Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2009:ARR.194.979 (2009-06-30)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 194.979 van 30 juni 2009 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu
en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen
Beslissing : Verwerping heropening debatten Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK.
ARREST
nr. 194.979 van 30 juni 2009
in de zaken A. 135.030/X-11.364 (I.)
A. 135.029/X-11.363 (II.)
A. 155.938/X-12.075 (III.)
A. 157.959/X-12.130 (IV.).
In zake :
I. + II. + III. + IV.
de n.v. DBM COLOR,
die woonplaats kiest bij
advocaat B. MARTENS,
kantoor houdende te 1050 BRUSSEL,
Louizalaan 106
tegen :
- I. + II. + III. + IV.
de gemeente WETTEREN,
die woonplaats kiest bij
advocaat W. VAN DER GUCHT,
kantoor houdende te 9000 GENT,
Sint-Denijslaan 201,
- I. + II. + III.
het Vlaamse Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse
regering,
dat woonplaats kiest bij
advocaat P. AERTS,
kantoor houdende te 9000 GENT,
Coupure 5.
tussenkomende partij :
I. + II. + III. + IV.
de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN CEGRACO,
die woonplaats kiest bij
advocaat P. BOELENS,
kantoor houdende te 9300 AALST,
Molendries 11.
D E R A A D V A N S T A T E, Xe K A M E R,
Gezien het verzoekschrift dat de n.v. DBM COLOR op 4 april
2003 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het besluit van
11 oktober 2002 van het college van burgemeester en schepenen van de gemeente
Wetteren waarbij aan de n.v. CEGRACO de stedenbouwkundige vergunning wordt
verleend voor het verbouwen en renoveren van bestaande gebouwen, en de
gedeeltelijke afbraak en het bouwen van een sorteerloods op een perceel gelegen
X-11.364-11.363-12.075-12.130-1/49
Kwatrechtsteenweg 164 te Wetteren, kadastraal bekend sectie G, nrs. 0820/g, 0829/r
(zaak 135.030);
Gezien het verzoekschrift dat de n.v. DBM COLOR op 4 april
2003 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het besluit van
24 januari 2003 van het college van burgemeester en schepenen van de gemeente
Wetteren waarbij aan de n.v. CEGRACO de stedenbouwkundige vergunning wordt
verleend voor het bouwen van een opslagloods op een perceel gelegen
Kwatrechtsteenweg 164 te Wetteren, kadastraal bekend sectie G, nrs. 0820/g,
0829/m, 0829/r (zaak 135.029);
Gezien het verzoekschrift dat de n.v. DBM COLOR op
24 september 2004 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het
besluit van 19 maart 2004 van het college van burgemeester en schepenen van de
gemeente Wetteren waarbij aan de n.v. CEGRACO de stedenbouwkundige
vergunning wordt verleend voor het wijzigen van kroon- en nokhoogte van de
vergunde opslagplaats en de aanleg van linkse bufferzone op een perceel gelegen
Kwatrechtsteenweg 164 te Wetteren, kadastraal bekend sectie G, nrs. 0820/h en
0829/r (zaak 155.938);
Gezien het verzoekschrift dat de n.v. DBM COLOR op
30 november 2004 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het
besluit van 15 oktober 2004 van het college van burgemeester en schepenen van de
gemeente Wetteren waarbij aan de n.v. CEGRACO de stedenbouwkundige
vergunning wordt verleend voor het rooien van bomen (gedeeltelijke regularisatie)
op een terrein gelegen Kwatrechtsteenweg 164 te Wetteren, kadastraal bekend
sectie G, nr. 0820/h (zaak 157.959);
Gelet op het arrest nr. 141.311 van 25 februari 2005 in de zaak
A. 157.959 waarbij de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de
bestreden beslissing wordt verworpen;
Gezien het verzoekschrift tot voortzetting in de zaak A. 157.959,
op 7 april 2005 ingediend door de n.v. DBM COLOR;
X-11.364-11.363-12.075-12.130-2/49
Gezien het verzoekschrift tot tussenkomst in de zaak A. 135.030,
op 13 juni 2003 ingediend door de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN
CEGRACO;
Gelet op de beschikking van 1 juli 2003 in de zaak A. 135.030 die
de tussenkomst van de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN CEGRACO toelaat;
Gezien het verzoekschrift tot tussenkomst in de zaak A. 135.029,
op 13 juni 2003 ingediend door de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN
CEGRACO;
Gelet op de beschikking van 1 juli 2003 in de zaak A. 135.029 die
de tussenkomst van de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN CEGRACO toelaat;
Gezien het verzoekschrift tot tussenkomst in de zaak A. 155.938,
op 30 november 2004 ingediend door de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN
CEGRACO;
Gelet op de beschikking van 3 januari 2005 in de zaak A. 155.938
die de tussenkomst van de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN CEGRACO
toelaat;
Gezien het verzoekschrift tot tussenkomst in de zaak A. 157.959,
op 13 mei 2005 ingediend door de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN
CEGRACO;
Gelet op de beschikking van 24 mei 2005 in de zaak A. 157.959
die de tussenkomst van de n.v. ALGEMENE ONDERNEMINGEN CEGRACO
toelaat;
Gezien de memories van antwoord en van wederantwoord in alle
zaken;
Gezien het verslag opgemaakt door auditeur P. BARRA in alle
zaken;
X-11.364-11.363-12.075-12.130-3/49
Gelet op de beschikkingen van 16 maart 2006 die de neerlegging
ter griffie van het verslag en van de dossiers gelasten;
Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen en gezien
de laatste memories van de verzoekende partij en van de gemeente Wetteren in alle
zaken;
Gelet op de beschikkingen van 6 en 9 februari 2009 waarbij de
terechtzitting bepaald wordt op 27 maart 2009 in alle zaken;
Gehoord het verslag van staatsraad J. BOVIN in alle zaken;
Gehoord de opmerkingen van advocaat E. GOOSSENAERTS, die
in alle zaken loco advocaat B. MARTENS verschijnt voor de verzoekende partij,
van advocaat F. DE MIL, die in alle zaken loco advocaat W. VAN DER GUCHT
verschijnt voor de eerste verwerende partij, van advocaat I. BOCKSTAELE, die in
de zaken sub I., II. en III. loco advocaat P. AERTS verschijnt voor de tweede
verwerende partij, en van advocaat P. BOELENS die in alle zaken verschijnt voor
de tussenkomende partij;
Gehoord het eensluidend advies van eerste auditeur-afdelingshoofd F. DE BUEL;
Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van
State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
OVERWEEGT WAT VOLGT :
- De samenvoeging
De beroepen zijn dermate verknocht dat het in het raam van een
goede rechtsbedeling past de zaken samen te voegen.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-4/49
- Rechtspleging
2.1. In de zaken 135.029, 135.030 en 155.938
2.1.1.
In de zaken 135.029, 135.030 en 155.938 werpt de verzoekende
partij op dat het Vlaamse Gewest door haar niet was aangeduid als verwerende partij
en dat haar memorie van antwoord dienvolgens uit de debatten dient te worden
geweerd. Zij stelt dat het inquisitoriale karakter van de procedure aan de Raad van
State niet toelaat naast een door de verzoekende partij reeds aangeduide verwerende
partij, een bijkomende verwerende partij aan te duiden.
2.1.2.
Ingevolge het inquisitoriale karakter van de procedure voor de
Raad van State komt het, in tegenstelling tot hetgeen de verzoekende partij
voorhoudt, aan de Raad van State toe om, desnoods ambtshalve, de verwerende
partijen aan te duiden.
Te dezen dient te worden vastgesteld dat het Vlaamse Gewest
mede-auteur is van de bestreden besluiten, en dat het als zodanig door het auditoraat
als verwerende partij is aangeduid. Het kwam het Vlaamse Gewest toe als
verwerende partij een memorie van antwoord in te dienen.
De exceptie dient te worden verworpen.
2.2. In de zaak 155.938
2.2.1.
De verzoekende partij werpt op dat de eerste verwerende partij
een memorie van wederantwoord heeft ingediend, hetgeen onwettig is. Het dient een
memorie van antwoord te zijn.
2.2.2.
De vermelding “memorie van wederantwoord” in plaats van
“memorie van antwoord” kan niet anders dan als een materiële misslag worden
aanzien.
De exceptie dient te worden verworpen.
- De feiten
3.1.
De percelen waarop de bestreden stedenbouwkundige
vergunningen betrekking hebben, gelegen aan de Kwatrechtsteenweg 164 te
Wetteren, zijn volgens de bestemmingsvoorschriften van het gewestplan Gentse en
X-11.364-11.363-12.075-12.130-5/49
Kanaalzone, vastgesteld bij koninklijk besluit van 14 september 1977, gelegen in
industriegebied.
Zij zijn niet gelegen binnen het beheersingsgebied van een
behoorlijk vergunde, niet vervallen verkaveling noch binnen het beheersingsgebied
van een bijzonder plan van aanleg of ruimtelijk uitvoeringsplan.
3.2.
Het bedrijf van de verzoekende partij is naast het kwestieuze
terrein gelegen, waar voordien leegstaande bedrijfsgebouwen stonden die door de
tussenkomende partij werden aangekocht, met het oog aldaar een bedrijf op te
starten voor de behandeling en sortering van bouw- en sloopafval.
3.3.1.
Op 25 juni 2002 (datum van het ontvangstbewijs) dient de
tussenkomende partij bij het college van burgemeester en schepenen van de
gemeente Wetteren een aanvraag in tot het bekomen van een stedenbouwkundige
vergunning voor het verbouwen - renoveren van bestaande gebouwen, evenals de
afbraak van een gedeelte van de bestaande gebouwen en het bouwen van een
sorteerloods.
3.3.2.
In zitting van 19 juli 2002 brengt het college van burgemeester en
schepenen voorwaardelijk gunstig preadvies uit.
3.3.3.
Op 29 augustus 2002 brengt de gemachtigde ambtenaar een
gunstig advies uit.
In dit advies overweegt hij onder meer wat volgt:
“Beschrijving van de bouwplaats, de omgeving en de aanvraag
De aanvraag betreft een terrein met bedrijfsgebouwen dat binnen een
industriële omgeving besloten ligt tussen een gewestweg en een bevaarbare
waterloop. Het voorstel , i.f.v. een containerbedrijf dat tevens gespecialiseerd
is in de behandeling van bouw- en sloopafval, beoogt om :
- een deel van de bestaande bedrijfsgebouwen te verbouwen en te
renoveren en het resterende deel te slopen en te vervangen door nieuwe
open loodsen voor het sorteren van bouw- en sloopafval
- een bureelgebouw op te richten in aansluiting met de nieuwe loodsen
- een deel van het terrein in te richten als open stockageplaats voor
gesorteerde inerte materialen
- het terrein te verharden en keerwanden in beton op te richten
- een weegbrug te plaatsen
- het terrein te voorzien van een groenaanleg
Beoordeling van de goede ruimtelijke ordening
Overwegende dat voorgestelde werken naar functie verenigbaar zijn met de
planologische voorzieningen
X-11.364-11.363-12.075-12.130-6/49
Overwegende dat de nieuwe constructies worden opgericht met een volume,
vormgeving en materiaalgebruik die eigen zijn aan een industriële omgeving
Overwegende dat de te behouden gebouwen worden verbouwd en
gerenoveerd zonder wijziging van het volume en het uitzicht
Overwegende dat de inplanting van de nieuwe gebouwen, het verharden van
het terrein, het plaatsen van de weegbrug en het oprichten van de keerwanden
geen stedenbouwkundige aspecten in het gedrang brengen
Overwegende dat wordt voorzien in een voldoende brede groenaanleg”.
3.3.4.
Op 30 augustus 2002, 10 september 2002, 13 september 2002 en
4 oktober 2002 worden er bijeenkomsten gehouden in wisselende samenstelling met
vertegenwoordigers van de eerste verwerende partij, van “Spector”, waarvan de
verzoekende partij deel uitmaakt, en van de tussenkomende partij.
Uit de verslagen van die bijeenkomsten blijkt dat Spector de
gemeente een problematiek onder ogen brengt inzake het bedrijf van tussenkomende
partij en de repercussies op het aanpalende bedrijf van Spector, met name vooral
stof- en trillingshinder.
De tussenkomende partij stelt bepaalde werken voor zoals het
voorzien van een overkapping van de opslagcontainers langs de gemeenschappelijke
perceelgrens.
3.3.5.
Bij het in de eerste zaak bestreden besluit van 11 oktober 2002
van het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Wetteren wordt
aan de tussenkomende partij de stedenbouwkundige vergunning verleend voor het
verbouwen en renoveren van bestaande gebouwen, de gedeeltelijke afbraak van
bestaande gebouwen en het bouwen van een sorteerloods op het betrokken terrein.
De aanvraag wordt ook gedeeltelijk geweigerd in de mate zoals hierna blijkt
(zaak 135.030).
Het college van burgemeester en schepenen motiveert dit besluit
als volgt:
“De totaliteit van de aanvraag voldoet aan de bepalingen (industriegebied)
van het gewestplan Gentse en Kanaalzone (K.B. 14/09/1977).
De aanvraag betreft enerzijds het verbouwen van bestaande
fabrieksgebouwen en afbraak van een gedeelte van de bestaande fabrieksgebouwen tot bedrijfsgebouwen ten behoeve van een sloopverwerkingsbedrijf
op de percelen 829R en 829M. Op perceel 820G worden terreinaanlegwerken
en de nieuwbouw van een open sorteerconstructie aangevraagd.
De aanvraag op de percelen 829R en 829M en de terreinaanlegwerken op
perceel 820G geeft geen aanleiding tot stedenbouwkundige opmerkingen en is
verenigbaar met de goede plaatselijke ordening en wordt vergund onder
volgende voorwaarden:
(...)
X-11.364-11.363-12.075-12.130-7/49
- het groenscherm zoals voorgesteld op plan 3.3 moet bestaan uit
streekeigen laag- en hoogstammige dichtgroeiende gewassen en moet
aangeplant worden in het eerste plantseizoen na de ingebruikname van de
gebouwen en constructies
- het groenscherm aan de perceelsgrens met 742X (Spector) moet min. 5m
breed zijn
(...)
De nieuwbouw van de open sorteerconstructie op perceel 820G wordt
geweigerd om volgende redenen:
De omgeving wordt gekenmerkt door industriële gebouwen met een
hoogte van ongeveer 9m à 10m met een platdak. De voorgestelde open
constructies in betonplaten met een hoogte van 3m langsheen de
straatzijde en langsheen de perceelsgrens met 742X (Spector) wijken zeer
sterk af van de gebouwen op het terrein van de aanvrager zelf (829R en
829M) en van de gebouwen in de onmiddellijke omgeving. Het stockeren
van afval in die open constructies tot een hoogte van 5m komt de
esthetiek van de omgeving niet ten goede en zal het afwijkend uitzicht
van deze constructies t.o.v. de omgevende bebouwing nog versterken.
Opmerking: een nieuwe aanvraag op het perceel 820G voor
sorteerconstructies kan in overweging genomen worden onder volgende
voorwaarden:
- De sorteerconstructies evenwijdig met perceel 742X (Spector) worden
uitgevoerd onder een overkapping van 14m breed met een
kroonlijsthoogte van 7m en een nokhoogte van 9m en op min. 5m van de
perceelsgrens met 742X.
- Langsheen de Kwatrechtsteenweg dient een muur opgetrokken te worden
van 5m hoog i.p.v. de voorgestelde muur van 3m hoog”.
3.4.1.
Op 28 oktober 2002 (datum van het ontvangstbewijs) dient de
tussenkomende partij bij het college van burgemeester en schepenen van de
gemeente Wetteren een nieuwe aanvraag in tot het bekomen van een
stedenbouwkundige vergunning voor het bouwen van een opslagloods en een
afscheidingswand.
In de beschrijvende nota, gevoegd bij de aanvraag, wordt er op
gewezen dat de aanvraag onder meer beoogt eventuele stofvorming naar de
omgeving tegen te gaan.
3.4.2.
In zitting van 22 november 2002 brengt het college van
burgemeester en schepenen een gunstig advies uit:
“De aanvraag betreft het bouwen van een opslagloods en afscheidingswand
en voldoet dus aan de bepalingen (industriegebied) van het gewestplan Gentseen Kanaalzone (K.B. 14/09/1977). Het ontwerp geeft geen aanleiding tot
stedenbouwkundige opmerkingen en is verenigbaar met de goede plaatselijke
ordening.
Dit dossier is in overeenstemming met de opmerkingen geformuleerd n.a.v.
de deels geweigerde aanvraag nr 02/171 - ref. ROHM 8/42025/3247/2”.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-8/49
3.4.3.
Op 9 januari 2003 brengt de gemachtigde ambtenaar een gunstig
advies uit, gemotiveerd als volgt:
“HISTORIEK
Op 11.10.2002 werd vergunning verleend voor het verbouwen, renoveren en
gedeeltelijk slopen van bestaande gebouwen + het bouwen van een
sorteerloods. De nieuwbouw van de open sorteerconstructie op perceel 820G
werd evenwel uit de vergunning gesloten om reden van de zeer beperkte
omvang ervan binnen de industriële omgeving.
BESCHRIJVING VAN DE BOUWPLAATS, DE OMGEVING EN DE
AANVRAAG
De aanvraag betreft een bedrijf, gespecialiseerd in de behandeling van bouwen sloopafval, dat zich binnen de industriële omgeving situeert tussen een
gewestweg en een bevaarbare waterloop. Het voorstel beoogt de bouw van een
opslagloods voor de stockage van gesorteerd inert materiaal, ingeplant op 5m
van de rechterperceelsgrens + de bouw van een scheidingswand langsheen de
straatzijde, uitgevoerd analoog de buitengevels van de voorziene loods.
BEOORDELING VAN DE GOEDE RUIMTELIJKE ORDENING
Overwegende dat de werken naar functie verenigbaar zijn met de
planologische voorzieningen
Overwegende dat de nieuwe loods wordt ingeplant op voldoende afstand tot
de rechterperceelsgrens en ingekaderd binnen een groenscherm
Overwegende dat de nieuwe constructie wordt opgericht met een volume en
vormgeving die kaderen in de industriële omgeving en met een uitvoering,
idem voor de scheidingswand, die aansluit bij de gebruikte gevelmaterialen van
het rechtsaanpalend bedrijf”.
3.4.4.
Bij het in de tweede zaak bestreden besluit van 24 januari 2003
van het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Wetteren wordt
aan de tussenkomende partij de stedenbouwkundige vergunning verleend voor het
bouwen van een opslagloods onder de redengeving van haar gunstig preadvies
(zaak 135.029).
3.5.
Op 21 november 2003 (datum van het ontvangstbewijs) dient de
tussenkomende partij een aanvraag in bij het college van burgemeester en schepenen
van de gemeente Wetteren tot het bekomen van de stedenbouwkundige vergunning
voor de wijziging van de “kroonlijst- en nokhoogte van de reeds vergunde maar nog
te bouwen opslagloods + aanvraag voor aanduiding van bestaande linksebouwvrije
strook als bufferzone met streekeigen beplanting”.
De aanvraag betreft een wijziging aan de beide voorgaande
vergunningen. Wat de opslagloods betreft die is gelegen langs het perceel van de
verzoekende partij wordt de kroonlijst verhoogd van 7m tot 9m en de nokhoogte van
9m tot 11m van de daar te situeren opslagloods.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-9/49
3.6.
In zitting van 17 december 2003 brengt het college van
burgemeester en schepenen een gunstig preadvies uit.
Hierin wordt onder meer overwogen wat volgt:
“Beoordeling van de goede ruimtelijke ordening
Overwegende dat de werken naar functie verenigbaar zijn met de
planologische voorzieningen.
Overwegende dat de verhoogde loods wordt ingeplant op voldoende afstand
tot de rechterperceelsgrens en wordt ingekaderd binnen een groenscherm.
Overwegende dat de groen buffer het bedrijf nog beter zal inkaderen”.
3.7.
Op 9 maart 2004 brengt de gemachtigde ambtenaar een gunstig
advies uit, waarin hij verwijst naar het standpunt van het college van burgemeester
en schepenen.
3.8.
Bij het in de derde zaak bestreden besluit van 19 maart 2004
verleent het college van burgemeester en schepenen de gevraagde stedenbouwkundige vergunning (zaak 155.938).
Inzake de beoordeling van de goede ruimtelijke ordening
herneemt het college van burgemeester en schepenen zijn standpunt zoals
uiteengezet in het hiervoor vermelde gunstig preadvies.
3.9.
Op 25 augustus 2004 dient de tussenkomende partij bij het college
van burgemeester en schepenen van de gemeente Wetteren een aanvraag in tot het
bekomen van een stedenbouwkundige vergunning voor het rooien van bomen
(gedeeltelijke regularisatie).
3.10.
Bij het in de vierde zaak bestreden besluit van 15 oktober 2004
verleent het college van burgemeester en schepenen de gevraagde stedenbouwkundige vergunning (zaak 157.959).
4. De ontvankelijkheid in de zaak 135.030
4.1. Standpunt van de partijen
4.1.1.
Anticipatief stelt de verzoekende partij dat het bestreden besluit
haar op 3 februari 2003 is overgemaakt.
4.1.2.
De eerste verwerende partij werpt op dat het bestreden besluit
dateert van 11 oktober 2002, dat de verzoekende partij op de hoogte was van de
X-11.364-11.363-12.075-12.130-10/49
aanvraag en van de behandeling ervan, en dat er verscheidene vergaderingen met de
verzoekende partij over die aanvraag werden gehouden, zodat zij dus veel vroeger
van het bestreden besluit op de hoogte kon zijn, maar dat zij tot zes maanden na de
afgifte van de vergunning heeft gewacht om het beroep in te stellen.
4.1.3.
De tussenkomende partij werpt op dat de vergunning werd
aangeplakt aan de straatkant van de betrokken gebouwen van de tussenkomende
partij, en brengt daartoe getuigenverklaringen en een foto bij. Zij wijst ook op de
betrokkenheid van de verzoekende partij bij de behandeling van de aanvraag.
Ze wijst er eveneens op dat de verzoekende partij op 8 november
2002 gebruik heeft gemaakt van haar inzagerecht van het aanvraagdossier voor de
milieuvergunning. In dit dossier zat een aanvraag van de stedenbouwkundige
vergunning, evenals een advies van de provinciale milieudeskundige van 29 oktober
2002 waarin expliciet wordt vermeld dat er een stedenbouwkundige vergunning was
afgeleverd op 11 oktober 2002.
4.1.4.
De verzoekende partij antwoordt in haar memorie van wederantwoord dat ze vóór 3 februari 2003 noch op de hoogte was van de stedenbouwkundige vergunning, noch deze kon vermoeden. Er worden volgens haar geen
gegevens bijgebracht die een eerdere kennisname kunnen doen vermoeden.
4.1.5.
In haar toelichtende memorie voegt de tussenkomende partij niets
wezenlijks toe aan hetgeen zij reeds heeft uiteengezet in het verzoekschrift tot
tussenkomst.
4.1.6.
volgt:
In haar laatste memorie laat de verzoekende partij nog gelden wat
“De verzoekende partij verwijst naar hetgeen zij eerder reeds uiteenzette met
betrekking tot de tijdigheid van het verzoekschrift tot nietigverklaring.
De stelling van de heer Auditeur dat het beroep laattijdig, en derhalve
onontvankelijk zou zijn, op basis van een beweerde kennisneming van het
bestreden besluit op 8 november 2002 kan niet worden gevolgd. Het is immers
niet omdat bij de milieuvergunningsaanvraag een advies zou zijn gevoegd van
de provinciale milieudeskundige waarin op pagina 3 (!) zou zijn vermeld dat er
een stedenbouwkundige vergunning werd uitgereikt, dat dit zou volstaan voor
een derde die de milieuvergunningsaanvraag inkijkt om kennis te krijgen van
het bestaan van een eerdere stedenbouwkundige vergunning. De loutere
vermelding van het eventuele bestaan van een vergunning in een bijlage (!) bij
een dossier dat geen rechtstreeks verband houdt met het besluit dd. 11 oktober
2002, heeft immers niet tot gevolg dat de derde op de hoogte werd gebracht van
de precieze inhoud, de belangrijke bepalingen en draagwijdte van de
X-11.364-11.363-12.075-12.130-11/49
vergunning. Het is immers perfect mogelijk dat het dossier aangaande de
milieuvergunning werd ingekeken, zonder dat de bijlagen werden onderzocht.
Van een derde kan immers niet worden verwacht dat hij in detail alle bijlagen
leest uit een bepaald milieuvergunningsaanvraagdossier. Het in detail lezen van
het gehele aanvraagdossier is hooguit een vermoeden, waarvan in concreto niet
naar recht en redelijkheid kan worden afgeleid dat de verzoekende partij op
deze wijze kennis zou hebben gekregen van het bestreden besluit. Dergelijk
vermoeden doet de beroepstermijn niet ingaan. Op geen enkele wijze wordt
aannemelijk gemaakt dat de verzoekende partij ook effectief heeft kennis
genomen van het besluit op 8 oktober 2002.
De verzoekende partij wijst naar analogie nog op het arrest van Uw Raad
waarin werd geoordeeld dat door het enkele feit van de publicatie in een blad
van de betwiste rechtshandeling niet het bewijs wordt geleverd dat de
verzoekende partij er kennis van heeft genomen (...).
Immers zijn het begrip van de precieze inhoud en de draagwijdte, alsook van
de belangrijke bepalingen van een besluit vereist voor een effectieve
kennisname van een beslissing die de termijn om een beroep in te dienen bij de
Raad van State doet aanvangen.
Verzoekende partij kreeg aldus slechts kennis van de bestreden beslissing
nadat haar op 3 februari 2003 een voor eensluidend verklaarde kopie van de
vergunning werd overgemaakt. Pas op dat ogenblik kreeg de verzoekende partij
juist en volledig kennis van de bestreden beslissing.
Door de verwerende en de tussenkomende partij worden geen afdoende
gegevens aangedragen waaruit zou kunnen worden afgeleid dat de verzoekende
partij meer dan 60 dagen voor het indienen van het verzoekschrift tot
nietigverklaring kennis kreeg van het bestreden besluit”.
4.1.7.
De eerste verwerende partij antwoordt hierop in een laatste
memorie dat de verzoekende partij niet betwist dat zij het milieuvergunningsdossier
heeft ingezien, dat in dat dossier expliciet wordt vermeld dat aan de tussenkomende
partij de thans bestreden stedenbouwkundige vergunning werd verleend, dat zij dus
in ieder geval kennis heeft kunnen nemen van dit besluit, en dat het feit dat zij dit
over het hoofd kan hebben gezien -hetgeen zij overigens niet met zoveel woorden
stelt- niet relevant is en aan haar eigen onachtzaamheid te wijten is.
4.2. Onderzoek van de exceptie
4.2.1.
De bestreden stedenbouwkundige vergunning diende noch
bekendgemaakt, noch aan derden betekend te worden, zodat krachtens artikel 4 van
het besluit van de Regent van 23 augustus 1948 tot regeling van de rechtspleging
voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, de beroepstermijn van
zestig dagen ingaat met de dag waarop de verzoekende partij er kennis van heeft
gehad. Dit is, hetzij de dag waarop de derde een voldoende kennis heeft van het
bestaan, de aard en de draagwijdte van de vergunning, waarbij niet is vereist dat hij
kennis heeft van de precieze inhoud van de vergunning, hetzij de dag waarop hij
X-11.364-11.363-12.075-12.130-12/49
kennis heeft kunnen nemen van de vergunning, door binnen een redelijke termijn
gebruik te maken van zijn inzagerecht.
4.2.2.
In het auditoraatsverslag is de opgeworpen exceptie van
niet-ontvankelijkheid ratione temporis gegrond bevonden als volgt:
“Vastgesteld dient te worden dat verzoekende partij inderdaad, zoals uit de
feitelijke uiteenzetting blijkt betrokken is geweest bij besprekingen waarbij het
heel duidelijk ging over de aanvraag voor de bestreden beslissing en waarbij
zelfs details van de bouwplannen werden besproken.
Vastgesteld dient te worden dat verzoekende partij geen verweer geeft over
de stelling van tussenkomende partij dat ze bij inzage van de aanvraag
milieuvergunning op 8 november 2002 kennis kon nemen van een document,
met name het advies van de provinciale milieudeskundige, waarin inderdaad
onderaan p. 3 vermeld wordt dat er een stedenbouwkundige vergunning is
uitgereikt door het college van burgemeester en schepenen op 11 oktober 2002.
Hieruit dient afgeleid te worden dat verzoekende partij wel degelijk op
8 november 2002 weet dient te hebben gekregen van de afgifte van de stedenbouwkundige vergunning; het beroep is ingesteld op 4 april 2003 wat, rekening
houdend met een redelijke termijn om kennis te nemen van de stedenbouwkundige vergunning zelf, buiten de beroepstermijn van zestig dagen is daar
waar er bijna vijf maanden verlopen zijn tussen de kennisname van het feit dat
er een stedenbouwkundige vergunning is en het instellen van het beroep.
Dienvolgens is het eerste beroep onontvankelijk”.
4.2.3.
In de laatste memorie ontkent de verzoekende partij niet dat zij
bij het inkijken van de milieuvergunningsaanvraag kennis heeft genomen van het
bestaan van de bestreden stedenbouwkundige vergunning, maar stelt zij enkel dat
dit niet tot gevolg heeft dat zij als derde op de hoogte werd gebracht van de precieze
inhoud, de belangrijke bepalingen en de draagwijdte van de vergunning.
Zelfs aangenomen dat de verzoekende partij ingevolge de door de
haar gevoerde onderhandelingen op dat ogenblik niet op de hoogte was van de juiste
draagwijdte van de vergunning, dan nog dient te worden vastgesteld dat zij niet
ontkent op 8 november 2002 kennis te hebben genomen van het bestaan van de
bestreden stedenbouwkundige vergunning, zodat het op 4 april 2003 ingestelde
beroep meer dan 60 dagen na het verstrijken van de redelijke termijn om inzage te
nemen van deze vergunning is ingesteld, en derhalve laattijdig is.
4.2.4.
De exceptie is gegrond. Het beroep is niet ontvankelijk.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-13/49
- Het beroep tot nietigverklaring in de zaak 135.029
5.1. Ontvankelijkheid ratione temporis
5.1.1. Standpunt van de partijen
5.1.1.1.
Anticipatief stelt de verzoekende partij dat ze op 3 februari 2003
in kennis is gesteld van de bestreden beslissing zodat het door haar op 4 april 2003
ingediende beroep tijdig is ingesteld.
5.1.1.2.
De eerste verwerende partij werpt op dat de bestreden beslissing
dagtekent van 24 januari 2003, dat de verzoekende partij op de hoogte was van de
aanvraag en heeft deelgenomen aan besprekingen, en zij dus op de hoogte was van
de termijnen waarbinnen het college van burgemeester en schepenen diende te
beslissen, zodat het beroep laattijdig is ingesteld.
5.1.1.3.
De tussenkomende partij werpt in haar verzoekschrift tot tussenkomst en in haar toelichtende memorie op dat het beroep laattijdig is, aangezien de
verzoekende partij kennis kreeg van de beslissing van 24 januari 2003 op het einde
van januari 2003, ten laatste in de loop van februari 2003, vermits het bestreden
besluit werd aangeplakt aan de straatkant, zodat de beroepstermijn einde maart 2003
is verstreken en het op 4 april ingestelde beroep laattijdig is.
5.1.1.4.
De verzoekende partij antwoordt dat ze vóór 3 februari 2003 niet
op de hoogte was van de vergunning, niet door een aanplakking, en niet door het
aanvangen van werken. Voorts wijst ze op het bestaan van de redelijke termijn om
kennis te nemen van een vergunning.
5.1.2. Onderzoek van de exceptie
5.1.2.1.
Het behoort aan degene die opwerpt dat een beroep laattijdig is
ingesteld, de nodige gegevens bij te brengen ter staving van deze bewering.
5.1.2.2.
Te dezen zijn de door de eerste verwerende partij en de
tussenkomende partij bijgebrachte argumenten niet van aard aan te tonen dat de
verzoekende partij reeds meer dan 60 dagen voor het instellen van het beroep kennis
had van het bestreden besluit. Het feit dat de bestreden vergunning werd aangeplakt
X-11.364-11.363-12.075-12.130-14/49
vormt geen afdoende bewijs van kennisname ervan door de verzoekende partij. Ook
het feit dat de verzoekende partij op de hoogte was van de aanvraag en heeft
deelgenomen aan besprekingen in de loop van de administratieve procedure heeft
niet tot gevolg dat zij zich op regelmatige tijdstippen moet informeren of de
gevraagde vergunning reeds is verleend of niet.
5.1.2.3.
De exceptie kan niet worden aangenomen.
5.2. Ten gronde
5.2.1. Eerste middel
5.2.1.1. Uiteenzetting van het middel
In een eerste middel voert de verzoekende partij de schending aan
van artikel 7.2.0 van het koninklijk besluit van 28 december 1972 betreffende de
inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en gewestplannen, van
de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel en het motiveringsbeginsel,
“Doordat, verwerende partij, een vergunning heeft verleend en daarbij
slechts een ontoereikende bufferstrook heeft opgelegd.
Terwijl, overeenkomstig artikel 7.2.0 van het Koninklijk Besluit van
28 december 1972 betreffende de inrichting van de ontwerp-gewestplannen en
de gewestplannen een interne bufferzone moet worden aangelegd. De
Omzendbrief dd. 8 juli 1997 bepaalt dat de bufferstrook een strook betreft
binnen het industriegebied met een hoofdzakelijk esthetische en stedenbouwkundige functie. Om die reden moet ze dan ook worden aangebracht op het
industriegebied zelf. De Raad van State heeft zich reeds in talrijke arresten
uitgesproken over de verplichting tot het aanleggen van een dergelijke
bufferstrook (...). Een inbreuk op deze bepaling tot verplichte inrichting van een
bufferstrook vormt dan ook een grond tot vernietiging van een
stedenbouwkundige vergunning (...), een verkavelingsplan of een gewestplan
(...). In casu bevat het bestreden besluit geenszins een afdoende brede
bufferstrook die tegemoet komt aan de doelstellingen die door de wetgever met
betrekking tot deze stroken werd vooropgesteld.
Zodat, de verwerende partij door dergelijk optreden de in het eerste middel
aangehaalde wettelijke bepalingen en rechtsbeginselen schendt.
(...).
TOELICHTING
Het perceel waarop de bvba Kennof haar activiteiten wenst uit te oefenen,
is, overeenkomstig het Gewestplan Gentse en Kanaalzone, goedgekeurd bij
Koninklijk Besluit van 14 september 1977, en gewijzigd bij Besluit van de
Vlaamse Regering van 14 december 1994, gelegen in industriegebied.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-15/49
Overeenkomstig artikel 7.2.0 van het Koninklijk Besluit dd. 28 december
1972 betreffende de inrichting van de ontwerp-gewestplannen en
gewestplannen dienen industriegebieden een interne bufferzone te voorzien.
Dergelijke bufferstrook is bestemd om het industriegebied af te schermen
t.a.v. het naastliggend, en naar zijn aard met de vestiging van industrieën niet
direct verenigbare, bestemmingsgebied (...).
Deze buffer kan tevens betrekking hebben op de interne buffer tussen twee
bedrijven. Dit wordt uitdrukkelijk bevestigd in de Omzendbrief van 8 juli 1997
betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en
gewestplannen:
‘De breedte en de aanleg van de bufferstroken tussen de bedrijven zelf
betreffen een technische stedenbouwkundige aangelegenheid.’
De aanleg van dergelijke bufferzone is verplicht en moet derhalve niet alleen
aan de grens van het industriegebied met andere bestemmingsgebieden, maar
tevens tussen de bedrijven worden aangelegd. Het betreft een strook binnen het
industriegebied met een hoofdzakelijk esthetische en stedenbouwkundige
functie.
De exploitatie van de foto-ontwikkelingsproductiehal aan de Kwatrechtsteenweg betreft, zoals boven reeds beschreven, een uitermate stof- en
trillingsgevoelige activiteit. De stedenbouwkundige vergunning die op
24 januari 2003 werd afgeleverd voor de exploitatie van een containerbedrijf
dat gespecialiseerd is in de behandeling van bouw- en sloopafval behelst een
totaal tegenstrijdige industriële activiteit. Het is duidelijk dat beide exploitaties
onverenigbaar zijn met elkaar. Tussen beide percelen dient derhalve een reële
bufferstrook te worden voorzien.
De vergunningverlenende overheid geeft dit trouwens zelf aan door de
inrichting van een groenscherm als voorwaarde bij het verlenen van de
stedenbouwkundige vergunning op te leggen, niettegenstaande de breedte die
wordt opgelegd door het besluit dd. 24 januari 2003 als kennelijk ontoereikend
moet worden beschouwd.
De breedte en de aanleg van de bufferzone is afhankelijk van de oppervlakte
en de vorm van het industriegebied zelf, van de aard van de industrieën, van de
eigenlijke hinderlijkheid en van de bestemming van de aanpalende gebieden.
De Omzendbrief van 8 juli 1997 betreffende de inrichting en de toepassing van
de ontwerpgewestplannen en gewestplannen stelt een bufferzone voorop van
minstens 25 meter voor milieubelastende bedrijven en 50 meter voor
vervuilende industrie. De aanleg van een dergelijke buffer kan worden
opgelegd naar aanleiding van de stedenbouwkundige aanvraag, alsook naar
aanleiding van de milieuvergunning (...). De vergunningverlenende overheid
moet de inhoud van deze omzendbrief naleven bij het beoordelen van de
vergunningsaanvragen.
In casu werd er als bijzondere voorwaarde een groenscherm van slechts
5 meter opgelegd aan de zijde van het perceel van verzoekende partij, en dit
ondanks het feit dat het in casu wel degelijk gaat over een vervuilende
bedrijfsactiviteit. Dergelijke kleine buffer is evenwel kennelijk ontoereikend.
Immers is er sprake van ‘tegenstrijdige’ industriële activiteiten, enerzijds de
meest vervuilende en hinderlijke inrichting van bvba Kennof die in open ruimte
plaatsvindt, en anderzijds een stof- en trillingsgevoelig grote, reeds aanwezige
onderneming.
Op basis van de verleende stedenbouwkundige vergunning, zal de bvba
Kennof onomkeerbare schade veroorzaken aan de inrichting van verzoekende
partij, met name door het veroorzaken van bovenmatige stof- en andere hinder
die de productie in de foto-ontwikkelingsproductiehal van de verzoekende partij
in ernstige mate bedreigt.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-16/49
Beide exploitaties op naburige percelen zijn dermate onverenigbaar zodat
moet worden geoordeeld dat niet kan worden volstaan met een enkele
bufferstrook met een breedte van 5 meter.
Een dergelijke vergunning is derhalve in strijd met de doelstellingen die
door de wetgever met het inrichten van een bufferstrook worden nagestreefd.
Deze beperkte strook van 5 meter laat immers niet toe om, gelet op de
volledige tegenstrijdigheid van de exploitaties, een effectieve en toereikende
bufferzone te creëren, zodat bovenmatige hinder zich blijvend kan voordoen.
Gelet op dergelijke onverenigbaarheid tussen de beide bedrijven dient er een
groenscherm te worden aangelegd die de hinder volledig kan opvangen. Dit zou
pas mogelijk zijn met een groenscherm van meer dan 50 meter (vgl.
Omzendbrief van 8 juli 1997 betreffende de inrichting en de toepassing van de
ontwerp-gewestplannen en gewestplannen). Mutatis mutandis kan daarbij
worden verwezen naar een arrest van de Raad van State waarbij de Raad
oordeelde dat in redelijkheid niet kan worden betwist dat een amper 6 meter
brede bufferstrook aan de rand van een gebied bestemd voor milieubelastende
industrieën, langs de kant van het onmiddellijk hieraan palend woongebied,
kennelijk ontoereikend is (...).
In casu werd derhalve voorbij gegaan aan de doelstellingen van een
bufferzone waardoor de hinder die door een dergelijke storende inrichting
wordt veroorzaakt op geen enkele wijze wordt opgevangen.
De discretionaire bevoegdheid die de overheid terzake heeft, mag niet leiden
tot een kennelijk onredelijke beslissing. Doordat de overheid in casu slechts een
bufferzone oplegt met een maximale breedte van 5 meter, is de overheid de
grenzen van haar appreciatiebevoegdheid te buiten gegaan.
Meer nog, er is zelfs geen enkele bufferstrook voorzien ten noorden
(grenzend aan landschappelijk waardevol agrarisch gebied) en ten westen
(grenzend aan gebied voor gemeenschapsvoorziening). In de bijzondere
voorwaarden wordt zelfs opgelegd dat: ‘ten westen van het bedrijf dient geen
groenscherm geplaatst te worden’.
Nochtans bepaalt artikel 7.2.0 van het K.B. van 28 december 1972
betreffende de inrichting van de ontwerp-gewestplannen en gewestplannen dat
een interne bufferstrook moet worden aangelegd om de inrichting grenzend aan
niet direct verenigbare bestemmingsgebieden, zoals landschappelijk waardevol
agrarisch gebied en gebied voor gemeenschapsvoorziening, af te scheiden.
Indien dergelijke buffer niet aanwezig is of niet kan worden voorzien, dan
dient de vergunningverlenende overheid in het kader van de planologische
toetsing de bouwaanvraag te weigeren.
Niettegenstaande de planologische onverenigbaarheden wat betreft de aanleg
van de interne buffer, werd de stedenbouwkundige vergunning toch afgeleverd.
Dat is in strijd met de hoger vermelde wettelijke bepalingen en de vaststaande
rechtspraak van Uw Raad”.
5.2.1.2. Onderzoek van het middel
5.2.1.2.1.
Artikel 7.2.0 van het koninklijk besluit van 28 december 1972
betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en
gewestplannen (hierna: het inrichtingsbesluit), bepaalt wat volgt:
“Art. 7.
2. De industriegebieden:
X-11.364-11.363-12.075-12.130-17/49
2.0. Deze zijn bestemd voor de vestiging van industriële of ambachtelijke
bedrijven. Ze omvatten een bufferzone. Voor zover zulks in verband met de
veiligheid en de goede werking van het bedrijf noodzakelijk is, kunnen ze mede
de huisvesting van het bewakingspersoneel omvatten.
(...)”.
5.2.1.2.2.
De door voormelde bepaling voorziene bufferzone is een strook
binnen deze zone te voorzien voor de randpercelen van het betrokken gebied, en is
te onderscheiden van de in artikel 14.4.5 van het inrichtingsbesluit voorziene
bufferzone, die een afzonderlijk bestemmingsgebied uitmaakt, en die moet worden
voorzien “om te dienen als overgangsgebied tussen gebieden waarvan de
bestemmingen niet met elkaar te verenigen zijn of die ten behoeve van de goede
plaatselijke ordening van elkaar moeten gescheiden worden”.
5.2.1.2.3.
In tegenstelling tot hetgeen de verzoekende partij voorhoudt kan
uit het in artikel 7.2.0 van het inrichtingsbesluit bepaalde, niet worden afgeleid dat
ook tussen de bedrijven die zijn gelegen binnen een industriegebied een bufferzone
dient te worden voorzien.
De omzendbrief van 8 juli 1997 betreffende de inrichting en
toepassing van de ontwerp-gewestplannen en gewestplannen waarnaar de
verzoekende partij verwijst heeft geen reglementair karakter zodat een mogelijke
schending ervan niet tot de onwettigheid van het bestreden besluit kan leiden.
5.2.1.2.4.
Het middel is niet gegrond.
5.2.2. Tweede middel
5.2.2.1. Uiteenzetting van het middel
In een tweede middel voert de verzoekende partij de schending
aan van artikel 14.4.5 van het inrichtingsbesluit, en van de algemene beginselen van
behoorlijk bestuur, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel en het
motiveringsbeginsel,
“Doordat, verwerende partij, een vergunning heeft verleend en daarbij
slechts een interne bufferstrook van 5 meter heeft opgelegd. Dat derhalve in
casu geen externe bufferzone werd voorzien.
Terwijl, overeenkomstig artikel 14.4.5 van het Koninklijk Besluit van
28 december 1972 betreffende de inrichting van de ontwerp-gewestplannen en
de gewestplannen een externe buffer moet worden aangelegd. Deze bufferzones
moeten bovendien in hun staat bewaard worden en als groene ruimte worden
X-11.364-11.363-12.075-12.130-18/49
ingericht, om te dienen als overgangsgebied tussen gebieden waarvan de
bestemmingen niet met elkaar te verenigen zijn of die ten behoeve van de goede
plaatselijke ordening van elkaar moeten worden gescheiden.
Zodat, de verwerende partij door dergelijk optreden de in het tweede middel
aangehaalde wettelijke bepalingen en rechtsbeginselen schendt.
TOELICHTING
De vergunning verlenende overheid dient een planologische toetsing uit te
voeren alvorens een stedenbouwkundige vergunning kan worden verleend.
Overeenkomstig artikel 14.5.5 van het Koninklijk Besluit van 28 december
1972 moeten tevens externe bufferzones worden aangelegd tussen gebieden,
waarvan de bestemmingsgebieden niet met elkaar te verenigen zijn of die ten
behoeve van de goede plaatselijke ordening van elkaar moeten gescheiden
worden. Externe bufferzones moeten in hun staat worden bewaard of als goede
ruimte worden ingericht. Recent heeft Uw Raad er nogmaals op gewezen dat
dergelijke buffers dienen aanwezig te zijn tussen onverenigbare gebieden.
Bovendien kan tevens de milieuvergunning worden geweigerd in het geval
dergelijke buffers afwezig zijn (...).
In casu diende de vergunningverlenende overheid in de eerste plaats een
planologische toetsing te maken. Indien zij deze toetsing zou hebben
overwogen, dan kon zij niet anders besluiten dan tot een weigering van de
stedenbouwkundige vergunning.
Immers moet worden geoordeeld dat het desbetreffende perceel waarop het
bestreden besluit betrekking heeft, gelegen in industriegebied, omringd is met
manifest onverenigbare gebieden, zoals het landschappelijk waardevol
agrarisch gebied (ten noorden), het gebied voor gemeenschapsvoorziening (ten
westen alwaar een schoolinrichting is gevestigd)- en woongebied (ten zuiden).
Uw Raad neemt terecht aan dat er een vermoeden is van onverenigbaarheid
tussen industriegebied en woongebied (...). Hetzelfde vermoeden gaat in casu
op tussen het hinderlijke bedrijf van bvba Kennof die zich op het
desbetreffende terrein wenst te vestigen en de schoolinrichting (gebied voor
gemeenschaps-voorziening gelegen te(n) westen van het perceel). Dat het
landschappelijk waardevol agrarisch gebied en het industriegebied
onverenigbaar zijn met elkaar spreek(t) voor zich. Dit is in concreto nog meer
vanzelfsprekend nu de voorziene hinderlijke inrichtingen bestaan uit de
uitbating van een breek- en zeefinstallatie van steengruis en de opslag van 9000
ton inerte afvalstoffen en 280 ton niet gevaarlijke afvalstoffen.
In dit geval dienen er aldus externe bufferzones te zijn voorzien op het
gewestplan. In casu ontbreekt op het vigerende gewestplan ieder spoor van
buffergebieden. Wat in concreto betekent dat geen stedenbouwkundige
vergunning kan worden verleend, die een dergelijk type van hinderlijke
inrichting mogelijk maakt.
Uw Raad oordeelde daarenboven recent nog in deze zin dat art. 14.4.5 van
het K.B. van 28 december 1972 niet alleen verplicht tot het inrichten van een
bufferzone in het geval van onverenigbaarheid tussen bestemmingen, maar dat
een dergelijke bufferzone ook dient te worden ingericht wanneer ten behoeve
van de goede plaatselijke ordening een scheiding van bestemming nodig is (...).
Immers moet, overeenkomstig Uw Raads rechtspraak, de bepaling van
artikel 14.4.5 van het K.B. van 28 december 1972 niet alleen naar de letter van
de wet, maar ook naar de geest van de wet worden uitgelegd en toegepast.
Hiervoor dient o.m. uitgegaan te worden van de stelling dat de overheid,
wanneer zij regelen vaststelt ter uitvoering van een wet, de bedoeling heeft te
handelen in overeenstemming met die wet. De regelen opgenomen in het K.B.
van 28 december 1972 zijn er in de eerste plaats op gericht om een behoorlijke
ruimtelijke ordening en goede aanleg van de plaats te verzekeren en te
vrijwaren.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-19/49
Art. 14, 4.5. van dat K.B. kan dan ook niet anders gelezen worden dan als
houdende de verplichting voor de bevoegde overheid om, inzonderheid in de
gevallen waarin zij niet vermijden kan aan aanpalende gebiedsdelen niet met
elkaar te verenigen bestemmingen te geven, in het gewestplan te voorzien in
een bufferzone als bedoeld in genoemd artikel teneinde bestemmingsgebieden
te scheiden die anders met een niet te loochenen miskenning van de eisen van
een behoorlijke ruimtelijke ordening naast elkaar zouden komen te liggen (...).
Als voorbeeld kan ten overvloede worden verwezen naar het arrest van de
vzw Beter Leefmilieu Tessenderlo, waarbij de Raad van State een verleende
exploitatievergunning vernietigde omdat er niet werd voldaan aan de
verplichtingen zoals voorzien in artikel 7.2.0 (interne buffer) en 14.4.5 (externe
buffer) van het Koninklijk Besluit van 28 december 1972.
Kortom, mocht de vergunningverlenende overheid de planologische toetsing
hebben gemaakt, dan diende zij deze stedenbouwkundige vergunning te
weigeren”.
5.2.2.2. Onderzoek van het middel
5.2.2.2.1.
Artikel 14.4.5 van het inrichtingsbesluit bepaalt wat volgt:
“De bufferzones dienen in hun staat bewaard te worden of als groene ruimte
ingericht te worden, om te dienen als overgangsgebied tussen gebieden waarvan
de bestemming niet met elkaar te verenigen zijn of die ten behoeve van de
goede plaatselijke ordening van elkaar moeten gescheiden worden”.
5.2.2.2.2.
Uit de gegevens van de zaak blijkt dat het bedrijf van de
verzoekende partij in hetzelfde industriegebied als dat van de tussenkomende partij
is gelegen.
De verzoekende partij heeft geen belang bij het middel.
5.2.2.2.3.
Het middel is niet ontvankelijk.
5.3. Derde middel
5.3.1. Uiteenzetting van het middel
In een derde middel voert de verzoekende partij de schending aan
van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, en in het bijzonder van het
motiveringsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel en het voorzorgsbeginsel,
“Doordat, verwerende partij, een stedenbouwkundige vergunning heeft
verleend op 24 januari 2003 waarbij bovenstaande algemene beginselen van
behoorlijk bestuur werden miskend.
Terwijl, eerste onderdeel, de vergunningverlenende overheid de algemene
beginselen van behoorlijk bestuur dient na te leven. In het bijzonder het
X-11.364-11.363-12.075-12.130-20/49
motiveringsbeginsel dat (...) de overheid verplicht om haar beslissingen te
beredeneren door er een verantwoording voor te zoeken en te preciseren. Dat
zowel de feitelijke als de rechtsgronden moeten worden vermeld in de
beslissing.
Terwijl, tweede onderdeel, de vergunningverlenende overheid de
zorgvuldigheidsplicht alsook het voorzorgsbeginsel moet eerbiedigen bij het
nemen van beslissingen. Dat deze zorgvuldigheidsplicht zowel een zorgvuldige
voorbereiding als een zorgvuldige besluitvorming omvat.
Zodat, de verwerende partij door dergelijk optreden de in het derde middel
aangehaalde rechtsbeginselen en algemene beginselen van behoorlijk bestuur
schendt.
TOELICHTING
EERSTE ONDERDEEL
Artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen vereist dat de administratieve akte op
afdoende wijze wordt gemotiveerd. Deze motiveringsplicht houdt in dat in de
akte de juridische en feitelijke overwegingen moeten worden vermeld die aan
de beslissing ten grondslag liggen, en dat deze motivering afdoende moet zijn.
Het bestreden besluit verleent een stedenbouwkundige vergunning, op grond
van volgende motivering:
‘De aanvraag is principieel in overeenstemming met het geldende plan.’
In het bestreden besluit wordt derhalve niet concreet aangegeven wat die
overeenstemming precies inhoudt zodat niet kan worden afgeleid dat op basis
van de conformiteit kan worden gesteld dat een stedenbouwkundige vergunning
kan worden verleend. Het bestreden besluit bevat geen enkele verwijzing naar
een toetsing aan de concrete omstandigheden in casu.
De aangegeven motivering moet derhalve als te vaag en te algemeen worden
omschreven en kan derhalve niet als afdoende worden beschouwd. In casu was,
rekening houdende met de bestemming en het gebruik van de omliggende
percelen, een omstandige motivering vereist om aan te tonen dat de hinder die
de inrichting zou veroorzaken niet van die aard is dat er een onverenigbaarheid
zou bestaan met de omgeving.
De discretionaire bevoegdheid van de vergunningverlenende overheid kan
niet op dergelijke wijze worden uitgeoefend.
Immers, de discretionaire bevoegdheid van de vergunningverlenende
overheid ontslaat de overheid niet van de opgelegde motiveringsverplichting.
De overheid heeft derhalve de feitelijke gegevens niet correct beoordeeld en
kon geenszins op redelijke wijze tot een dergelijk besluit komen.
Bovendien dient ook de verplichting tot het opleggen van een bufferstrook
afdoende te worden gemotiveerd. Doordat in casu op generlei wijze de
minimale breedte van de bufferstrook wordt gemotiveerd en verantwoord en
doordat enkel een vage en algemene omschrijving van de inrichting van de
bufferstrook wordt gegeven, is niet voldoende duidelijk op welke wijze de
inrichting van deze strook het perceel van verzoekende partij op adequate wijze
zal beschermen. Nochtans is het noodzakelijk dat een besluit duidelijk en
omstandig de redenen doet kennen die het besluit verantwoorden en waaruit
kan worden afgeleid waarom tot dergelijke beslissing werd gekomen.
In een gelijkaardig geval oordeelde Uw Raad reeds dat dit een grond
uitmaakt tot vernietiging van de stedenbouwkundige vergunning (...).
In casu kan uit de beperkte motivering van de beslissing zelf die de
stedenbouwkundige vergunning verleent, niet worden afgeleid dat de
bouwaanvraag afdoende werd getoetst op de overeenstemming met de goede
plaatselijke ruimtelijke ordening.
Derhalve is het bestreden besluit niet afdoende gemotiveerd.
TWEEDE ONDERDEEL
X-11.364-11.363-12.075-12.130-21/49
Een zorgvuldige voorbereiding vereist dat de bevoegde overheid de nodige
kennis verwerft over alle relevante feitelijke gegevens, i.e. de gegevens die de
beslissing kunnen beïnvloeden. Deze feiten moeten zorgvuldig worden
vastgesteld en gewaardeerd (...).
Bij de beoordeling van de bouwaanvraag voor een stedenbouwkundige
vergunning, had de vergunningverlenende overheid dan ook in rekening moeten
brengen dat het perceel waarvoor de vergunning werd aangevraagd, gelegen is
naast het perceel waarop door verzoekende partij een foto-ontwikkelingsproductiehal wordt uitgebaat. Het getuigt derhalve van een onzorgvuldige
voorbereiding dat de overheid geen afweging heeft gemaakt tussen de reeds
bestaande uitbating van de fotoproductiehal en de exploitatie van een
containerverwerkingsbedrijf.
Immers, indien uitwerking wordt gegeven aan de stedenbouwkundige
vergunning dd. 24 januari 2003 zal de levensvatbaarheid van de activiteiten van
verzoekende partij worden bedreigd.
Daarnaast wordt bij een zorgvuldige besluitvorming vereist dat de
toepasselijke rechtsregels op alle relevante feiten worden toegepast en dat een
beslissing enkel kan worden genomen na een behoorlijke afweging van alle ter
zake dienende gegevens en belangen. Een zorgvuldige belangenafweging
vereist dat het bestuur alle betrokken belangen daadwerkelijk en in concreto
met elkaar confronteert en tegen elkaar afweegt.
Dat dit niet gebeurde door de vergunningverlenende overheid bij het
afleveren van de stedenbouwkundige vergunning dd. 24 januari 2003 is
duidelijk gebleken.
Nadat immers bij het voorbereiden van de beslissing geen concrete
belangenafweging werd gemaakt, volgt ook uit het besluit dd. 24 januari 2003
zelf dat in deze door de overheid niet op zorgvuldige wijze werd opgetreden.
Het staat vast dat een doeltreffende bescherming van de reeds bestaande en
geëxploiteerde inrichting van verzoekende partij niet kan worden bereikt door
middel van de door de stedenbouwkundige vergunning dd. 24 januari 2003
opgelegde bufferzone en groenaanplanting met een breedte van 5 meter. Een
zorgvuldige overheid had minstens een bufferstrook moeten verplichten die
voldoet aan de vereisten van de concrete goede plaatselijke ordening.
De Omzendbrief dd. 8 juli 1997 betreffende de inrichting en de toepassing
van de ontwerp-gewestplannen en de gewestplannen stelt meer bepaald dat:
‘De breedte en de aanleg van de bufferzone is afhankelijk van de
oppervlakte en de vorm van het industriegebied zelf, van de aard van de
industrieën, van de eigenlijke hinderlijkheid ervan en van de bestemming
van de aanpalende gebieden.’(...)
Uw Raad oordeelde reeds in deze zin dat de overheid bij het beoordelen van
de verenigbaarheid met de onmiddellijke omgeving, op grond van
bovenstaande bepaling, uit dient te gaan van de specifieke kenmerken van de
onmiddellijke omgeving, die voornamelijk afhankelijk zijn van de in de
omgeving bestaande gebouwen of open ruimten, of van de bijzondere
bestemming die het bijzonder plan van aanleg van dat gebied aan die omgeving
heeft gegeven (...).
Rekening houdende met wat voorafgaandelijk reeds werd uiteengezet,
waarbij duidelijk blijkt dat het uitbaten van een foto-ontwikkelingsproductiehal
een geheel tegenstrijdige exploitatie betreft in vergelijking met de verwerking
van bouw- en sloopafval, blijkt duidelijk dat de vergunningverlenende
overheid, bij het bepalen van de breedte van de bufferstrook, op generlei wijze
een concrete afweging heeft gemaakt van de verenigbaarheid van deze nieuwe
exploitatie met de omgeving. Een stofgevoelige
foto-ontwikkelingsproductiehal, een waardevol agrarisch gebied en een
schoolinrichting beletten immers de inrichting van dergelijke
hinderopwekkende activiteiten.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-22/49
De Omzendbrief dd. 8 juli 1997 geeft verder afstanden aan die minimaal
moeten gerespecteerd worden bij het opleggen van een bufferstrook. Zo moet
een afstand van 15 meter worden ingericht als bufferstrook voor ambachtelijke
bedrijven, 25 meter voor milieubelastende bedrijven en 50 meter voor
vervuilende industrie.
Een zorgvuldige overheid diende, op basis van de feitelijke omstandigheden
in concreto, te besluiten tot het opleggen van een bufferzone met een minimale
breedte van 25 meter. De exploitatie van een bouw- en sloopafval verwerkend
bedrijf, moet immers als milieubelastend worden beschouwd, gelet op de
omliggende exploitaties. Geen enkele motivering is weergegeven waarom in
casu van deze afstand wordt afgeweken.
De Omzendbrief dd. 8 juli 1997 bepaalt verder dat stedenbouwkundige
vergunningen voor de oprichting van een industrieel of een ambachtelijk bedrijf
onwettig zijn indien zij niet voorzien in de aanleg van een bufferzone, en tevens
indien de bufferzone waarin zij voorzien ontoereikend is.
Uit wat voorafgaat, blijkt dat door te besluiten dat
‘Overwegende dat wordt voorzien in een voldoende brede groenaanleg’
de vergunningverlenende overheid haar bevoegdheid op kennelijk
onredelijke wijze heeft uitgeoefend en dat het bestreden besluit dan ook
dient te worden vernietigd.
Het is daarnaast de verplichting van de voorzichtige en zorgvuldige
vergunningverlenende overheid om rekening te houden met de reeds bestaande
exploitaties. Van de reeds bestaande inrichtingen kan niet worden verwacht dat
zij zich aan passen aan onredelijke en bovenmatig storende nieuwe exploitaties.
Bovendien dient, op basis van bovenstaande elementen, tevens te worden
besloten tot een schending van het voorzorgsbeginsel door de administratieve
overheid. De overheid heeft immers in casu de grenzen van de haar wettelijk
toegekende appreciatiebevoegdheid overschreden.
De uitbating door verzoekende partij op het naburige perceel van een fotoontwikkelingsproductiehal wordt immers direct en rechtstreeks bedreigd door
de inrichting van een dermate hinderverwekkende industriële activiteit op basis
van de stedenbouwkundige vergunning dd. 24 januari 2003.
In casu heeft de vergunning verlenende overheid geenszins het mogelijk
gevaar voor de omliggende industriële activiteiten in rekening gebracht bij het
verlenen van de stedenbouwkundige vergunning. Het voorzorgsbeginsel werd
derhalve niet gerespecteerd”.
5.3.2. Onderzoek van het middel
5.3.2.1. Eerste onderdeel van het middel
5.3.2.1.1.
De artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de
uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen bepalen dat elke eenzijdige
rechtshandeling met individuele strekking die uitgaat van een bestuur en die beoogt
rechtsgevolgen te hebben voor één of meer bestuurden of voor een ander bestuur,
in de akte de juridische en feitelijke overwegingen moet vermelden die aan de
beslissing ten grondslag liggen, en dat deze afdoende moeten zijn.
Om te voldoen aan de op haar rustende motiveringsverplichting
dient de vergunningverlenende overheid in haar beslissing over een aanvraag de met
X-11.364-11.363-12.075-12.130-23/49
de goede plaatselijke aanleg of ruimtelijke ordening verband houdende redenen te
vermelden waarop zij haar beslissing steunt en waaruit blijkt dat zij is uitgegaan van
gegevens die in rechte en in feite juist zijn, dat zij die correct heeft beoordeeld en
dat zij op grond daarvan in redelijkheid tot haar besluit is kunnen komen.
In de uitoefening van het hem opgedragen wettigheidstoezicht
vermag de Raad van State niet zijn beoordeling van de goede plaatselijke ordening
in de plaats te stellen van die van de bevoegde administratieve overheid. Hij is wel
bevoegd na te gaan of de administratieve overheid de haar terzake toegekende
appreciatiebevoegdheid naar behoren heeft uitgeoefend, met name of zij is
uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of zij deze correct heeft beoordeeld en
of zij op grond daarvan in redelijkheid tot haar besluit is kunnen komen.
5.3.2.1.2.
De gemachtigde ambtenaar heeft de aanvraag met betrekking tot
“de goede ruimtelijke ordening” beoordeeld als volgt:
“BEOORDELING VAN DE GOEDE RUIMTELIJKE ORDENING
Overwegende dat de werken naar functie verenigbaar zijn met de
planologische voorzieningen
Overwegende dat de nieuwe loods wordt ingeplant op voldoende afstand tot
de rechterperceelsgrens en ingekaderd binnen een groenscherm
Overwegende dat de nieuwe constructie wordt opgericht met een volume en
vormgeving die kaderen in de industriële omgeving en met een uitvoering,
idem voor de scheidingswand, die aansluit bij de gebruikte gevelmaterialen van
het rechtsaanpalend bedrijf”.
De eigen redengeving van het college van burgemeester en
schepenen luidt als volgt:
“De aanvraag betreft het bouwen van een opslagloods en afscheidingswand
en voldoet dus aan de bepalingen (industriegebied) van het gewestplan Gentseen Kanaalzone (K.B. 14/09/1977). Het ontwerp geeft geen aanleiding tot
stedenbouwkundige opmerkingen en is verenigbaar met de goede plaatselijke
ordening.
Dit dossier is in overeenstemming met de opmerkingen geformuleerd n.a.v.
de deels geweigerde aanvraag nr 02/171 - ref. ROHM 8/42025/3247/2”.
5.3.2.1.3.
In tegenstelling tot hetgeen de verzoekende partij in haar middel
aanvoert, bevat het bestreden besluit met betrekking tot de beoordeling van de goede
plaatselijke aanleg meer elementen dan alleen maar de principiële overeenstemming
met het geldende plan.
Uit de redengeving van het college van burgemeester en
schepenen, die volledig kan begrepen worden met de redengeving van de eerste
X-11.364-11.363-12.075-12.130-24/49
vergunning, en die beiden aan de verzoekende partij bekend waren op 3 februari
2003, kan de thans bestreden stedenbouwkundige vergunning worden begrepen.
De verzoekende partij brengt geen concrete gegevens bij waaruit
kan blijken dat de vergunningverlenende overheid op grond van deze elementen niet
in redelijkheid tot haar besluit is kunnen komen.
5.3.2.1.4.
De voorziene bufferzone is opgelegd om de goede plaatselijke
aanleg veilig te stellen. De motiveringsplicht vereist niet dat ook moet worden
vermeld waarom de vergunningverlenende overheid van oordeel is dat deze
bufferzone daartoe volstaat. Het komt in voorkomend geval aan de verzoekende
partij toe aan te tonen dat het voorzien van een dergelijke bufferzone kennelijk
ontoereikend is. Dit wordt te dezen door de verzoekende partij niet gedaan.
5.3.2.1.5.
Het eerste onderdeel van het middel faalt.
5.3.2.2. Tweede onderdeel van het middel
5.3.2.2.1.
Uit de gegevens van de zaak blijkt dat de verzoekende partij
meerdere malen aan de besprekingen over de aanvraag tot stedenbouwkundige
vergunning heeft deelgenomen en daarbij het bijzondere karakter van haar bedrijf
heeft kunnen toelichten. De verzoekende partij kan dan ook niet ernstig stellen dat
de vergunningverlenende overheid de aanvraag niet met de nodige kennis van zaken
heeft beoordeeld.
5.3.2.2.2.
Zoals hiervoor reeds gesteld, beschikt de Raad van State wat de
beoordeling van de goede plaatselijke aanleg betreft slechts over een marginale
toetsingsbevoegdheid.
Uit artikel 7.2.0 en artikel 14.4.5 van het inrichtingsbesluit kan
niet worden afgeleid dat in een industriegebied tussen twee bedrijven een bufferzone
als bedoeld in deze bepalingen dient te worden voorzien.
In het bestreden besluit wordt wel voorzien in een buffer ter
vrijwaring van de goede plaatselijke aanleg.
De verzoekende partij verschilt van mening met de vergunningverlenende overheid over de toereikendheid van deze buffer met het oog op het
veilig stellen van de goede plaatselijke aanleg, maar brengt geen overtuigende
gegevens bij waaruit kan blijken dat de beoordeling van de vergunningverlenende
overheid dienaangaande kennelijk onredelijk zou zijn.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-25/49
Zoals hiervoor reeds uiteengezet heeft een omzendbrief geen
reglementair karakter. De eventuele schending ervan kan derhalve niet dienstig
worden ingeroepen.
5.3.2.2.3.
Het derde middel is niet gegrond.
- Het beroep tot nietigverklaring in de zaak 155.938
6.1. Ontvankelijkheid
6.1.1. Ontvankelijkheid ratione temporis
6.1.1.1. Standpunt van de partijen
6.1.1.1.1.
Anticipatief stelt de verzoekende partij dat zij het bestaan van de
bestreden vergunning slechts heeft vernomen uit een lastens haar betekende
dagvaarding uitgaande van de tussenkomende partij, en dat het op 24 september
2004 ingediende beroep derhalve tijdig is.
6.1.1.1.2.
De eerste verwerende partij merkt op dat de bestreden beslissing
dagtekent van 19 maart 2004, dat ze werd aangeplakt, dat de verzoekende partij er
aldus in maart, ten laatste april 2004 van op de hoogte was, dat ze de redelijke
termijn heeft laten voorbijgaan, en dat het beroep derhalve laattijdig is.
6.1.1.1.3.
Ook de tussenkomende partij werpt in haar verzoekschrift tot
tussenkomst op dat het beroep laattijdig is, aangezien de verzoekende partij van de
bestreden beslissing kennis kreeg einde maart, ten laatste in de loop van april 2004,
aangezien deze werd aangeplakt aan de straatkant, dat de verzoekende partij van bij
de aanvang bij de besprekingen over het project werd betrokken, dat de verhoging
van de overkapte constructie met 2m beoogt de vrachtwagens binnen te kunnen
laten storten, hetgeen werd besproken met de verzoekende partij, en dat de bestreden
beslissing ter sprake kwam tijdens de besprekingen met de verzoekende partij op
13 juli 2004. De beroepstermijn is dus op 13 september 2004 verstreken, terwijl het
beroep dagtekent van 24 september 2004 en dus laattijdig is.
6.1.1.1.4.
De verzoekende partij antwoordt dat ze betwist dat op een
vergadering van 13 juli 2004 zou zijn vermeld dat er een vergunning was uitgereikt
X-11.364-11.363-12.075-12.130-26/49
op 19 maart 2004. Voorts stelt zij dat de bestreden beslissing een wijziging aan een
eerder uitgereikte vergunning tot voorwerp heeft, wat ertoe leidt dat pas bij de
realisatie ervan het voor haar duidelijk kon worden dat er een nieuwe vergunning
was uitgereikt, terwijl op het ogenblik van het indienen van het beroep nog geen
werken waren begonnen. De verzoekende partij verwijst ten slotte naar de
dagvaarding vermeld in het inleidend verzoekschrift om aan te geven wanneer ze
van het bestaan van de vergunning kennis heeft gekregen.
6.1.1.1.5.
In de laatste memorie herhaalt de eerste verwerende partij haar
argumentatie met toevoeging van de door de tussenkomende partij aangevoerde
argumentatie om aan te tonen dat het beroep laattijdig is ingesteld.
6.1.1.1.6.
In haar laatste memorie herneemt de verzoekende partij de
argumenten die zij reeds voordien heeft uiteengezet.
6.1.1.2. Onderzoek van de exceptie
6.1.1.2.1.
Vooreerst kan worden verwezen naar hetgeen hiervoor uiteengezet
onder randnummer 4.2.1.
6.1.1.2.2.
Te dezen zijn de door de verwerende partij en de tussenkomende
partij bijgebrachte argumenten niet van aard aan te tonen dat de verzoekende partij
reeds meer dan 60 dagen voor het instellen van het beroep kennis had van het
bestreden besluit. Het feit dat de bestreden vergunning werd aangeplakt vormt geen
afdoende bewijs van kennisname ervan door de verzoekende partij. Ook het feit dat
de verzoekende partij op de hoogte was van de aanvraag en heeft deelgenomen aan
besprekingen in de loop van de administratieve procedure heeft niet tot gevolg dat
zij zich op regelmatige tijdstippen moest informeren of de gevraagde vergunning
reeds is verleend of niet.
6.1.1.2.3.
De exceptie kan niet worden aangenomen
6.1.2. Belang
6.1.2.1. Standpunt van de partijen
X-11.364-11.363-12.075-12.130-27/49
6.1.2.1.1.
als volgt:
In het verzoekschrift zet de verzoekende partij haar belang uiteen
“Het is onbetwistbaar dat verzoekende partij over een rechtstreeks,
persoonlijk, actueel en griefhoudend belang beschikt bij de vernietiging van het
bestreden besluit.
Verzoekende partij is immers eigenaar van het perceel gelegen naast de
percelen waarvoor de stedenbouwkundige vergunning dd. 19 maart 2004 werd
verleend”.
6.1.2.1.2.
De tussenkomende partij werpt op dat het beroep niet ontvankelijk
is bij gebrek aan belang, aangezien zij haar belang heeft gesitueerd in het feit dat zij
foto-ontwikkelaar is wat een stofgevoelige activiteit zou zijn, terwijl zij niet over
vergunningen beschikt om aan foto-ontwikkeling te doen.
6.1.2.1.3.
De verzoekende partij antwoordt dat geen regel vereist dat een
verzoekende partij om belang te hebben, zou moeten beschikken over welbepaalde
vergunningen. Zij stelt dat zij buur is en houder van een gebruiksrecht van de
gebouwen gelegen op het perceel palende aan het bouwperceel, en aldus doet blijken
van het vereiste belang.
6.1.2.1.4.
In haar laatste memorie laat de verzoekende partij nog gelden dat
zij alleen reeds als eigenaar van het aanpalende perceel doet blijken van het vereiste
belang. Zij voegt daar nog aan toe “dat zij fotofinishing activiteiten voert in haar
bedrijfsgebouwen en dat de bestreden beslissing een aanzienlijke impact kan hebben
op de activiteiten die (zij) uitoefent”.
6.1.2.2. Onderzoek van de exceptie
6.1.2.2.1.
Er wordt niet betwist dat de verzoekende partij eigenaar is van het
perceel dat paalt aan het perceel waarop de bestreden stedenbouwkundige
vergunning betrekking heeft. Hierdoor alleen reeds doet zij blijken van het rechtens
vereiste belang bij de gevraagde vernietiging.
6.1.2.2.2.
De exceptie kan niet worden aangenomen.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-28/49
6.2. Ten gronde
6.2.1. Eerste middel
6.2.1.1. Uiteenzetting van het middel
In een eerste middel voert de verzoekende partij de schending aan
van artikel 7.2.0 van het inrichtingsbesluit, en van de algemene beginselen van
behoorlijk bestuur, meer bepaald het zorgvuldigheids-beginsel en het
motiveringsbeginsel,
“Doordat, verwerende partij, een vergunning heeft verleend en daarbij
slechts een ontoereikende bufferstrook heeft opgelegd.
Terwijl, overeenkomstig artikel 7.2.0 van het Koninklijk Besluit van
28 december 1972 betreffende de inrichting van de ontwerp-gewestplannen en
de gewestplannen een interne bufferzone moet worden aangelegd. De
Omzendbrief dd. 8 juli 1997 bepaalt dat de bufferstrook een strook betreft
binnen het industriegebied met een hoofdzakelijk esthetische en
stedenbouwkundige functie. Om die reden moet ze dan ook worden
aangebracht op het industriegebied zelf. De Raad van State heeft zich reeds in
talrijke arresten uitgesproken over de verplichting tot het aanleggen van een
dergelijke bufferstrook (...). Een inbreuk op deze bepaling tot verplichte
inrichting van een bufferstrook vormt dan ook een grond tot vernietiging van
een stedenbouw-kundige vergunning (...), een verkavelingsplan of een
gewestplan (...). In casu bevat het bestreden besluit geenszins een afdoende
brede bufferstrook die tegemoet komt aan de doelstellingen die door de
wetgever met betrekking tot deze stroken werd vooropgesteld.
Zodat, de verwerende partij door dergelijk optreden de in het eerste middel
aangehaalde wettelijke bepalingen en rechtsbeginselen schendt.
TOELICHTING
Het perceel waarop de bvba Kennof haar activiteiten wenst uit te oefenen,
is, overeenkomstig het Gewestplan Gentse en Kanaalzone, goedgekeurd bij
Koninklijk Besluit van 14 september 1977, en gewijzigd bij Besluit van de
Vlaamse Regering van 14 december 1994, gelegen in industriegebied.
Overeenkomstig artikel 7.2.0 van het Koninklijk Besluit dd. 28 december
1972 betreffende de inrichting van de ontwerp-gewestplannen en
gewestplannen dienen industriegebieden een interne bufferzone te voorzien.
Dergelijke bufferstrook is bestemd om het industriegebied af te schermen
t.a.v. het naastliggend, en naar zijn aard met de vestiging van industrieën niet
direct verenigbare, bestemmingsgebied (...).
Deze buffer kan tevens betrekking hebben op de interne buffer tussen twee
bedrijven. Dit wordt uitdrukkelijk bevestigd in de Omzendbrief van 8 juli 1997
betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en
gewestplannen:
‘De breedte en de aanleg van de bufferstroken tussen de bedrijven zelf
betreffen een technische stedenbouwkundige aangelegenheid.’
De aanleg van dergelijke bufferzone is verplicht en moet derhalve niet alleen
aan de grens van het industriegebied met andere bestemmingsgebieden, maar
tevens tussen de bedrijven worden aangelegd. Het betreft een strook binnen het
industriegebied met een hoofdzakelijk esthetische en stedenbouwkundige
functie.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-29/49
De exploitatie van de foto-ontwikkelingsproductiehal aan de Kwatrechtsteenweg betreft, zoals boven reeds beschreven, een uitermate stof- en
trillingsgevoelige activiteit. De stedenbouwkundige vergunningen die op
11 oktober 2002 en op 24 januari 2003 werden afgeleverd voor de exploitatie
van een containerbedrijf dat gespecialiseerd is in de behandeling van bouw- en
sloopafval behelzen een totaal tegenstrijdige industriële activiteit. Het is
duidelijk dat beide exploitaties onverenigbaar zijn met elkaar. Tussen beide
percelen dient derhalve een reële bufferstrook te worden voorzien.
De vergunningverlenende overheid geeft dit trouwens zelf aan door in de
stedenbouwkundige vergunning van 11 oktober 2002 de inrichting van een
groenscherm als voorwaarde bij het verlenen van de stedenbouwkundige
vergunning op te leggen, niettegenstaande de breedte die wordt opgelegd als
kennelijk ontoereikend moet worden beschouwd.
De breedte en de aanleg van de bufferzone is afhankelijk van de oppervlakte
en de vorm van het industriegebied zelf, van de aard van de industrieën, van de
eigenlijke hinderlijkheid en van de bestemming van de aanpalende gebieden.
De Omzendbrief van 8 juli 1997 betreffende de inrichting en de toepassing van
de ontwerp-gewestplannen en gewestplannen stelt een bufferzone voorop van
minstens 25 meter voor milieubelastende bedrijven en 50 meter voor
vervuilende industrie. De aanleg van een dergelijke buffer kan worden
opgelegd naar aanleiding van de stedenbouwkundige aanvraag, alsook naar
aanleiding van de milieuvergunning (...). De vergunningverlenende overheid
moet de inhoud van deze omzendbrief naleven bij het beoordelen van de
vergunnings-aanvragen.
In casu werd in de stedenbouwkundige vergunning van 11 oktober 2002 als
bijzondere voorwaarde een groenscherm van slechts 5 meter opgelegd aan de
zijde van het perceel van verzoekende partij, en dit ondanks het feit dat het in
casu wel degelijk gaat over een vervuilende bedrijfsactiviteit. Dergelijke kleine
buffer is evenwel kennelijk ontoereikend. Immers is er sprake van
‘tegenstrijdige’ industriële activiteiten, enerzijds de meest vervuilende en
hinderlijke inrichting van bvba Kennof die in open ruimte plaatsvindt, en
anderzijds een stof- en trillingsgevoelig grote, reeds aanwezige onderneming.
Op basis van de verleende stedenbouwkundige vergunning, zal de bvba
Kennof onomkeerbare schade veroorzaken aan de inrichting van verzoekende
partij, met name door het veroorzaken van bovenmatige stof- en andere hinder
die de productie in de foto-ontwikkelingsproductiehal van de verzoekende partij
in ernstige mate bedreigt.
Beide exploitaties op naburige percelen zijn dermate onverenigbaar zodat
moet worden geoordeeld dat niet kan worden volstaan met een enkele
bufferstrook met een breedte van 5 meter.
Een dergelijke vergunning is derhalve in strijd met de doelstellingen die
door de wetgever met het inrichten van een bufferstrook worden nagestreefd.
Deze beperkte strook van 5 meter laat immers niet toe om, gelet op de
volledige tegenstrijdigheid van de exploitaties, een effectieve en toereikende
bufferzone te creëren, zodat bovenmatige hinder zich blijvend kan voordoen.
Gelet op dergelijke onverenigbaarheid tussen de beide bedrijven dient er een
groenscherm te worden aangelegd die de hinder volledig kan opvangen. Dit zou
pas mogelijk zijn met een groenscherm van meer dan 50 meter (vgl.
Omzendbrief van 8 juli 1997 betreffende de inrichting en de toepassing van de
ontwerp-gewestplannen en gewestplannen). Mutatis mutandis kan daarbij
worden verwezen naar een arrest van de Raad van State waarbij de Raad
oordeelde dat in redelijkheid niet kan worden betwist dat een amper 6 meter
brede bufferstrook aan de rand van een gebied bestemd voor milieubelastende
industrieën, langs de kant van het onmiddellijk hieraan palend woongebied,
kennelijk ontoereikend is (...).
X-11.364-11.363-12.075-12.130-30/49
In casu werd derhalve voorbij gegaan aan de doelstellingen van een
bufferzone waardoor de hinder die door een dergelijke storende inrichting
wordt veroorzaakt op geen enkele wijze wordt opgevangen.
De discretionaire bevoegdheid die de overheid terzake heeft, mag niet leiden
tot een kennelijk onredelijke beslissing. Doordat de overheid in casu slechts een
bufferzone oplegt met een maximale breedte van 5 meter, is de overheid de
grenzen van haar appreciatiebevoegdheid te buiten gegaan.
Meer nog, er is zelfs geen enkele bufferstrook voorzien ten noorden
(grenzend aan landschappelijk waardevol agrarisch gebied) en ten westen
(grenzend aan gebied voor gemeenschapsvoorziening). In de bijzondere
voorwaarden wordt zelfs opgelegd dat: ‘ten westen van het bedrijf dient geen
groenscherm geplaatst te worden’.
Nochtans bepaalt artikel 7.2.0 van het K.B. van 28 december 1972
betreffende de inrichting van de ontwerp-gewestplannen en gewestplannen dat
een interne bufferstrook moet worden aangelegd om de inrichting grenzend aan
niet direct verenigbare bestemmingsgebieden, zoals landschappelijk waardevol
agrarisch gebied en gebied voor gemeenschapsvoorziening, af te scheiden.
Indien dergelijke buffer niet aanwezig is of niet kan worden voorzien, dan
dient de vergunningverlenende overheid in het kader van de planologische
toetsing de bouwaanvraag te weigeren.
Niettegenstaande de planologische onverenigbaarheden wat betreft de aanleg
van de interne buffer, werd de stedenbouwkundige vergunning toch afgeleverd.
Dat is in strijd met de hoger vermelde wettelijke bepalingen en de vaststaande
rechtspraak van Uw Raad”.
6.2.1.2. Onderzoek van het middel
6.2.1.2.1.
Het middel is op een identieke wijze geformuleerd als het hiervoor
onderzochte eerste middel in de zaak 135.029.
Er kan dan ook worden volstaan met een verwijzing naar het
onderzoek van dat middel hiervoor onder randnummer 5.2.1.2.
6.2.1.2.2.
Het middel is niet gegrond.
6.2.2. Tweede middel
6.2.2.1. Uiteenzetting van het middel
In een tweede middel voert de verzoekende partij de schending
aan van artikel 14.4.5 van het inrichtingsbesluit, en van de algemene beginselen van
behoorlijk bestuur, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel en het
motiveringsbeginsel,
“Doordat, verwerende partij, een vergunning heeft verleend en daarbij
slechts een interne bufferstrook van ca 4,80 meter heeft opgelegd. Dat derhalve
in casu geen externe bufferzone werd voorzien.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-31/49
Terwijl, overeenkomstig artikel 14.4.5 van het Koninklijk Besluit van
28 december 1972 betreffende de inrichting van de ontwerp-gewestplannen en
de gewestplannen een externe buffer moet worden aangelegd. Deze bufferzones
moeten bovendien in hun staat bewaard worden en als groene ruimte worden
ingericht, om te dienen als overgangsgebied tussen gebieden waarvan de
bestemmingen niet met elkaar te verenigen zijn of die ten behoeve van de goede
plaatselijke ordening van elkaar moeten worden gescheiden.
Zodat, de verwerende partij door dergelijk optreden de in het tweede middel
aangehaalde wettelijke bepalingen en rechtsbeginselen schendt.
TOELICHTING
De vergunningverlenende overheid dient een planologische toetsing uit te
voeren alvorens een stedenbouwkundige vergunning kan worden verleend.
Overeenkomstig artikel 14.5.5 van het Koninklijk Besluit van 28 december
1972 moeten tevens externe bufferzones worden aangelegd tussen gebieden,
waarvan de bestemmingsgebieden niet met elkaar te verenigen zijn of die ten
behoeve van de goede plaatselijke ordening van elkaar moeten gescheiden
worden. Externe bufferzones moeten in hun staat worden bewaard of als goede
ruimte worden ingericht. Recent heeft Uw Raad er nogmaals op gewezen dat
dergelijke buffers dienen aanwezig te zijn tussen onverenigbare gebieden.
Bovendien kan tevens de milieuvergunning worden geweigerd in het geval
dergelijke buffers afwezig zijn (...).
In casu diende de vergunningverlenende overheid in de eerste plaats een
planologische toetsing te maken. Indien zij deze toetsing zou hebben
overwogen, dan kon zij niet anders besluiten dan tot een weigering van de
stedenbouwkundige vergunning.
Immers moet worden geoordeeld dat het desbetreffende perceel waarop het
bestreden besluit betrekking heeft, gelegen in industriegebied, omringd is met
manifest onverenigbare gebieden, zoals het landschappelijk waardevol
agrarisch gebied (ten noorden), het gebied voor gemeenschapsvoorziening (ten
westen alwaar een schoolinrichting is gevestigd)- en woongebied (ten zuiden).
Uw Raad neemt terecht aan dat er een vermoeden is van onverenigbaarheid
tussen industriegebied en woongebied (...). Hetzelfde vermoeden gaat in casu
op tussen het hinderlijke bedrijf van bvba Kennof die zich op het
desbetreffende terrein wenst te vestigen en de schoolinrichting (gebied voor
gemeenschaps-voorziening gelegen te(n) westen van het perceel). Dat het
landschappelijk waardevol agrarisch gebied en het industriegebied
onverenigbaar zijn met elkaar spreek(t) voor zich. Dit is in concreto nog meer
vanzelfsprekend nu de voorziene hinderlijke inrichtingen bestaan uit de
uitbating van een breek- en zeefinstallatie van steengruis en de opslag van 9000
ton inerte afvalstoffen en 280 ton niet gevaarlijke afvalstoffen.
In dit geval dienen er aldus externe bufferzones te zijn voorzien op het
gewestplan. In casu ontbreekt op het vigerende gewestplan ieder spoor van
buffergebieden. Wat in concreto betekent dat geen stedenbouwkundige
vergunning kan worden verleend, die een dergelijk type van hinderlijke
inrichting mogelijk maakt.
Uw Raad oordeelde daarenboven recent nog in deze zin dat art. 14.4.5 van
het K.B. van 28 december 1972 niet alleen verplicht tot het inrichten van een
bufferzone in het geval van onverenigbaarheid tussen bestemmingen, maar dat
een dergelijke bufferzone ook dient te worden ingericht wanneer ten behoeve
van de goede plaatselijke ordening een scheiding van bestemming nodig is (...).
Immers moet, overeenkomstig Uw Raads rechtspraak, de bepaling van
artikel 14.4.5 van het K.B. van 28 december 1972 niet alleen naar de letter van
de wet, maar ook naar de geest van de wet worden uitgelegd en toegepast.
Hiervoor dient o.m. uitgegaan te worden van de stelling dat de overheid,
wanneer zij regelen vaststelt ter uitvoering van een wet, de bedoeling heeft te
handelen in overeenstemming met die wet. De regelen opgenomen in het
X-11.364-11.363-12.075-12.130-32/49
K.B. van 28 december 1972 zijn er in de eerste plaats op gericht om een
behoorlijke ruimtelijke ordening en goede aanleg van de plaats te verzekeren
en te vrijwaren.
Art. 14, 4.5. van dat K.B. kan dan ook niet anders gelezen worden dan als
houdende de verplichting voor de bevoegde overheid om, inzonderheid in de
gevallen waarin zij niet vermijden kan aan aanpalende gebiedsdelen niet met
elkaar te verenigen bestemmingen te geven, in het gewestplan te voorzien in
een bufferzone als bedoeld in genoemd artikel teneinde bestemmingsgebieden
te scheiden die anders met een niet te loochenen miskenning van de eisen van
een behoorlijke ruimtelijke ordening naast elkaar zouden komen te liggen (...).
Als voorbeeld kan ten overvloede worden verwezen naar het arrest van de
vzw Beter Leefmilieu Tessenderlo, waarbij de Raad van State een verleende
exploitatievergunning vernietigde omdat er niet werd voldaan aan de
verplichtingen zoals voorzien in artikel 7.2.0 (interne buffer) en 14.4.5 (externe
buffer) van het Koninklijk Besluit van 28 december 1972.
Kortom, mocht de vergunningverlenende overheid de planologische toetsing
hebben gemaakt, dan diende zij deze stedenbouwkundige vergunning te
weigeren”.
6.2.2.2. Onderzoek van het middel
6.2.2.2.1.
Het middel is op een identieke wijze geformuleerd als het hiervoor
onderzochte tweede middel in de zaak 135.029.
Er kan dan ook worden volstaan met een verwijzing naar het
onderzoek van dat middel hiervoor onder randnummer 5.2.2.2.
6.2.2.2.2.
Het middel is niet gegrond.
6.2.3. Derde middel
6.2.3.1. Uiteenzetting van het middel
In een derde middel voert de verzoekende partij de schending aan
van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen, en van de algemene beginselen van
behoorlijk bestuur, in het bijzonder het motiveringsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel,
“Doordat, verwerende partij, een stedenbouwkundige vergunning heeft
verleend op 19 maart 2004 waarbij bovenstaande motiveringswet evenals de
algemene beginselen van behoorlijk bestuur werden miskend.
Terwijl, eerste onderdeel, de vergunningverlenende overheid de formele
motiveringswet evenals de algemene beginselen van behoorlijk bestuur dient
na te leven. In het bijzonder het motiveringsbeginsel dat de overheid verplicht
om haar beslissingen te beredeneren door er een verantwoording voor te zoeken
X-11.364-11.363-12.075-12.130-33/49
en deze te preciseren. Dat zowel de feitelijke als de rechtsgronden moeten
worden vermeld in de beslissing.
Terwijl, tweede onderdeel, de vergunningverlenende overheid de
zorgvuldig-heidsplicht alsook het voorzorgsbeginsel moet eerbiedigen bij het
nemen van beslissingen. Dat deze zorgvuldigheidsplicht zowel een zorgvuldige
voor-bereiding als een zorgvuldige besluitvorming omvat.
Terwijl, derde onderdeel, het vertrouwensbeginsel impliceert dat de rechtsonderhorige moet kunnen voortgaan op wat door hem als een beleidslijn kan
worden ontwaard; de overheid moet eenmaal zij een bepaald beleid heeft
uitgestippeld, zich daar ook aan houden. De rechtsonderhorige moet er kunnen
op vertrouwen dat dit in de praktijk ook daadwerkelijk het geval is.
Zodat, de verwerende partij door dergelijk optreden de in het derde middel
aangehaalde wettelijke bepalingen en algemene beginselen van behoorlijk
bestuur schendt.
TOELICHTING
EERSTE ONDERDEEL
Artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen vereisen dat de administratieve akte op
afdoende wijze wordt gemotiveerd. Deze motiveringsplicht houdt in dat in de
akte de juridische en feitelijke overwegingen moeten worden vermeld die aan
de beslissing ten grondslag liggen, en dat deze motivering afdoende moet zijn.
De motieven moeten voldoende draagkrachtig zijn.
Het bestreden besluit verleent een stedenbouwkundige vergunning, onder
meer op grond van volgende motivering:
‘De aanvraag is principieel in overeenstemming met het geldende plan,
zoals hoger omschreven.
(...)
Overwegende dat de verhoogde loods wordt ingeplant op voldoende
afstand tot de rechterperceelsgrens en wordt ingekaderd binnen een
groenscherm.
Overwegende dat de groen buffer het bedrijf nog beter zal inkaderen’.
In het bestreden besluit wordt niet concreet aangegeven wat die
overeenstemming met het geldende plan precies inhoudt zodat niet kan worden
afgeleid dat op basis van de conformiteit kan worden gesteld dat een
stedenbouwkundige vergunning kan worden verleend. Het bestreden besluit
bevat geen enkele verwijzing naar een toetsing aan de concrete omstandigheden
in casu.
Hetzelfde kan gesteld worden voor wat de groenbuffer betreft en de betere
inkadering daardoor van het bedrijf.
De aangegeven motivering moet derhalve als te vaag en te algemeen worden
omschreven en kan derhalve niet als afdoende worden beschouwd. In casu was,
rekening houdende met de bestemming en het gebruik van de omliggende
percelen, een omstandige motivering vereist om aan te tonen dat de hinder die
de inrichting zou veroorzaken niet van die aard is dat er een onverenigbaarheid
zou bestaan met de omgeving.
De discretionaire bevoegdheid van de vergunningverlenende overheid kan
niet op dergelijke wijze worden uitgeoefend.
Immers, de discretionaire bevoegdheid van de vergunningverlenende
overheid ontslaat de overheid niet van de opgelegde motiveringsverplichting.
De overheid heeft derhalve de feitelijke gegevens niet correct beoordeeld en
kon geenszins op redelijke wijze tot een dergelijk besluit komen.
Derhalve is het bestreden besluit niet afdoende gemotiveerd. Naast het
gebrek aan de formele motiveringsplicht moet eveneens gewezen worden op de
schending van de materiële motiveringsplicht. Met name wordt niet
gemotiveerd waarom de groen buffer het bedrijf nog beter zal inkaderen. Het
X-11.364-11.363-12.075-12.130-34/49
schepencollege motiveert de vergunning door te stellen dat een groene
bufferstrook in streekeigen groen voorzien wordt van ca 4,80 m.
Er wordt helemaal niet vermeld waaruit dit streekeigen groen zal bestaan.
Zijn dit bomen, zijn dit struiken, zijn dit bloemen? De verzoekende partij heeft
er het raden naar. Evenmin wordt iets gezegd over de grootte van dit
streekeigen groen. Indien het al zou gaan om bomen, zijn het dan
hoogstammige bomen of laagstammige? Zijn het bomen die snel volgroeid zijn
of zijn het integendeel bomen die pas over een veel langere termijn zullen
volgroeid zijn.
Het gebruiken van het motief van het aanwezig zijn van een streekeigen
groen voor een betere inkadering van het bedrijf is foutief. Er wordt in geen
enkel opzicht aangetoond op welke wijze dit streekeigen groen het bedrijf beter
zou inkaderen. De gebruikte motivering is bijgevolg niet relevant en zeker niet
afdoende. De motieven zijn in generlei mate draagkrachtig. Daarenboven kan
nog worden opgemerkt dat de motivering foutief is. Met name moet de
motivering worden beoordeeld in het licht van wat vergund wordt. De
vergunning heeft betrekking op een wijziging de kroonlijst- en de nokhoogte.
In de mate waarin het gebouw beter zou worden ingekaderd moet dit
beoordeeld worden in het licht van de bovenste 2 bijkomende meters. De
streekeigen aanplanting heeft enkel betrekking op de onderste meters van het
gebouw en geenszins op de 2 bovenste meters waarvoor thans een vergunning
wordt verleend. Of er nu een streekeigen aanplanting van 4,8 meter wordt
aangelegd dan wel van 9 of 19 meter, dit alles verandert niets aan het feit dat
de bovenste 2 meter van het gebouw beter zou ingebed worden in de (ruime)
omgeving. De motivering met betrekking tot het streekeigen groen is dan ook
foutief, minstens totaal niet relevant.
TWEEDE ONDERDEEL
Een zorgvuldige voorbereiding vereist dat de bevoegde overheid de nodige
kennis verwerft over alle relevante feitelijke gegevens, i.e. de gegevens die de
beslissing kunnen beïnvloeden. Deze feiten moeten zorgvuldig worden
vastgesteld en gewaardeerd (...).
Bij de beoordeling van de bouwaanvraag voor een stedenbouwkundige
vergunning, had de vergunningverlenende overheid dan ook in rekening moeten
brengen dat het perceel waarvoor de vergunning werd aangevraagd, gelegen is
naast het perceel waarop door verzoekende partij een foto-ontwikkelingsproductiehal wordt uitgebaat. Het getuigt derhalve van een onzorgvuldige
voorbereiding dat de overheid geen afweging heeft gemaakt tussen de reeds
bestaande uitbating van de fotoproductiehal en de exploitatie van een
containerverwerkingsbedrijf.
Immers, indien uitwerking wordt gegeven aan de stedenbouwkundige
vergunning dd. 19 maart 2004 zal de levensvatbaarheid van de activiteiten van
verzoekende partij worden bedreigd.
Daarnaast wordt bij een zorgvuldige besluitvorming vereist dat de
toepasselijke rechtsregels op alle relevante feiten worden toegepast en dat een
beslissing enkel kan worden genomen na een behoorlijke afweging van alle ter
zake dienende gegevens en belangen. Een zorgvuldige belangenafweging
vereist dat het bestuur alle betrokken belangen daadwerkelijk en in concreto
met elkaar confronteert en tegen elkaar afveegt.
Dat dit niet gebeurde door de vergunningverlenende overheid bij het
afleveren van de stedenbouwkundige vergunning dd. 19 maart 2004 is duidelijk
gebleken.
Nadat immers bij het voorbereiden van de beslissing geen concrete
belangenafweging werd gemaakt, volgt ook uit het besluit dd. 19 maart 2004
zelf dat in deze door de overheid niet op zorgvuldige wijze werd opgetreden.
Het staat vast dat een doeltreffende bescherming van de reeds bestaande en
geëxploiteerde inrichting van verzoekende partij niet kan worden bereikt door
X-11.364-11.363-12.075-12.130-35/49
middel van de door de stedenbouwkundige vergunning dd. 19 maart 2004
opgelegde bufferzone en groenaanplanting met een breedte van ca 4,8 meter.
Een zorgvuldige overheid had minstens een bufferstrook moeten verplichten die
voldoet aan de vereisten van de concrete goede plaatselijke ordening.
De Omzendbrief dd. 8 juli 1997 betreffende de inrichting en de toepassing
van de ontwerpgewestplannen en de gewestplannen stelt meer bepaald dat:
‘De breedte en de aanleg van de bufferzone is afhankelijk van de
oppervlakte en de vorm van het industriegebied zelf, van de aard van de
industrieën, van de eigenlijke hinderlijkheid ervan en van de bestemming
van de aanpalende gebieden.’ (...)
Uw Raad oordeelde reeds in deze zin dat de overheid bij het beoordelen van
de verenigbaarheid met de onmiddellijke omgeving, op grond van
bovenstaande bepaling, uit dient te gaan van de specifieke kenmerken van de
onmiddellijke omgeving, die voornamelijk afhankelijk zijn van de in de
omgeving bestaande gebouwen of open ruimten, of van de bijzondere
bestemming die het bijzonder plan van aanleg van dat gebied aan die omgeving
heeft gegeven (...).
Rekening houdende met wat voorafgaandelijk reeds werd uiteengezet,
waarbij duidelijk blijkt dat het uitbaten van een foto-ontwikkelingsproductiehal
een geheel tegenstrijdige exploitatie betreft in vergelijking met de verwerking
van bouw- en sloopafval, blijkt duidelijk dat de vergunningverlenende
overheid, bij het bepalen van de breedte van de bufferstrook, op generlei wijze
een concrete afweging heeft gemaakt van de verenigbaarheid van deze nieuwe
exploitatie met de omgeving. Een stofgevoelige
foto-ontwikkelingsproductiehal, een waardevol agrarisch gebied en een
schoolinrichting beletten immers de inrichting van dergelijke
hinderopwekkende activiteiten.
De Omzendbrief dd. 8 juli 1997 geeft verder afstanden aan die minimaal
moeten gerespecteerd worden bij het opleggen van een bufferstrook. Zo moet
een afstand van 15 meter worden ingericht als bufferstrook voor ambachtelijke
bedrijven, 25 meter voor milieubelastende bedrijven en 50 meter voor
vervuilende industrie.
Een zorgvuldige overheid diende, op basis van de feitelijke omstandigheden
in concreto, te besluiten tot het opleggen van een bufferzone met een minimale
breedte van 25 meter. De exploitatie van een bouw- en sloopafval verwerkend
bedrijf, moet immers als milieubelastend worden beschouwd, gelet op de
omliggende exploitaties. Geen enkele motivering is weergegeven waarom in
casu van deze afstand wordt afgeweken.
De Omzendbrief dd. 8 juli 1997 bepaalt verder dat stedenbouwkundige
vergunningen voor de oprichting van een industrieel of een ambachtelijk bedrijf
onwettig zijn indien zij niet voorzien in de aanleg van een bufferzone, en tevens
indien de bufferzone waarin zij voorzien ontoereikend is.
Uit wat voorafgaat, blijkt dat door te besluiten dat
‘Overwegende dat wordt voorzien in een voldoende brede groenaanleg’
de vergunningverlenende overheid haar bevoegdheid op kennelijk onredelijke
wijze heeft uitgeoefend en dat het bestreden besluit dan ook dient te worden
vernietigd.
Het is daarnaast de verplichting van de voorzichtige en zorgvuldige
vergunningverlenende overheid om rekening te houden met de reeds bestaande
exploitaties. Van de reeds bestaande inrichtingen kan niet worden verwacht dat
zij zich aan passen aan onredelijke en bovenmatig storende nieuwe exploitaties.
Daarnaast moet eveneens worden gewezen op wat de vergunningverlenende
overheid heeft gemeld in haar vroegere beslissingen; haar vroegere
stedenbouw-kundige vergunningen die voor het betrokken terrein werden
afgeleverd. Indien de verwerende partij zorgvuldig had gehandeld en haar
vroegere beslissingen had geraadpleegd dan had zij zeker vastgesteld dat de
thans bestreden beslissing niet kon worden afgeleverd. Immers waren in
X-11.364-11.363-12.075-12.130-36/49
voorgaande stedenbouwkundige vergunningen voorwaarden opgenomen
waarmee zij ook in het bestreden besluit had moeten rekening houden. Door dit
helemaal niet te doen heeft de verwerende partij het zorgvuldigheidsbeginsel
overtreden.
DERDE ONDERDEEL
Het vertrouwensbeginsel kan worden gekwalificeerd als één der beginselen
van behoorlijk bestuur krachtens hetwelk de burger moet kunnen betrouwen op
een vaste gedragslijn van de overheid, of op toezeggingen of beloften die de
overheid in het concrete geval heeft gedaan (...). Dit is wat in casu gebeurd is.
Met name heeft de verwerende partij in de stedenbouwkundige vergunning
van 11 oktober 2002 het bouwen van een sorteerloods geweigerd en daarbij
aangegeven onder welke voorwaarden deze loods mogelijks wel zou kunnen
vergund worden. Daarbij werden expliciet de hoogtes van de loods opgegeven,
te weten een kroonlijsthoogte van 7 meter en een nokhoogte van 9 meter. De
én elke rechtsonderhorige mag erop vertrouwen dat hij kan voortgaan op
hetgeen door de overheid meegedeeld wordt. Daarop volgend werd door middel
van de stedenbouwkundige vergunning dd. 24 januari 2003 de sorteerloods
vergund, rekening houdend met de in de stedenbouwkundige vergunning van
11 oktober 2002 opgesomde voorwaarden. Nu blijkt dat ineens op 19 maart
2004 een bouwvergunning wordt toegekend door de verwerende partij voor de
verhoging van de kroonlijst- en nokhoogte en dit met 2 meter. Evenwel moet
worden opgemerkt dat dit formeel in strijd is met de voorwaarden die de
verwerende partij heeft opgesomd in de stedenbouwkundige vergunning
dd. 12 oktober 2002.
Bijgevolg heeft de verwerende partij het vertrouwen geschonden dat zij had
opgewekt. Met name kon men erop vertrouwen dat nooit een stedenbouwkundige vergunning zou worden toegekend voor een loods waarvan de
afmetingen hoger waren dan diegene die in vroegere stedenbouwkundige
vergunning waren opgenomen. Evenmin wordt enige verantwoording gegeven
waarom ineens andere kroonlijst- en nokhoogtes zouden kunnen vergund
worden”.
6.2.3.2. Onderzoek van het middel
6.2.3.2.1.
Vooreerst dient te worden vastgesteld dat de bestreden beslissing
enerzijds een wijziging van de op 24 januari 2003 verleende stedenbouwkundige
vergunning tot voorwerp heeft, waarbij met betrekking tot de toen reeds vergunde
gesloten opslagloods wordt toegestaan de nokhoogte en de kroonlijsthoogte telkens
met twee meter te verhogen, en anderzijds een wijziging van de op 11 oktober 2002
verleende stedenbouwkundige vergunning, in de mate dat thans een linkerbuffer
(een groenstrook) wordt voorzien ter hoogte van de grens tussen het betrokken
terrein en het gebied bestemd voor gemeenschapsvoorzieningen en openbare
nutsvoor-zieningen.
De beroepen tot nietigverklaring van deze eerste twee
stedenbouwkundige vergunningen dienen, zoals blijkt uit hetgeen voorafgaat, te
worden verworpen zodat deze definitief worden. Hieruit volgt dat de beoordeling
die de vergunningverlenende overheid heeft gemaakt bij het verlenen van deze
X-11.364-11.363-12.075-12.130-37/49
vergunningen, inzake de bestemming van het betrokken gebied en de aard van het
bedrijf, als verworven dient te worden beschouwd.
De motiveringsplicht heeft te dezen dan ook enkel betrekking op
de wijzigingen die aan de oorspronkelijk verleende stedenbouwkundige
vergunningen worden aangebracht.
6.2.3.2.2. Eerste onderdeel van het middel
In zoverre de verzoekende partij opwerpt dat een omstandige
motivering had dienen te worden gegeven gelet op de bestemming en het gebruik
van de omliggende percelen, dient te worden vastgesteld dat het te dezen gaat om
de wijziging van de kroonlijst- en de nokhoogte van een loods waarvoor reeds
eerder een stedenbouwkundige vergunning was verleend, en die thans ingevolge de
verwerping van het beroep van de verzoekende partij definitief is geworden.
De motiveringsplicht kan hoe dan ook enkel slaan op de
wijzigingen die aan deze vergunde loods worden aangebracht.
Het bestreden besluit dient, om na te gaan of is voldaan aan de
motiveringsverplichting, in zijn geheel te worden gelezen, met inbegrip van de op
het plan aangeduide gegevens.
In het overwegend gedeelte van de motivering is de ligging van
de aanvraag volgens de plannen van aanleg en de bijbehorende voorschriften
vermeld, met name: “de aanvraag is volgens het gewestplan GENTSE EN
KANAALZONE (KB 14/09/1977) gelegen in een industriegebied”, waarna de
toepasselijke bepaling van artikel 7.2.0 van het inrichtingsbesluit wordt geciteerd,
en wordt geconcludeerd dat de aanvraag principieel in overeenstemming is met deze
bestemming.
Vervolgens wordt de vergunning gemotiveerd als volgt:
“Historiek
Op 11.10.2002 werd vergunning verleend voor het verbouwen, renoveren en
gedeeltelijk slopen van bestaande gebouwen + het bouwen van een sorteerloods
(02/171).
Op 24.01.2003 werd een vergunning verleend voor het oprichten van een
opslagloods (02/272). Huidige aanvraag betreft een verhoging van dit gebouw.
Beschrijving van de bouwplaats, de omgeving en het project
De aanvraag betreft een bedrijf, gespecialiseerd in de behandeling van bouwen sloopafval, dat zich binnen de industriële omgeving situeert tussen een
gewestweg en een bevaarbare waterloop. Het voorstel beoogt de verhoging van
de loods met 2m. Aan de linker perceelsgrens wordt een groene bufferstrook
in streekeigen groen voorzien van ca. 4,80m.
Beoordeling van de goede ruimtelijke ordening
Overwegende dat de werken naar functie verenigbaar zijn met de
planologische voorzieningen.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-38/49
Overwegende dat de verhoogde loods wordt ingeplant op voldoende afstand
tot de rechterperceelsgrens en wordt ingekaderd binnen een groenscherm.
Overwegende dat de groen buffer het bedrijf nog beter zal inkaderen.
Algemene conclusie
Vanuit stedenbouwkundig oogpunt zijn er aldus geen bezwaren tegen de
inwilliging van de aanvraag”.
Wat het groenscherm betreft wordt op het plan aangeduid dat het
gaat om “groenscherm met streekeigen plant-boomsoorten”.
De verzoekende partij betwist de conclusie van het college van
burgemeester en schepenen op zich niet, maar stelt enkel dat deze niet afdoende is
gemotiveerd. Gelet op het voorwerp van de aanvraag en de hiervoor uiteengezette
omstandige motivering van het college kan dit standpunt niet worden bijgetreden.
De verzoekende partij brengt overigens geen enkel gegeven bij waaruit zou kunnen
blijken dat de verhoogde loods manifest zou strijden met een goede plaatselijke
aanleg of dat de groene inkadering in redelijkheid niet zou volstaan voor de twee
meter hogere loods.
Het eerste onderdeel van het middel is niet gegrond.
6.2.3.2.3. Tweede onderdeel van het middel
Het tweede onderdeel van het middel is in wezen gericht, niet
tegen het thans bestreden besluit, maar tegen de stedenbouwkundige vergunning
voor het bouwen van de betrokken loods, waar wordt gesteld dat de overheid
onvoldoende rekening heeft gehouden met de op het aanpalende perceel bestaande
uitbating van een fotoproductiehal, en is als zodanig niet dienstig.
De verzoekende partij verduidelijkt voorts niet op welke wijze de
aanleg van het betrokken groenscherm zou getuigen van onzorgvuldig handelen van
de overheid, zeker nu blijkt dat dit groenscherm wordt voorzien, niet langs de
perceelgrens met haar eigendom, maar aan de overzijde van het bouwperceel langs
de perceelgrens met de eigendom van een derde.
Voorts kan worden verwezen naar hetgeen hiervoor reeds
uiteengezet onder randnummer 5.3.2.
Het tweede middelonderdeel is niet gegrond.
6.2.3.2.4. Derde onderdeel van het middel
In tegenstelling tot hetgeen de verzoekende partij in de uiteenzetting van het derde middelonderdeel voorhoudt, houdt het vertrouwensbeginsel
niet in dat, eens een stedenbouwkundige vergunning voor een bouwwerk is
X-11.364-11.363-12.075-12.130-39/49
verleend, deze vergunning onveranderlijk wordt en nooit meer kan worden
gewijzigd.
Ook het derde middelonderdeel is niet gegrond.
6.2.4. Vierde middel
6.2.4.1. Uiteenzetting van het middel
In een vierde middel voert de verzoekende partij de schending aan
van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen, evenals van de algemene beginselen van
behoorlijk bestuur, meer bepaald het motiveringsbeginsel,
“Doordat, verwerende partij een stedenbouwkundige vergunning heeft
verleend die niet of minstens niet afdoende gemotiveerd is en waarvan de
weinige motieven op bepaalde punten dan ook nog tegenstrijdig zijn.
Terwijl, de motiveringsplicht in het algemeen precies vereist dat wordt
aangegeven op basis waarvan de verwerende partij van oordeel is dat de
stedenbouwkundige vergunning kan worden verleend.
Zodat, de verwerende partij door dergelijk optreden de in het vierde middel
aangehaalde wettelijke bepalingen evenals de algemene rechtsbeginselen
schendt.
TOELICHTING
Algemeen wordt aangenomen dat de stedenbouwkundige vergunning een
formele motivering vereist. Tevens moet deze motivering positief zijn. Uw
Raad neemt geen genoegen met het motief dat de bestemming van een gebied
zich niet verzet tegen het verlenen van een vergunning. Vereist is dat de
motivering aangeeft waarom een constructie verenigbaar is met de ordening
van het gebied en met de goede aanleg van de plaats (...).
In casu moet worden vastgesteld dat de verwerende partij genoegen heeft
genomen met de vermelding van het feit dat de werken naar functie verenigbaar
zijn met de planologische voorzieningen en dat er aldus vanuit stedenbouwkundig oogpunt geen bezwaren zijn tegen de inwilliging van de aanvraag. Er
is dus geen enkele positieve motivering die concreet aangeeft waarom de
aangevraagde vergunning daadwerkelijk kan toegekend worden.
Tevens moet worden gewezen op de tegenstrijdige motivering. Zo wordt met
betrekking tot de externe adviezen in het overwegend gedeelte van het advies
van de stedenbouwkundig ambtenaar verwezen naar het advies dat op
22 december 2003 door het gemeentebestuur werd gevraagd aan de afdeling
Zeeschelde, District Bovenschelde-Durme. Tevens wordt daarbij vermeld dat
het advies werd uitgebracht op 12 december 2003 en ontvangen werd op
14 januari 2004. Daaruit blijkt dat de motivering niet juist en bijgevolg
helemaal niet draagkrachtig is. Immers hoe kan de afdeling Zeeschelde reeds
op 12 december 2003 een advies verleend hebben, terwijl zij daartoe pas werd
uitgenodigd door de verwerende partij op 22 december 2003? Het advies werd
bijgevolg uitgebracht 10 dagen vooraleer een formele vraag daartoe aan hen
werd gericht!
Tevens kan worden verwezen naar de motivering die werd opgegeven om
geen toepassing te maken van de verplichting tot het houden van een openbaar
onderzoek. Terzake wordt enkel verwezen naar het artikel 3 daarvan zonder dat
verder enige concrete motivering wordt gegeven. Met andere woorden, de
X-11.364-11.363-12.075-12.130-40/49
verzoekende partij kan geenszins uitmaken waarom deze vergunningsaanvraag
niet het voorwerp moest uitmaken van een openbaar onderzoek. De verwijzing
naar het artikel 3 van het besluit van de Vlaamse regering kan geen motivering
vormen voor de toekenning van de bestreden vergunning”.
6.2.4.2. Onderzoek van het middel
6.2.4.2.1.
Inzake het gebrek aan een afdoende motivering kan worden
verwezen naar het onderzoek van het derde middel.
6.2.4.2.2.
De in het bestreden besluit vermelde datum van het uitbrengen
van het advies van de afdeling Zeeschelde blijkt te zijn gesteund op een materiële
vergissing, en handelt expliciet over de aanvraag tot verhoging, zijnde het voorwerp
van de aanvraag.
6.2.4.2.3.
Artikel 3 van het besluit van de Vlaamse regering van 5 mei 2000
betreffende de openbare onderzoeken over aanvragen tot stedenbouwkundige
vergunning en verkavelingsaanvragen, bepaalt welke aanvragen tot stedenbouwkundige vergunning aan een openbaar onderzoek dienen te worden onderworpen.
De verwijzing in het bestreden besluit naar dit artikel kan enkel inhouden dat de
aanvraag niet onder de gevallen opgesomd in artikel 3 valt. De verzoekende partij
beweert overigens niet dat te dezen de aanvraag op grond van deze bepaling aan een
openbaar onderzoek had dienen te worden onderworpen.
6.2.4.2.4.
Het middel is niet gegrond.
6.2.5. Vijfde middel
6.2.5.1. Uiteenzetting van het middel
In een vijfde middel voert de verzoekende partij de schending aan
van artikel 111, § 5 van het decreet van 18 mei 1999 houdende de organisatie van
de ruimtelijke ordening, evenals machtsoverschrijding,
“Doordat, verwerende partij het negatief advies dat werd uitgebracht door
het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap afdeling Wegen en Verkeer
Oost-Vlaanderen niet gevolgd heeft maar de adviesverlenende instantie ertoe
bewogen heeft haar advies te veranderen
Terwijl, voormeld artikel 111, § 5 van het decreet ruimtelijke ordening
duidelijk is in zijn bewoordingen voor wat betreft het gevolg dat moet gegeven
worden aan een negatief advies
X-11.364-11.363-12.075-12.130-41/49
Zodat, de verwerende partij de in het vijfde middel aangehaalde wettelijke
bepaling schendt.
TOELICHTING
Het artikel 111, § 5 van het decreet ruimtelijke ordening van 18 mei 1999
bepaalt: ‘Voor de volgende aanvragen worden steeds adviezen ingewonnen, die
bindend zijn, voor zover ze negatief zijn of voorwaarden opleggen:
1/ alle aanvragen op percelen die gelegen zijn langs gewestwegen,
alsmede alle aanvragen op percelen die op minder dan 30 meter afstand
liggen van het domein van autosnelwegen, hoofdwegen en primaire
wegen I, worden voor advies voorgelegd aan de administratie die de weg
beheert;
(...)
Deze adviezen dienen steeds binnen dertig dagen na ontvangst van de
adviesvraag verstuurd te zijn naar het college van burgemeester en
schepenen.
Wanneer geen advies is verleend binnen die termijn, mag aan de
adviesvereisten worden voorbijgegaan.’
Gelet op het feit dat de betrokken percelen gelegen zijn langs de gewestweg
werd advies gevraagd aan het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap,
afdeling Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen. Voormelde administratie heeft
haar advies uitgebracht op 14 januari 2004 (...); dit is binnen de voorziene
wettelijke termijn van 30 dagen. Uit de bestreden vergunning blijkt dat het
advies werd gevraagd op 22 december 2003. Het advies was evenwel
ongunstig. Als besluit van het advies wordt geformuleerd: ‘Gelet op het feit dat
de te verbouwen woning door de rooilijn gesneden is, dient duidelijk vermeld
te worden wat de verbouwing inhoudt. Op basis daarvan zal nagegaan worden
of de procedure ‘afstand van meerwaarde’ kan toegepast worden. Er is dan ook
ongunstig advies gegeven’.
Op basis van artikel 111, § 5 van het Decreet Ruimtelijke Ordening had de
verwerende partij de stedenbouwkundige vergunning moeten weigeren. Het
advies was verstrekt op basis van het ingediende stedenbouwkundig dossier en
was eveneens tijdig verstrekt. Immers het advies was negatief.
In plaats van een beslissing tot weigering van de vergunning te nemen, heeft
de verwerende partij contact opgenomen met de architect van Cedric Kennof
en Cegraco. Dit blijkt uit een faxbericht dat is opgemaakt door BASIC V.O.F.
Architects en gedateerd is op 25 november 2002 (sic) (...). Daarin wordt
verwezen naar een gesprek dat moet hebben plaatsgevonden tussen de
architecten en een gemeentelijke ambtenaar van de verwerende partij. Als
bijlage aan dit faxbericht was een bijkomende nota gevoegd met als titel
‘Bijkomende nota inzake de bestaande woning’ (...).
Evenwel moet worden opgemerkt dat verwerende partij niet het recht had
tussentijds te communiceren met de aanvrager van de stedenbouwkundige
vergunning over de mededeling dat er een negatief advies gegeven werd door
het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, afdeling Wegen en Verkeer
Oost-Vlaanderen. Door dit wel te doen heeft de verwerende partij haar
bevoegdheden overschreden. Met name is er geen enkele bepaling in het
Decreet Ruimtelijke Ordening die toelaat dat de vergunningverlenende
overheid opnieuw begint te communiceren met de aanvrager naar aanleiding
van adviezen die uitgebracht werden in het kader van de vergunningverlening.
Na ontvangst van de bijkomende nota van de aanvrager, heeft de verwerende
partij die overgemaakt aan de adviesverlener (...). Er is evenwel nergens
voorzien dat de vergunningverlenende overheid 2 keer advies kan vragen aan
een adviesverlenende instantie. Dergelijke handelwijze van de verwerende
partij is in strijd met voormelde wettelijke bepaling”.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-42/49
6.2.5.2. Onderzoek van het middel
6.2.5.2.1.
Het advies van de afdeling Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen
van 14 januari 2004 besluit tot het volgende:
“Gelet op het feit dat de te verbouwen woning door de rooilijn gesneden is,
dient duidelijk vermeld te worden wat de verbouwing inhoudt. Op basis
daarvan zal nagegaan worden of de procedure ‘afstand van meerwaarde’ kan
toegepast worden. Er is dan ook ongunstig advies gegeven”.
Er werd nadien een bijkomende nota opgesteld door de architect
van de tussenkomende partij waarin wordt gesteld dat het om “instandhoudingswerken” aan de bestaande woning gaat die niet vergunningsplichtig zijn. Deze
bijkomende nota werd aan de afdeling Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen
overgemaakt bij fax van de gemeente aan deze afdeling op 6 februari 2004.
Daarop brengt de afdeling Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen
op 18 februari 2004 een gunstig advies uit.
6.2.5.2.2.
Uit de bewoordingen van het advies van de afdeling Wegen en
Verkeer Oost-Vlaanderen van 14 januari 2004 blijkt dat zij hierin om
verduidelijking vraagt omtrent “wat de verbouwing inhoudt”, en dat in afwachting
daarvan een ongunstig advies wordt verleend. Het betreft dus ontegensprekelijk
geen eindadvies.
Bovendien blijkt uit de gegevens van de zaak dat de “renovatie”
van het woonhuis dat zich bevindt op het perceelnummer 829/m niet het voorwerp
uitmaakt van de aanvraag. Na verduidelijking door de architect dienaangaande, werd
door de afdeling Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen een gunstig advies verleend.
Het betrokken advies blijkt derhalve niet alleen een vraag tot
verduidelijking te zijn geweest, doch was het tevens gebaseerd op de onjuiste
veronderstelling dat aan het betrokken woonhuis vergunningsplichtige handelingen
en werken zouden worden uitgevoerd, die mede het voorwerp waren van de
aanvraag.
Het standpunt van de verzoekende partij dat te dezen de aanvrager
en de overheid de door een adviesverlenende instantie gevraagde verduidelijkingen
niet meer vermochten te geven, en dat deze instantie op grond van deze
verduidelijkingen haar standpunt niet meer vermocht te wijzigen, kan om voormelde
redenen niet worden bijgetreden.
6.2.5.2.3.
Het middel is niet gegrond.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-43/49
6.2.6. Zesde middel
6.2.6.1. Uiteenzetting van het middel
In een zesde middel voert de verzoekende partij de schending aan
van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, onder meer het rechtszekerheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel, het beginsel “patere legem quem ipse
fecisti” en het motiveringsbeginsel,
“Doordat, verwerende partij in vroegere stedenbouwkundige vergunningen
bepaalde voorwaarden oplegt aan het vergunnen van een bepaald bouwwerk en
in het bestreden besluit dan zelf geen rekening houdt met de vroeger gestelde
voorwaarden,
Terwijl, voormelde beginselen van behoorlijk bestuur impliceren dat een
zorgvuldige overheid de door haar uitgestippelde beleidslijnen respecteert en
zulks zeer zeker geldt voor individuele vergunningen die werden afgeleverd;
het bestreden besluit volledig ingaat tegen vroegere stedenbouwkundige
vergunningen.
Zodat, de verwerende partij de in het zesde middel aangehaalde wettelijke
bepaling schendt.
TOELICHTING
In de stedenbouwkundige vergunning die door de verwerende partij werd
afgeleverd op 11 oktober 2002 wordt onder meer vermeld:
‘De nieuwbouw van de open sorteerconstructie op perceel 820G wordt
geweigerd om volgende redenen:
De omgeving wordt gekenmerkt door industriële gebouwen met een
hoogte van ongeveer 9m à 10m met een platdak. De voorgestelde open
constructies in betonplaten met een hoogte van 3m langsheen de
straatzijde en langsheen de perceelsgrens met 742X (Spector) wijken zeer
sterk af van de gebouwen op het terrein van de aanvragen zelf (829R en
829M) en van de gebouwen in de onmiddellijke omgeving. Het stockeren
van afval in die open constructies tot een hoogte van 5m komt de
esthetiek van de omgeving niet ten goede en zal het afwijkend uitzicht
van deze constructies t.o.v. de omgevende bebouwing nog versterken.
Opmerking : een nieuwe aanvraag op het perceel 820G voor
sorteerconstructies kan in overweging genomen worden onder volgende
voorwaarden:
- De sorteerconstructies evenwijdig met perceel 742X (Spector) worden
uitgevoerd onder een overkapping van 14m breed met een
kroonlijsthoogte van 7m en een nokhoogte van 9m en op min. 5 m van de
perceelsgrens met 742X
- Langsheen de Kwatrechtsteenweg dient een muur opgetrokken te
worden van 5m hoog i.p.v. de voorgestelde muur van 3m hoog.’
Uit deze bepaling blijkt dat de vergunningverlenende overheid er met het
oog op een goede plaatselijke aanleg van uitging dat een sorteerloods een
kroonlijsthoogte mocht hebben van max. 7 meter (en) een nokhoogte van
max. 9 meter en op min. 5 meter van de perceelsgrens met 742X.
Nadien werd een nieuwe bouwvergunningsaanvraag ingediend voor de
sorteerloods en daarbij werden de voorwaarden gerespecteerd zoals die
verwoord werden in de stedenbouwkundige vergunning van 11 oktober 2002;
dus onder meer wat de kroonlijsthoogte en de nokhoogte betreft.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-44/49
Nu, iets meer dan een jaar later, geeft de verwerende partij een nieuwe
stedenbouwkundige vergunning af waarbij ineens de kroonlijsthoogte en de
nokhoogte met 2 meter verhoogd werd !
Er kan enkel worden vastgesteld dat de nieuwe hoogtes, te weten een
kroonlijsthoogte van 9 meter en een nokhoogte van 11 meter in strijd zijn met
de voorgaande stedenbouwkundige vergunningen. Tevens blijkt dat de nieuwe
vergunde hoogtes geenszins stroken met een goede plaatselijke aanleg. Met
name wordt in de stedenbouwkundige vergunning van 11 oktober 2002
uitdrukkelijk vermeld dat ‘de omgeving wordt gekenmerkt door industriële
gebouwen met een hoogte van ongeveer 9 m à 10 m met een platdak’. De
bestreden vergunning voegt ineens en zonder meer 2 meter bij aan hoogtes die
voor omliggende gebouwen gelden. Het spreekt voor zich dat een verhoging
van 2 meter op een totale hoogte van 9 meter een waarde vertegenwoordigt van
22%. Concreet betekent dit dat de vergunningverlenende overheid thans zonder
meer toestaat dat 22% hoger wordt gebouw(d) dan wat zij in het verleden zelf
heeft toegestaan. Er wordt geen enkele motivering gegeven waarom de
verwerende partij thans andere voorwaarden zou toelaten dan in de vergunning
van 11 oktober 2002. Evenmin wordt enige motivering opgenomen met
betrekking tot een goede plaatselijke aanleg. Het spreekt voor zich dat de
vergunde opslagloods in de thans bestreden vergunning 2 meter boven alle
andere in de buurt liggende gebouwen zou uitsteken. Zulks is niet
aanvaardbaar.
Verzoekende partij mocht er in casu immers rechtmatig van uitgaan dat de
verwerende partij de voorwaarden die zij in het verleden zelf heeft opgelegd
thans ook nog zou respecteren; mocht de verwerende partij van oordeel zijn dat
zulks niet het geval was dan had zij dit minstens formeel en uitgebreid moeten
motiveren; door zulks niet te doen schendt zij haar eigen beslissingen”.
6.2.6.2. Onderzoek van het middel
Er kan vooreerst worden verwezen haar hetgeen uiteengezet bij
het onderzoek van het derde onderdeel van het derde middel.
Voorts blijkt uit de vergunde plannen dat de nieuwe kroonlijsthoogte 9m en de nieuwe nokhoogte 11m bedraagt, zodat dient te worden
vastgesteld dat het niet gaat om een loods die merkelijk hoger is dan de zich in de
omgeving bevindende gebouwen met een hoogte van 9 à 10m met plat dak.
Het middel is niet gegrond.
6.2.7. Zevende middel
6.2.7.1. Uiteenzetting van het middel
In een zevende middel voert de verzoekende partij de schending
aan van artikel 3 van het besluit van de Vlaamse regering van 5 mei 2000
betreffende de openbare onderzoeken over aanvragen tot stedenbouwkundige
vergunning en verkavelingsaanvragen,
X-11.364-11.363-12.075-12.130-45/49
“Doordat, de bestreden beslissing zonder meer stelt dat er geen openbaar
onderzoek werd gehouden daar zulks niet noodzakelijk zou geweest zijn;
Terwijl, een afwijking om geen openbaar onderzoek te moeten houden,
uitdrukkelijk moet gemotiveerd worden; uit de feiten duidelijk blijkt dat
dergelijk openbaar onderzoek wel degelijk noodzakelijk was.
Zodat, de verwerende partij de in het zevende middel aangehaalde wettelijke
bepaling schendt.
TOELICHTING
In het bestreden besluit wordt enkel vermeld: ‘Er werd geen openbaar
onderzoek gehouden. De aanvraag valt immers niet onder de bouwaanvragen
die moeten openbaar gemaakt worden volgens artikel 3 van het Besluit van de
Vlaamse regering van 5 mei 2000 betreffende de openbare onderzoeken over
aanvragen tot stedenbouwkundige vergunning en verkavelingsaanvragen,
gewijzigd bij besluit van de Vlaamse regering van 30 maart 2001’.
Er wordt evenwel geen verdere motivering gegeven waarom precies geen
openbaar onderzoek gehouden werd. Verzoekende partij moet dan ook zelf
achterhalen wat de effectieve, echte reden is om geen openbaar onderzoek te
houden. Zulks is in strijd met de verplichting voor de verwerende partij om haar
beslissingen uitdrukkelijk en formeel te motiveren.
Nochtans moet ter plaatse worden vastgesteld dat op de plaats waar de te
bouwen loods zou moeten komen thans een bos gevestigd is. Wil men de
verleende vergunning uitvoeren da(n) zou het bos moeten gerooid worden.
Zonder de rooiing van het bos kan men immers de opslagloods niet bouwen.
Overeenkomstig artikel 3, § 3 van het besluit van de Vlaamse regering van
5 mei 2000 betreffende de openbare onderzoeken over aanvragen tot
stedenbouwkundige vergunning en verkavelingsaanvragen (B.S., 20 mei 2000)
worden de volgende aanvragen tot stedenbouwkundige vergunning
onderworpen aan een openbaar onderzoek: (...), 5/ het ontbossen, het
aanmerkelijk wijzigen van het reliëf van de bodem, het gewoonlijk gebruiken,
aanleggen of inrichten van een grond, het aanleggen of inrichten van een grond,
het aanleggen of wijzigen van recreatieve terreinen met een grondoppervlakte
van meer dan 500 vierkante meter. Deze verplichting geldt niet indien een
openbaar onderzoek over hetzelfde project is gehouden in het kader van de
regelgeving inzake de landinrichting of de natuurinrichting.
Het is in casu duidelijk dat de bestreden vergunning minstens impliciet de
ontbossing zou moeten inhouden. Vandaar dat de stedenbouwkundige aanvraag
zeer zeker het voorwerp had moeten uitmaken van een openbaar onderzoek.
Door dit evenwel niet te doen wordt de in het zevende middel aangehaalde
wettelijke bepaling geschonden”.
6.2.7.2. Onderzoek van het middel
6.2.7.2.1.
In zoverre wordt aangevoerd dat in het bestreden besluit
onvoldoende wordt gemotiveerd waarom de aanvraag niet valt onder de toepassing
van artikel 3 van het besluit van de Vlaamse regering van 5 mei 2000 betreffende
de openbare onderzoeken over aanvragen tot stedenbouwkundige vergunning en
verkavelingsaanvragen, kan worden verwezen naar het onderzoek van het vierde
middel hiervoor onder randnummer 6.2.4.2.
6.2.7.2.2.
Voorts dient te worden vastgesteld dat het bestreden besluit enkel
de verhoging van de kroonlijst- en nokhoogte van een vergunde loods tot voorwerp
X-11.364-11.363-12.075-12.130-46/49
heeft, en de realisatie daarvan geen ontbossing impliceert. Het middel gaat, wat dit
onderdeel ervan betreft, uit van een verkeerde premisse.
6.2.7.2.3.
Het middel is niet gegrond.
6.2.8. Achtste middel
6.2.8.1. Uiteenzetting van het middel
In een achtste middel voert de verzoekende partij de schending
aan van artikel 100, § 5 van het decreet van 18 mei 1999 houdende de organisatie
van de ruimtelijke ordening,
“Doordat, de gemeente een stedenbouwkundige vergunning aflevert zonder
acht te slaan op het bestaan van een rooilijn
Terwijl, geen stedenbouwkundige vergunning kan worden verleend op een
grond dat door een rooilijn is getroffen; dat zulks blijkt uit het advies van een
van de adviesverlenende instanties
Zodat, de verwerende partij de in het achtste middel aangehaalde wettelijke
bepaling schendt.
TOELICHTING
Artikel 100, § 5 van het decreet van 18 mei 1999 houdende de organisatie
van de ruimtelijke ordening bepaalt: ‘Er kan geen stedenbouwkundige
vergunning worden verleend voor het bouwen, plaatsen van vaste inrichtingen
of herbouwen op een stuk grond dat door een rooilijn is getroffen, of voor het
uitvoeren van andere dan instandhoudings- of onderhoudswerken, welke al dan
niet betrekking hebben op de stabiliteit, aan een door een rooilijn getroffen
gebouw’.
In het advies van het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, afdeling
Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen (district 415) (...) wordt duidelijk vermeld
dat de te verbouwen woning door de rooilijn gesneden is. Alleen al op basis van
die vermelding moet de stedenbouwkundige vergunning geweigerd worden”.
6.2.8.2. Onderzoek van het middel
6.2.8.2.1.
Zoals blijkt uit het onderzoek van het vijfde middel maakt de
“renovatie” van de woning die zich bevindt op het perceelnummer 829/m, waarnaar
in het betrokken advies van de afdeling Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen wordt
verwezen, niet het voorwerp uit van de bestreden stedenbouwkundige vergunning.
Het middel gaat uit van een verkeerde premisse.
6.2.8.2.2.
Het middel is niet gegrond.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-47/49
- Het beroep tot nietigverklaring in de zaak 157.959
Bij besluit van 2 maart 2007 van het college van burgemeester en
schepenen van de gemeente Wetteren is het bestreden besluit ingetrokken en is de
gevraagde stedenbouwkundige vergunning opnieuw verleend.
Op 4 mei 2009 heeft de verzoekende partij tegen dit besluit een
beroep tot nietigverklaring ingesteld (zaak A. 192.435).
Er is derhalve grond om de debatten te heropenen.
OM DIE REDENEN
BESLIST DE RAAD VAN STATE :
Artikel 1.
De zaken A. 135.030/X-11.364, A. 135.029/X-11.363,
A. 155.938/X-12.075 en A. 157.959/X-12.130 worden gevoegd.
Artikel 2.
De beroepen in de zaken A. 135.030/X-11.364,
A. 135.029/X-11.363 en A. 155.938/X-12.075 worden verworpen.
Artikel 3.
De debatten worden heropend in de zaak A. 157.959/X-12.130.
Artikel 4.
De kosten van de beroepen in de zaken A. 135.030, A.135.029 en
A. 155.938, bepaald op 525 euro, komen ten laste van de verzoekende partij.
De kosten van de tussenkomsten in de zaken A. 135.030,
A. 135.029 en A. 155.938, bepaald op 375 euro, komen ten laste van de
tussenkomende partij.
De kosten in de zaak A. 157.959 worden voorbehouden.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-48/49
Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op
dertig juni 2009, door de Xe kamer, die was samengesteld uit :
de HH.
Mevr.
R. STEVENS,
J. BOVIN,
P. LEFRANC,
G. SCHEVENEELS,
kamervoorzitter,
staatsraad,
staatsraad,
griffier.
De griffier,
De voorzitter,
G. SCHEVENEELS.
R. STEVENS.
X-11.364-11.363-12.075-12.130-49/49