde gesteld, verdere motivering ontbreekt.
U zal dan ook met verzoekende partij willen vaststellen dat elke grondslag voor de
voorgenomen maatregel lijkt te ontbreken. Het louter omgekeerde poneren in de
memorie van antwoord door verwerende partij zonder repliek te bieden op de in het
verzoekschrift ingenomen standpunten noodzaakt dan ook het hernemen van wat
reeds werd uiteengezet.
15. Verwijzing naar verzoekschrift: er is klaarblijkelijk sprake van aansturing door
Opgroeien regie.
Verwerende partij meent dat niet aannemelijk wordt gemaakt dat er sprake zou zijn
van aansturing door Opgroeien regie maar voert geenszins aan op basis waarvan ze
tot deze vaststelling komt. Bovendien kan verzoekende partij maar opmerken dat
zulks werkelijk niet de essentie is van haar verzoekschrift. Verzoekende partij wijst
immers enkel op het feit dat verwerende partij heeft besloten tot het opleggen van
een administratieve geldboete, omwille van het niet doorlopen van een
risicotaxatietraject bij het VECK, waaruit zonder meer een inbreuk op het vereiste
beleidsvoerend vermogen wordt afgeleid. Dit klopt allerminst.
Verzoekende partij wijst vooreerst dan ook integraal naar haar verzoekschrift, waar
in randnummer 9 uitvoerig uiteen wordt gezet waarom de aansturing door
Opgroeien regie niet te ontkennen valt.
Dat verwerende partij in de memorie van antwoord vervolgens wederom overgaat
tot het herhalen van enkele, overigens reeds eerder betwiste, feitelijkheden weet
wederom niet te overtuigen dat verwerende partij bij het nemen van de bestreden
beslissing niet buiten de contouren van haar handhavingsbevoegdheid is getreden.
16. Conclusie.
Opgroeien treedt buiten de contouren van haar eigen handhavingsbevoegdheid en
heeft manifest onvoldoende een eigen beoordeling uitgevoerd om te kunnen
besluiten tot een inbreuk op het beleidsvoerend vermogen van verzoekende partij.
Opgroeien is op geen enkele manier bevoegd om een risicotaxatie bij VECK aan te
sturen en de objectieve en onafhankelijke beoordeling van het VECK in de weg te
staan, minstens toont de beslissing niet aan op welke basis Opgroeien hiervoor
bevoegd zou zijn, laat staan uit welke basis zou blijken dat het niet doorlopen van
een risicotaxatie kan worden weerhouden als een op zichzelf staande inbreuk.
Het uitvoeren en beslissen over de risicotaxatie is een bevoegdheid die aan het
VECK zelf toekomt. Opgroeien kan hier geen inbreuken uit puren, laat staan dat
kan worden besloten dat hiertoe een afzonderlijke administratieve geldboete kan
worden opgelegd.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-29/57
Opgroeien is niet bevoegd om het VECK aan te wenden als een bijkomend
handhavingsinstrument en kan op geen enkele manier de risicotaxatie afdwingen,
minstens blijkt de grondslag hiervoor niet uit de bestreden beslissing.
Verzoekende partij kan maar vaststellen dat elke juridische grondslag voor de
vermeende handhavingsbevoegdheid en het navolgend opleggen van een
bestuurlijke maatregel en administratieve geldboete, volkomen ontbreekt.
De bestreden beslissing is behept met een ernstig motiveringsgebrek, is kennelijk
onredelijk en onzorgvuldig en ontbeert dus elke juridische grondslag.
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden.
Het tweede onderdeel is gegrond.
A.3. Conclusie
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden.
Het verweer kan allerminst overtuigen.
Het eerste middel is gegrond.”
In haar laatste memorie laat de verzoekende partij, op
omslachtige wijze, nog gelden:
“A.1. Eerste onderdeel: over het hangende traject bij het VECK en de
onmogelijkheid van twee parallelle trajecten - de opgelegde geldboete ontbeert elke
juridische grondslag en is kennelijk onredelijk
[…]
A.1.2. Repliek
7. Vooreerst: integrale verwijzing naar het verzoekschrift en de memorie van
antwoord.
Verzoekende partij houdt er vooreerst aan te wijzen naar haar uiteenzetting in het
inleidend verzoekschrift en de memorie van wederantwoord, waaruit naar haar
oordeel duidelijk blijkt dat verwerende partij niet over de bevoegdheid beschikt om
de bestreden beslissing te nemen.
Er is sprake van een hangend traject bij het VECK waartoe verwerende partij niet
over de bevoegdheid beschikt om verzoekende partij aan te manen zich aan te
melden (zie hieromtrent ook de later tussengekomen aanmaning van verwerende
partij zelf die zulks nu staaft én de inhoud van de memorie van wederantwoord). De
bevoegdheid die verwerende partij meent te hebben om handhavend op te treden ten
gevolge van het verloop van dit traject ontbreekt dan ook aan een wettelijke
grondslag.
Verzoekende partij houdt dan ook ten stelligste vast aan het ontbreken van een
wettelijke grondslag voor de bestreden beslissing, die ten andere ook kennelijk
onredelijk en onzorgvuldig is.
Het auditoraatsverslag weet dan ook niet te overtuigen dat er wel een wettelijke
grondslag is. Het verslag weet ook niet te overtuigen dat sprake zou zijn van een
redelijke en zorgvuldige beslissing.
8. Er is geen rechtsgrond voor de bestreden beslissing gelet op het reeds hangende
traject bij het VECK.
Verzoekende partij stelt vast dat in het auditoraatsverslag zeer uitgebreid wordt
ingegaan op de wettelijke grondslag waaruit verwerende partij de bevoegdheid zou
putten voor het nemen van de bestreden beslissing. Hierbij wordt de bevoegdheid
van verwerende partij om zich te laten adviseren door het VECK bij het uitoefenen
van haar toezichtsbevoegdheid overeenkomstig artikel 15/1 van het decreet van
20 april 2012 verkeerdelijk geïnterpreteerd.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-30/57
Uit de tussengekomen aanmaning op 18 maart 2025 blijkt duidelijk dat het traject
bij het VECK nog niet werd afgerond […]. Verzoekende partij werd echter verzocht
om zichzelf aan te melden bij het VECK. Een bevoegdheid waarvoor elke wettelijke
grondslag ontbreekt en verwerende partij dus niet over beschikt.
Verwerende partij gaat vervolgens toch over tot het nemen van een voornemen en
uiteindelijk tot het opleggen van een administratieve geldboete. Verzoekende partij
wordt in se verweten dat zij zichzelf niet zou hebben aangemeld bij het VECK en
dat het traject bij het VECK niet werd verdergezet, nu het traject bij het VECK reeds
op 14 juli 2024 zou stopgezet zijn (quod non in casu, zie hierover verder).
In elk geval wordt kennelijk onterecht uitgegaan van het feit dat een loutere
aanmelding bij het VECK, maakt dat hoe dan ook een risicotaxatie door het VECK
tot stand komt, quod non. Dit blijkt onterecht ook de premisse te zijn van het
tussengekomen auditoraatsverslag.
In elk geval kan ook niet worden afgeleid hoe het betrokken BVR aanleiding geeft
tot een in Opgroeien geïntegreerd en verplicht toetsingsorgaan. Zulks zou overigens
ook strijden met eerdere parlementaire vragen en antwoorden op dit punt (zie ook
hoger). Dit gebrek aan juridische grondslag wordt eveneens niet behandeld in het
auditoraatsverslag.
Verzoekende partij kan dus maar vaststellen dat verwerende partij heeft besloten tot
het opleggen van een administratieve geldboete, gebruik makend van een
bevoegdheid en onderzoeksmogelijkheid die haar niet toekomt omdat zij niet het
geijkte orgaan vormt en in elk geval blijkt uit de bestreden beslissing dat elk
in concreto onderzoek omtrent het al dan niet geijkt zijn van een administratieve
geldboete volkomen ontbreekt.
Zonder meer, wordt besloten dat uit het (nog) niet doorlopen van de risicotaxatie en
het feit dat nog geen definitieve risicotaxatie tot stand kwam, dat verzoekende partij
het toezicht van verwerende partij zou verhinderen en niet zou beschikken over het
vereiste beleidsvoerend vermogen, quod certissime non (zie hierover ook verder).
Nergens uit de bestreden beslissing blijkt dat verwerende partij de moeite heeft
genomen om haar eigen handhavingsbevoegdheden uit te putten, noch blijkt hier uit
de bestreden beslissing enige in concreto motivering uit.
Dit maakt dat hoe dan ook sprake is van een onzorgvuldige beslissing.
Bovendien werd het handhavingstraject bij het VECK allerminst reeds afgesloten,
maar werd het traject om zeer gegronde redenen tijdelijk gepauzeerd (zie hierover
verzoekschrift alsook verder).
Voor een nieuwe aanmelding ontbreekt elke wettelijke basis, minstens wordt deze
in de bestreden beslissing en de aanmaning niet aangehaald.
Het spreekt voor zich dat ook de administratieve handhavingsmaatregel die hierop
wordt gestoeld, elke basis ontbreekt.
De beslissing schendt de aangehaalde beginselen en bepalingen. Het
auditoraatsverslag weet ook niet te overtuigen van het tegendeel. De
toezichtsbevoegdheid van verwerende partij en de bevoegdheid van het VECK om
een risicotaxatie uit te voeren leiden geenszins tot een rechtsgrond voor het
handhavend optreden van verwerende partij.
9. Over de vermeende houding van verzoekende partij.
In het auditoraatsverslag wordt het standpunt ingenomen dat de advisering door het
VECK geen voortgang heeft kunnen vinden omwille van de houding van
verzoekster. Verzoekende partij zou dit overigens niet ontkrachten in de door haar
ontwikkelde argumentatie.
Vooreerst moet alvast worden opgemerkt dat in wezen wordt geopperd dat de
persoonlijke houding van verzoekende partij het toezicht door Opgroeien zou
hebben verhinderd, zonder dat Opgroeien zelf enig in concreto onderzoek heeft
gevoerd? Het spreekt voor zich dat dit niet opgaat. En nog. Ook kan de persoonlijke
houding van een natuurlijke persoon bezwaarlijk worden betrokken in de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-31/57
beoordeling van het naleven van de vergunningsvoorwaarden. Uit niets blijkt dat de
natuurlijke persoon - organisator handhavend persoonlijk kan worden afgestraft op
niveau van de werking van de VOF.
Deze houding blijkt overigens werkelijk geenszins uit de feiten. Minstens moet
worden besloten dat enige houding die wordt toegeschreven aan verzoekende partij
geen afbreuk kan doen aan de haar toegekende mogelijkheden om het handhavend
optreden van verwerende partij in vraag te stellen.
Verzoekende partij betwist op geen enkele punt de decretale erkenning en
opdrachten van het VECK - evenwel los van de constructie van Opgroeien - in se,
wel de grondslag van het handelen en de handhavingsmogelijkheden die
verwerende partij zou putten uit deze decretale bepalingen. Deze blijken er
eenvoudigweg niet uit.
In essentie wordt verwerende partij dus een bevoegdheid toegekend ten gevolge van
het door verzoekende partij gebruikmaken van de haar toegekende mogelijkheden
om het handhavend optreden van Opgroeien in vraag te stellen.
Meer nog. Enig waardeoordeel over de houding van verzoekende partij met
betrekking tot een nog niet doorlopen taxatieproces kan in elk geval niet afdoen aan
de gegrondheid van het aangevoerde eerste middelenonderdeel die betrekking heeft
op de toezichtsbevoegdheid van verwerende partij (en dat niet wordt onderzocht in
het auditoraatsverslag).
Het handhavend optreden door Opgroeien wordt op die manier verantwoord door
een vermeende houding ten aanzien van het VECK die overigens niet blijkt uit de
feiten. Nochtans valt een en ander wel te verwachten in de mate een beoordeling
wordt gemaakt van het naleven van de vergunningsvoorwaarden. Hierbij wordt
overigens voorbijgegaan aan het feit dat Opgroeien ook het nodige moet doen voor
een eigen in concreto onderzoek. Dit werd recent ook bevestigd door de
Adviescommissie voorzieningen WVG bij een handhavingstraject van een andere
kinderopvangvoorziening.
[…]
T.a.v. de werking van verzoekende partij is er geen enkele reden om te twijfelen aan
de kwaliteit van de werking.
Dit wordt in de bestreden beslissing ook op geen enkele wijze nader toegelicht. Zo
wordt louter geopperd dat sprake zou zijn van een ‘bewuste en volgehouden
obstructie’, maar dit wordt niet in concreto gestaafd. Ook kan niet worden ingezien
op welke wijze het niet doorlopen van het traject bij het VECK, kan worden aanzien
als het ‘onmogelijk maken’ van een constructieve samenwerking en transparante
communicatie, te meer nu uit de bestreden beslissing zelf ook niet blijkt op welke
wijze Opgroeien haar eigen onderzoeksbevoegdheden heeft benut.
De stelling als zou het verwerende partij onmogelijk zijn om haar ‘toezichtsrol naar
behoren uit te oefenen’ blijkt werkelijk uit niets. Zoals ook aangegeven door de
Adviescommissie, beschikt Opgroeien over een scala aan bevoegdheden, die zij niet
zonder meer kan afwentelen op een externe derde partij die zelfs geenszins tot een
eindbeslissing is gekomen én die nu zelf ook aangeeft dat het traject nog niet werd
beëindigd?
Het auditoraatsverslag weet ook niet te overtuigen van het tegendeel. Dat uit de
loutere bevoegdheid in hoofde van verwerende partij om advies te vragen aan het
VECK wordt besloten dat verwerende partij de bevoegdheid heeft om verzoekende
partij aan te manen zich aan te melden en vervolgens handhavend op te treden bij
niet nakoming, mist elke wettelijke grondslag.
Zoals hieronder ook nader zal worden toegelicht, moet voor het opleggen van een
bestuurlijke geldboete ontegensprekelijk zijn komen vast te staan dat het toezicht
wordt verhinderd, quod certissime non.
10. Conclusie.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-32/57
Er is reeds sprake van een hangend traject bij het VECK. Er bestaat geen grondslag
voor een eigen aanmelding van verzoekende partij bij het VECK, nog is een parallel
handhavingstraject niet aan de orde. Er bestaat geen wettelijke grondslag voor de
bestreden beslissing, die ten andere ook kennelijk onredelijk en onzorgvuldig is. De
aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden. Het auditoraatsverslag weet
niet te overtuigen van het tegendeel. Het eerste onderdeel is gegrond.
A.2. Tweede onderdeel: over de bevoegdheidsoverschrijding van Opgroeien - over
het gebrek aan handhavingsbevoegdheid van verwerende partij en het gebrek aan
juridische grondslag voor de genomen handhavingsmaatregel, minstens is deze
kennelijk onredelijk
[…]
A.2.4. Repliek
12. Opgroeien treedt buiten de contouren van haar handhavingsbevoegdheid.
In het auditoraatsverslag wordt niet ontkent dat verwerende partij niet beschikt niet
over de bevoegdheid om het doorlopen van een traject bij het VECK af te dwingen
en dergelijk traject bij het VECK aan te sturen. Verzoekende partij wordt terecht
bijgetreden dat het uitvoeren van een risicotaxatie een bevoegdheid van het VECK
is.
Het auditoraatsverslag kan echter niet worden bijgetreden met betrekking tot het
standpunt dat er in casu echter geen sprake zou zijn van afdwinging of aansturing in
hoofde van verwerende partij. Op dit punt wordt wederom gewezen naar de
bevoegdheid van verwerende partij die zou volgen uit wat werd uiteengezet in het
eerste middelenonderdeel. Verzoekende partij betwist deze bevoegdheid echter ten
stelligste (zie eerder).
Dat Opgroeien geadviseerd kan worden door organisaties of deskundigen die op
neutrale en objectieve wijze onderzoek kunnen doen, impliceert niet dat verwerende
partij deze vervolgens in haar eigen handhavings- en onderzoeksbevoegdheid kan
implementeren.
Er wordt voorbij gegaan aan de toegekende bevoegdheden waarover verwerende
partij beschikt. Het ontbreekt overigens aan een eigen in concreto beoordeling. In
de bestreden beslissing wordt enkel gesteld dat sprake zou zijn van het verhinderen
van toezicht, maar verzoekende partij kan dan maar vaststellen dat beroep wordt
gedaan door verwerende partij op het verhinderen van toezicht t.a.v. het VECK,
waardoor Opgroeien meent beroep te kunnen doen op haar
handhavingsbevoegdheid en dit wordt ook bijgetreden in het auditoraatsverslag?
Zulks gaat evident niet op.
Elke vorm van aansturing door Opgroeien staat in de weg van dergelijk neutraal en
objectief advies en valt buiten de bevoegdheid van Opgroeien. Dit te meer, nu ook
blijkt dat er geen eigen beoordeling of onderzoek door verwerende partij is gevolgd.
In het verzoekschrift (p.16-20) werd reeds omstandig uiteengezet dat blijkt dat
verwerende partij de opdracht van het VECK nader invulde en aanstuurde. Dit
ondanks de bevoegdheden van het VECK die blijken uit het BVR, die haar
werkzaamheden in alle objectiviteit dient uit te voeren.
Nergens in dit besluit wordt gewaagd van een toezichts-, controle, rapporterings- of
monitoringsfunctie over concrete dossiers die kan worden opgenomen door het
Agentschap Opgroeien. De standpunten in het auditoraatsverslag op dit punt doen
hier geenszins afbreuk aan.
Het enkele feit dat het Agentschap Opgroeien beslist over de toekenning van de
erkenning als vertrouwenscentrum en dat het vertrouwenscentrum een
gemandateerde instelling uitmaakt, maakt niet dat Opgroeien de opdracht van het
VECK nader moet kunnen invullen en al zeker niet dat verwerende partij beroep
zou moeten kunnen doen op haar handhavingscontentieux in navolging van stappen
gezet door het VECK.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-33/57
De bevoegdheidsverdeling tussen het VECK enerzijds en die van verwerende partij
worden met de bestreden beslissing niet gehandhaafd.
13. Over de vermeende houding van verzoekende partij.
Wederom wordt in het auditoraatsverslag aan verzoekende partij een vermeende
houding verweten die het doorlopen van het risicotaxatieproces van het VECK
onmogelijk gemaakt zou hebben. Uit de feiten en het administratief dossier blijkt
geenszins dat verzoekende partij dergelijke houding heeft aangenomen waarbij ze
kwaadwillig het uitvoeren van een risicotaxatie onmogelijk maakte. Integendeel,
door onderzoek te voeren naar de reden van de aanmelding, blijkt net dat
verzoekende partij beschikt over het van een organisator vereiste beleidsvoerend
vermogen en dat verzoekende partij het traject net op en dienstige wijze wenste te
doorlopen.
Verzoekende partij kan dan ook maar verwijzen naar wat reeds uiteen werd gezet in
het verzoekschrift en memorie van wederantwoord met betrekking tot haar
beleidsvoerend vermogen en het te doorlopen traject bij het VECK.
Nogmaals. Zelfs indien sprake zou zijn van dergelijke houding, quod non, heeft dit
geenszins invloed op het al dan niet beschikken over een bevoegdheid om
handhavend op te treden door verwerende partij in het kader van een nog hangende
riscotaxatietraject bij het VECK. Dit overigens zonder enig in concreto onderzoek
omtrent het al dan niet geijkt zijn van een administratieve geldboete. Dit te meer, nu
maar een sanctie kan worden opgelegd in de mate sprake is van het niet naleven van
de vergunningsvoorwaarden, hetgeen nu op een louter hypothetische wijze werd
vastgesteld. Het is immers niet vast komen te staan dat sprake is van een inbreuk
aangezien het traject nog hangende is en nog niet tot een eindbeslissing werd
gekomen, terwijl Opgroeien ook geen andere initiatieven heeft genomen om
in concreto onderzoek uit te voeren.
14. Conclusie.
Opgroeien treedt buiten de contouren van haar eigen handhavingsbevoegdheid en
dit wordt onterecht in het auditoraatsverslag niet weerhouden. De stellingnames
omtrent de bevoegdheden van Opgroeien om een geldboete op te leggen uit het
auditoraatsverslag, gaan voorbij aan de vaststelling dat wordt uitgegaan van een
louter hypothetisch niet naleven van de vergunnings- of subsidievoorwaarden. Dit
volstaat dus niet.
Opgroeien is op geen enkele manier bevoegd om een risicotaxatie bij VECK aan te
sturen en de objectieve en onafhankelijke beoordeling van het VECK in de weg te
staan, minstens toont de beslissing niet aan op welke basis Opgroeien hiervoor
bevoegd zou zijn.
Het uitvoeren en beslissen over de risicotaxatie is een bevoegdheid die aan het
VECK zelf toekomt. Opgroeien is niet bevoegd om het VECK aan te wenden als
een bijkomend handhavingsinstrument en kan op geen enkele manier de
risicotaxatie afdwingen, minstens blijkt de grondslag hiervoor niet uit de bestreden
beslissing.
Verzoekende partij kan maar vaststellen dat elke juridische grondslag voor de
vermeende handhavingsbevoegdheid en het navolgend opleggen van een
bestuurlijke maatregel en administratieve geldboete, volkomen ontbreekt.
De bestreden beslissing is behept met een ernstig motiveringsgebrek, is kennelijk
onredelijk en onzorgvuldig en ontbeert dus elke juridische grondslag.
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden. De ingenomen
standpunten in het auditoraatsverslag weten niet te overtuigen van het tegendeel.
Het tweede onderdeel is gegrond.
A.3. Conclusie
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden.
De ingenomen standpunten in het auditoraatsverslag weten niet te overtuigen van
het tegendeel.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-34/57
Het eerste middel is gegrond.”
Beoordeling
5.
Door het auditoraat wordt besloten tot de ongegrondheid van het
eerste middel op grond van de volgende overwegingen:
“V.1.4. Bespreking
V.1.4.1. Eerste middelonderdeel
In essentie kaart verzoekster in dit middelonderdeel het ontbreken van een wettelijke
grondslag voor de bestreden beslissing aan. Er is volgens haar immers geen
wettelijke grondslag voorhanden voor een nieuwe aanmelding door haarzelf bij het
VECK omwille van een reeds hangend traject bij het VECK waarvan de voortzetting
voorlopig verhinderd is.
Hier moet al worden opgemerkt dat in de bestreden beslissing zelf haar
regelgevende basis is opgenomen, en wel als volgt:
- Artikel 15/1 en 22 van het decreet van 20 april 2012 houdende de organisatie van
kinderopvang van baby’s en peuters
- Artikel 13/0, 6 van het Vergunningsbesluit van 22 november 2013
- Artikel 11 en 12 van het Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van 11 december
Ten tijde van het nemen van de bestreden beslissing – 4 juli 2025 – luidden deze
artikelen als volgt:
Artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2012 ‘houdende de organisatie van
kinderopvang van baby’s en peuters’:
‘Het agentschap oefent toezicht uit op basis van alle informatie die beschikbaar is.
Daarbij hanteert het agentschap het voorzorgsbeginsel. Het agentschap kan een
beroep doen op organisaties of deskundigen om het agentschap te adviseren in het
kader van het voorzorgsbeginsel.
De Vlaamse Regering bepaalt de nadere regels wat betreft de toepassing van het
voorzorgsbeginsel, die minstens de elementen van de risicoinschatting bevatten op
basis waarvan het agentschap kan overgaan tot het opleggen van een bestuurlijke
maatregel en de communicatieprocedure ten aanzien van de organisator.’
Artikel 22 van het decreet van 20 april 2012:
‘Het agentschap kan een bestuurlijke geldboete van 100 tot 100.000 euro opleggen
als de organisator:
1° het door of krachtens dit decreet geregelde toezicht door de private
toezichthouder verhindert;
2° kinderopvang organiseert zonder vergunning als vermeld in artikel 4;
3° de bepalingen van dit decreet en de uitvoeringsbesluiten ervan niet naleeft.
De bestuurlijke geldboete kan worden opgelegd binnen een termijn van zes
maanden, te rekenen vanaf de dag dat het agentschap het verslag van vaststelling
van de toezichthouder ontvangt, en op voorwaarde dat de betrokken organisator de
kans heeft gehad om gehoord te worden over de vermeende inbreuk en over de
hoogte van de geldboete. De organisator mag zich daarbij laten bijstaan of
vertegenwoordigen door een advocaat of een derde. Als een bestuurlijke geldboete
wordt opgelegd, vermeldt de beslissing het bedrag, de wijze waarop en de termijn
waarin die moet worden betaald. De kennisgeving van de beslissing aan de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-35/57
betrokkene vermeldt de wijze waarop en de termijn waarbinnen beroep ingesteld
kan worden tegen de beslissing.
De betrokkene kan, op straffe van verval van het recht tot het instellen van het
beroep, binnen een termijn van een maand vanaf de kennisgeving van de beslissing
waarbij hem een bestuurlijke geldboete wordt opgelegd tegen die beslissing beroep
aantekenen met een verzoekschrift bij de Raad van State. Dat beroep schorst de
uitvoering van de beslissing.
Als de betrokkene weigert de bestuurlijke geldboete te betalen, wordt ze bij
dwangbevel ingevorderd. Een dwangbevel wordt betekend bij deurwaardersexploot
met bevel tot betaling.
De vordering tot voldoening van de bestuurlijke geldboete verjaart na verloop van
vijf jaar, te rekenen vanaf de datum van de beslissing, vermeld in het tweede lid, of,
in geval van beroep, vanaf de datum van de in kracht van gewijsde gegane
rechterlijke beslissing. De verjaring wordt gestuit op de wijze en onder de
voorwaarden, bepaald in artikel 2244 en volgende van het Burgerlijk Wetboek.
De Vlaamse Regering bepaalt de nadere regels voor het opleggen en het betalen van
de bestuurlijke geldboete.’
Artikel 13/0, eerste lid en tweede lid, 6°, van het besluit van de Vlaamse regering
van 22 november 2013 ‘houdende de vergunningsvoorwaarden en het
kwaliteitsbeleid voor gezinsopvang en groepsopvang van baby’s en peuters’:
‘De organisator heeft de integriteit en het beleidsvoerend vermogen om op een
rechtmatige manier, rekening houdend met de geldende normen en waarden,
kwaliteitsvolle en duurzame kinderopvang te organiseren.
De naleving van de voorwaarde, vermeld in het eerste lid, blijkt uit de manier
waarop de volgende aspecten in de vergunde werking aanwezig zijn:
(…)
6° samenwerking en transparante communicatie met het agentschap, het lokaal
bestuur, het lokaal loket kinderopvang en andere lokale partners.
(…)’
Artikel 11 van het besluit van de Vlaamse regering van 11 december 2015
‘houdende de maatregelen in het kader van de handhaving van de voorwaarden voor
gezinsopvang en groepsopvang van baby’s en peuters’:
‘Het agentschap kan beslissen om een bestuurlijke geldboete op te leggen voor een
van de volgende bedragen:
1° als de organisator het toezicht verhindert of kinderopvang organiseert zonder
vergunning: een bedrag tussen 1000 euro en 100.000 euro;
2° als de organisator een andere inbreuk dan de inbreuk, vermeld in punt 1°, pleegt:
een bedrag tussen 250 euro en 100.000 euro.
Als er sprake is van herhaling uit hoofde van de organisator, kan het agentschap
beslissen om een geldboete op te leggen voor een van de volgende bedragen:
1° als de organisator het toezicht verhindert of kinderopvang organiseert zonder
vergunning: een bedrag tussen 2000 en 100.000 euro;
2° als de organisator een andere inbreuk dan de inbreuk, vermeld in punt 1°, pleegt:
een bedrag tussen 500 euro en 100.000 euro.
In het derde lid wordt verstaan onder herhaling: de situatie waarbij aan dezelfde
organisator binnen drie jaar voorafgaand aan een nieuwe inbreuk al een bestuurlijke
geldboete is opgelegd voor dezelfde of een andere inbreuk waarbij tegen die
beslissing geen bezwaar of beroep meer aangetekend kan worden.’
Artikel 12 van het Handhavingsbesluit baby’s en peuters van 11 december 2015:
‘Om het concrete bedrag van de bestuurlijke geldboete te bepalen, houdt het
agentschap rekening met de volgende criteria:
1° de ernst van de feiten;
2° de concrete omstandigheden waarin de feiten zijn gepleegd en beëindigd;
3° de systematiek van de feiten;
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-36/57
4° de link met het aantal vergunde of gesubsidieerde kinderopvangplaatsen;
5° de hoogte van de totale aan de betrokken organisator toegekende subsidie voor
kinderopvang, toegekend door het agentschap.’
Uit artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2012 volgt dus dat het de verwerende
partij toekomt toezicht uit te oefenen op basis van alle beschikbare informatie en dat
zij zich daarbij in het kader van het voorzorgsbeginsel kan laten adviseren door
organisaties of deskundigen.
Wat het adviseren van de verwerende partij betreft, dient te worden gewezen op het
besluit van de Vlaamse regering van 17 november 2017 ‘betreffende de erkenning
en subsidiëring van de vertrouwenscentra kindermishandeling en de
partnerorganisatie’, en meer in het bijzonder artikel 15 juncto artikel 1.
Artikel 15, 6°, van dit BVR van 17 november 2017 luidt nl. als volgt:
‘De partnerorganisatie heeft de volgende opdrachten:
(…)
6° in opdracht van het agentschap adviseren over de veiligheid van minderjarigen
in een voorziening en over het pedagogisch handelen in een voorziening op basis
van een gestructureerd risicotaxatieproces.’
Artikel 1 van dit BVR van 17 november 2017 luidt als volgt:
‘In dit besluit wordt verstaan onder:
(…)
7° partnerorganisatie: het geformaliseerde samenwerkingsverband tussen de zes
vertrouwenscentra kindermishandeling dat wordt erkend en gesubsidieerd conform
dit besluit;
(…)’
Welnu, overeenkomstig artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2012 heeft de
verwerende partij zich bij het uitoefenen van haar toezichtsbevoegdheid met de
aanmelding van verzoekster bij het VECK op 22 november 2023 willen laten
adviseren door het VECK (partnerorganisatie in de zin van het BVR van
17 november 2017), en dit in het kader van het voorzorgsbeginsel. De opdracht van
het VECK bestond er overeenkomstig artikel 15, 6°, van het BVR van 17 november
2017 in de verwerende partij te adviseren op basis van een gestructureerd
risicotaxatieproces. Een dergelijke handelswijze getuigt er net van dat de
verwerende partij bij het uitoefenen van haar toezichtsbevoegdheid de nodige
zorgvuldigheid aan de dag heeft gelegd precies doordat zij zich verder wil laten
adviseren door het VECK en aldus vanwege het VECK een advies op basis van een
gestructureerd risicotaxatieproces wenst te bekomen.
De advisering door het VECK heeft evenwel geen voortgang kunnen vinden
omwille van de houding van verzoekster tijdens dit traject, zoals moge blijken uit
het administratief dossier. Immers, pas na meerdere pogingen vanwege het VECK
om met verzoekster in gesprek te gaan, blijkt een eerste verkennend gesprek te zijn
kunnen doorgaan. Wanneer het VECK vervolgens een gesprek met de
kinderbegeleiders wilde organiseren en dit aangaf aan verzoekster, heeft verzoekster
dit geweigerd. Verzoekster heeft daarop aangegeven zelf terug contact te zullen
opnemen met het VECK. Dit is echter niet gebeurd waardoor het VECK het niet
mogelijk achtte om de risicotaxatie te kunnen uitvoeren en daarom aan de
verwerende partij heeft gemeld de aanmelding af te sluiten. Daaropvolgend heeft de
verwerende partij verzoekster verzocht contact op te nemen met het VECK met het
oog op het inplannen van een vervolgafspraak. Verzoekster heeft nagelaten dit te
doen, waarna het VECK aan de verwerende partij heeft gemeld de betreffende
aanmelding definitief af te sluiten doordat verzoekster niet gevraagd heeft om een
gesprek in het kader van een (her)opstart van de risicotaxatie. Verzoekster heeft in
de loop van dit ganse proces weliswaar telkenmale redenen aangehaald die volgens
haar verklaren waarom zij vooralsnog niet zou hebben kunnen meewerken aan het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-37/57
door het VECK uit te voeren risicotaxatieproces. Die redenen zijn evenwel
beantwoord geworden door de verwerende partij.
Dat het wel degelijk aan de eigen houding van verzoekster te wijten is dat het VECK
zijn risicotaxatie niet heeft kunnen voortzetten, wordt door verzoekster met haar in
dit middelonderdeel ontwikkelde argumentatie niet ontkracht.
Verzoekster kan het zogenaamde ‘voorlopig verhinderd zijn’ van het verder
doorlopen van het traject bij het VECK immers bezwaarlijk wijten aan ‘de
onduidelijkheid over de reden van aanmelding’. Reeds met een e-mail van
22 november 2023 is verzoekster immers door de verwerende partij in kennis
gesteld van de aanmelding bij het VECK diezelfde dag, alsook van de exacte
redenen van die aanmelding, nl. de vaststelling van de klachten m.b.t. uw
opvanglocaties, de gehanteerde communicatie naar Opgroeien regie en ouders toe
alsook de draagkracht van de medewerkers. Ook nadien heeft de verwerende partij
verzoekster daaromtrent telkenmale de nodige duiding gegeven, wanneer
verzoekster allerhande redenen aanhaalde ter vergoelijking van haar gebrek aan
medewerking met het VECK. De verwerende partij heeft die door verzoekster
aangehaalde redenen telkens beantwoord. Zo heeft zij naar aanleiding van het
e-mailverkeer tussen verzoekster en haarzelf zeer precies toegelicht welke stukken
nu precies naar aanleiding van de aanmelding aan het VECK zijn bezorgd, en heeft
zij die stukken die specifiek betrekking hebben op het administratief dossier van de
aanmelding bij het VECK vervolgens ook effectief aan verzoekster bezorgd.
Desalniettemin is verzoekster blijven vragen naar stukken die haar reeds werden
bezorgd. Het is verzoekster zelf die is blijven betwisten de exacte redenen van
aanmelding te kennen en die vervolgens ook nog de bevoegdheid van het VECK
om in opdracht van de verwerende partij haar organisatie te auditen in twijfel is gaan
trekken. Die bevoegdheid van het VECK, die voortvloeit uit artikel 15, 6°, van het
BVR van 17 november 2017, kan trouwens niet worden betwist. Verzoekster gaat
er verkeerdelijk van uit dat er minstens duidelijkheid zou moeten zijn over het
effectief bestaan/vastgesteld zijn van grensoverschrijdend gedrag. Het is nu net
eigen aan de in artikel 15, 6°, van het BVR van 17 november 2017 aan het VECK
verleende opdracht dat eventuele risico’s i.v.m. de veiligheid van minderjarigen in
een voorziening en het pedagogisch handelen in een voorziening in kaart worden
gebracht – zonder dat die risico’s al effectief zouden moeten bestaan of zijn
vastgesteld – en dit op basis van een gestructureerd risicotaxatieproces en dat het
VECK daaromtrent een advies verleent aan de verwerende partij. Voor zover
verzoekster meent dat er vooralsnog geen enkele aanleiding was voor de verwerende
partij om zulk een advies aan te vragen aan het VECK of er minstens
onduidelijkheid bestaat over zulk een aanleiding, blijft zij voorbijgaan aan de
redenen van aanmelding. Het kan niet worden ontkend dat de vaststelling van de
klachten m.b.t. de opvanglocaties van verzoekster, haar communicatie naar de
verwerende partij en ouders en de draagkracht van de medewerkers een
indicatie/signaal kunnen inhouden over mogelijke risico’s i.v.m. de veiligheid van
minderjarigen in een voorziening en het pedagogisch handelen in een voorziening,
wat dan verder in kaart kan worden gebracht aan de hand van een
risicotaxatieproces.
Het is nu net de hiervoor aangehaalde eigenste starre houding van verzoekster die
de voortgang van het traject bij het VECK heeft verhinderd, minstens in die mate
heeft vertraagd dat het VECK zich niet meer in de mogelijkheid zag een risicotaxatie
bij verzoekster uit te voeren. Er kan dan ook bezwaarlijk sprake zijn van het
gewoonweg ‘voorlopig verhinderd zijn’ van dit traject bij het VECK of het louter
‘gepauzeerd’ zijn van dit traject, zoals verzoekster voorhoudt in dit
middelonderdeel. Uit wat voorafgaat blijkt immers dat verzoekster systematisch
weigerde mee te werken met het VECK, en dit onder het mom van allerhande
redenen, waardoor het VECK in werkelijkheid verhinderd werd in het uitvoeren zijn
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-38/57
risicotaxatieproces en het aldus niet in de mogelijkheid was over te gaan tot het
uitbrengen van een advies aan de verwerende partij.
Welnu, precies doordat het VECK zijn risicotaxatie niet heeft kunnen uitvoeren
door dat gebrek aan medewerking door/die houding van verzoekster, heeft het geen
advies kunnen uitbrengen naar de verwerende partij toe die dat advies nu net nodig
achtte voor het uitoefenen van haar toezichtsbevoegdheid en dat advies dus in het
kader van het voorzorgsbeginsel op grond van artikel 15/1 van het decreet van
20 april 2012 had ingewonnen. De verwerende partij werd aldus door de houding
van verzoekster tijdens het traject bij het VECK (en gebrek aan samenwerking met
het VECK) gehinderd in de haar door artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2012
verleende toezichtsbevoegdheid doordat zij aldus niet over het door haar
ingewonnen advies van het VECK kon beschikken. In dat opzicht is in hoofde van
verzoekster sprake van een gebrek aan samenwerking met de verwerende partij en
het VECK, en dus niet-naleving van de voorwaarde van integriteit en
beleidsvoerend vermogen, in de zin van artikel 13/0, eerste lid en tweede lid, 6°, van
het Vergunningsbesluit van 22 november 2013.
Op basis van de vaststelling dat verzoekster de facto weigert in te gaan op de
uitnodiging van het VECK om een risicotaxatie uit te voeren naar aanleiding van de
aanmelding op 22 november 2023 en verzoekster aldus het toezicht door de
verwerende partij verhindert, werd verzoekster op 18 maart 2025 schriftelijk
aangemaand om zich aan te melden bij het VECK voor een vervolgafspraak met het
oog op uitvoering van de risicotaxatie én om volledige medewerking te verlenen
aan deze risicotaxatie met het oog op de voltooiing ervan binnen de korst mogelijke
tijd. Verzoekster werd er in verzocht binnen uiterlijk één week een bewijsstuk ter
staving van haar aanmelding bij het VECK te bezorgen.
Deze aanmaning blijkt dus duidelijk gesteund te zijn op het verhinderen door
verzoekster van de toezichtsbevoegdheid van de verwerende partij, dewelke zij
zoals reeds gezegd wel degelijk ontleent aan artikel 15/1 van het decreet van 20 april
2012 zodat verzoekster bezwaarlijk kan worden gevolgd in haar argument als zou
de verwerende partij gebruik hebben gemaakt van een bevoegdheid die haar niet
toekomt. Dat de verwerende partij bij het uitoefenen van die toezichtsbevoegdheid
wenst te beschikken over een advies van het VECK is perfect verstaanbaar met
artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2012 dat expliciet voorziet in de
mogelijkheid voor de verwerende partij zich te laten adviseren door organisaties of
deskundigen. Het is in dat kader dat deze aanmaning moet worden gezien. Daarmee
is de verwerende partij allerminst, zoals verzoekster wil doen uitschijnen, als een
soort van toetsingsorgaan van het VECK opgetreden. Gelet op dit alles, is de
voornoemde aanmaning duidelijk in overeenstemming met artikel 18 van het
decreet van 20 april 2012 gebeurd.
De ‘aanmelding’ uit deze aanmaning kan niet in die zin worden begrepen alsof het
gaat om een ‘nieuwe aanmelding’ die volledig los staat van de op 22 november 2023
door de verwerende partij gedane aanmelding bij het VECK. Uit de lezing van de
in deze aanmaning opgenomen ‘aanmelding’ in zijn ganse context, blijkt dat dit
daarentegen moet worden begrepen als het kunnen verderzetten van het traject bij
het VECK dat reeds werd aangevat met de aanmelding door de verwerende partij
op 22 november 2023, en dit middels een door verzoekster te maken
vervolgafspraak. In tegenstelling tot wat verzoekster beweert in dit
middelonderdeel, is dan ook geen sprake van ‘twee parallelle trajecten’, maar gaat
het nog steeds om de verderzetting/hervatting van het op 22 november 2023
aangevatte traject door middel van een door verzoekster te maken vervolgafspraak
waaraan zij vervolgens haar volledige medewerking dient te verlenen.
Verzoekster blijkt evenwel geen gevolg te hebben gegeven aan deze aanmaning van
de verwerende partij, zodat het middels de aanmelding van 22 november 2023
aangevatte traject bij het VECK nog steeds niet is (kunnen worden)
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-39/57
verdergezet/hervat. Ter vergoelijking van dit gebrek aan medewerking van
harentwege is zij in haar reactie van 25 maart 2025 blijven vasthouden aan een
aantal argumenten – zoals de respectieve bevoegdheden van het VECK enerzijds en
de verwerende partij anderzijds en de zogenaamde onduidelijkheid over de reden
van aanmelding bij het VECK – waarvan minstens een aantal in wezen reeds eerder
door de verwerende partij werden beantwoord en ondanks dat niet is aangetoond dat
die argumenten de verderzetting/hervatting van het traject bij het VECK zouden
(kunnen) verhinderen.
Omdat verzoekster is blijven weigeren de risicotaxatie door het VECK te laten
uitvoeren, is de verwerende partij dan op 10 april 2025 overgegaan tot haar
voornemen om een geldboete van 12.300,00 euro op te leggen omwille van de
volgende inbreuken:
- Organisator verhindert toezicht geregeld door of krachtens het decreet van 20 april
2012 (artikelen 15/1 en 22 van het decreet van 20 april 2012)
- Beleidsvoerend vermogen (artikel 13/0 Vergunningsbesluit van 22 november
Daarin werd verzoekster overeenkomstig artikel 22 van het decreet van 20 april
2012 de mogelijkheid geboden te worden gehoord over dit voornemen dat dus
effectief de vermeende inbreuken en de hoogte van de geldboete bevat.
Nadat verzoekster op 8 mei 2025 een schriftelijke repliek heeft ingediend, werd op
4 juli 2025 dan overeenkomstig artikel 22 van het decreet van 20 april 2012 en de
artikelen 11 en 12 van het Handhavingsbesluit baby’s en peuters van 11 december
2015 effectief beslist tot het opleggen van een geldboete van 12.300,00 euro, en dit
op grond van de artikelen 15/1 en 22 van het Decreet van 20 april 2012 en
artikel 13/0, eerste lid en tweede lid, 6°, van het Vergunningsbesluit van
22 november 2013, in wezen omdat omwille van de houding van verzoekster de
nochtans uit te voeren risicotaxatie door het VECK niet kan doorgaan/verdergezet
worden.
Uit dit alles volgt dat het door de verwerende partij voor het uitoefenen van haar
toezichtsbevoegdheid op grond van artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2012
noodzakelijk geachte advies vanwege het VECK nog steeds niet kon worden
verleend omwille van de houding van verzoekster in het sinds de aanmelding van
22 november 2023 aangevatte traject bij het VECK en haar gebrek aan medewerking
aan het vanwege het VECK uit te voeren risicotaxatieproces dat nog steeds niet is
kunnen doorgaan. Aldus blijkt een gebrek aan samenwerking door verzoekster met
de verwerende partij en het VECK, en aldus het niet-voldoen in haren hoofde aan
de vereiste van integriteit en beleidsvoerend vermogen in de zin van artikel 13/0,
eerste lid en tweede lid, 6°, van het Vergunningsbesluit van 22 november 2013, en
werd de verwerende partij door verzoekster gehinderd in de haar door artikel 15/1
van het decreet van 20 april 2012 verleende toezichtsbevoegdheid. Verzoekster
heeft aldus het door of krachtens het decreet van 20 april 2012 geregelde toezicht
verhinderd, minstens de bepalingen van dat decreet en/of de uitvoeringsbesluiten
ervan niet nageleefd. Dit maken twee in artikel 22 van het decreet van 20 april 2012
opgenomen gronden uit op basis waarvan de verwerende partij aan verzoekster
effectief een bestuurlijke geldboete (van 100 tot 100.000 euro) kan opleggen.
Hieruit volgt dan ook dat er wel degelijk een wettelijke grondslag voorhanden is
voor de bestreden beslissing.
Voor zover verzoekster het ontbreken van een wettelijke grondslag voor de
bestreden beslissing afleidt uit het ontbreken van een wettelijke grondslag voor een
nieuwe aanmelding door haarzelf bij het VECK omwille van een reeds hangend
traject bij het VECK, vertrekt zij van een verkeerd uitgangspunt. Zoals uit
voorgaande bespreking blijkt, is immers geen sprake van een zogenaamde ‘nieuwe
aanmelding’ die verzoekster zelf zou moeten doen bij het VECK. Het gaat
daarentegen om een reeds met de aanmelding van 22 november 2013 [lees: 2023]
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-40/57
opgestart traject bij het VECK dat niet kon worden verdergezet, laat staan voltooid,
omwille van de houding die verzoekster zelf in dat ‘hangende traject’ tot dan toe
heeft aangenomen. Waar verzoekster doorheen haar uiteenzetting van dit
middelonderdeel blijft aan voorbijgaan, is dat dat ‘hangende traject’ nu net geen
verdere voortgang heeft gehad – en vooralsnog geen voortgang kon hebben – precies
omwille van haar eigen houding en haar eigen gebrek aan medewerking aan dat
eigenste traject. Het is precies die voortgang van dat ‘hangende traject’ (oftewel het
alsnog kunnen uitvoeren door het VECK van het risicotaxatieproces en
daaropvolgend aan de verwerende partij te verlenen advies) die de verwerende partij
voor ogen had en waarom zij uiteindelijk is overgegaan tot het opleggen van de hier
bestreden bestuurlijke geldboete.
Het eerste onderdeel van het eerste middel is niet gegrond.
V.1.4.2. Tweede middelonderdeel
In essentie betwist verzoekster in dit middelonderdeel de bevoegdheid van de
verwerende partij om een risicotaxatie aan te sturen en af te dwingen en navolgend
een administratieve geldboete op te leggen. Het uitvoeren van en beslissen over een
risicotaxatie betreft nl. een bevoegdheid van het VECK.
Zoals reeds uiteengezet onder de bespreking van het eerste middelonderdeel,
beschikt de verwerende partij wel degelijk over een toezichtsbevoegdheid die zij
ontleent aan artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2012. Dit artikel voorziet
expliciet in de mogelijkheid voor de verwerende partij om zich bij het uitoefenen
van deze toezichtsbevoegdheid in het kader van het voorzorgsbeginsel te laten
adviseren door organisaties of deskundigen. Gelet op artikel 15, 6°, van het BVR
van 17 november 2017 kan zij aan het VECK de opdracht geven advies uit te
brengen over de veiligheid van minderjarigen in een voorziening en over het
pedagogisch handelen in een voorziening op basis van een gestructureerd
risicotaxatieproces. Het klopt dus waar verzoekster in dit tweede middelonderdeel
stelt dat het uitvoeren van een risicotaxatie tot de bevoegdheid van het VECK
behoort. Het klopt echter niet dat in casu sprake is van aansturing door de
verwerende partij van dat door het VECK uit te voeren risicotaxatieproces. Het
VECK is niet eens kunnen komen tot zulk een risicotaxatie/onderzoek en
daaropvolgend dus evenmin tot het verlenen van een advies naar de verwerende
partij toe, en dit door de houding van verzoekster zelf en haar gebrek aan
medewerking met het VECK. Doordat dit advies – dat dus niet kon worden
uitgebracht door het VEKC – nu net door de verwerende partij was gevraagd bij de
uitoefening van haar toezichtsbevoegdheid ex artikel 15/1 van het decreet van
20 april 2012, kan verzoekster het niet ontkennen dat de verwerende partij werd
gehinderd in haar toezichtsbevoegdheid en evenmin dat dit het gevolg is van
verzoeksters eigen houding en gebrek aan samenwerking (met het VECK en met de
verwerende partij) waardoor niet is voldaan aan de in artikel 13/0, eerste en tweede
lid, 6°, van het Vergunningsbesluit van 22 november 2013 vereiste integriteit en
beleidsvoerend vermogen in hoofde van verzoekster. Zoals reeds gezegd onder de
bespreking van het eerste middelonderdeel, heeft verzoekster aldus het door of
krachtens het decreet van 20 april 2012 geregelde toezicht verhinderd, minstens de
bepalingen van dat decreet en/of uitvoeringsbesluiten ervan niet nageleefd, wat
maakt dat het de verwerende partij op grond van artikel 22 van het decreet van
20 april 2012 wel degelijk toekwam om een bestuurlijke geldboete op te leggen.
Voor zover verzoekster ontkent dat in haren hoofde sprake kan zijn van een gebrek
aan medewerking, blijft zij er in volharden dat het de verwerende partij was die heeft
geweigerd haar een afschrift van het integrale administratief dossier over te maken.
Onder de bespreking van het eerste middelonderdeel werd uiteengezet dat haar de
stukken die specifiek betrekking hebben op het administratief dossier van de
aanmelding bij het VECK nochtans effectief door de verwerende partij zijn bezorgd.
Met haar loutere negatie dat dit niet is gebeurd, slaagt verzoekster er niet in
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-41/57
aannemelijk te maken effectief onvoldoende geïnformeerd te zijn geweest door de
verwerende partij en kan zij haar eigenste houding daarmee niet vergoelijken.
Voor zover verzoekster er ook in dit tweede middelonderdeel van uitgaat dat haar
door de verwerende partij zou zijn gevraagd zichzelf aan te melden bij het VECK,
werd reeds onder de bespreking van het eerste middelonderdeel uitgelegd dat
geenszins sprake is van een ‘nieuwe aanmelding’. Bij verzoekster werd enkel
aangedrongen op het maken van een vervolgafspraak bij het VECK waardoor het
met de door de verwerende partij op 22 november 2023 gedane aanmelding lopende
traject bij het VECK toch zou kunnen worden verdergezet.
Zoals gezegd, is het VECK niet kunnen komen tot een werkelijke risicotaxatie/eigen
onderzoek en is het, omwille van de houding van verzoekster, gebleven bij een
louter verkennend gesprek. Voor zover verzoekster in dit middelonderdeel aangeeft
dat het VECK tijdens dit verkennend gesprek mondeling zou hebben bevestigd dat
geen sprake was van een vermoeden van enige inbreuk op de fysieke of morele
integriteit van kinderen en dat in die hypothese het effectief organiseren van een
risicotaxatie weinig nuttig was, betreft dit een geheel eigen bewering van
verzoekster die allerminst wordt gestaafd en ook nergens uit blijkt. Minstens gaat
het om een geheel eigen interpretatie door verzoekster van wat het VECK tijdens
dit verkennend gesprek nu werkelijk heeft gezegd.
Dat het VECK zou hebben aangegeven dat een risicotaxatie weinig nuttig zou zijn,
wordt in ieder geval tegengesproken door de stukken van het administratief dossier.
Zo blijkt uit het verslag van vaststelling van 28 januari 2025 dat de aanmelding door
het VECK in eerste instantie al eens (op 19 juli 2024) werd afgesloten omdat het
geen verdere mogelijkheid zag om de risicotaxatie uit te voeren omwille van het feit
dat het VECK geen contact vanwege verzoekster meer had vernomen en dat de
aanmelding door het VECK definitief (op 3 september 2024) werd afgesloten
omwille van de niet-meewerkende houding van verzoekster en daar verzoekster
geen concrete vraag naar een gesprek in het kader van de (her)opstart van de
risicotaxatie had gedaan. Hiermee wordt alleszins tegengesproken dat het VE[CK]
niet tot de risicotaxatie is overgegaan doordat het het effectief uitvoeren van een
risicotaxatie weinig nuttig zou hebben geacht.
Uit wat voorafgaat volgt dat de kritiek van verzoekster dat de bestreden beslissing
elke juridische grondslag ontbeert, behept is met een ernstig motiveringsgebrek en
kennelijk onredelijk en onzorgvuldig is, faalt.
Het tweede onderdeel van het eerste middel is niet gegrond.”
Wat het eerste onderdeel van het eerste middel betreft, herhaalt
de verzoekende partij in haar laatste memorie in essentie haar standpunt, visie en
aannames zoals aangevoerd in het verzoekschrift en de memorie van
wederantwoord. Niet blijkt dat dit betoog op enigerlei wijze inhoudelijk nog een
andere visie geeft op de beoordeling in het auditoraatsverslag, laat staan er afbreuk
aan doet.
Te dezen wordt haar uitvoerige argumentatie onder de
randnummers 8 en 9 van haar laatste memorie, waarin enerzijds wordt
voorgehouden dat er geen rechtsgrond voorhanden zou zijn voor de bestreden
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-42/57
beslissing gelet op het reeds hangende traject bij het VECK en zij anderzijds de
redenering in het auditoraatsverslag dat de advisering door het VECK geen
voortgang heeft kunnen vinden omwille van haar houding, tracht te ontkrachten,
om de hiernavolgende redenen niet bijgevallen.
De Raad van State stelt vast dat uit de in extenso weergegeven
rechtsgrond biedende bepalingen blijkt dat, zoals terecht wordt aangegeven in het
auditoraatsverslag, de verwerende partij zich overeenkomstig artikel 15/1 van het
decreet van 20 april 2012 ‘houdende de organisatie van kinderopvang van baby’s
en peuters’ (hierna: decreet van 20 april 2012) bij het uitoefenen van haar
toezichtsbevoegdheid met de aanmelding van de verzoekende partij bij het VECK
op 22 november 2023 door deze laatste heeft willen laten adviseren. De opdracht
van het VECK bestaat er als partnerorganisatie in om, overeenkomstig artikel 15,
6°, van het besluit van de Vlaamse regering van 17 november 2017 ‘betreffende de
erkenning en subsidiëring van de vertrouwenscentra kindermishandeling en de
partnerorganisatie’ (hierna: besluit van de Vlaamse regering van 17 november
2017), de verwerende partij te adviseren op basis van een gestructureerd
risicotaxatieproces. De essentie van de op grond van artikel 15, 6°, van het besluit
van de Vlaamse regering van 17 november 2017 aan het VECK verleende
opdracht, bestaat erin dat eventuele risico’s betreffende de veiligheid van
minderjarigen in een voorziening en het pedagogisch handelen in een voorziening
in kaart worden gebracht – zonder dat die risico’s al effectief zouden moeten
bestaan of zijn vastgesteld – en dit op basis van een gestructureerd
risicotaxatieproces en dat het VECK daaromtrent een advies verleent aan de
verwerende partij.
Niet kan worden ontkend dat, anders dan door de verzoekende
partij wordt voorgehouden, uit het administratief dossier afdoende blijkt dat de
advisering door het VECK geen voortgang heeft kunnen vinden omwille van de
houding van de verzoekende partij tijdens dit traject. Niet blijkt dat de verzoekende
partij met het thans in haar laatste memorie aangevoerde betoog, dat in essentie een
parafraserende herhaling is van haar standpunt zoals aangevoerd in het
verzoekschrift en de memorie van wederantwoord, de vaststelling dat door haar
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-43/57
toedoen het VECK zijn risicotaxatie niet heeft kunnen voortzetten/ uitvoeren en
daarom aan de verwerende partij heeft gemeld de aanmelding af te sluiten, op
enigerlei wijze ontkracht.
Te dezen wordt vooreerst vastgesteld dat, in zoverre de
verzoekende partij in haar aangevoerde argumentatie de noodzaak, minstens de
onduidelijkheid over de aanleiding tot de adviesaanvraag aan het VECK betwist of
op zijn minst in vraag stelt, zij voorbijgaat aan de redenen van aanmelding. Zoals
terecht wordt aangegeven in het auditoraatsverslag, kan niet worden ontkend dat
de vaststelling van de klachten betreffende haar opvanglocaties, haar
communicatie naar de verwerende partij en ouders en de draagkracht van de
medewerkers, op zijn minst een indicatie kunnen inhouden over mogelijke risico’s
betreffende de veiligheid van minderjarigen in een voorziening en het pedagogisch
handelen in een voorziening, die verder in kaart kunnen worden gebracht aan de
hand van een risicotaxatieproces.
Voorts blijkt uit de stukken van het administratief dossier dat
i) de verzoekende partij niet inging op de uitnodiging van het VECK om een
risicotaxatie uit te voeren naar aanleiding van de aanmelding op 22 november 2023
en ii) zij vervolgens op 18 maart 2025 schriftelijk aangemaand werd om zich aan
te melden bij het VECK voor een vervolgafspraak met het oog op uitvoering van
de risicotaxatie én om volledige medewerking te verlenen aan deze risicotaxatie
met het oog op de voltooiing ervan binnen de korst mogelijke tijd. Zoals terecht
wordt aangegeven in het auditoraatsverslag, blijkt betreffende aanmaning gesteund
te zijn op het verhinderen door de verzoekende partij van de toezichtsbevoegdheid
van de verwerende partij dewelke zij ontleent aan artikel 15/1 van het decreet van
20 april 2012, zodat door de verzoekende partij bezwaarlijk kan worden
voorgehouden als zou de verwerende partij gebruik hebben gemaakt van een
bevoegdheid die haar niet toekomt. De in deze aanmaning opgenomen
“aanmelding” kan, gelet op de procedurele voorgaanden, niet worden begrepen als
zijnde een “nieuwe aanmelding” die volledig los staat van de op 22 november 2023
door de verwerende partij gedane aanmelding bij het VECK, maar wel als een
instrumentum ter verderzetting van het traject bij het VECK dat reeds werd
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-44/57
aangevat met de aanmelding door de verwerende partij op 22 november 2023, en
dit middels een door de verzoekende partij te maken vervolgafspraak. Anders dan
de verzoekende partij in haar laatste memorie voorhoudt, is er bijgevolg geen
sprake van een “tweede aanmelding” en mist haar dienaangaande aangevoerde
argumentatie feitelijke grondslag, nu uit de stukken van het administratief dossier
onomstotelijk blijkt dat de verwerende partij de verzoekende partij enkel heeft
aangemaand om contact op te nemen met het VECK teneinde het op 22 november
2023 aangevatte traject, door middel van een door de verzoekende partij te maken
vervolgafspraak waaraan zij vervolgens haar volledige medewerking dient te
verlenen, verder te zetten om het VECK toe te laten een risicotaxatie uit te voeren.
Evenmin kan het argument van een door de verzoekende partij voorgehouden
“tweede aanmelding” worden aangewend om het vastgestelde gebrek aan
medewerking in haar hoofde te verantwoorden.
Het feit dat de verzoekende partij geen gevolg heeft gegeven aan
de aanmaning maakte dat het middels de aanmelding van 22 november 2023
aangevatte traject bij het VECK niet kon worden verdergezet/hervat. Het
daaropvolgende voornemen van de verwerende partij om een geldboete op te
leggen werd onder meer gesteund op de inbreuk dat de organisator (verzoekende
partij) het toezicht geregeld door of krachtens het decreet van 20 april 2012
(artikelen 15/1 en 22 van het decreet van 20 april 2012) verhinderde. De door de
bestreden beslissing op grond van de artikelen 15/1 en 22 van het decreet van
20 april 2012 en artikel 13/0, eerste lid en tweede lid, 6°, van het besluit van de
Vlaamse regering van 22 november 2013 ‘houdende de vergunningsvoorwaarden
en het kwaliteitsbeleid voor gezinsopvang en groepsopvang van baby’s en peuters’
opgelegde geldboete is, zoals blijkt uit de motieven van de beslissing, in wezen
opgelegd omwille van de houding van de verzoekende partij die erin resulteerde
dat de uit te voeren risicotaxatie door het VECK niet kon doorgaan of worden
verdergezet.
De Raad van State stelt vast dat de verwerende partij door de
houding van de verzoekende partij werd gehinderd in de haar door artikel 15/1 van
het decreet van 20 april 2012 verleende toezichtsbevoegdheid en dat de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-45/57
verzoekende partij het door of krachtens het decreet van 20 april 2012 geregelde
toezicht heeft verhinderd, minstens de bepalingen van dat decreet en/of de
uitvoeringsbesluiten ervan niet heeft nageleefd, wat twee in artikel 22 van het
decreet van 20 april 2012 opgenomen gronden uitmaken op basis waarvan de
verwerende partij aan de verzoekende partij effectief een bestuurlijke geldboete
kon opleggen. Anders dan de verzoekende partij het ziet, blijkt niet, gelet op de
voorgaande vaststellingen, dat een gebrek aan rechtsgrond voor de bestreden
beslissing voorligt.
7.
Wat het tweede onderdeel van het eerste middel betreft, komt het
door de verzoekende partij in haar laatste memorie aangevoerde betoog neer op
een parafraserende herhaling van haar standpunt, visie en aannames zoals
aangevoerd in het verzoekschrift en de memorie van wederantwoord zonder
inhoudelijk afbreuk te doen aan de redenering in het auditoraatsverslag.
In zoverre de verzoekende partij tot slot de redenering in het
auditoraatsverslag betreffende haar “vermeende houding” bekritiseert, kan worden
volstaan met een verwijzing naar de vaststellingen onder randnummer 6.
8.
De Raad van State ziet geen reden om het anders te zien dan het
auditoraat en bevindt aldus, na eigen onderzoek, de redenering van het
auditoraatsverslag bijvallend, het eerste middel in zijn geheel ongegrond.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
9.
De verzoekende partij voert in het verzoekschrift in een tweede
middel de schending aan van “artikel 22 van het decreet van 20 april 2014
houdende de organisatie van kinderopvang van baby’s en peuters, artikelen 11 en
12 van het Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van 11 december 2015, artikel 2
en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen, van de formele- en materiële motiveringsplicht en het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-46/57
zorgvuldigheidsbeginsel
als
beginselen
van
behoorlijk
bestuur
en
het
proportionaliteitsbeginsel als rechtsbeginsel”.
Zij voert in essentie aan:
“[…]
B.2. Toepassing in concreto
11. Er is geen sprake van een juridische grondslag voor het opleggen van een
administratieve geldboete.
De juridische grondslag voor het opleggen van de administratieve geldboete op zich
blijkt ook problematisch, nu naar oordeel van verzoekende partij duidelijk is dat
deze disproportioneel is en ook de wijze van begroting volstrekt onduidelijk is.
Verwerende partij beroept zich op artikel 22 van het decreet van 20 april 2014
houdende de organisatie van kinderopvang van baby’s en peuters.
Dit artikel luidt als volgt:
‘Het agentschap kan een bestuurlijke geldboete van 100 tot 100.000 euro opleggen
als de organisator :
1° het door of krachtens dit decreet geregelde toezicht door de private
toezichthouder verhindert;
2° kinderopvang organiseert zonder vergunning als vermeld in artikel 4;
3° de bepalingen van dit decreet en de uitvoeringsbesluiten ervan niet naleeft.’
[…]
Er kan dan maar worden overgegaan tot het opleggen van een geldboete cfr. het
decreet van 20 april 2014 houdende de organisatie van kinderopvang van baby’s en
peuters, in de mate sprake zou zijn van het verhinderen van het toezicht door een
private toezichthouder.
De notie ‘private toezichthouder’ wordt in het Decreet als volgt gedefinieerd:
‘een toezichthouder die is vormgegeven volgens het private vennootschaps- of
verenigingsrecht’
Noch Opgroeien, noch het VECK vormen een toezichthouder die is vormgegeven
volgens het private vennootschaps- of verenigingsrecht.
En nog. Zoals hoger ook toegelicht, is geen sprake van het verhinderen van toezicht,
noch blijkt dit uit de bestreden beslissing, noch kan ontegensprekelijk worden
vastgesteld dat dit het geval zou zijn, nu elke vorm van eindbeslissing door het
VECK ontbreekt.
De verwijzing naar artikel 15/1 uit het Decreet, m.n. het voorzorgsbeginsel, kan ook
evenmin volstaan. Uit de bestreden beslissing blijkt niet dat aannemelijk wordt
gemaakt dat in deze sprake is van een effectieve risico-identificatie.
En nog.
De bestreden beslissing verwijst daarnaast naar artikel 11 van het
Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van 11 december 2015.
Dat artikel bepaalt dat een geldboete kan worden opgelegd als de organisator een
inbreuk pleegt op een van de voorwaarden.
Conform de bestreden beslissing zou de inbreuk in casu het geen gevolg geven aan
de specifieke voorwaarde opgenomen in de aanmaning van 18 maart 2025, nl.
aanmelding bij het VECK betreffen.
Hierboven werd reeds aangetoond dat verzoekende partij wel degelijk aangemeld is
bij het VECK en dat het traject nog steeds hangende is en dat in elk geval nog geen
sprake is van een eindbeslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-47/57
Eenzelfde werking tweemaal aanmelden is dan ook niet aan de orde, minstens slaagt
Opgroeien er niet in te verwijzen naar reglementering die zou maken dat
verzoekende partij verplicht kan worden om zichzelf aan te melden, laat staan dat
een wettelijke grondslag voor het volgen van 2 parallelle trajecten wordt
verduidelijkt.
Er is bijgevolg geen sprake van de inbreuk die verzoekende partij in de bestreden
beslissing verweten wordt.
In elk geval moet worden vastgesteld dat uit de beslissing zelf niet duidelijk blijkt
op grond van welke argumentatie wordt besloten dat effectief sprake zou zijn van
het verhinderen van toezicht, terwijl uit bovenstaande argumentatie duidelijk blijkt
dat het louter niet voltooien van de risicotaxatie geen handhavende bevoegdheid van
Opgroeien vormt én dus niet de enige basis kan zijn voor de vaststellingen en de
bestreden beslissing van verwerende partij.
Minstens moet worden vastgesteld dat geen sprake is van een verhindering van het
toezicht, noch van een inbreuk, waardoor in geen geval een geldboete opgelegd kan
worden.
12. Begroting van de geldboete is juridisch onduidelijk en ook kennelijk onredelijk.
Zelfs als per impossibile zou kunnen worden overgegaan tot het opleggen van een
geldboete, moet worden vastgesteld dat er ernstige vragen rijzen naar de wijze van
begroting.
De bestreden beslissing verwijst naar de criteria opgenomen in artikel 12 van het
Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van 11 december 2015. Het artikel bepaalt
het volgende:
‘Om het concrete bedrag van de bestuurlijke geldboete te bepalen, houdt het
agentschap rekening met de volgende criteria:
1° de ernst van de feiten;
2° de concrete omstandigheden waarin de feiten zijn gepleegd en beëindigd;
3° de systematiek van de feiten;
4° de link met het aantal vergunde of gesubsidieerde kinderopvangplaatsen;
5° de hoogte van de totale aan de betrokken organisator toegekende subsidie voor
kinderopvang, toegekend door het agentschap.’
De bestreden beslissing begroot de geldboete op basis van de vermeende weigering
om mee te werken aan de risicotaxatie door verzoekende partij en vermeende
systematische obstructie en verhindering van toezicht. Daarnaast wordt de
geldboete ook begroot op basis van het aantal vergunde plaatsen en wordt dit
afgespiegeld t.o.v. de hoogte van de totale subsidie.
De feiten waarop Opgroeien zich beroept om de eerste drie elementen uit
bovenstaand artikel te beoordelen worden integraal betwist door verzoekende partij
(zie supra) en stroken niet met de realiteit.
Deze feiten kunnen dan ook evident niet dienen als basis voor de begroting van de
hoogte van de geldboete.
Er is louter sprake van een traject bij het VECK dat nog niet werd voltooid. Uit de
bestreden beslissing blijkt overigens ook niet dat op vandaag geen traject hangende
zou zijn m.b.t. de werking van verzoekende partij bij het VECK, integendeel, dit
wordt net in de bestreden beslissing ook bevestigd.
Er is geen sprake van ernstige feiten die dergelijke hoge geldboete verantwoorden,
noch van enige systematiek van de feiten.
Enkel op basis van deze feiten een geldboete opleggen van 12.300,00 euro is
compleet disproportioneel en wordt minstens niet afdoende gemotiveerd in de
bestreden beslissing.
Uit het voornemen tot opleggen van een geldboete blijkt bovendien dat het bedrag
van de geldboete louter bepaald wordt op basis van het aantal vergunde plaatsen.
Concreet wordt 50 euro per vergunde plaats bepaald, wat resulteert in
12.300,00 euro.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-48/57
In de bestreden beslissing valt deze bepaling weg en wordt teruggegrepen naar de
vijf categorieën uit artikel 12 van het Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van
11 december 2015.
In de bestreden beslissing wordt echter niet gemotiveerd hoe deze factoren de
hoogte van de geldboete beïnvloeden en op welke manier de andere factoren nog
rekening gehad hebben op de begroting van de geldboete.
Uit het feit dat in het voornemen tot opleggen van een geldboete een methode
gebruikt wordt, en in de bestreden beslissing zelf een andere methode gebruikt
wordt met exact hetzelfde resultaat, leidt verzoekende partij af dat de overige
categorieën geen effect hebben gehad op het bedrag van de geldboete.
Artikel 12 van het Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van 11 december 2015,
waar Opgroeien zich op beroept, bepaalt echter dat met alle 5 de elementen uit het
artikel rekening gehouden moet worden. In elk geval ontbreekt dus de in concreto
motivering hiertoe.
Nogmaals, er geldt geen verplichting om over te gaan tot het opleggen van een
geldboete. Dit betreft een loutere mogelijkheid. Het feit dat bewust voor hoge boetes
wordt gekozen staat niet in proportionaliteit met de ernst van de inbreuk en getuigt
niet van enige in concreto beoordeling van de feiten.
En nog.
De vastgestelde inbreuk vormt dan ook niet de meest ernstige inbreuk, waardoor dit
ook niet kan gelden als motivering voor de hoogte van het boetebedrag.
Hieruit blijkt alvast ook dat de bestreden beslissing is gebaseerd op kennelijk
foutieve gegevens en ingaat tegen de eigen referentiemaatstaf die wordt gehanteerd
bij het bepalen van het boetebedrag.
De bestreden beslissing bevat geen enkele proportionaliteitsanalyse wat betreft de
sanctie. Zo wordt in de bestreden beslissing zelfs geen enkele overweging
opgenomen. Zoals hoger toegelicht, is het opleggen van een administratieve
geldboete echter een mogelijkheid en geen verplichting.
Door zonder enige nadere overweging, nadere duiding of zelfs enige
belangenafweging resoluut te opteren voor dergelijke zware geldboete, schendt de
bestreden beslissing het evenredigheidsbeginsel.
Uit de wijze waarop tot het bedrag gekomen werd blijkt echter dat enkel rekening
werd gehouden met het aantal vergunde plaatsen, minstens blijkt uit de bestreden
beslissing niet op welke manier de vijf elementen uit artikel 12 van het
Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van 11 december 2015 invloed gehad hebben
op de begroting van de geldboete.
De juridische grondslag voor het rekening houden met het aantal vergunde plaatsen
is overigens onduidelijk. Zo wordt dus geen rekening gehouden met het aantal
gebruikte of benutte plaatsen, noch met het aantal gesubsidieerde plaatsen.
Of er sprake is van een afdoende motivering, dient steun te vinden in het
achterliggende administratieve dossier. Ter zake kan maar vastgesteld worden dat
er geen sprake is van enig objectief stuk dat de aangehaalde redengeving materieel
ondersteunt. De bestreden beslissing verwijst dan wel naar een overzicht van de
voorafgaandelijke feitelijkheden, maar zij ondersteunt dit overzicht met geen enkel
stuk.
De geldboete is niet alleen disproportioneel, ze is bovendien niet afdoende
gemotiveerd.
Bovenstaande elementen maken dan ook dat sprake is van een volkomen gebrekkige
motivering. De bestreden beslissing is dan ook onzorgvuldig, nu sprake is van een
gebrekkige feitengaring. Bovendien is ook sprake van een gebrekkige beoordeling
van deze feiten. Het gebrek aan juridische grondslag voor deze werkwijze, is
duidelijk.
13. Conclusie.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-49/57
Er is geen juridische grondslag die het opleggen van een geldboete verantwoordt,
minstens blijkt deze niet uit de bestreden beslissing.
De begroting van de geldboete is bovendien disproportioneel en niet afdoende
gemotiveerd.
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden.
Het tweede middel is gegrond.”
In de memorie van wederantwoord repliceert de verzoekende
partij als volgt:
“B.3. Repliek
19. Er is geen sprake van een juridische grondslag voor het opleggen van een
administratieve geldboete.
In de memorie van antwoord wordt wederom gewezen op artikel 11 en 12 van het
Handhavingsbesluit die geenszins de juridische grondslag zijn voor een
disproportionele geldboete waarvan de begroting volstrekt onduidelijk is.
Verzoekende partij verwijst wederom integraal naar haar verzoekschrift waar
vooreerst uit blijkt dat moet worden vastgesteld dat geen sprake is van een
verhindering van het toezicht, noch van een inbreuk, waardoor in geen geval een
geldboete opgelegd kan worden.
20. Begroting van de geldboete is juridisch onduidelijk en ook kennelijk onredelijk.
Zelfs als per impossibile zou kunnen worden overgegaan tot het opleggen van een
geldboete, moet worden vastgesteld dat er ernstige vragen rijzen naar de wijze van
begroting.
De feiten waarop verwerende partij zich beroept om tot de begroting van de
geldboete te komen worden integraal betwist door verzoekende partij en stroken niet
met de realiteit.
Deze feiten kunnen dan ook evident niet dienen als basis voor de begroting van de
hoogte van de geldboete.
Er is louter sprake van een traject bij het VECK dat nog niet werd voltooid, zoals
overigens ook blijkt uit de tussengekomen aanmaning van 19 december 2025 waarin
ook nog wordt geopperd dat ‘de aanmelding nog steeds open (werd gehouden) met
het oog op hun onderzoek’. Uit de bestreden beslissing blijkt overigens ook niet dat
op vandaag geen traject hangende zou zijn m.b.t. de werking van verzoekende partij
bij het VECK, integendeel, dit wordt net in de bestreden beslissing ook bevestigd.
Dat verwerende partij dan oppert dat van een tweede aanmelding geen sprake zou
zijn, klopt in die zin dat door Opgroeien zou worden gevraagd om een nieuwe
aanmelding door te voeren, terwijl er reeds sprake is van een aanmelding door
Opgroeien zelf. Hieruit alleen blijkt dan ook dat van een administratieve geldboete
geen sprake kan zijn.
Er is geen sprake van ernstige feiten die dergelijke hoge geldboete verantwoorden,
noch van enige systematiek van de feiten.
Enkel op basis van deze feiten een geldboete opleggen van 12.300,00 euro is
compleet disproportioneel en wordt minstens niet afdoende gemotiveerd in de
bestreden beslissing.
Uit het feit dat in het voornemen tot opleggen van een geldboete een methode
gebruikt wordt, en in de bestreden beslissing zelf een andere methode gebruikt
wordt met exact hetzelfde resultaat, leidt verzoekende partij af dat de overige
categorieën geen effect hebben gehad op het bedrag van de geldboete.
Dat verwerende partij in de memorie van antwoord nu wederom teruggrijpt naar de
methode uit het voornemen, wijst des te meer op de willekeur van de begroting en
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-50/57
gebrekkige motivering van de bestreden beslissing. Verwerende partij oppert
immers enkel dat sprake zou zijn van een boete ‘per opvangplaats’. Er wordt nog
steeds niet verwezen naar de corresponderende reglementering waaruit blijkt dat een
boete ‘per opvangplaats’ of ‘gebruikte’ of ‘benutte’ of ‘vergunde’ plaats kan worden
opgelegd met een specifieke verduidelijking of decretale basis inzake de
berekening.
De juridische grondslag voor het rekening houden met het aantal vergunde plaatsen
(?) is overigens onduidelijk. Zo wordt dus geen rekening gehouden met het aantal
gebruikte of benutte plaatsen, noch met het aantal gesubsidieerde plaatsen.
Of er sprake is van een afdoende motivering, dient steun te vinden in het
achterliggende administratieve dossier.
Ter zake kan maar vastgesteld worden dat er geen sprake is van enig objectief stuk
dat de aangehaalde redengeving materieel ondersteunt.
De bestreden beslissing verwijst dan wel naar een overzicht van de
voorafgaandelijke feitelijkheden, maar zij ondersteunt dit overzicht met geen enkel
stuk.
De geldboete is niet alleen disproportioneel, ze is bovendien niet afdoende
gemotiveerd.
Bovenstaande elementen maken dan ook dat sprake is van een volkomen gebrekkige
motivering. De bestreden beslissing is dan ook onzorgvuldig, nu sprake is van een
gebrekkige feitengaring. Bovendien is ook sprake van een gebrekkige beoordeling
van deze feiten. Het gebrek aan juridische grondslag voor deze werkwijze, is
duidelijk.
21. Conclusie.
Er is geen juridische grondslag die het opleggen van een geldboete verantwoordt,
minstens blijkt deze niet uit de bestreden beslissing.
De begroting van de geldboete is bovendien disproportioneel en niet afdoende
gemotiveerd.
Verwerende partij weet in haar memorie van antwoord niet aan te tonen dat dit niet
het geval zou zijn.
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn dan ook klaarblijkelijk geschonden.
Het tweede middel is gegrond.”
In haar laatste memorie laat de verzoekende partij nog gelden:
“B.2. Repliek
16. Er is geen sprake van een juridische grondslag voor het opleggen van een
administratieve geldboete.
Zoals reeds toegelicht, is geen sprake van het verhinderen van toezicht, noch blijkt
dit uit de bestreden beslissing, noch kan ontegensprekelijk worden vastgesteld dat
dit het geval zou zijn, nu elke vorm van eindbeslissing door het VECK ontbreekt.
Dit blijkt nu overigens ook uit de later tussengekomen aanmaning waarmee het
auditoraatsverslag geen rekening houdt, nu hieruit effectief blijkt dat het traject bij
het VECK nog hangende is.
De verwijzing naar artikel 15/1 uit het Decreet, m.n. het voorzorgsbeginsel, kan ook
evenmin volstaan.
Uit de bestreden beslissing blijkt niet dat aannemelijk wordt gemaakt dat in deze
sprake is van een effectieve risico-identificatie.
En nog.
De bestreden beslissing verwijst daarnaast naar artikel 11 van het
Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van 11 december 2015.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-51/57
Dat artikel bepaalt dat een geldboete kan worden opgelegd als de organisator een
inbreuk pleegt op een van de voorwaarden.
Conform de bestreden beslissing zou de inbreuk in casu geen gevolg geven aan de
specifieke voorwaarde opgenomen in de aanmaning van 18 maart 2025, nl.
aanmelding bij het VECK betreffen.
Hierboven werd reeds aangetoond dat verzoekende partij wel degelijk aangemeld is
bij het VECK en dat het traject nog steeds hangende is en dat in elk geval nog geen
sprake is van een eindbeslissing. Ook dit maakt dat het uitputten van de
handhavingsbevoegdheid namens Opgroeien volstrekt hypothetisch is. Dat er
‘signalen’ zouden zijn over veiligheidsrisico’s voor minderjarige, is eveneens
hypothetisch en maakt niet
Eenzelfde werking tweemaal aanmelden is dan ook niet aan de orde, minstens slaagt
Opgroeien er niet in te verwijzen naar reglementering die zou maken dat
verzoekende partij verplicht kan worden om zichzelf aan te melden, laat staan dat
een wettelijke grondslag voor het volgen van 2 parallelle trajecten wordt
verduidelijkt.
Er is bijgevolg geen sprake van de inbreuk die verzoekende partij in de bestreden
beslissing verweten wordt.
In elk geval moet worden vastgesteld dat uit de beslissing zelf niet duidelijk blijkt
op grond van welke argumentatie wordt besloten dat effectief sprake zou zijn van
het verhinderen van toezicht, terwijl uit bovenstaande argumentatie duidelijk blijkt
dat het louter niet voltooien van de risicotaxatie geen handhavende bevoegdheid van
Opgroeien vormt én dus niet de enige basis kan zijn voor de vaststellingen en de
bestreden beslissing van verwerende partij.
Minstens moet worden vastgesteld dat geen sprake is van een verhindering van het
toezicht, noch van een inbreuk, waardoor in geen geval een geldboete opgelegd kan
worden.
De standpunten ingenomen in het auditoraatsverslag overtuigen niet van het
tegendeel en steunen louter op de bevoegdheid die zij menen te ontwaren uit de
decretale bepalingen zoals toegelicht in het eerste middel.
17. Begroting van de geldboete is juridisch onduidelijk en ook kennelijk onredelijk.
Zelfs als per impossibile zou kunnen worden overgegaan tot het opleggen van een
geldboete, moet worden vastgesteld dat er ernstige vragen rijzen naar de wijze van
begroting.
Wat de eerste drie criteria betreft uit artikel 12 van het Handhavingsbesluit baby’s
en peuters van 11 december 2015, wordt in het auditoraatsverslag wederom
uitgegaan van een vermeende kwaadwillige houding van verzoekende partij die
echter niet blijkt uit de feiten of het administratief dossier (zie eerder).
Verzoekende partij blijft de invulling van deze drie criteria dan ook integraal
betwisten gezien ze niet stroken met de realiteit.
Deze feiten kunnen dan ook evident niet dienen als basis voor de begroting van de
hoogte van de geldboete.
Er is louter sprake van een traject bij het VECK dat nog niet werd voltooid (zie op
dit punt, opnieuw, de eerdere aanmaning van najaar 2025 en de uiteenzetting op dit
punt uit de memorie van wederantwoord). Uit de bestreden beslissing alsook het
auditoraatsverslag blijkt overigens ook niet dat geen traject hangende zou zijn m.b.t.
de werking van verzoekende partij bij het VECK, integendeel, dit wordt net
bevestigd.
Er is geen sprake van ernstige feiten die dergelijke hoge geldboete verantwoorden,
noch van enige systematiek van de feiten.
Enkel op basis van deze feiten een geldboete opleggen van 12.300,00 euro is
compleet disproportioneel en wordt minstens niet afdoende gemotiveerd in de
bestreden beslissing.
Dit blijkt ook uit de berekening in het voornemen tot opleggen van een geldboete
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-52/57
waar het bedrag louter bepaald wordt op basis van het aantal vergunde plaatsen.
Concreet wordt 50 euro per vergunde plaats bepaald in de boetebeslissing, wat
resulteert in 12.300,00 euro. Dit gaat dus niet uit van de plaatsen die effectief
worden uitgebaat en wat zou resulteren in inkomsten, nochtans wel de ratio legis
van de boetebepaling op zich. Zoals hoger aangegeven, is het immers perfect
mogelijk om een vergunde plaats niet uit te baten, reden te meer waarom het
kennelijk onredelijk en volstrekt disproportioneel zou zijn om niet in kaart te
brengen welke plaatsen effectief uitgebaat worden waarvoor subsidiemiddelen
wordt verkregen, om navolgend een boete te begroten.
In de bestreden beslissing valt deze bepaling weg en wordt teruggegrepen naar de
vijf categorieën uit artikel 12 van het Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van
11 december 2015.
Het bedrag blijft echter hetzelfde, uit de wijze waarop tot het bedrag gekomen werd
blijkt dus dat enkel rekening werd gehouden met het aantal vergunde plaatsen,
minstens blijkt uit de bestreden beslissing niet op welke manier de vijf elementen
uit artikel 12 van het Handhavingsbesluit Baby’s en Peuters van 11 december 2015
invloed gehad hebben op de begroting van de geldboete.
Er geldt overigens geen verplichting om over te gaan tot het opleggen van een
geldboete. Dit betreft een loutere mogelijkheid. Het feit dat bewust voor hoge boetes
wordt gekozen staat niet in proportie met de ernst van de inbreuk en getuigt niet van
enige in concreto beoordeling van de feiten.
18. Conclusie.
Er is geen juridische grondslag die het opleggen van een geldboete verantwoordt,
minstens blijkt deze niet uit de bestreden beslissing.
De begroting van de geldboete is bovendien disproportioneel en niet afdoende
gemotiveerd.
De aangehaalde beginselen en bepalingen zijn geschonden.
De ingenomen standpunten in het auditoraatsverslag weten niet te overtuigen van
het tegendeel.
Het tweede middel is gegrond.”
Beoordeling
10.
Door het auditoraat wordt besloten tot de ongegrondheid van het
tweede middel op grond van de volgende overwegingen:
“V.2.4. Bespreking
V.2.4.1. In eerste instantie betwist verzoekster het in essentie in dit middel dat een
juridische grondslag voorhanden is voor het opleggen van een administratieve
geldboete.
Uit de bespreking van het eerste middel is evenwel reeds voldoende gebleken dat
omwille van de eigen houding van verzoekster en haar gebrek aan medewerking
met het VECK, het VECK niet is kunnen komen tot een risicotaxatie en
daaropvolgend advies aan de verwerende partij. Precies daardoor werd de
verwerende partij gehinderd in de uitoefening van haar toezichtsbevoegdheid ex
artikel 15/1 van het decreet van 20 april 2012 en is in hoofde van verzoekster
evenmin voldaan aan de in artikel 13/0, eerste en tweede lid, 6°, van het
Vergunningsbesluit van 22 november 2013 vereiste integriteit en beleidsvoerend
vermogen. Alzo heeft verzoekster het door of krachtens het decreet van 20 april
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-53/57
2012 geregelde toezicht verhinderd, minstens de bepalingen van dat decreet en/of
uitvoeringsbesluiten ervan niet nageleefd. Dit zijn nu net twee in artikel 22, eerste
lid, 1° en 3°, van het decreet van 20 april 2012 opgenomen gronden (inbreuken) op
basis waarvan de verwerende partij een bestuurlijke geldboete kan opleggen
waarvan het bedrag zich situeert tussen 100 en 100.000 euro. De concrete
vaststelling van de exacte bedragen van een op te leggen bestuurlijke geldboete voor
deze gronden (inbreuken) wordt gespecificeerd in de artikelen 11 en 12 van het
Handhavingsbesluit baby’s en peuters van 11 december 2015. Dit alles kan
omstandig worden gelezen in de bestreden beslissing zelf. Er is aldus wel degelijk
een juridische grondslag voorhanden voor het opleggen van een bestuurlijke
geldboete, wat wel degelijk blijkt uit de bestreden beslissing zelf.
Voor zover verzoekster ook in dit tweede middel de begane inbreuk blijft situeren
in het weigeren gevolg te geven aan een ‘nieuwe aanmelding’ door haarzelf bij het
VECK terwijl nog steeds een traject bij het VECK hangende is en volgens haar geen
wettelijke grondslag bestaat voor twee parallelle trajecten, geeft zij alweer een
verkeerde voorstelling van de door haar begane en door de verwerende partij
vastgestelde inbreuken op grond waarvan uiteindelijk een bestuurlijke geldboete is
opgelegd. Dienaangaande kan integraal worden verwezen naar de bespreking van
het eerste middel. Bovendien blijkt uit de verdere uiteenzetting van dit tweede
middel dat verzoekster maar al te goed weet/beseft dat de bestreden beslissing is
genomen op basis van haar weigering om mee te werken aan de risicotaxatie (lopend
traject) en de systematische obstructie en verhindering van toezicht.
V.2.4.2. Daarnaast kaart verzoekster in essentie in dit middel nog de onduidelijkheid
van de begroting van de geldboete aan, waarvan het vastgestelde bedrag volgens
haar ook disproportioneel is.
In de bestreden beslissing zelf wordt nochtans onder de rubriek ‘Het bedrag van de
administratieve geldboete’ zeer concreet aangegeven hoe de verwerende partij
precies tot een op te leggen bedrag van 12.300,00 euro gekomen is. Daarin worden
de vijf in artikel 12 van het Handhavingsbesluit baby’s en peuters van 11 december
2015 opgenomen criteria één voor één overlopen. Uit de bij elk van die criteria
opgegeven motivering blijkt hoe elk criterium door de verwerende partij getoetst is
geworden en in welke mate precies heeft bijgedragen tot het bedrag van 12.300,00
euro.
Wat de eerste drie criteria betreft (zijnde ‘1. Ernst van de feiten’, ‘2. Concrete
omstandigheden waarin de feiten zijn gepleegd en beëindigd’, ‘3. Systematiek van
de feiten’) betwist verzoekster dat de feiten stroken met de realiteit en stelt zij dat
er louter sprake is van een traject bij het VECK dat nog niet werd voltooid. Ook hier
gaat verzoekster er nogmaals aan voorbij dat het VECK nu net niet is kunnen komen
tot een risicotaxatie precies omwille van haar eigen houding en gebrek aan
medewerking. De verwerende partij heeft onder ‘1. Ernst van de feiten’
uitdrukkelijk aangegeven waarom zij dit gebrek aan medewerking als een ernstige
inbreuk op de regelgeving m.b.t. het toezicht ziet. Onder ‘2. Concrete
omstandigheden waarin de feiten zijn gepleegd en beëindigd’ wordt dan weer
uitdrukkelijk aangegeven dat en waarom de feiten deel uitmaken van een
voortdurend patroon van weigering en obstructie, dat dit resulteert in de
onmogelijkheid van een objectieve beoordeling van de opvangsituatie en dat de
transparantie en samenwerking verder wordt ondermijnd doordat verzoekster heeft
nagelaten de gezinnen van ingeschreven kinderen correct te informeren over de
situatie. Onder ‘3. Systematiek van de feiten’ wordt zeer concreet uitgelegd waarom
de verwerende partij meent dat het gaat om een systematische en moedwillige
obstructie in hoofde van verzoekster. Met haar stelling in dit middel dat geen sprake
is van ernstige feiten of van enige systematiek van de feiten, doet verzoekster niets
anders dan de door de verwerende partij gedane vaststellingen i.v.m. de ernst van
de feiten, de omstandigheden en systematiek ervan louter te ontkennen, doch
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-54/57
daarmee is de in de bestreden beslissing opgenomen motivering als dusdanig
geenszins weerlegd. Al wat m.b.t. deze drie criteria uitdrukkelijk is aangegeven in
de bestreden beslissing zelf, wordt trouwens wel degelijk effectief ondersteund door
de stukken van het administratief dossier (zoals het e-mailverkeer tussen
verzoekster en de verwerende partij, het verslag van vaststelling van 18 januari
2025, de aanmaning van 18 maart 2025 en de repliek daarop van verzoekster van
25 maart 2025). Verzoekster slaagt er aldus al niet in aan te tonen dat de door de
verwerende partij gedane toetsing van deze drie criteria volkomen onterecht zou zijn
en niet mee de aanleiding kon vormen om te komen tot een bedrag van
12.300,00 euro voor de op te leggen bestuurlijke geldboete.
Het is bovendien de toetsing van alle vijf in artikel 12 van het Handhavingsbesluit
baby’s en peuters van 11 december 2015 opgenomen criteria, en dus naast de
voornoemde drie criteria ook die van ‘4. Link met het aantal vergunde
kinderopvangplaatsen’ en ‘5. Hoogte van de totale subsidie’, wat de verwerende
partij uiteindelijk heeft doen besluiten tot haar begroting van de geldboete op een
bedrag van 12.300,00 euro. In de bestreden beslissing zelf wordt wel degelijk
aangegeven hoe ook het vierde en vijfde criterium mee dat uiteindelijke bedrag
hebben bepaald. Voor zover verzoekster in dit middel voorhoudt dat bij het bepalen
van het bedrag van de geldboete enkel rekening zou zijn gehouden met het aantal
vergunde plaatsen (en dus het vierde criterium), faalt haar kritiek dan ook. Zij kan
voorts niet worden gevolgd in haar argument omtrent de onduidelijkheid van de
juridische grondslag voor het rekening houden met het aantal vergunde plaatsen. In
artikel 12, 4°, van het Handhavingsbesluit baby’s en peuters van 11 december 2015
wordt het vierde criterium waarmee de verwerende partij rekening dient te houden
om het concrete bedrag van de bestuurlijke geldboete te bepalen immers als volgt
omschreven: ‘de link met het aantal vergunde of gesubsidieerde
kinderopvangplaatsen’. Wanneer de verwerende partij in de bestreden beslissing
dan uitdrukkelijk aangeeft dat het gaat om een vergunde capaciteit van 246 plaatsen,
de impact van de overtreding zich dus uitstrekt over een groot aantal kinderen en
gezinnen en de hoogte van de geldboete de schaal van de inbreuk en de hierdoor
ontstane potentiële risico’s weerspiegelt, kan niet worden ingezien dat zij dit vierde
criterium niet correct in rekening heeft gebracht. In tegenstelling tot wat verzoekster
beweert, volstaat het dat enkel rekening wordt gehouden met het aantal vergunde
plaatsen zonder dat daarbij ook nog eens rekening zou moeten worden gehouden
met ‘het aantal gebruikte of benutte plaatsen’ of ‘het aantal gesubsidieerde
plaatsen’. De link met de aan verzoekster toegekende subsidie blijkt trouwens
duidelijk uit de door de verwerende partij gedane toetsing van het vijfde criterium,
waarover verzoekster in dit middel met geen woord rept. I.v.m. dit vijfde criterium
geeft de bestreden beslissing uitdrukkelijk aan dat verzoekster voor 2024 een
werkingssubsidie van 2.000.000 euro ontving en dat de geldboete van
12.300,00 euro aldus slechts 0,615% van de jaarsubsidie vertegenwoordigt. Hier
stelt de verwerende partij dan ook volkomen terecht dat dit de werking en
solvabiliteit van de bedrijfsvoering van verzoekster geenszins in gevaar kan
brengen, wat door verzoekster evenmin wordt betwist in dit middel.
Voor zover verzoekster stelt dat tot exact hetzelfde bedrag wordt besloten in het
voornemen enerzijds en in de bestreden beslissing anderzijds ondanks dat andere
methodes worden gebruikt voor het begroten van de geldboete en zij daaruit afleidt
dat het bedrag van de geldboete uiteindelijk louter is bepaald op basis van h[e]t
aantal vergunde plaatsen (50 euro per vergunde plaats) zonder rekening te houden
met al de in artikel 12 van het Handhavingsbesluit baby’s en peuters van
11 december 2015 opgenomen criteria, gaat het om een eigen deductie vanwege
verzoekster die allerminst kan worden afgeleid uit de bestreden beslissing zelf.
Zoals gezegd, blijkt uit de bestreden beslissing net dat elk criterium wel degelijk
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-55/57
getoetst is geworden en mee in de beoordeling is betrokken en wordt dit per
criterium ook uitdrukkelijk gemotiveerd.
Uit dit alles volgt dan ook dat de verwerende partij wel degelijk is overgegaan tot
een toetsing (beoordeling) van alle vijf de criteria en dat die beoordeling in alle
redelijkheid is gebeurd. Met de kritiek in dit middel is alleszins niet aangetoond dat
die beoordeling door de verwerende partij die heeft geresulteerd in de keuze voor
een bedrag dat de in artikel 11 van het Handhavingsbesluit baby’s en peuters van
11 december 2015 voorziene minimumbedragen weliswaar in zekere mate
overstijgt doch zich ruimschoots onder het voorziene maximumbedrag van
100.000 euro situeert, kennelijk onredelijk zou zijn. Die begroting van de geldboete
op een bedrag van 12.300,00 euro kan in de gegeven omstandigheden dan ook
bezwaarlijk worden bestempeld als in kennelijke wanverhouding staande tot de
vastgestelde feiten en op te nemen elementen en het beoogde doel. Mogelijks kan
verzoeker die beslissing als streng aanvoelen, maar een strenge invulling van de
discretionaire beoordelingsbevoegdheid van de verwerende partij staat niet gelijk
aan een kennelijk onredelijke uitoefening ervan.
Het tweede middel is niet gegrond.”
In haar laatste memorie bekritiseert de verzoekende partij de
redenering in het auditoraatsverslag, andermaal op basis van een parafraserende
herhaling van haar standpunt en aannames zoals aangevoerd in het verzoekschrift
en de memorie van wederantwoord, zonder inhoudelijk nog een andere visie te
geven op de beoordeling in het auditoraatsverslag, laat staan er afbreuk aan te doen.
12.
De Raad van State ziet geen reden om het anders te zien dan het
auditoraat en bevindt aldus, na eigen onderzoek, de redenering van het
auditoraatsverslag bijvallend, het tweede middel ongegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
26 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan
de verwerende partij.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-56/57
Dit arrest is uitgesproken op zeven oktober tweeduizend zesentwintig, door de
Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Chantal Bamps,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
kamervoorzitter,
Ann Coolsaet,
staatsraad,
bijgestaan door
Greta Scheveneels,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Greta Scheveneels
Chantal Bamps
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.948
XII-9914-57/57