Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2008:ARR.185.401 (2008-07-14)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 185.401 van 14 juli 2008 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu
en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen
Beslissing : Bevolen Samenvoeging Inwilliging tussenkomst
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK.
ARREST
nr. 185.401 van 14 juli 2008
in de zaken A. 188.853/X-13.829 (I)
A. 188.854/X-13.830 (II)
In zake :
I.
- Willem BLANKEN,
- Agatha TWISK,
- de BVBA DOKTER BLANKEN,
die woonplaats kiezen bij
advocaat M. Van Dievoet,
kantoor houdende te Brussel,
Boomstraat 14
II.
- Peter FLAMEY,
- Hilde WITHAECKX,
- de BVBA FLAMEY ADVOCATEN,
die woonplaats kiezen bij
advocaat M. Van Dievoet,
kantoor houdende te Brussel,
Boomstraat 14
tegen :
de STAD ANTWERPEN,
die woonplaats kiest bij
advocaat C. Coen,
kantoor houdende te Antwerpen,
Mechelsesteenweg 210A
tussenkomende partij :
de BVBA CASA CARA,
die woonplaats kiest bij
advocaat P. Jongbloet,
kantoor houdende te Brussel,
Jan Jacobsplein 5.
X-13.829 & X-13.830 -1/11
DE Wnd. VOORZITTER VAN DE XIIe VAKANTIEKAMER,
Gezien het verzoekschrift dat Willem Blanken, Agatha Twisk en
de BVBA Dokter Blanken op 7 juli 2008 hebben ingediend om bij uiterst dringende
noodzakelijkheid de schorsing van de tenuitvoerlegging te vorderen van het besluit
van 27 juni 2008 van het college van burgemeester en schepenen van de stad
Antwerpen waarbij aan de BVBA Casa Cara de stedenbouwkundige vergunning wordt
verleend voor het verbouwen van een appartementsgebouw aan de Jan Van
Rijswijcklaan 14 te Antwerpen, kadastraal bekend onder sectie K nr. 1553 n3
(A. 188.853/X-13.829);
Gezien het verzoekschrift dat Peter Flamey, Hilde Withaeckx en
de BVBA Flamey Advocaten eveneens op 7 juli 2008 hebben ingediend om bij uiterst
dringende noodzakelijkheid de schorsing van de tenuitvoerlegging te vorderen van
hetzelfde besluit van 27 juni 2008 van het college van burgemeester en schepenen
van de stad Antwerpen (A. 188.854/X-13.830);
Gezien de nota's en het administratief dossier van de verwerende
partij;
Gelet op de beschikkingen van 7 juli 2008 waarbij de terechtzitting
bepaald wordt op 10 juli 2008, om 14.00 uur;
Gezien de ter terechtzitting neergelegde verzoekschriften waarbij
de BVBA Casa Cara vraagt in het administratief kort geding te mogen tussenkomen;
Gehoord het verslag van staatsraad J. Lust;
Gehoord de opmerkingen van advocaat T. De Ketelaere, die, loco
advocaat M. Van Dievoet, verschijnt voor de verzoekende partijen in de beide zaken,
van advocaat C. Coen, die verschijnt voor de verwerende partij, en van advocaat
T. Dewandre, die, loco advocaat P. Jongbloet, verschijnt voor de tussenkomende
partij;
Gehoord het eensluidend advies van auditeur T. De Waele;
Gelet op de artikelen 17 en 18 en titel VI, hoofdstuk II, van de
wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973,
X-13.829 & X-13.830 -2/11
OVERWEEGT WAT VOLGT :
I. De voornaamste gegevens van de zaken
1.
Op 15 december 2006 verleent het college van burgemeester en
schepenen van de stad Antwerpen aan de BVBA Casa Cara de stedenbouwkundige
vergunning voor het uitbreiden van een appartementsgebouw met een ondergrondse
parkeergarage op een perceel aan de Jan Van Rijswijcklaan 14 te Antwerpen. De
tenuitvoerlegging van de vergunning wordt door de Raad van State geschorst bij arrest
nr. 173.474 van 12 juli 2007.
Ook het besluit van 8 februari 2008 van het college van burgemeester en schepenen van de stad Antwerpen waarbij aan de BVBA Casa Cara de
stedenbouwkundige vergunning wordt verleend tot het verbouwen van het betrokken
appartementsgebouw, wordt door de Raad van State in zijn tenuitvoerlegging
geschorst, bij arrest nr. 180.633 van 7 maart 2008.
Met de bestreden beslissing spreekt de verwerende partij zich uit
over een derde, op 20 maart 2008 ontvangen, vergunningsaanvraag van de BVBA
Casa Cara met betrekking tot het appartementsgebouw. De aanvraag strekt er onder
meer toe de appartementen "alle te voorzien van terrassen achteraan". Het college
verleent op 27 juni 2008 de gevraagde vergunning. Met betrekking tot de aanleg van
de terrassen wordt gemotiveerd wat volgt :
"De aanleg van de terrassen dient getoetst aan de hand van de terzake
geldende voorschriften, bepaald in artikel 0.04, 3/ 'Uitsprongen uit het gevelvlak
van een hoofdgebouw'.
Het artikel schrijft voor dat uit de achtergevel een uitsprong uit het voorziene
profiel kan worden toegestaan maximum 2 m op minimum 2 m afstand van elke
perceelsgrens. De aanvraag voldoet hieraan.
Voor de uitsprongen worden vanuit de stedenbouwkundige voorschriften van
het bijzonder plan van aanleg geen eisen naar materiaal gesteld. De terrassen
worden uitgevoerd in metaal, waardoor ze eenvoudig van vorm, licht en
transparant kunnen worden gehouden. Het toevoegen van de terrassen aan het
hoofdgebouw is zowel architecturaal als naar materialisatie verenigbaar met het
hoofdgebouw dat aan de achterzijde een gevel in baksteenmetselwerk heeft.
Vanuit de bezorgdheid om de privacy van de naburige percelen te vrijwaren en
de inkijk in de aanpalende achtertuinen te beperken worden de terrassen volledig
afgeschermd met een voldoende hoog matglazen paneel. Het geheel is dan ook
vatbaar voor een stedenbouwkundige vergunning".
X-13.829 & X-13.830 -3/11
II. De samenhang
2.
De vordering in de zaak A. 188.853/X-13.829 gaat uit van de
eigenaar/vruchtgebruiker/bewoner van het rechts aanpalend pand, gelegen Jan Van
Rijswijcklaan 12; de verzoekende partijen in de zaak A. 188.854/X-13.830 zijn
eigenaar van het links aanpalend pand, gelegen Jan Van Rijswijcklaan 16, waar zij
wonen of kantoor houden. De vorderingen zijn tegen dezelfde beslissing gericht en
zijn nagenoeg gelijkluidend.
Er is reden om ze in het belang van een goede rechtsbedeling samen
te voegen.
III. De tussenkomst
3.
Met verzoekschriften van 10 juli 2008 vraagt de BVBA Casa Cara
in de schorsingsprocedures te mogen tussenkomen.
Er is grond om de tussenkomst toe te laten, aangezien de BVBA
Casa Cara de begunstigde van de bestreden beslissing is.
IV. De ontvankelijkheid
4.
De verwerende partij vraagt in de nota's om "te onderzoeken of
derde verzoekster [in de beide zaken] op regelmatige wijze in rechte getreden is en
heeft voldaan aan de voorwaarden van art. 3 en 3bis van het Procedurereglement".
In zoverre in dit verzoek een exceptie van niet-ontvankelijkheid
dient te worden gelezen, komt het overbodig voor er uitspraak over te doen. Immers
zijn de vorderingen alleszins ontvankelijk, en zoals hierna zal blijken ook gegrond,
in zoverre ze van de eerste twee verzoekende partijen uitgaan.
V. De grondvoorwaarden voor de schorsing
5.
Krachtens artikel 17, §§ 1 en 2, van de gecoördineerde wetten op
de Raad van State kan slechts tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst
dringende noodzakelijkheid worden besloten onder de drievoudige voorwaarde dat
ernstige middelen worden aangevoerd die de nietigverklaring van de aangevochten
beslissing kunnen verantwoorden, dat de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de
X-13.829 & X-13.830 -4/11
bestreden beslissing een moeilijk te herstellen ernstig nadeel kan berokkenen, en dat
een uiterst dringende noodzakelijkheid voorhanden is.
VI. De grondvoorwaarde van de ernstige middelen
Standpunt van de partijen
6.
In de beide zaken leiden de verzoekende partijen een tweede middel
af "uit de schending van art. 19 van het Inrichtingsbesluit van 28 december 1972, uit
schending van het zorgvuldigheids- en het redelijkheidsbeginsel, het materieel- en
formeel motiveringsbeginsel". Zij lichten terzake onder meer toe :
"Dat uit de nota van landmeter Werner De Lannoy blijkt dat de metalen
constructie die men wenst in te planten volledig vreemd is aan de plaatselijke
aanleg; dat omstreeks dit gedeelte van de Jan Van Rijswijcklaan de gebouwen
geen terrassen hebben, behalve bij drie aanwezige gebouwen waar de terrassen
telkens behoren tot de oorspronkelijke constructie van het gebouw; dat
bovendien de achtergevels, uitsprongen en erkers niet te na gesproken,
gealigneerd zijn op één rij, hetgeen ook duidelijk blijkt uit het P.V. van
gerechtsdeurwaarder Beerten; dat deze achtergevels bovendien opgetrokken zijn
in hetzij een lichte gevelsteen, hetzij in een klassieke baksteen;
Dat de thans vergunde constructie een metalen constructie betreft die niet
strookt met deze plaatselijke aanleg, zowel wat betreft het materiaalgebruik als
wat betreft de plaatsing ervan; dat de vergunningverlenende overheid stelt in
de motivering dat het BPA geen voorschriften bevat i.v.m. de materiaalkeuze
voor terrassen; dat derhalve, indien wordt aangenomen dat dit inderdaad het
geval zou zijn, deze materiaalkeuze en meer in het algemeen de conceptie van
dergelijke terrassen het voorwerp dient uit te maken van een toetsing aan de
goede ruimtelijke ordening;
Dat het ontbreken van gedetailleerde stedenbouwkundige voorschriften
(bv. over terrassen, indien terrassen toegelaten zijn) de vergunningverlenende
overheid er had moeten toe aanzetten om deze kwestie te beoordelen in het licht
van een goede ruimtelijke ordening".
7.
De verwerende partij brengt daar in de nota's tegen in :
"Verder menen verzoekers dat het karakter van de terrassen vreemd zou zijn
aan de plaatselijke aanleg omdat de gebouwen in dit gedeelte van de Jan van
Rijswijcklaan geen terrassen zouden hebben en gealigneerd zouden zijn op één
rij.
Uit de foto’s opgenomen in het pv van vaststelling van gerechtsdeurwaarder
Beerten dat door verzoekers zelf wordt voorgebracht blijkt echter zeer duidelijk
het tegendeel: de aanwezige woningen hebben wel degelijk terrassen en deze
zijn geenszins op één lijn geplaatst. De verschillende woningen hebben allen
verschillende soorten en vormen van uitsprongen.
[...]
Enige uniformiteit in het zicht op deze achtergevels die zou kunnen worden
verstoord valt niet te bespeuren, zodat verweerster uiteraard niet om een
dergelijke onjuiste reden de vergunningsaanvraag, die overeenstemde met
hetgeen in het toepasselijke BPA aangaande terrassen werd voorzien, diende
te weigeren wegens onverenigbaarheid met de goede ruimtelijke ordening.
X-13.829 & X-13.830 -5/11
Er is geen stedenbouwkundige reden voorhanden om inzake van de geldende
BPA-voorschriften af te wijken en de gevraagde vergunning te weigeren".
8.
De tussenkomende partij reageert als volgt :
"Verzoekers tot schorsing stellen in dit middel dat, ondanks het feit dat het
betrokken gebouw gelegen is binnen de perimeter van een BPA de vergunningverlenende overheid toch een afweging moet doen van de aanvraag aan de in
de onmiddellijke omgeving van de bouwplaats bestaande ruimtelijke ordening,
voor zover de vergunning een aspect betreft van een element dat niet uitdrukkelijk in het BPA is geregeld.
Feit is echter dat dit aspect wél duidelijk in het BPA is geregeld, zoals
verzoekers tot schorsing terecht opmerken in hun eerst[e] middel. Uitbouwen
op de verdiepingen zijn uitdrukkelijk toegestaan.
Nu dit vaststaat is meteen ook duidelijk dat het effect van deze uitdrukkelijk
toegestane uitbouwen op de [...] onmiddellijke omgeving bij de aflevering van
de vergunning niet meer moest worden nagegaan. Over de verenigbaarheid van
uitbouwen op de verdiepingen met de in de onmiddellijke omgeving bestaande
ruimtelijke ordening werd immers geoordeeld bij de opmaak van het BPA. Deze
uitbouwen bestaan trouwens aan de naastgelegen woning met nr. 14, en over
een grotere diepte dan de terrassen die middels de bestreden vergunning werden
vergund.
Bij de uitwerking van het middel grijpen verzoekers terug naar de zogezegd
statige charme van de herenwoningen aan de Jan Van Rijswijcklaan. Uit de
situatie zoals ze er ter plaatse uitziet blijkt er echter aan de achterzijde van deze
woningen van enige 'statige charme' geen sprake te zijn. Het betreft integendeel
enkel weinig creatieve architectuur van een erg gemiddeld allooi. De statige
charme van de Van Rijswijcklaan blijkt enkel een façadecharme te zijn, een term
die met betrekking tot de woning gelegen aan nr. 14 bovendien ook letterlijk te
nemen valt, zoals blijkt uit de bijgevoegde luchtfoto.
De modern aandoende terrasconstructie zal in deze erg grijze omgeving een
frisse noot zijn, die misschien kan aanzetten tot een heropleving van de in de
omgeving bestaande ruimtelijke ordening. In ieder geval getuigt de wijze waarop
de terrassen aan verzoeksters woning zijn ontworpen van een grotere creativiteit
dan de wijze waarop verzoekers zelf hun (illegaal) terras ontwierpen".
Beoordeling
Op het eerste gezicht moet elke bouwaanvraag door de
vergunningverlenende overheid worden beoordeeld op haar verenigbaarheid met de
goede ruimtelijke ordening en plaatselijke aanleg, en moet de formele motivering
van de betrokken beslissing daarvan op afdoende wijze doen blijken.
Is het bouwperceel gesitueerd binnen de perimeter van een
bijzonder plan van aanleg, dan lijkt het in beginsel te kunnen volstaan, ter beoordeling
en ter motivering van de overeenstemming van de aanvraag van een
stedenbouwkundige vergunning met de goede plaatselijke aanleg, dat de aanvraag
wordt getoetst aan de voorschriften van het bijzonder plan van aanleg en dat naar de
verenigbaarheid met die voorschriften wordt verwezen.
X-13.829 & X-13.830 -6/11
Naar vooralsnog wordt aangenomen, geldt dit evenwel alleen in
zoverre de stedenbouwkundige voorschriften van het bijzonder plan van aanleg zelf
voldoende gedetailleerd zijn en in zoverre zij aldus een eigen beoordelingsmarge voor
de vergunningverlenende overheid (quasi) uitsluiten. Bewaart immers het bijzonder
plan van aanleg over sommige aspecten van de goede plaatselijke ordening het
stilzwijgen of laat het daarover een eigen beoordelingsruimte, dan zal de
vergunningverlenende overheid ertoe gehouden blijven om tot een eigen beoordeling
van de bouwaanvraag over te gaan en om in haar beslissing toereikend te
verantwoorden waarom, rekening gehouden met alle relevante feitelijke
omstandigheden, de bouwaanvraag te dien aanzien -eventueel- geen problemen
oplevert.
10.
Te dezen stelt de verwerende partij in de aangevochten beslissing
terecht vast dat het vigerende bijzonder plan van aanleg AN/61 aangaande de
uitsprongen uit het gevelvlak van een hoofdgebouw "geen eisen naar materiaal" stelt.
Tenminste in de huidige stand van de procedure wordt aangenomen dat de verwerende
partij dan ook nog de mogelijkheid én de verplichting had om met betrekking tot het
materiaal van de terrassen, evenals overigens hun vormgeving, een toetsing aan de
vereisten van een goede plaatselijke aanleg door te voeren.
11.
De verwerende partij is daar ook effectief toe overgegaan, weze
het dat haar beoordeling ertoe beperkt bleef op te merken dat "[d]e terrassen worden
uitgevoerd in metaal, waardoor ze eenvoudig van vorm, licht en transparant kunnen
worden gehouden" en dat het toevoegen van de terrassen "zowel architecturaal als
naar materialisatie verenigbaar [is] met het hoofdgebouw dat aan de achterzijde een
gevel in baksteenmetselwerk heeft".
Deze motivering lijkt bepaald weinigzeggend. Eensdeels gaat ze
er op het eerste gezicht vanuit dat een metalen terrasconstructie zoals door de
tussenkomende partij aangevraagd, uiteraard met het hoofdgebouw verenigbaar is,
nu zij gehecht zal worden aan een gemetselde bakstenen gevel. Dit is niet zo evident
dat het geen nadere toelichting behoeft. Anderdeels blijft de toetsing opvallend
beperkt tot het bouwperceel zelf, en strekt ze zich niet uit tot de ruimere omgeving,
waartoe onder meer de aanpalende achtergevels van de verzoekende partijen behoren.
Het laat zich des te minder begrijpen waar de verwerende partij, vanwege de hele
voorgeschiedenis te dezen, bezwaarlijk onwetend kon zijn van de aanzienlijke
bezwaren van de onmiddellijke buren met betrekking tot het uitzicht en de impact
van de geplande terrassen.
X-13.829 & X-13.830 -7/11
Bijgevolg wordt tenminste in de huidige stand van de procedure
aangenomen dat de formele motivering van de bestreden stedenbouwkundige
vergunning onvoldoende ervan doet blijken dat de verwerende partij op de vereiste
zorgvuldige wijze heeft onderzocht en afgewogen of de geplande terrassen zich in
de omgeving laten inpassen dan wel met een goede plaatselijke aanleg strijden.
12.
Het tweede middel is in de besproken mate ernstig.
VII. De grondvoorwaarde van het moeilijk te herstellen ernstig nadeel
Standpunt van de partijen
13.
De verzoekende partijen zetten in hun verzoekschriften onder meer
uiteen dat zij door de uitvoering van de terrassen geconfronteerd zullen worden met
een enorme, lelijke metalen constructie aan de achterzijde van het appartement dat
aan hun woning paalt, dat de constructie drie niveau's van terrassen inhoudt en een
bijkomende bouwdiepte van 2 meter achter de woning creëert, dat hierdoor de
achterliggende tuinzone en het uitzicht van de achtergevels volledig worden aangetast,
en een grote visuele hinder wordt teweeggebracht, dat het contrast tussen de oude
herenwoningen en de metalen terrasconstructie niet groter kan zijn, dat door de aanleg
de statige charme van de herenwoningen en de schoonheid van de tuinstrook dreigen
teloor te gaan, dat eens de constructie is aangelegd, de afbraak ervan hoogst illusoir
is.
14.
De verwerende partij betwist in haar nota's dat de verzoekende
partijen visuele, laat staan nog ernstige visuele hinder lijden. Zij argumenteert dat
de verzoekende partijen zich, gelet op de mogelijkheid tot de bouw van terrassen tot
2 meter diep waarin het toepasselijke bijzonder plan van aanleg voorziet, dienden
te verwachten aan eventuele terrassen aan de achtergevels, dat zij geen enkel
rechtreeks zicht op de terrassen hebben, tenzij van op het terras op nr. 16 dat zelf
uitspringt, dat de terrassen niet onverenigbaar zijn met het uitzicht van de achterzijde
van de woningen, dat de verzoekende partijen in de zaak A. 188.853/X-13.829 zelf
beschikken over een prominent en modern metalen terras, dat de verleende
vergunning niet raakt aan het aanwezige groen, en dat de terrassen geen beperking
vormen voor groenaanleg.
15.
Op haar beurt meent ook de tussenkomende partij dat het nadeel
van het "lelijke" terras in een met prestige beklede omgeving niet kan worden
aanvaard. Zij doet gelden dat een korte blik op de achtergevel van de woningen van
X-13.829 & X-13.830 -8/11
de verzoekende partijen leert dat zij helemaal geen prestige uitstralen, maar de aanblik
hebben van een gemiddelde burgerwoning, dat ook de terrassen van de woningen van
de verzoekende partijen niets statigs hebben, dat de ontworpen terrassen die de
bestreden beslissing vergunt, tegen de achtergevel opgehangen zijn en weliswaar
een modern concept hebben, maar mooi zijn afgewerkt, met een stalen kader en
matglazen bodems, dat de terrasconstructie ook op de wijdere omgeving geen effect
heeft. Voorts betoogt de tussenkomende partij nog dat het nadeel niet concreet en
precies genoeg omschreven is en dat het niet moeilijk herstelbaar is, nu de
terrasconstructie een aan de gevel opgehangen stalen constructie is die in alle
opzichten kan worden vergeleken met een gemakkelijk te verwijderen noodtrap.
Beoordeling
16.
Volgens de verzoekende partijen vormen de lelijke metalen
terrassen een onvervalste aanslag op het esthetisch karakter van hun statige en
prestigieuze woningen en leefomgeving. De tussenkomende partij van haar kant
meent dat het net andersom is en dat de terrassen juist voor een frisse noot zullen
zorgen in een erg grijze omgeving die alleen getuigt van middelmatigheid en weinig
creativiteit.
Hoezeer de visie van de tussenkomende partij ook van die van de
verzoekende partijen verschilt, zij wijst wel uit dat de geplande terrassen sterk
contrasteren, zo niet conflicteren, met de omgeving waarin ze worden aangebracht.
Aldus bevestigt de tussenkomende partij dat de zienswijze van de verzoekende
partijen geen louter, reden- en redeloos, subjectief aanvoelen betreft, maar als
objectief verantwoord mag worden beschouwd, in die zin dat zij teruggaat op een
reële tegenstelling en spanning tussen de bestaande architectuur en die van de
terrassen.
Dat de aanwezigheid van de ontworpen terrassen danig dreigt in
te grijpen in de esthetische beleving, alleszins in hoofde van de eerste twee
verzoekende partijen in de beide zaken, vanuit hun leefruimten, eigen terrassen en
tuinen, kan ook uit hun stukken, inzonderheid de fotosimulatie (stuk 3), worden
afgeleid.
Die verregaande impact is des te minder te veronachtzamen of te
banaliseren waar -zoals bij de bespreking van het ernstig bevonden middel is
gebleken- de verwerende partij er slechts aan voorbij mocht gaan op grond van een
X-13.829 & X-13.830 -9/11
voldoende zorgvuldige en beargumenteerde afweging, welke afweging nu juist niét
naar behoren lijkt te zijn gebeurd.
17.
Het aangevoerde nadeel komt in elk geval in hoofde van de eerste
twee verzoekende partijen in de beide zaken, ernstig voor. Dat de terrasconstructie
materieel gemakkelijk te verwijderen zou zijn, belet niet dat het voor een particulier
nog steeds moeilijk is om juridisch het herstel van de plaats in de oorspronkelijke
staat te verkrijgen. Het nadeel mag ook als moeilijk herstelbaar worden aangezien.
VII. De grondvoorwaarde van de uiterst dringende noodzakelijkheid
Standpunt van de partijen
18.
De verzoekende partijen betogen in de verzoekschriften dat "de
normale schorsingsprocedure onvermijdelijk te laat zou komen om het nadeel af te
wenden", nu de betrokken terrassen al op de werf aanwezig zijn en zij bevestigd
kunnen worden in een termijn van twee, hooguit drie dagen. Tevens menen de
verzoekende partijen de vereiste "diligentie, spoed en alertheid" aan de dag te hebben
gelegd.
19.
De verwerende partij verklaart zich terzake "naar de wijsheid van
Uw Raad" te richten. De tussenkomende partij deelt mee "geen opmerkingen" te
hebben.
Beoordeling
20.
De Raad van State acht het wijs het standpunt van de verzoekende
partijen bij te vallen. Ook de derde cumulatieve grondvoorwaarde voor een schorsing
is vervuld.
OM DIE REDENEN
BESLIST DE RAAD VAN STATE :
Artikel 1.
De zaken A. 188.853/X-13.829 en A. 188.854/X-13.830 worden,
wat de vorderingen tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid betreft,
samengevoegd.
X-13.829 & X-13.830 -10/11
Artikel 2.
De verzoeken tot tussenkomst van de BVBA Casa Cara in de
administratieve kort gedingen worden ingewilligd.
Artikel 3.
Bevolen wordt de schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst
dringende noodzakelijkheid van het besluit van 27 juni 2008 van het college van
burgemeester en schepenen van de stad Antwerpen waarbij aan de BVBA Casa Cara
de stedenbouwkundige vergunning wordt verleend voor het verbouwen van een
appartementsgebouw aan de Jan Van Rijswijcklaan 14 te Antwerpen, kadastraal
bekend onder sectie K nr. 1553 n3.
Artikel 4.
De uitspraak over de bijdrage in de betaling van de kosten van de
vorderingen tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid wordt uitgesteld.
De kosten van de tussenkomsten in de schorsingsprocedures bij
uiterst dringende noodzakelijkheid, bepaald op 250 euro, komen ten laste van de
tussenkomende partij.
Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op
veertien juli 2008, door :
de H.
Mevr.
J. LUST,
E. IMPENS,
wnd. kamervoorzitter, staatsraad,
griffier.
De griffier,
De voorzitter,
E. IMPENS.
J. LUST.
X-13.829 & X-13.830 -11/11