Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2008:ARR.182.754 (2008-05-08)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 182.754 van 8 mei 2008 Economische zaken - Wegverkeer van goederen
Beslissing : heropening debatten Samenvoeging prejudiciële vraag Aanvullend
verslag
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK.
ARREST
nr. 182.754 van 8 mei 2008
in de zaken
A. I. 130.588/XII-3722.
A. II. 130.589/XII-3723.
A. III. 130.591/XII-3724.
In zake :
I.
de GEMEENTE KEERBERGEN,
die woonplaats kiest bij
advocaat C. Gysen,
kantoor houdende te Mechelen,
Antwerpsesteenweg 18
II.
de GEMEENTE HAACHT,
die woonplaats kiest bij
advocaat C. Gysen,
kantoor houdende te Mechelen,
Antwerpsesteenweg 18
III.
de GEMEENTE BOORTMEERBEEK,
die woonplaats kiest bij
advocaat S. De Pooter,
kantoor houdende te Broechem,
Antwerpsesteenweg 17
tegen :
- de GEMEENTE BONHEIDEN,
die woonplaats kiest bij
advocaat P. Flamey,
kantoor houdende te Antwerpen,
Jan Van Rijswijcklaan 16
- de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister
van Mobiliteit en Vervoer, thans de staatssecretaris voor
Mobiliteit.
--------------------------------------------------------------------------------------------------D E R A A D V A N S T A T E, XIIe K A M E R,
Gezien het verzoekschrift dat de gemeenten Keerbergen, Haacht
en Boortmeerbeek elk op 16 december 2002 hebben ingediend om de
nietigverklaring te vorderen van “de beslissing van de gemeenteraad van de
gemeente Bonheiden van 27 februari 2002 houdende verkeersreglement betreffende
het aanbrengen van gewichtsbeperking tot 3,5 ton in het centrum van Bonheiden en
XII-3722-1/12
Rijmenam [...], alsmede van de goedkeuringsbeslissing van de federale minister van
Mobiliteit van 18 april 2002”;
Gezien de memories van antwoord en van wederantwoord;
Gezien de “memorie van toelichting” van de tweede verwerende
partij;
Gezien het verslag in de drie zaken, opgesteld door auditeur P. De
Somere;
Gelet op de beschikkingen van 9 januari 2007 die de neerlegging
ter griffie van het verslag en van het dossier gelasten;
Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen en gezien
de laatste memories;
Gelet op de beschikkingen van 18 december 2007 waarbij de
terechtzitting bepaald wordt op 29 januari 2008;
Gehoord het verslag van staatsraad J. Lust;
Gehoord de opmerkingen van advocaat T. Ryckalts, die loco
advocaten C. Gysen en S. De Pooter verschijnt voor de verzoekende partijen, van
advocaat P.J. Vervoort, die verschijnt voor de eerste verwerende partij, en van
advocaat B. Van Hyfte, die verschijnt voor de tweede verwerende partij;
Gehoord het advies van auditeur P. De Somere;
Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van
State, gecoördineerd op 12 januari 1973,
XII-3722-2/12
OVERWEEGT WAT VOLGT :
De gegevens van de zaak
1.
In de zitting van 19 december 2001 keurt de gemeenteraad van
Bonheiden overeenkomstig artikel 2, eerste lid, van de wet betreffende de politie
over het wegverkeer (hierna: de wegverkeerswet) een “Aanvullend verkeersreglement houdende aanbrengen gewichtsbeperking in centrum Bonheiden en
Rijmenam” goed. Luidens artikel 1 wordt in de dorpskernen van Bonheiden en
deelgemeente Rijmenam de doorgang verboden voor bestuurders van voertuigen
waarvan de maximaal toegelaten massa hoger is dan 3,5 ton. Dit artikel wordt
ingevoegd in artikel 4 van het algemeen aanvullend reglement van 29 maart 1990.
Bij schrijven van 11 februari 2002 deelt het ministerie van
Verkeer en Infrastructuur de gemeente Bonheiden mee dat het voorstel vooralsnog
niet ter ondertekening aan de minister kan worden voorgelegd omdat in een
aanvullend reglement duidelijk dient te worden bepaald welke straten onder het
gebod of verbod vallen, alsook op welke plaatsen verkeersborden worden voorzien.
In de zitting van 27 februari 2002 keurt de gemeenteraad van
Bonheiden het “Aanvullend verkeersreglement houdende aanbrengen gewichtsbeperking in centrum Bonheiden en Rijmenam- aanpassing” goed. Luidens artikel
1 wordt artikel 1 van het besluit van de gemeenteraad van 19 december 2001
aangevuld als volgt: “Aan volgende kruispunten zal het verkeersbord C21 geplaatst
worden (= gewichtsbeperking tot 3,5 ton, uitgezonderd lijnbussen en laden en
lossen): [...]”. Dit is het eerste bestreden besluit.
Bij besluit van 18 april 2002 van de minister van Mobiliteit en
Vervoer wordt het besluit van 27 februari 2002 van de gemeenteraad van Bonheiden
houdende aanvullend verkeersreglement betreffende de gewichtsbeperking in het
centrum en in Rijmenam goedgekeurd. Dit is het tweede bestreden besluit.
Met een aanplakbrief van 6 mei 2002 deelt de burgemeester van
Bonheiden mee dat de aanpassing van het aanvullend verkeersreglement houdende
aanbrengen gewichtsbeperking in centrum Bonheiden en Rijmenam bij besluit van
18 april 2002 door de minister van Mobiliteit en Vervoer werd goedgekeurd en dat
XII-3722-3/12
de volledige tekst van de betrokken aanvullende verkeersverordening ten
gemeentehuize ter inzage ligt.
Met een schrijven van 16 oktober 2002 brengt de gemeente
Bonheiden er de gemeentebesturen van onder meer Keerbergen, Haacht en
Boortmeerbeek van op de hoogte dat de gemeenteraad voormeld aanvullend
verkeersreglement in zitting van 27 februari 2002 heeft goedgekeurd en dat in de
loop van de maand december de nodige verkeersborden zullen worden aangebracht,
met in bijlage een grondplan van de gemeente met aanduiding van de zones waarin
de gewichtsbeperking van toepassing is.
De samenvoeging
2.
Er is reden om vanwege de gelijkluidendheid van de
verzoekschriften, de drie zaken in het belang van een goede rechtsbedeling samen
te voegen.
De procedure
3.
De tweede verwerende partij heeft na de ontvangst van de
memorie van wederantwoord, in de drie zaken nog een memorie van toelichting
ingediend waarin niet is voorzien door het besluit van de Regent van 23 augustus
1948 tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van de
Raad van State (hierna : algemeen procedurereglement). Deze memories worden uit
de debatten geweerd.
De ontvankelijkheid
4.1.
Verwerende partijen doen vooreerst gelden dat noch de
beslissingen tot het indienen van een beroep tot nietigverklaring van de respectieve
colleges van burgemeester en schepenen worden voorgelegd, noch de machtigingen
van de gemeenteraden, zoals vereist door artikel 270, tweede lid, van de nieuwe
gemeentewet.
4.2.
De exceptie mist feitelijke grond. Verzoeksters hebben wel
degelijk een afschrift van de bedoelde beslissingen bijgebracht.
XII-3722-4/12
5.1.1.
Voorts werpen verwerende partijen tegen dat de beroepen tot
nietigverklaring te laat werden ingediend. Krachtens artikel 114 van de nieuwe
gemeentewet immers zijn reglementen, zoals bedoeld in artikel 112, verbindend de
vijfde dag volgend op de dag van bekendmaking door aanplakbrief. Verwijzend naar
het arrest nr. 67/2001 van 17 mei 2001 van het Grondwettelijk Hof, stelt eerste
verwerende partij dat de aanplakking van het betrokken reglement op 6 mei 2002
aan verzoeksters tegenwerpelijk is, ook al zijn zij geen inwoners van Bonheiden.
5.1.2.
Verzoeksters repliceren dat zij ten vroegste op 16 oktober 2002,
datum van het schrijven van eerste verwerende partij waarbij werd meegedeeld dat
het aanvullend verkeersreglement in zitting van 27 februari 2002 werd aangenomen
en op 18 april 2002 door de bevoegde minister werd goedgekeurd, kennis konden
hebben van de bestreden maatregelen.
Verzoeksters verwijzen in de eerste plaats naar artikel 4 van het
algemeen procedurereglement volgens hetwelk beroepen tot nietigverklaring
verjaren zestig dagen nadat de bestreden akten, reglementen of beslissingen werden
bekendgemaakt of betekend en, indien ze noch bekendgemaakt noch betekend
dienen te worden, zestig dagen vanaf de dag waarop de verzoeker er kennis van
heeft gehad. Het betrokken aanvullend verkeersreglement ressorteert onder de
maatregelen en reglementen bedoeld in artikel 112 van de nieuwe gemeentewet,
doch de daarin vervatte bekendmakingsplicht is een algemene verplichting. Artikel
12 van de wegverkeerswet voorziet met betrekking tot de bekendmaking van
verkeersreglementen nog in een bijzondere bekendmakingsverplichting: om
verbindend te zijn, moeten de betrokken maatregelen aan de belanghebbenden ter
kennis worden gebracht door personen die de kentekens van hun ambt dragen en ter
plaatse zijn opgesteld of door passende verkeerstekens. Met toepassing van het
adagium “lex specialis derogat generalis” werd in het arrest van de Raad van State
nr. 87.889 van 7 juni 2000 overwogen dat artikel 12 van de wegverkeerswet
geenszins van de in de nieuwe gemeentewet voorziene algemene regel afwijkt,
behalve dat eraan toegevoegd wordt dat in die aangelegenheid aanvullende
reglementen van de gemeenten pas bindend zijn als zij bovendien worden
aangegeven door passende verkeerstekens of door bevelen van agenten die de
kentekens van hun ambt dragen. In dat verband stellen de verzoeksters vast dat de
eerste verwerende partij in het schrijven van 16 oktober 2002 uitdrukkelijk vermeldt
dat de nodige verkeersborden in de loop van de maand december zullen worden
aangebracht, zodat het aanvullend verkeersreglement op het ogenblik van de
XII-3722-5/12
aanplakking geenszins verbindend was overeenkomstig artikel 12 van de
wegverkeerswet.
Voorts stellen verzoeksters dat te dezen niet kan worden verwezen
naar het arrest nr. 67/2001 van 17 mei 2001 van het Grondwettelijk Hof. In dit arrest
komt het Grondwettelijk Hof, zoals ook de Raad van State in het arrest nr. 41.986
van 16 februari 1993, tot de beoordeling dat de aanplakking kan worden
tegengeworpen aan iemand die op het grondgebied van een gemeente belangen heeft
doch er geen inwoner van is en dat hieruit geen onredelijke discriminatie met de
inwoners van die gemeente voortvloeit. Te dezen is er evenwel sprake van een ander
praktijkgeval waarbij een naburige gemeente die geen belangen heeft op het
grondgebied van een aanpalende gemeente, wordt geconfronteerd met reglementen
die rechtstreeks invloed hebben op de verkeersbewegingen op haar grondgebied.
Verzoeksters zijn niet gekend in de voorbereiding van de betrokken maatregelen en
zij zijn niet wettelijk verplicht zich te vergewissen van alle reglementen die de
gemeenteraad van eerste verwerende partij uitvaardigt, terwijl wel mag worden
verwacht dat er tussen gemeenten overleg plaatsvindt als een maatregel enige impact
kan hebben op het grondgebied van een aanpalende gemeente.
Verzoeksters verzoeken de Raad van State eventueel de volgende
prejudiciële vraag tot het Grondwettelijk Hof te richten:
“Doen de artikelen 112 en 114 van de nieuwe gemeentewet, inzoverre zij een
wijze van bekendmaking door aanplakking invoeren van de reglementen en
verordeningen van de gemeentelijke overheden die ingeroepen kan worden
tegen eender wie, met inbegrip van de personen van buiten de gemeente
dewelke geen rechtstreekse belangen hebben op het grondgebied van de
bekendmakende gemeente, inzonderheid voor de berekening van de
verjaringstermijn van de beroepen tot nietigverklaring voor de Raad van
State, geen discriminatie ontstaan tussen de genoemde personen en de
bewoners van de gemeente, die in strijd is met de artikelen 10 en 11 van de
Grondwet?”.
5.2.1.
Artikel 4, derde lid, van het algemeen procedurereglement bepaalt
dat beroepen tot nietigverklaring verjaren zestig dagen nadat de bestreden akten,
reglementen of beslissingen werden bekendgemaakt of betekend en dat, indien ze
noch bekendgemaakt, noch betekend dienen te worden, de termijn ingaat met de dag
waarop de verzoeker er kennis van heeft gehad.
XII-3722-6/12
Het bestreden aanvullend verkeersreglement van 27 februari 2002
houdende aanbrengen gewichtsbeperking in centrum Bonheiden en Rijmenam is
geen beslissing waarbij een individuele situatie wordt geregeld, doch heeft de
draagwijdte van een reglement dat op een algemene wijze van toepassing is op een
onbepaald aantal gevallen. Ten aanzien van dergelijke reglementaire akten bepaalde,
toentertijd, artikel 112 van de nieuwe gemeentewet:
“De reglementen en verordeningen van de gemeenteraad, het college van
burgemeester en schepenen en van de burgemeester worden door
laatstgenoemde bekendgemaakt door middel van een aanplakbrief die het
onderwerp van het reglement of de verordening vermeldt, de datum van de
beslissing waarbij het reglement of de verordening werd aangenomen en, in
voorkomend geval, de beslissing van de toezichthoudende overheid.
De aanplakbrief vermeldt tevens de plaats of plaatsen waar de tekst van het
reglement of de verordening ter inzage ligt van het publiek”.
De verplichting om een bestuurshandeling die niet individueel ter
kennis moet worden gebracht bekend te maken, heeft tot gevolg dat de dag van die
bekendmaking het uitgangspunt moet zijn voor het berekenen van de
beroepstermijn. Waar in onderhavig geval het bestreden aanvullend
verkeersreglement, om uitwerking te kunnen hebben, goedgekeurd moet zijn, is het
de bekendmaking van de goedkeuring samen met de bekendmaking van het
gemeentelijk reglement die als de verplichte bekendmaking dient te worden
beschouwd waardoor de verjaringstermijn voor het instellen van een beroep tot
nietigverklaring een aanvang neemt.
Daar het bestreden aanvullend verkeersreglement houdende
aanbrengen gewichtsbeperking in centrum Bonheiden en Rijmenam, zoals
goedgekeurd door de minister van Mobiliteit en Vervoer op 18 april 2002, op 6 mei
2002 werd bekendgemaakt door middel van een aanplakbrief van de burgemeester,
wordt vastgesteld dat de beroepen tot nietigverklaring die op 16 december 2002 zijn
ingesteld, niet binnen de voorgeschreven beroepstermijn werden ingediend.
Genoemde bekendmaking doet de termijn voor het instellen van een beroep tot
nietigverklaring onherroepelijk ingaan, ook al houdt zij geen mededeling van de
integrale tekst van het betrokken reglement in. Het feit dat het reglement
verzoeksters na de bekendmaking bij schrijven van 16 oktober 2002 individueel ter
kennis is gebracht, heeft geen nieuwe beroepstermijn doen ingaan.
XII-3722-7/12
5.2.2.
Van het voorgaande doet niet af, de omstandigheid dat
aanvullende verkeersreglementen van gemeenten om verbindend te zijn de
belanghebbenden ook ter kennis moeten worden gebracht, overeenkomstig
artikel 12, eerste lid, van de wegverkeerswet door personen die de kentekens van
hun ambt dragen en ter plaatse zijn opgesteld of door passende verkeerstekens.
Het arrest van de Raad van State nr. 87.889 van 7 juni 2000
spreekt dat niet tegen. In dat arrest wordt bevestigd dat alle gemeentereglementen
overeenkomstig artikel 112 van de nieuwe gemeentewet moeten worden
bekendgemaakt en dat zij volgens artikel 114 van die wet in principe pas na die
bekendmaking bindend zijn, dat artikel 12 van de wegverkeerswet geenszins van die
algemene regel afwijkt, behalve dat eraan wordt toegevoegd dat in die
aangelegenheid aanvullende reglementen van de gemeenten pas bindend zijn als zij
bovendien worden aangegeven door passende verkeerstekens of door bevelen van
agenten die de kentekens van hun ambt dragen. Vervolgens wordt overwogen dat
een beroep tegen een aanvullend reglement dat niet werd bekendgemaakt
overeenkomstig artikel 112 van de nieuwe gemeentewet, doch dat uitvoerbaar is
geworden en bovendien werd uitgevoerd, inzonderheid door het aanbrengen van een
conforme bewegwijzering en door bevelen van agenten van de openbare macht,
daarom nog niet voorbarig is of niet-ontvankelijk wegens gebrek aan belang, dat in
casu vaststaat dat het bestreden reglement, dat werd goedgekeurd door de
toezichthoudende overheid, niet is bekendgemaakt overeenkomstig artikel 112 van
de nieuwe gemeentewet, dat echter eveneens vaststaat dat de bewegwijzering aan
dat reglement werd aangepast en dat het verkeer overeenkomstig dat reglement
wordt geregeld, dat dit reglement weliswaar niet bindend is, maar daarom niet
minder uitvoerbaar is, uitgevoerd is en bijgevolg een akte is waartegen beroep kan
worden ingesteld en waarvan de verzoekers de nietigverklaring kunnen vorderen.
Te dezen, evenwel, is het aanvullend gemeentelijk verkeersreglement, zoals goedgekeurd door de toezichthoudende overheid, wel degelijk door
aanplakking bekendgemaakt en staat de aanvechtbaarheid ervan niet in het minst ter
discussie. Uit artikel 112, eerste lid, van de nieuwe gemeentewet volgt dat de
aanplakking het wettelijk en verplicht bekendmakingsmiddel is van reglementen van
de gemeenteraad en van de beslissing van de toezichthoudende overheid en dat de
termijn om een beroep tot nietigverklaring in te stellen vanaf deze aanplakking
loopt.
XII-3722-8/12
5.2.3.
In zijn arrest nr. 67/2001 van 17 mei 2001 heeft het
Grondwettelijk Hof overwogen wat volgt :
“B.2.1. Uit de prejudiciële vraag en uit de motivering van het verwijzingsarrest blijkt dat aan het Hof een vraag wordt gesteld over het verschil in
behandeling dat door artikel 112 zou worden veroorzaakt tussen de inwoners
van de gemeente en de personen die er niet wonen, waarbij de
eerstgenoemden gemakkelijker kunnen weten wanneer de in het artikel
bedoelde reglementen en verordeningen worden bekendgemaakt en, derhalve,
wanneer de termijn voor het beroep tot vernietiging van dat reglement voor
de Raad van State begint te lopen.
Artikel 114, dat de datum bepaalt waarop de voormelde reglementen en
verordeningen bindend worden en de manier waarop de bekendmaking ervan
kan worden vastgesteld, heeft niets uit te staan met dat verschil in
behandeling en valt dus niet onder de toetsing door het Hof.
B.2.2. Het argument van de Ministerraad volgens hetwelk het in het geding
zijnde verschil in behandeling niet zou uitgaan van artikel 112 van de nieuwe
gemeentewet, maar wel van artikel 4 van het besluit van de Regent van
23 augustus 1948 tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
administratie van de Raad van State, een verordeningsbepaling die aan de
toetsing van het Hof ontsnapt, kan niet worden aanvaard : dat argument leidt
er immers toe de inhoud van de prejudiciële vraag te wijzigen door het Hof
te verzoeken rekening te houden, niet met de erin bedoelde tegenstelbaarheid
van de reglementen en verordeningen, maar met de aanvang van de termijn
voor beroep tegen die reglementen en verordeningen. Het staat niet aan de
partijen de inhoud van de aan het Hof gestelde vragen te wijzigen.
B.3. De grondwettelijke regels van de gelijkheid en de niet-discriminatie
sluiten niet uit dat een verschil in behandeling tussen bepaalde categorieën
van personen wordt ingesteld, voor zover dat verschil op een objectief
criterium berust en het redelijk verantwoord is. Dezelfde regels verzetten er
zich overigens tegen dat categorieën van personen, die zich ten aanzien van
de aangevochten maatregel in wezenlijk verschillende situaties bevinden, op
identieke wijze worden behandeld, zonder dat daarvoor een redelijke
verantwoording bestaat.
Het bestaan van een dergelijke verantwoording moet worden beoordeeld
rekening houdend met het doel en de gevolgen van de betwiste maatregel en
met de aard van de ter zake geldende beginselen; het gelijkheidsbeginsel is
geschonden wanneer vaststaat dat geen redelijk verband van evenredigheid
bestaat tussen de aangewende middelen en het beoogde doel.
B.4. De Raad van State heeft in het verwijzingsarrest geoordeeld dat het in het
geding zijnde reglement, dat ten laste van elke uitgever een belasting invoert
op de distributie of de verspreiding, op het grondgebied van de gemeente, van
gidsen, telefoongidsen of telefaxgidsen, moest worden bekendgemaakt.
B.5.1. De wetgever vermag redelijkerwijze te oordelen dat de gemeentelijke
overheden er niet toe zouden kunnen worden verplicht voor hun reglementen
en verordeningen eenzelfde bekendmaking te verzekeren als die waarin is
voorzien voor de bepalingen die alle inwoners van het Rijk aanbelangen,
vermits die verordeningen en reglementen normalerwijze slechts een lokaal
belang hebben.
B.5.2. Wanneer de wetgever, met de wet van 8 april 1991, de in het geding
zijnde bepaling (die sedert 1836 onveranderd was gebleven) heeft herzien,
heeft hij zich afgevraagd welke bekendmaking diende te worden gegeven aan
de in de wet bedoelde akten, daarbij opmerkend dat zeer weinig inwoners de
teksten lezen op de plaats waar zij worden aangeplakt (Parl. St., Senaat, 1989XII-3722-9/12
1990, nr. 915-1, p. 1), dat de voorgeschreven aanplakking volgens sommigen
niet meer verenigbaar was met het volume en het complexe karakter van de
huidige reglementeringen en dat andere wijzen van bekendmaking dan die
waarin de in het geding zijnde bepaling thans voorziet, zoals de
bekendmaking in de gemeentelijke informatiebladen, geen aanvaardbare
oplossing boden (idem, nr. 915-2, pp. 2 en 3). Hij vermocht terecht van
oordeel te zijn dat het ten behoeve van de inwoners van de gemeente is dat de
bekendmaking van de gemeentelijke verordeningen en reglementen diende te
geschieden en dat de personen die er niet wonen maar die er een belang
hebben, ervoor dienen te zorgen dat ze op de hoogte zijn en daartoe over meer
praktische communicatiemiddelen beschikken dan die van de negentiende
eeuw. Het aldus ingestelde evenwicht tussen het belang dat elke situatie die
strijdig is met het recht moet kunnen worden geëlimineerd en het belang dat
de regelmatigheid van een bestuurshandeling niet te allen tijde mag kunnen
worden betwist, kan niet als kennelijk onredelijk worden beschouwd.
B.6. De prejudiciële vraag dient ontkennend te worden beantwoord”.
Ofschoon, formeel, het Grondwettelijk Hof op grond hiervan voor
recht zegde dat artikel 112 van de nieuwe gemeentewet niet de artikelen 10 en 11
van de Grondwet schendt in zoverre de erin bepaalde bekendmaking van
gemeentelijke reglementen en verordeningen de termijn voor het instellen van een
beroep tot nietigverklaring doet aanvangen, zowel ten aanzien van inwoners van de
gemeente als ten aanzien van personen buiten de gemeente, lijken, gelet precies op
de hiervoor overgeschreven overwegingen, met die laatste categorie meer bepaald
toch de personen bedoeld te zijn die buiten de gemeente wonen, maar er niettemin
een “belang” hebben.
Niet ten onrechte betogen verzoeksters dat het hier niet om een
dergelijke persoon gaat, maar om een naburige gemeente die als zodanig geen
“belangen” heeft op het grondgebied van de aanpalende gemeente en die wordt
geconfronteerd met een reglement van deze gemeente, dat haar benadeelt. In dit
licht kan de Raad van State niet zonder meer bijvallen dat, zoals eerste verwerende
partij in de laatste memorie betoogt, de vraag die verzoeksters aan het
Grondwettelijk Hof gesteld willen zien, reeds voorgelegd is en door het Hof
beantwoord. Evenmin overigens wordt de eerste verwerende partij gevolgd waar zij,
in de laatste memorie, verzoeksters verwijt hun verzoek tot het stellen van een
prejudiciële vraag te laat, want pas in de memorie van wederantwoord, te hebben
geformuleerd. Het betrokken verzoek kadert immers in het verweer tegen de
laattijdigheidsexceptie die verwerende partijen in de memorie van antwoord
opwierpen.
XII-3722-10/12
Er is reden toe om de door verzoeksters voorgestelde prejudiciële
vraag aan het Grondwettelijk Hof te stellen.
OM DIE REDENEN
BESLIST DE RAAD VAN STATE :
Artikel 1.
De zaken nrs. A. 130.588/XII-3722, 130.589/XII-3723 en
130.591/XII-3724 worden gevoegd.
Artikel 2.
De debatten worden heropend.
Artikel 3.
Aan het Grondwettelijk Hof wordt de volgende prejudiciële vraag
gesteld :
“Doen de artikelen 112 en 114 van de nieuwe gemeentewet, inzoverre zij een
wijze van bekendmaking door aanplakking invoeren van de reglementen en
verordeningen van de gemeentelijke overheden die ingeroepen kan worden
tegen eender wie, met inbegrip van de personen van buiten de gemeente
dewelke geen rechtstreekse belangen hebben op het grondgebied van de
bekendmakende gemeente, inzonderheid voor de berekening van de
verjaringstermijn van de beroepen tot nietigverklaring voor de Raad van
State, geen discriminatie ontstaan tussen de genoemde personen en de
bewoners van de gemeente, die in strijd is met de artikelen 10 en 11 van de
Grondwet?”.
Artikel 4.
Het door de auditeur-generaal aan te stellen lid van het auditoraat
wordt belast met het verder onderzoek van de zaak na ontvangst van de uitspraak
van het Grondwettelijk Hof.
XII-3722-11/12
Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op
acht mei 2008, door de XIIe kamer, die was samengesteld uit :
de HH.
Mevr.
D. VERBIEST,
J. LUST,
G. VAN HAEGENDOREN,
S. DOMS,
kamervoorzitter,
staatsraad,
staatsraad,
griffier.
De griffier,
De voorzitter,
S. DOMS.
D. VERBIEST.
XII-3722-12/12