Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-06-04, ECLI:BE:CASS:2026:CONC.20260604.1N.8

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:CONC.20260604.1N.8 (2026-06-04)

Samenvatting (NL) : De procespartij die aanvoert titularis te zijn van het subjectieve recht dat ten grondslag ligt aan haar vordering, heeft hoedanigheid om die vordering in te stellen, ook al wordt het subjectieve recht betwist (1). (1) Zie concl. OM.

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- C.24.0365.N Conclusies van advocaat-generaal VROMAN: Het cassatieberoep van eiseres is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Brussel, gewezen op 25 maart 2024. Door de eisers worden er drie middelen aangevoerd. I.

Situering.

De eerste eiser was de advocaat van eerste verweerster en haar ex-echtgenoot in diverse procedures tot het verkrijgen van vergunningen voor en regularisatie van een overdekte trainingshal en een rijpiste in openlucht. Uiteindelijk werden alle vergunningen en regularisaties geweigerd. Eerste verweerster en haar ex-echtgenoot werden strafrechtelijk veroordeeld voor de uitvoering van niet-vergunde werken en leidde tot een verplichting tot herstel van de plaats in de oorspronkelijke toestand. De huidige procedure betreft aan de basis aan aansprakelijkheidsvordering van eerste verweerster tegen eerste eiser wegens beroepsfouten. II.

Eerste middel.

In het eerste middel verwijten eisers de appelrechters artikel 149 Grondwet, artikel 17 Gerechtelijk Wetboek en artikelen 577-2, § 6, zoals van toepassing voor de opheffing ervan bij wet van 4 februari 2020, 1295, zoals van toepassing voor de opheffing ervan bij wet van 28 april 2022, 1698 zoals van toepassing voor de opheffing ervan bij wet van 28 april 2022, 1690 zoals van toepassing voor de wijziging ervan bij Wet van 4 februari 2020, 1691 zoals van toepassing voor de opheffing bij wet van 28 april 2022 en 2276bis Oud Burgerlijk Wetboek te hebben geschonden:

door na te laten het tijdstip te preciseren waarop het aandeel van de ex-echtgenoot van eerste verweerster in de aansprakelijkheidsvordering werd overgedragen aan eerste verweerster zodat zij niet wettig konden beslissen op basis van de gedane vaststellingen dat de vordering in haar geheel door eerste verweerster op ontvankelijke wijze werd ingesteld bij dagvaarding van 22 juli 2014 (schending artikelen 577-2, § 6, zoals van toepassing voor de opheffing ervan bij wet van 4 februari 2020, 1295, zoals van toepassing voor de opheffing ervan bij wet van 28 april 2022, 1698 zoals van toepassing voor de opheffing ervan bij wet van 28 april 2022, 1690 zoals van toepassing voor de wijziging ervan bij Wet van 4 februari 2020, 1691 zoals van toepassing voor de opheffing bij wet van 28 april 2022, Oud Burgerlijk Wetboek) en dat de vordering, ook wat betreft het oorspronkelijke aandeel van het vorderingsrecht van de echtgenoot van eerste verweerster, nog niet was verjaard op 22 juli 2014 (schending van artikelen 1295, zoals van toepassing voor de opheffing ervan bij wet van 28 april 2022, 1698 zoals van toepassing voor de opheffing ervan bij wet van 28 april 2022, 1690 zoals van toepassing voor de wijziging ervan bij Wet van 4 februari 2020, 1691 zoals van toepassing voor de opheffing bij wet van 28 april 2022 en 2276bis Oud Burgerlijk Wetboek)

doordat de motieven niet toelaten met zekerheid uit te maken of de appelrechters hebben geoordeeld dat de overdracht van de aansprakelijkheidsvordering gebeurde naar aanleiding van de vereffening-verdeling van het huwelijksvermogen vóór de inleiding van de aansprakelijkheidsvordering bij dagvaarding van 22 juli 2014, wat

1/7 Hofvancassatie.be

Parket

door eisers werd betwist in de synthesebesluiten in beroep (pagina 43 tot 45) waarin zij lieten gelden dat de akte van verdeling geen overdracht van schuldvordering noch subrogatie inhield, zonder dat het bestreden arrest hierop een antwoord inhoudt, dan wel op een later tijdstip bij een afzonderlijke akte, waardoor het Hof zijn wettigheidstoezicht niet kan uitoefenen (schending artikel 149 Grondwet) en door niet te antwoorden op het verweer op pagina 43 tot 45 van de synthesebesluiten in beroep (schending artikel 149 Grondwet). Volgens artikel 17, eerste lid, Gerechtelijk Wetboek kan een rechtsvordering niet worden toegelaten indien de eiser geen hoedanigheid en geen belang heeft om ze in te dienen. Voor een ontvankelijke rechtsvordering zijn beide elementen noodzakelijk. Uit de vaste rechtspraak van het Hof volgt: “De procespartij die aanvoert titularis te zijn van het subjectieve recht dat ten grondslag ligt aan de vordering, heeft hoedanigheid en belang1 om die vordering in te stellen, ook al wordt het subjectieve recht betwist. Het onderzoek naar het bestaan of de draagwijdte van het subjectief recht dat wordt ingeroepen betreft niet de ontvankelijkheid maar de gegrondheid van de vordering”2. De vraag rijst of de materieelrechtelijke bepaling in verband met overdracht van een schuldvordering een invloed heeft op de procesrechtelijke bepaling van artikel 17, eerste lid, Gerechtelijk Wetboek. De eisers menen dat dit het geval is. Zij verdedigen immers de stelling dat zonder het tijdstip vast te stellen waarop de overdracht van schuldvordering heeft plaatsgevonden de appelrechters niet konden (mochten) beslissen dat de eerste verweerster hoedanigheid had om de aansprakelijkheidsvordering bij dagvaarding van 22 juli 2014 in te stellen. Ik volg dit standpunt niet. Het van toepassing zijnde artikel 1690, § 1, tweede lid, Oud Burgerlijk Wetboek luidt als volgt: “De overdracht kan slechts tegen de gecedeerde schuldenaar worden ingeroepen vanaf het ogenblik dat zij aan de gecedeerde schuldenaar ter kennis werd gebracht of door hem werd erkend”. De overdracht van schuldvordering is een consensuele overeenkomst waardoor de medewerking/toestemming van de overgedragen schuldenaar niet is vereist3. Ten aanzien van 1

In de huidige zaak staat enkel de vereiste van “hoedanigheid” ter discussie. In één arrest van het Hof wordt enkel verwezen naar de hoedanigheid nl. Cass. 26 januari 2017, AR C.16.0291.F, AC 2017, nr. 60, ECLI:BE:CASS:2017:ARR.20170126.3. 2 Cass. 28 februari 2025, AR C.230482.N, ECLI:BE:CASS:2025:ARR.20250228.1N.4 met concl. van advocaatgeneraal VROMAN, ECLI:BE:CASS:2025:CONC.20250228.1N.4; Cass. 31 maart 2022, AR C.21.0463.N, ECLI:BE:CASS:2022:ARR.20220331.1N.9; Cass. 29 oktober 2015, AR C.13.0374.N AC 2015, nr. 632, ECLI:BE:CASS:2015:ARR.20151029.2, met concl. van advocaat-generaal C. VANDEWAL, ECLI:BE:CASS:2015:CONC.20151029.2; Zie Cass. 23 februari 2012, AR C.11.0259.N, ECLI:BE:CASS:2012:ARR.20120223.6, AC 2012, nr. 130, met concl. van advocaat-generaal C. VANDEWAL, ECLI:BE:CASS:2012:CONC.20120223.6; Cass. 4 februari 2011, AR C.09.0420.N, ECLI:BE:CASS:2011:ARR.20110204.4, AC 2011, nr. 103; Cass. 16 november 2007, AR C.06.0144.F, ECLI:BE:CASS:2007:ARR.20071116.4, AC 2007, nr. 558; Cass. 28 september 2007, AR C.06.0180.F, ECLI:BE:CASS:2007:ARR.20070928.1, AC 2007, nr. 441; Cass. 26 februari 2004, AR C.01.0402.N, ECLI:BE:CASS:2004:ARR.20040226.6, AC 2004, nr. 106. 3 KEUKELEIRE A. en VERHOEVEN D., “Hoofdstuk I – De overdracht van schuldvordering” in VAN SWEEVELT T. en WETYS B., Handboek Verbintenissenrecht, Intersentia 2023, (833) 842, nr. 1055 en 850 nr. 1067. 2/7 Hofvancassatie.be

Parket

andere derden dan de gecedeerde schuldenaar kan de overdracht van schuldvordering worden ingeroepen door het sluiten van de overeenkomst van overdracht (artikel 1690, § 1, eerste lid, Oud Burgerlijk Wetboek, zoals van toepassing). Door de overdracht van schuldvordering wordt er een nieuwe schuldeiser opgedrongen aan de schuldenaar waardoor in het hierboven geciteerde artikel 1690, § 1, tweede lid, Oud Burgerlijk Wetboek is bepaald dat de overdracht slechts kan worden ingeroepen tegen de gecedeerde schuldenaar vanaf het ogenblik dat is hem kennisgegeven van de overdracht of hij de overdracht heeft erkend4. De overdracht van schuldvordering mag de juridische positie van de gecedeerde schuldenaar niet verbeteren maar ook niet verslechteren5. De overgedragen schuldenaar moet zich dus in de regel op dezelfde wijze kunnen verweren tegen de overnemer als hij tegen de overdrager zou hebben gekund 6. Zo kan de overgedragen schuldenaar de verjaring van de overgedragen schuldvordering opwerpen ongeacht of deze zich heeft voorgedaan voor of na de overdracht en de tegenwerpelijkheid ervan7. De vraag of degene die beweert overnemer te zijn van een schuldvordering, ook effectief titularis is van dat recht en of deze overdracht al dan niet tegenstelbaar is aan de gecedeerde schuldenaar houdt volgens mij dan ook verband met de gegrondheid van de (rechts)vordering en niet met de ontvankelijkheid ervan. Voor de ontvankelijkheid van de rechtsvordering door de overnemer van een schuldvordering (in casu de dagvaarding van 22 juli 2014) is het dus niet vereist dat de overdracht van schuldvordering daadwerkelijk heeft plaatsgevonden voor de inleiding van het geding of dat de overdracht van schuldvordering reeds zou zijn ter kennis gebracht aan de gecedeerde schuldenaar of door hem is erkend. Het middel dat ervan uitgaat dat het noodzakelijk is om het tijdstip te bepalen van de overdracht en de kennisgeving ervan aan de gecedeerde schuldenaar om na te gaan of de eerste verweerster op het ogenblik van de dagvaarding de hoedanigheid bezat om een vordering in te stellen, faalt dan ook in zoverre naar recht. Volgens artikel 2276bis, § 1, eerste lid, Oud Burgerlijk Wetboek zijn de advocaten ontlast van hun beroepsaansprakelijkheid en niet meer verantwoordelijk voor de bewaring van de stukken vijf jaar na het beëindigen van hun taak. Met de motivering onder randnummer 2 en 3 op pagina 32 oordeelden de appelrechters dat eerste verweerster na de echtscheiding in 2007 hetzelfde contract als enige contractspartij heeft voortgezet in plaats van het echtpaar. Dit maakt geen beëindiging uit van de taak van de advocaat in de zin van voormeld artikel. Uit de overdracht van de schuldvordering tussen de cliënten van een advocaat volgt dus niet dat de taak van de advocaat als beëindigde moet worden beschouwd ten opzichte van de gecedeerde cliënt. In zoverre het middel van een andere rechtsopvatting uitgaat, faalt het naar recht. Voor het overige is het middel afgeleid uit de vergeefs aangevoerde schending van artikel 17 Gerechtelijk Wetboek en artikel 2276bis Oud Burgerlijk Wetboek en dus niet ontvankelijk. 4

KEUKELEIRE A. en VERHOEVEN D., “Hoofdstuk I – De overdracht van schuldvordering” in VAN SWEEVELT T. en WETYS B., Handboek Verbintenissenrecht, Intersentia 2023, (833) 850, nr. 1067. 5 Zie Cass. 13 september 1973, AR 700, ECLI:BE:CASS:1973:ARR.19730913.2, AC 1973, 37; KEUKELEIRE A. en VERHOEVEN D., “Hoofdstuk I – De overdracht van schuldvordering” in VAN SWEEVELT T. en WETYS B., Handboek Verbintenissenrecht, Intersentia 2023, (833) 859, nr. 1077. 6 KEUKELEIRE A. en VERHOEVEN D., “Hoofdstuk I – De overdracht van schuldvordering” in VAN SWEEVELT T. en WETYS B., Handboek Verbintenissenrecht, Intersentia 2023, (833) 859 nr. 1077. 7 Zie KEUKELEIRE A. en VERHOEVEN D., “Hoofdstuk I – De overdracht van schuldvordering” in VAN SWEEVELT T. en WETYS B., Handboek Verbintenissenrecht, Intersentia 2023, (833) 861 nr. 1079. 3/7 Hofvancassatie.be

Parket

III.

Tweede middel.

In het tweede middel verwijten eisers de appelrechters artikel 149 Grondwet, artikelen 5.64, 5.69, 5.71, 8.17 en 8.18 Burgerlijk Wetboek, artikel 1134 Oud Burgerlijk Wetboek, zoals van toepassing voor de opheffing bij wet van 28 april 2022, de artikelen 3, 77, zoals van toepassing voor zijn opheffing bij Wet van 4 april 2014, 78, zoals van toepassing voor zijn opheffing ervan bij Wet van 4 april 2014, Wet Landverzekeringsovereenkomst, artikel 6bis Koninklijk besluit van 4 december 1992 tot uitvoering van de wet van 25 juni 1992 op de landverzekeringsovereenkomst en het algemeen rechtsbeginsel, genaamd beschikkingsbeginsel, dat ligt besloten in artikel 1138, 2° en 3°, Gerechtelijk Wetboek te hebben geschonden door:

tegenstrijdig te motiveren enerzijds dat er op 15 mei 2009 een eerste klacht was van eerste verweerster ten aanzien van eiser en anderzijds te oordelen dat er slechts sprake was van een louter aankondigen van een mogelijke klacht (schending artikel 149 Grondwet);

in zoverre er wordt geoordeeld dat hier geen sprake is van een schriftelijke vordering, zoals vereist in de bewuste clausule van de verzekeringspolis nr. 1.676.917 van tweede verweerster, ambtshalve een betwisting op te werpen die door partijen werd uitgesloten (schending van het beschikkingsbeginsel);

de bewijskracht van de brief van 15 mei 2009 te miskennen in zoverre hierin de loutere aankondiging van een mogelijk klacht wordt gelezen en niet reeds de (informele) verwoording van een vordering, dan wanneer in dit schrijven reeds officieel wordt meegedeeld dat eerste verweerster eiser aansprakelijk wenste te stellen voor het beheer van het dossier, hierin wordt gepreciseerd welke fouten er aan eiser worden verweten, uitdrukkelijk wordt verklaard dat hij hiervoor aansprakelijk is, zodat hij de schade dient te vergoeden, en de schadeposten worden opgesomd (schending artikelen 5.64, tweede lid, 8.17 en 8.18 Burgerlijk Wetboek)

de beslissing tot afwijzing van de dekkingsplicht door tweede verweerster niet naar recht te verantwoorden in zoverre het aanneemt dat een ‘klacht’ door de benadeelde gericht tot de verzekerde via een officieel schrijven van haar raadsman niet volstaat om een beroep op de posterioriteitsdekking te kunnen verantwoorden, althans zonder vast te stellen dat in deze klacht geen enkele aanspraak op vergoeding wegens fouten werd verwoord (schending de artikelen 3, 77, zoals van toepassing voor zijn opheffing bij Wet van 4 april 2014, 78, zoals van toepassing voor zijn opheffing ervan bij Wet van 4 april 2014, Wet Landverzekeringsovereenkomst, artikel 6bis Koninklijk besluit van 4 december 1992 tot uitvoering van de wet van 25 juni 1992 op de landverzekeringsovereenkomst, artikel 1134 Oud Burgerlijk Wetboek, zoals van toepassing voor de opheffing bij wet van 28 april 2022, artikelen 5.69 en 5.71 Burgerlijk Wetboek)

De vraag rijst naar wat moet begrepen onder “de vorderingen die schriftelijk worden ingesteld tegen de verzekerde of verzekeraar” en onder “op voorwaarde dat ze schriftelijk worden ingesteld tegen de verzekerde of verzekeraar …., de vorderingen tot vergoeding” in het zogenaamde “claims-made”-systeem van artikel 78 Wet Landverzekeringsovereenkomst. Wat is “schriftelijk worden ingesteld”?

4/7 Hofvancassatie.be

Parket

De appelrechters oordelen onder randnummer 6 op pagina 81 en 82 van het bestreden arrest dat er slechts schriftelijk een vordering werd ingesteld in 2014 (nl. door de dagvaarding op 22 juli 2014 van de eerste verweerster). De appelrechters oordelen dus dat dat “schriftelijk worden ingesteld” inhoudt dat er een rechtsvordering bij een rechtbank moet worden ingesteld. Eisers menen daarentegen dat een rechtsvordering niet nodig is maar dat een schriftelijke klacht aan de verzekerde of de verzekeraar waarin de intentie wordt uitgedrukt om de aansprakelijkheid van de verzekerde in te roepen, volstaat. Ik meen dat het standpunt van de eisers moet worden gevolgd en het middel gegrond is. De parlementaire voorbereiding bij het Wet Landverzekeringsovereenkomst of bij de Wet van 16 maart 1994 houdende wijziging van sommige bepalingen van de wet van 25 juni 1992 op de landverzekeringsovereenkomst8 bieden geen aanknopingspunt over welke interpretatie zou moeten worden gevolgd. Daarom is het aangewezen om ook de Franstalige versie van artikel 78, § 2, Wet Landverzekeringsovereenkomst in beschouwing te nemen. Daar worden de volgende bewoordingen gebruikt: ‘les demandes en réparation formulées par écrit à l’encontre de l’assuré ou de l’assureur’ en ‘à condition qu’elles soient formulées par écrit à l’encontre de l’assuré ou de l’assureur …, les demandes en réparation’. De Franse versie van artikel 78, § 2, Wet Landverzekeringsovereenkomst wijst volgens mij dan ook eerder op een ruime invulling van het begrip “schriftelijk instellen”. Het gebruik van het woord “formulées” wijst erop dat het niet nodig is om een rechtsvordering in te stellen bij een rechtbank. In de rechtsleer is er unanimiteit dat het instellen van een rechtsvordering bij een rechtbank niet nodig is9. Een schriftelijke kennisgeving van de vordering aan de verzekerde of de verzekeraar volstaat. Volgens artikel 3 Wet Landverzekeringsovereenkomst zijn de bepalingen van deze wet van dwingend recht, tenzij uit de bewoordingen zelf blijkt dat de mogelijkheid wordt gelaten om er van af te wijken door bijzondere bedingen. Artikel 78, § 2 Wet Landverzekeringsovereenkomst is een bepaling van dwingend recht die de bescherming van de verzekerde beoogt10. Het Hof besliste onder meer reeds dat: 8

BS 4 mei 1994. Vb. VANSWEEVELT T., De beroepsaansprakelijkheidsverzekering van artsen en ziekenhuizen : een vergelijkende analyse, Mys&Breesch 1997, 76-77, nr. 122; PARIS C., “Considérations sur la garantie dans le temps dans l’assurance de la responsabilité” in DUBUISSON B. en CALLEWAERT V. (eds.), La loi sur le contrat d’assurance terrestre. Bilan et perspective après 20 années d’application, Bruylant 2012, (111) 116-117, nr. 9; WEYTS B. “De anterioriteits- en posterioriteitsclausules in aansprakelijkheidsverzekering”, CJ 2014/2, 58; CORNELIS C., “Posterioriteitsdekking in een claims-made-aansprakelijkheidsverzekering: de begrippen risico en schadegeval” (noot onder Cass. 16 januari 2015), RW 2016-2017/10, 383; VANSWEEVELT T. en WEYTS B., Handboek verzekeringsrecht, Intersentia 2016, 721-722, nr. 1160; ROBERT L., “De waarborg in de tijd bij aansprakelijkheidsverzekeringen: de onmisbare rol van de tussenpersoon”, Verzekeringsnieuws 2023/4, 12; COLLE Ph., Algemene beginselen van het Belgische verzekeringsrecht, Intersentia 2024, 214, nr. 233. 10 PARIS C., “Considérations sur la garantie dans le temps dans l’assurance de la responsabilité” in DUBUISSON B. en CALLEWAERT V. (eds.), La loi sur le contrat d’assurance terrestre. Bilan et perspective après 20 années d’application, Bruylant 2012, (111) 132, nr. 27; VAN SCHOUBROECK C. en MEURS T., “Art. 78 Wet Landverzekeringsovereenkomst regelt dwingend het uitlooprisico en niet het inlooprisico” (noot onder Cass. 28 juni 2012), RW 2012-2013/35, 1386, nr. 9; VAN SCHOUBROECK C., “Risico en schadegeval in de posterioriteitsregeling van de aansprakelijkheidsverzekering” (noot onder Cass. 16 januari 2015), TBH 2015/10, 985. 9

5/7 Hofvancassatie.be

Parket

“Uit de wetsgeschiedenis van deze bepaling, inzonderheid de wijziging bij de wet van 16 maart 1994, blijkt dat de dekking van het uitlooprisico gedurende de termijn van 36 maanden na het einde van de verzekeringsovereenkomst tot doel heeft de verzekerde en de benadeelde te beschermen in afwachting van het afsluiten van een nieuwe verzekeringsovereenkomst bij een andere verzekeraar”11. Het zou alleszins niet goed zijn voor de bescherming van de verzekerde en de benadeelde mocht een rechtsvordering voor een rechtbank noodzakelijk zijn om een claim in te stellen. Als dit wel het geval zou zijn, zou artikel 78, § 2, Wet Landverzekeringsovereenkomst een verdoken verjaringsregel worden en zou het de verzekeraars kunnen aanzetten om te proberen de verjaring te bekomen nadat zijn tussenkomst werd geëist. Dit lijkt niet de bedoeling te kunnen zijn geweest van de wetgever met artikel 78, § 2 Wet Landverzekeringsovereenkomst. Het uitlooprisico houdt verband met de omvang van de dekkingsplicht van de verzekeraar terwijl de verjaring enkel betrekking heeft op het vorderingsrecht van de verzekerde om de verzekeraar tot het nakomen van de dekkingsplicht aan te spreken12. De beslissing van de appelrechters onder de laatste alinea van randnummer 6 op pagina 82 van het bestreden arrest is volgens mij dan ook niet naar recht verantwoord. IV.

Het derde middel.

In het derde middel verwijten eiseres de appelrechters artikelen 1134, zoals van toepassing voor de opheffing bij Wet van 28 april 2022, 1382 en 1383 Oud Burgerlijk Wetboek, artikelen 5.69 en 5.71 Burgerlijk Wetboek, artikel 495 Gerechtelijk Wetboek, het algemeen rechtsbeginsel, genaamd zorgvuldigheidsplicht, en het algemeen rechtsbeginsel, genaamd vertrouwensbeginsel te hebben geschonden door:

op grond van de gedane vaststellingen, waaruit niet blijkt dat de Orde van Vlaamse Balies (verder OVB) bij het sluiten van de polis oog had voor deze specifieke opvolgingsproblematiek, te besluiten dat noch de OVB noch VANBREDA een onzorgvuldigheid beging bij de sluiting van de Ethias-polis terwijl de vaststellingen dit niet toelaten (schending artikelen 1382 en 1383 Oud Burgerlijk Wetboek, artikel 495 Gerechtelijk Wetboek en het zorgvuldigheids- en vertrouwensbeginsel);

op grond van de gedane vaststellingen waaruit niet blijkt dat VANBREDA als professioneel makelaar de aandacht van de OVB op deze specifieke opvolgingsproblematiek had gevestigd, te wettig besluiten dat zij geen onzorgvuldigheid bij de sluiten van de Ethias-polis had begaan terwijl de vaststellingen dit niet toelaten (schending van artikelen 1382 en 1383 Oud Burgerlijk Wetboek);

de verbindende kracht van artikel 7 van de Ethias-polis en artikel 9 van polis nr. 1.676.917 van Allianz te schenden door te oordelen dat de eventualiteit dat een verzekerde tussen wal en schip zou vallen…voorts niet rechtstreeks (is) gelegen in de anterioriteitsregel van de Ethias-polis, maar wel in het feit dat de verzekerde geen gevolg zou geven aan zijn kennis van een aansprakelijkheidsverwekkend feit en dus in een tekortkoming van de verzekerde (schending van artikel 1134, zoals van

11

Cass. 16 januari 2015, AR C.14.0294.N, ECLI:BE:CASS:2015:ARR.20150116.2, AC 2015, nr. 41 met concl. van advocaat-generaal C. VANDEWAL, ECLI:BE:CASS:2015:CONC.20150116.2. 12 JOCQUE G., “Verjaring en verzekering”, T.Verz. 2006/1, 35. 6/7 Hofvancassatie.be

Parket

toepassing voor de opheffing bij Wet van 28 april 2022, Oud Burgerlijk Wetboek en artikelen 5.69 en 5.71 Burgerlijk Wetboek). Uit de vaststellingen en het oordeel onder randnummer 5 en het oordeel in randnummer 11 dat het in ieder geval niet om een regel gaat die een normaal zorgvuldig contractant in dezelfde omstandigheden niet zou hebben voorgesteld/aanvaard, blijkt dat de appelrechters oordelen dat een fout van de vierde en vijfde verweersters niet is bewezen. In zoverre berust het middel in de eerste en tweede grief op een onjuiste lezing van het bestreden arrest en mist het feitelijke grondslag. Wat de derde grief betreft komt het middel volgens mij op tegen een overtollig motief en is het bij gebrek aan belang niet ontvankelijk. V.

Omvang van de cassatie.

De eisers vragen terecht om bij inwilliging van het tweede middel de omvang van de cassatie uit te breiden naar het oordeel in het bestreden arrest over de vorderingen van de eerste eiser tegen de derde en vierde verweerster die door de eisers in de zaak werden betrokken omdat hen werd verweten de aangifte, die eiser van de schriftelijke klacht in 2009 deed, niet te hebben doorgegeven aan de tweede verweerster. Conclusie: cassatie met verwijzing.

7/7 Hofvancassatie.be