Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2007:ARR.173.413 (2007-07-12)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 173.413 van 12 juli 2007 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu
en aanverwante aangelegenheden - Milieuvergunningen Beslissing : Vernietiging
Verwerping bekendmaking
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK.
ARREST
nr. 173.413 van 12 juli 2007
in de zaken I. A. 166.768/VII-34.744
II. A. 170.053/VII-35.422.
In zake :
I. + II.
de b.v.b.a. MULTOGAS SERVICE,
die woonplaats kiest bij
advocaat E. DESAIR,
kantoor houdende te ANTWERPEN,
Alfred Coolsstraat 2
tegen :
I. + II.
het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, vertegenwoordigd door de
Brusselse Hoofdstedelijke regering,
dat woonplaats kiest bij
advocaten F. TULKENS en P. PEETERS,
kantoor houdende te BRUSSEL,
Terhulpsesteenweg 177/6.
--------------------------------------------------------------------------------------------------D E R A A D V A N S T A T E, VIIe K A M E R,
Gezien het verzoekschrift dat de b.v.b.a. MULTOGAS SERVICE
op 4 november 2005 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van het "besluit
van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering dd. 29 september 2005 (...) waarbij het
beroep, ingediend door verzoekster tegen de weigering door het Milieucollege tot
verlenging van haar milieuvergunning klasse 1B voor de verdere exploitatie van
haar benzinestation aan de Akenkaai 18 te 1000 Brussel, is verworpen, en derhalve
de verlenging van de milieuvergunning met een nieuwe periode van 15 jaar is
geweigerd" ( zaak A. 166.768/VII-34.744);
Gezien het verzoekschrift dat de b.v.b.a. MULTOGAS SERVICE
op 16 maart 2006 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van "het besluit
van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering dd. 26 januari 2006, waarbij de eerdere
beslissing van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van 29 september 2005 wordt
ingetrokken, opnieuw uitspraak wordt gedaan inzake het beroep ingediend door
verzoekster tegen de beslissing van het Milieucollege van 26 juli 2005 en waarbij
dit beroep ontvankelijk en gedeeltelijk gegrond wordt verklaard en zodoende aan
verzoekster een verlenging van de milieuvergunning wordt toegekend voor een duur
VII-34.744 en VII-35.422-1/11
van 1 jaar en negen maanden 'niet verlengbaar', vanaf de vervaldatum van de
oorspronkelijke vergunning (...)" (zaak A. 170.053/VII-35.422);
Gelet op het arrest nr. 150.424 van 19 oktober 2005 waarbij de
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van het
bestreden besluit in de zaak A. 166.768/VII-34.744 wordt bevolen;
Gelet op het arrest nr. 155.458 van 22 februari 2006 waarbij de
vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit in de zaak A. 170.053/VII-35.422 wordt verworpen;
Gelet op het arrest nr. 160.595 van 27 juni 2006 waarbij de
debatten worden heropend in de zaak A. 166.768/VII- 34.744 en de zaken
A. 166.768/VII-34.744 en A. 170.053/VII-35.422 worden gevoegd;
Gelet op het arrest nr. 160.829 van 29 juni 2006 waarbij de
schorsing van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit in de zaak
A. 170.053/VII-35.422 wordt bevolen;
Gezien het verzoekschrift tot voortzetting ingediend door de
verwerende partij (zaak A. 170.053/VII-35.422);
Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van
wederantwoord (zaak A. 170.053/VII-35.422);
Gezien het verslag opgemaakt door auditeur P. SOURBRON in
de beide zaken;
Gelet op de beschikking van 11 januari 2007 die de neerlegging
ter griffie van het verslag en van het dossier gelast;
Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gezien
de regelmatig gewisselde laatste memories;
Gelet op de beschikking van 10 mei 2007 waarbij de terechtzitting
bepaald wordt op 14 juni 2007;
Gehoord het verslag van staatsraad E. BREWAEYS;
VII-34.744 en VII-35.422-2/11
Gehoord de opmerkingen van advocaat C. LESAFFER die, loco
advocaat E. DESAIR verschijnt voor de verzoekende partij, en van advocaat
A. VANDAELE die, loco advocaten F. TULKENS en P. PEETERS verschijnt voor
de verwerende partij;
Gehoord het eensluidend advies van auditeur P. SOURBRON;
Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van
State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
- De feiten
1.1.
De verzoekende partij exploiteert een benzinestation aan de
Akenkaai 18 te Brussel.
1.2.
De percelen waarop de inrichting gevestigd is zijn eigendom van
de gewestelijke vennootschap van de Haven van Brussel. Met een overeenkomst van
4 november 1977 zijn ze in concessie gegeven aan de verzoekende partij. Met
betrekking tot de duur van die concessie werd een procedure gevoerd bij het hof van
beroep te Brussel.
1.3.
De inrichting is volgens het Gewestelijk Bestemmingsplan (besluit
van de Brusselse Hoofdstedelijke regering van 3 mei 2001) gelegen in het "gebied
van gewestelijk belang nr. 1". Het programma hiervan voorziet onder meer in de
"begroening van de kanaaloevers".
1.4.
Op 2 augustus 1999 wordt door het Brussels Instituut voor
Milieubeheer een milieuvergunning verleend, die, wat de duur ervan betreft, het
volgende bepaalt :
"§1. De milieuvergunning wordt toegekend voor een periode van 6 jaar.
De milieuvergunning wordt toegekend voor een periode van minder dan
15 jaar omwille van de volgende redenen :
I. om de toekomst te vrijwaren inzake de heraanleg van de betreffende zone
door het Gewest en de stad Brussel
II.
omdat er geen planning is vastgelegd voor de uitvoering van de
werken
§ 2. Indien er geen plan en planning wordt vastgelegd voor de aanleg van de
promenade op de rechteroever kan de duur van de milieuvergunning
verlengd worden voor een duur van 15 jaar. De aanvraag om verlenging
VII-34.744 en VII-35.422-3/11
moet echter naar behoren minstens 12 maanden voor de vervaldatum
ingediend zijn, op straffe van vervallenverklaring".
1.5.
Op 14 juli 2003 dient de verzoekende partij een aanvraag in tot
verlenging van de milieuvergunning.
1.6.
Na een incidentrijke voorafgaande procedure, wordt die
vergunning geweigerd bij besluit van 29 september 2005. Bij arrest nr. 150.424 van
19 oktober 2005 schorst de Raad van State bij uiterst dringende noodzakelijkheid de
tenuitvoerlegging van dit besluit.
1.7.
Ingevolge dit arrest komt de thans bestreden beslissing tot stand.
Bij besluit van 26 januari 2006 van de Brusselse Hoofdstedelijke regering wordt het
(geschorste) besluit van 29 september 2005 ingetrokken. Tegelijk wordt opnieuw
uitspraak gedaan over het beroep dat de verzoekende partij had ingediend : dat
beroep wordt gedeeltelijk gegrond verklaard, de beroepen beslissing van het
Milieucollege van 26 juli 2005 wordt vernietigd en aan de verzoekende partij wordt
vergunning verleend om haar inrichting verder te exploiteren voor een "niet
verlengbare" termijn van één jaar en negen maanden, vanaf de vervaldatum van de
te hernieuwen vergunning (d.w.z. tot 2 mei 2007). Dit besluit is, wat de duur van de
vergunning betreft, als volgt gemotiveerd :
"Overwegende dat het tankstation van de verzoekende partij gelegen is in het
gebied van gewestelijk belang nr. 1 (hierna 'GGB') volgens het GBP (goedgekeurd door het besluit van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van
3 mei 2001);
Overwegende dat het programma van het GGB nr. 1 de begroening van de
kanaaloevers voorziet (zie bepaling J van de GBP);
Overwegende dat het besluit van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van
18 juli 2002 voorziet dat op de Akenkaai een openbare ruimte wordt aangelegd
die bestemd is als wandelruimte en vrijetijdsactiviteiten die verbonden zijn met
waterwegen en die vaste en verplaatsbare uitrustingen omvat alsook stadsmeubilair, aanplanting van bomen; dat dit besluit de gemeenteraad van de Stad
Brussel vraagt om twee BBP's aan te nemen inzake het grondgebied van het
GGB nr. 1 namelijk het BBP Helihaven en het BBP Willebroeck; dit laatste
BBP zal het grondgebied beslaan waar het benzinestation van de eiseres
gelegen is;
Overwegende dat de procedure voor de goedkeuring van het BBP Willebroeck gaande is maar dat het plan nog niet definitief goedgekeurd werd, dat
de auteur van het ontwerp van BBP en van het Milieueffectenrapport evenwel
aangesteld werd bij besluit van de Gemeenteraad van de Stad Brussel van
21 november 2005;
(...)
Overwegende dat de verwezenlijking van deze wandelruimte onverenigbaar
is met de inplanting van een pompstation aan het eind van de wandeling op de
Akenkaai;
VII-34.744 en VII-35.422-4/11
(...)
Overwegende van zodra het BBP Willebroeck goedgekeurd zal zijn, de (sic)
tankstation van verzoekende partij niet meer verenigbaar zal zijn met de
stedenbouwkundige voorschriften; dat het onbetwistbaar is dat de bevoegde
overheid met betrekking tot milieu de stedenbouwkundige wetgeving moet
naleven en bijgevolg nagaan of het project de stedenbouwkundige voorschriften
naleeft (zie onder andere Raad van State, arrest 104.057 van 27 februari 2002);
(...)
Overwegende dat het beroep van de eiseres bij de Regering gedeeltelijk
gegrond verklaard moet worden, aangezien het verlengingsbeginsel niet
betwistbaar is, bij gebrek aan elementen die gebaseerd zijn op artikel 2 van de
ordonnantie van 5 juni 1997;
Dat het beroep daarentegen slechts gedeeltelijk gegrond is aangezien de
milieuvergunning niet voor 15 jaar verlengd kan worden, zoals gevraagd door
de eiseres, zo niet wordt de eerder vermelde aanleg op de helling geplaatst;
deze aanleg werd reeds sinds lang aangekondigd, is bij Multogas gekend en had
reeds in 1999 een vergunning van beperkte duur gerechtvaardigd die niet
betwist werd;
Dat dezelfde redenen dus opnieuw een vergunning van beperkte duur
rechtvaardigen; dat een verlenging voor een periode van een jaar en negen
maanden (vanaf de vervaldatum van de oorspronkelijke vergunning 99/025,
namelijk van 2 augustus 2005 tot 2 mei 2007) niet verlengbaar dus gerechtvaardigd is, namelijk de tijd die in principe nodig is voor de goedkeuring van het
BBP Willebroeck dat een duidelijk en onbetwistbare juridische basis zal zijn
voor de geplande aanleg die uitgevoerd zal worden, een aanleg waarmee de
activiteiten van Multogas objectief gezien niet verenigbaar zijn".
2. De ontvankelijkheid
2.1.
Het besluit van 29 september 2005, dat het voorwerp uitmaakt van
het beroep in de zaak A. 166.768/VII-34.744 werd ingetrokken, zodat dit beroep,
zoals de verzoekende partij het zelf stelt, zonder voorwerp is geworden. Het beroep
in deze zaak wordt verworpen.
2.2.
De verzoekende partij heeft vanzelfsprekend geen belang bij de
vernietiging van artikel 3 van het tweede bestreden besluit (zaak A.170.053/VII35.422), dat het besluit van 29 september 2005 intrekt. Die bepaling is volledig
afsplitsbaar van de overige onderdelen van het bestreden besluit.
2.3.1.
De verwerende partij betwist in de memorie van antwoord de
regelmatigheid van het in rechte treden van de verzoekende partij in de zaak
A. 170.053/VII-35.422.
VII-34.744 en VII-35.422-5/11
Zij stelt daarover het volgende :
" (...) De 'beslissing tot procederen - bestatiging' die verzoekende partij, de
BVBA Multogas Service, overlegt als stuk 1, is gedateerd op 7 februari 2006
en ondertekend door de heer P. Van Mullem, zaakvoerder.
Overeenkomstig de overgelegde stukken werd de heer P. Van Mullem,
samen met de heer J. Van Mullem, benoemd tot zaakvoerder van
PVBA Multogas in 1968 (zie proces-verbaal van benoeming betreffende
'PVBA Multogas' van 14 mei 1968, neergelegd ter griffie op 20 mei 1968, bij
uittreksel bekendgemaakt in de bijlagen van het Belgisch Staatsblad van
30 mei 1968).
De heer P. Van Mullem werd, steeds blijkens de overgelegde stukken,
opnieuw benoemd in 1981, en dit 'voor de duur van de vennootschap' (zie
proces-verbaal van 15 september 1981 betreffende wijziging van de statuten
van 'PVBA Multogas', bij uittreksel bekendgemaakt in de bijlagen van het
Belgisch Staatsblad van 6 oktober 1981).
(...) De BVBA Multogas Service, verzoekster, enerzijds, en de PVBA
Multogas, anderzijds, zijn onderscheiden vennootschappen. Ze hebben een
verschillend handelsregisternummer en BTW-nummer.
Daarenboven blijkt PVBA Multogas niet meer te bestaan. Uit het procesverbaal van de buitengewone vergadering van 23 maart 1989, neergelegd ter
griffie op 6 april 1989 en bij uittreksel bekendgemaakt in de bijlagen van het
Belgisch Staatsblad van 21 april 1989, blijkt dat PVBA Multogas sinds
23 maart 1989 definitief heeft opgehouden te bestaan (...).
Verzoekende partij, BVBA Multogas Service, legt daarenboven geen
stukken over waaruit zou blijken dat zij, op enigerlei wijze is getreden in de
rechten van PVBA Multogas, noch dat er enige identiteit is tussen beide
vennootschappen.
(...) In de mate verzoekende partij naar de statuten van de PVBA Multogas
verwijst om aan te tonen dat de heer P. Van Mullem rechtsgeldig de beslissing
kon nemen om onderhavig beroep in te stellen voor de BVBA Multogas
Service, moet de vordering dan ook als niet-ontvankelijk worden afgewezen".
2.3.2.
Uit de door de verzoekende partij neergelegde stukken en uit de
gegevens die zij in haar memorie van wederantwoord verschaft blijkt dat de
b.v.b.a. MULTOGAS SERVICE, de verzoekende partij in voorliggende vordering,
de voortzetting onder een andere naam vormt van de p.v.b.a. MULTO-SERVICE
(later omgevormd tot b.v.b.a.), die werd opgericht bij notariële akte verleden op
27 juni 1975 en die op 23 maart 1989 de p.v.b.a. MULTOGAS en de p.v.b.a.
STAR SERVICE heeft opgeslorpt. De opgeslorpte vennootschappen hielden op te
bestaan, terwijl de opslorpende vennootschap haar rechtspersoonlijkheid voortzette.
De exceptie van de verwerende partij gaat er ten onrechte van uit
dat de vroegere p.v.b.a. MULTOGAS, die intussen inderdaad heeft opgehouden te
bestaan, wordt aanzien als de rechtsvoorgangster van de verzoekende partij. De
exceptie mist derhalve feitelijke grondslag.
VII-34.744 en VII-35.422-6/11
- Ten gronde
3.1.
In het vierde middel voert de verzoekende partij de schending aan
van "artikel 62 van de Ordonnantie van 5 juni 1997 betreffende de milieuvergunningen, uit het verbod op machtsoverschrijding, uit de schending van artikel 5
van het K.B. van 5 december 1991 tot bepaling van de rechtspleging in kort geding
voor de Raad van State, uit de schending van de formele motiveringsplicht van de
Wet van 29 juli 1991, uit de schending van de algemene beginselen van behoorlijk
bestuur, inzonderheid de materiële motiveringsplicht, het zorgvuldigheidsbeginsel,
en uit de afwezigheid van de rechtens vereiste feitelijke en juridische grondslag".
Dit middel wordt, onder meer, als volgt toegelicht :
"(...)
Artikel 4 van het bestreden besluit verleent de verlenging van de milieuvergunning aan Multogas voor een termijn van 1 jaar en 9 maanden 'niet
verlengbaar', vanaf de vervaldatum van de oorspronkelijke vergunning.
Ook de motivering van het bestreden besluit geeft aan dat de milieuvergunning na 2 mei 2007 niet verlengd zal worden, wegens de vermeende onverenigbaarheid met het toekomstige BBP Willebroeck.
De Brusselse regering heeft zich derhalve met het bestreden besluit al
uitgesproken over de door Multogas in te dienen nieuwe verlengingsaanvraag
voor de periode na 2 mei 2007.
(...)
De Brusselse regering mag zich evenwel enkel uitspreken over de huidige
aanvraag. Zij begaat een onwettigheid in de mate zij zich uitspreekt over
eventuele toekomstige (verlengings-)aanvragen.
Dit werd reeds met zoveel woorden bevestigd door Uw Raad in het arrest
nr. 150.424 van 19 oktober 2005 inzake de eerdere weigering van de verlenging
van de milieuvergunning aan Multogas door de Brusselse Regering (zie
eveneens R.v.St., nr. 105.949, 25 mei 2002) :
'..., dat die vergunning (de initiële vergunning van 2 augustus 1999) zich
bovendien alleen vermocht uit te spreken over de toentertijd ingediende
aanvraag, en niet over eventuele toekomstige aanvragen, en derhalve op
het eerste gezicht geen voorwaarden kon stellen voor het inwilligen van
toekomstige aanvragen, bijvoorbeeld tot verlenging van de vergunning,
noch een oordeel kon inhouden over toekomstige aanvragen, ...'.
(...)
Tegenpartij heeft zich dan ook bezondigd aan machtsoverschrijding, en
miskent het gezag van gewijsde van het schorsingsarrest van Uw Raad dd.
19 oktober 2005.
Tevens schendt de bestreden beslissing artikel 62 van de Ordonnantie van
5 juni 1997, dat aan elke exploitant het recht verleent om een verlenging van
zijn milieuvergunning te vragen. Dit recht wordt aan Multogas in de bestreden
beslissing al preventief ontzegd, en dan nog wel op grond van een onwettige
argumentatie, met name de verwijzing naar een op heden onbestaand BBP
(cf. tweede middel : verbod een aanvraag te toetsen aan toekomstige, en dus
actueel onbestaande, voorschriften)".
VII-34.744 en VII-35.422-7/11
3.2.
De verwerende partij stelt daar het volgende tegenover :
"(...) De milieuvergunningenordonnantie bevat geen enkele bepaling die aan de
vergunningverlenende overheid zou verbieden om een niet-verlengbare
milieuvergunning of verlenging toe te kennen.
(... ) Daarenboven suggereert verzoekende partij opnieuw dat zij een subjectief
recht zou hebben op de verlenging van de milieuvergunning. Hoger werd er
reeds op gewezen dat verzoekende partij onder geen beding dergelijk recht kan
doen gelden. Het behoort tot de discretionaire bevoegdheid van de vergunningverlenende overheid om de vergunning of verlenging al dan niet toe te kennen,
mits naleving van de toepasselijke wetgeving en inachtname van redelijke
motieven.
(...) Het is trouwens de logica zelve dat een milieuvergunning die wordt
toegekend met een kortere termijn dan de algemene regel van vijftien jaar,
eveneens kan opleggen dat deze nieuwe vergunning niet meer verlengbaar is.
(...) De praktijk van het BIM bevestigt daarenboven dat milieuvergunningen
met een kortere en niet verlengbare termijn worden afgeleverd (...).
Het eerste voorbeeld dat onder stuk 23 is bijgevoegd, is exemplarisch voor
onderhavige zaak. In deze zaak werd de vergunning slechts voor twee jaar
verleend (niet verlengbaar) aangezien de site in een GGB gelegen was en
aangezien de GGB op korte termijn herzien zou worden dank zij Europese
fondsen. De motivatie van de vergunning luidt als volgt : 'le permis est donc
compatible avec la destination de la zone à condition de limiter la durée de
validité du permis à une durée de 2 ans' (vrije vertaling : 'de vergunning is dus
verenigbaar met de bestemming van de zone, op voorwaarde van vermindering
van de geldingsduur van de vergunning tot een duur van twee jaar').
Die situatie is vergelijkbaar met de huidige situatie, waar de uitbating thans
conform is met de voorschriften maar niet met de bestaande plannen terzake.
(...) Ten slotte werd bij de bespreking van de drie eerste middelen reeds
uitvoerig uiteengezet dat verwerende partij redelijkerwijze kon besluiten dat de
milieuvergunning niet meer verlengd zou worden. In casu komt de termijn van
een jaar en 9 maanden overeen met de tijd die nodig is om het BBP Willebroeck
goed te keuren.
(...) Meer zelfs, door te stellen dat geen verlenging meer mogelijk is, geeft
verwerende partij duidelijk aan dat verzoekende partij, op basis van de huidige
elementen, zich niet moet verwachten aan een verlenging. Niets sluit evenwel
uit dat verwerende partij, bij een wijziging van omstandigheden, alsnog zou
terugkomen op de beslissing om niet te verlengen. Uiteraard zal elke nieuwe
verlengingsaanvraag opnieuw op haar merites worden getoetst door verwerende
partij.
Verwerende partij heeft door de bestreden beslissing dus enkel een
duidelijke beslissing genomen met de nodige rechtszekerheid voor verzoekende
partij. De bestreden beslissing is dan ook gebaseerd op een respect van de in het
middel opgeworpen algemene beginselen van behoorlijk bestuur, eerder dan dat
zij deze beginselen zou schenden. Door haar optreden verhindert verwerende
partij immers het ontstaan van onterechte verwachtingen in hoofde van
verweerster (sic), waardoor het vertrouwensbeginsel zou worden geschonden.
(...)".
VII-34.744 en VII-35.422-8/11
3.3.
In haar laatste memorie voegt de verwerende partij daar het
volgende aan toe :
"(...) De Milieuvergunningenordonnantie bevat geen enkele bepaling die aan
de vergunningverlenende overheid zou verbieden om een termijn op te leggen
van minder dan vijftien jaar en een niet-verlengbare milieuvergunning of
verlenging toe te kennen.
(...) Met betrekking tot de vergunningsduur, kan de milieuvergunning
overeenkomstig artikel 61, tweede lid, van de Milieuvergunningenordonnantie
worden toegekend voor een termijn van minder dan vijftien jaar. Verzoekende
partij kan geen subjectief recht laten gelden op de verlenging van de
milieuvergunning, laat staan op een verlenging met de maximumduur van
15 jaar.
Verwerende partij kan op basis van redelijk verantwoorde doelstellingen van
algemeen nut beslissen om de verlenging slechts voor een kortere periode toe
te staan. Te dezen wordt deze korte verlenging daarenboven gerechtvaardigd
op basis van de bindende planologische voorschriften van het GBP, het besluit
van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering van 18 juli 2002, de bestaande
plannen tot opmaak van een BBP, en de overwegingen van goede plaatselijke
ruimtelijke ordening, die nu reeds hun grondslag vinden in bestaande normen.
(...) Met betrekking tot de niet-verlengbaarheid van de vergunning, beschikt
verwerende partij eveneens over een beleidsvrijheid, die te dezen niet op een
onredelijke wijze werd uitgeoefend. Meer zelfs, door te stellen dat geen
verlenging meer mogelijk is, geeft verwerende partij duidelijk aan dat
verzoekende partij, op basis van de huidige elementen, zich niet moet
verwachten aan een verlenging. Niets sluit evenwel uit dat verwerende partij,
bij een wijziging van omstandigheden, alsnog zou terugkomen op de beslissing
om niet te verlengen. Uiteraard zal elke nieuwe verlengingsaanvraag opnieuw
op haar merites worden getoetst door verwerende partij.
Verwerende partij heeft door de bestreden beslissing dus enkel een
duidelijke beslissing genomen met de nodige rechtszekerheid voor verzoekende
partij. De bestreden beslissing is dan ook gebeurd op een respect van de in het
middel opgeworpen algemene beginselen van behoorlijk bestuur, eerder dan dat
zij deze beginselen zou schenden. Door haar optreden verhindert verwerende
partij immers het ontstaan van onterechte verwachtingen in hoofde van
verweerster (sic), waardoor het vertrouwensbeginsel zou worden geschonden".
3.4.
Door het verlenen van de vergunning voor een "niet verlengbare"
termijn anticipeert de verwerende partij op eventuele toekomstige aanvragen tot
hernieuwing van de inrichting, terwijl zij enkel bevoegd was om aan de door haar
beoordeelde milieuvergunningsaanvraag gevolgen te verbinden met betrekking tot
de duur van die vergunning. Een eventuele hernieuwing van de vergunning zal op
haar merites moeten worden beoordeeld door de op dat ogenblik bevoegde overheid,
mede aan de hand van de dan geldende of met zekerheid te verwachten regelgeving.
Door te stellen dat de verleende termijn "niet verlengbaar" was heeft de verwerende
partij te dezen haar bevoegdheid als beroepsinstantie overschreden. Artikel 62, § 1,
van de ordonnantie van 5 juni 1997 betreffende de milieuvergunning bepaalt dat
enkel de geldigheidsduur van tijdelijke inrichtingen niet kan worden verlengd. Te
VII-34.744 en VII-35.422-9/11
dezen gaat het niet om een tijdelijke inrichting in de zin van artikel 3, 2/, van deze
ordonnantie. Het middel is gegrond,
BESLUIT:
Artikel 1.
Het beroep in de zaak A. 166.768/VII-34.744 wordt verworpen.
Artikel 2.
Vernietigd wordt het artikel 4 van "het besluit van de Brusselse
Hoofdstedelijke Regering dd. 26 januari 2006, waarbij de eerdere beslissing van de
Brusselse Hoofdstedelijke Regering van 29 september 2005 wordt ingetrokken,
opnieuw uitspraak wordt gedaan inzake het beroep ingediend door (de
b.v.b.a. MULTOGAS SERVICE) tegen de beslissing van het Milieucollege van
26 juli 2005 en waarbij dit beroep ontvankelijk en gedeeltelijk gegrond wordt
verklaard en zodoende aan (de b.v.b.a. MULTOGAS SERVICE) een verlenging van
de milieuvergunning wordt toegekend voor een duur van 1 jaar en negen maanden
'niet verlengbaar', vanaf de vervaldatum van de oorspronkelijke vergunning"
(zaak A. 170.053/VII-35.422).
Artikel 3.
Dit arrest zal worden bekendgemaakt op dezelfde wijze als het
vernietigde artikel.
Artikel 4.
De kosten van de vordering tot schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid in de zaak A. 166.768/VII-34.744, bepaald op 175 euro, komen
ten laste van de verwerende partij.
De kosten van de vordering tot schorsing in de zaak
A. 170.053/VII-35.422, bepaald op 175 euro, komen ten laste van de verwerende
partij.
De kosten van de annulatieberoepen, bepaald op 350 euro, komen
ten laste van de verwerende partij.
VII-34.744 en VII-35.422-10/11
Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op
twaalf juli tweeduizend en zeven, door de VIIe kamer, die was samengesteld uit :
Mevr.
de H.
Mevr.
Mevr.
M.-R. BRACKE,
E. BREWAEYS,
Ch. BAMPS,
E. IMPENS,
voorzitter van de Raad van State,
staatsraad,
staatsraad,
toegevoegd griffier.
De griffier,
De voorzitter,
E. IMPENS.
M.-R. BRACKE.
VII-34.744 en VII-35.422-11/11