Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2009:ARR.198.630 (2009-12-07)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 198.630 van 7 december 2009 Ruimtelijke ordening, stedenbouw,
leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde
vergunningen Beslissing : Verwerping Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 198.630 van 7 december 2009
in de zaken A. 153.555/X-11.978 (I) en
A. 153.556/X-11.979 (II).
In zake:
I. Hugo HENDRIX
II. Godelieve COLE
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Pascal Malliën
kantoor houdend te 2000 ANTWERPEN
Meir 24
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
I. + II.
de deputatie van de provincieraad van LIMBURG
--------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
1.
De beroepen, ingesteld op 8 juli 2004, strekken tot de
nietigverklaring van het besluit van 6 mei 2004 van de bestendige deputatie van de
provincieraad van Limburg waarbij het beroep van de verzoekende partijen
ingesteld tegen de beslissing van 13 oktober 2003 van het college van burgemeester
en schepenen van de gemeente Neerpelt houdende weigering van de
stedenbouwkundige vergunning voor de regularisatie van een eengezinswoning en
bijbehorende bergingen, op een perceel gelegen te Neerpelt, Maststraat 15,
kadastraal bekend sectie B, nr. 291/2f5, niet wordt ingewilligd en geen
stedenbouwkundige vergunning wordt verleend.
II. Verloop van de rechtspleging
2.
De verwerende partij heeft in beide zaken een memorie van
antwoord ingediend en de verzoekende partijen hebben een memorie van
wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Frans De Buel heeft een verslag
opgesteld in beide zaken.
X-11.978-11.979-1/11
De verzoekende partijen hebben een verzoek tot voortzetting van
het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft in beide
zaken een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 18 september 2009.
Staatsraad Jan Clement heeft in beide zaken verslag uitgebracht.
Advocaat Jo De Coninck, die loco advocaat Pascal Malliën
verschijnt voor de verzoekende partijen, en bestuurssecretaris Tom Roosen, die
verschijnt voor de verwerende partij, zijn in beide zaken gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Frans De Buel heeft in beide zaken
een met dit arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Op 11 december 1979 worden de verzoekende partijen eigenaar
van een “(w)oonhuis met alle aanhorigheden” op een perceel gelegen aan de
Maststraat 15 te Neerpelt.
Het voormelde perceel is, volgens het bij koninklijk besluit van
22 maart 1978 vastgestelde gewestplan Neerpelt-Bree, gelegen in een woongebied
en een reservatiezone van het kanaal. Het perceel is niet gelegen binnen de
omschrijving van een behoorlijk vergunde en niet vervallen verkaveling. Het is
gelegen binnen de grenzen van het, op 9 september 2002, goedgekeurde bijzonder
plan van aanleg “de Grobben” (hierna: het BPA), meer bepaald in de zone a van de
“zone aan kanaal” met als hoofdbestemming de uitbreiding van het kanaal en de
ondersteuning van kanaalfuncties en als nevenbestemming wonen. Inzake de
plaatsing der hoofdgebouwen bepalen de stedenbouwkundige voorschriften van het
BPA onder meer wat volgt:
“De afstand tussen de voorgevelbouwlijn en de rooilijn bedraagt (...)
maximum 10 meter.
X-11.978-11.979-2/11
(...)
De plaatsing op een minimum afstand van 3 meter tot de zijkavelgrens is
verplicht”.
3.2.
Op 13 oktober 2003 (datum van het ontvangstbewijs) vragen de
verzoekende partijen aan het college van burgemeester en schepenen van de
gemeente Neerpelt de vergunning “voor de regularisatie van een woning +
bijhorende bergingen”, gelegen aan de Maststraat 15 te Neerpelt, kadastraal bekend
sectie B, nr. 291/2f5.
In de, bij die regularisatieaanvraag horende, “Nota van
toelichting” waarin het voorwerp van de aanvraag als de “(r)egularisatie van een
ééngezinswoning + bijhorende bergingen” wordt omschreven, wordt, onder meer,
het volgende gesteld:
“Verenigbaarheid met de bestemmingsvoorschriften :
Het bestaande, te regulariseren object deed vroeger dienst als bijgebouw bij
een momenteel afgebroken hoofdgebouw (woning). Aangezien het vroegere
hoofdgebouw verdwenen is, kan in de huidige toestand, het vroegere bijgebouw
(de te regulariseren woning) geinterpreteerd worden als hoofdgebouw. In deze
opvatting dat het vroegere bijgebouw momenteel fungeert als hoofdgebouw is
de huidige woonfunctie ons inziens aanvaardbaar.
Verenigbaarheid met de bebouwingsvoorschriften :
Het bestaande, te regulariseren object wijkt van de bebouwingsvoorschriften
af op de volgende punten:
o Afstand tussen de voorgevelbouwlijn en de rooilijn bedraagt 19 m
i.p.v. tussen 6 en 10 m.
o Plaatsing van het gebouw op de zijkavelgrens i.p.v. op een afstand
van 3 meter tot de zijkavelgrens.
o Dakhelling van 47/ i.p.v. maximaal 45/.
Aangezien de woning bestaat uit slechts één bouwlaag, is de hinder voor de
buren, door de inplanting op de kavelgrens, nagenoeg te verwaarlozen wat
betreft bezonning.
De rechtergevel van de woning is ingeplant op de kavelgrens. De ramen in
deze gevel zullen geblindeerd worden met betrekking tot de verstoring van de
privacy van de buren,
Verder voldoet het te regulariseren object wat betreft afmetingen (bouwdiepte en -hoogte), dakvorm, kroonlijsthoogte en materiaalgebruik volledig aan
de bebouwingsvoorschriften.
Bijgevoegd is een uittreksel uit de kadastrale schets uit het jaar 1949. Uit dit
uittreksel blijkt dat het betreffende object (huidige woning en destijds
waarschijnlijk dienst doende als bijgebouw) reeds in 1949 bestaand was.
Aangezien het betreffende object dus gebouwd is voor 1962 kan bijgevolg
besloten worden dat betreffend object vergund is”.
Het bij die regularisatieaanvraag horende bouwplan bevat geen
weergave van de toestand zoals deze bestond vóór de aanvang van de te
regulariseren werken.
X-11.978-11.979-3/11
3.3.
Op 13 oktober 2003 weigert het college van burgemeester en
schepenen van de gemeente Neerpelt de gevraagde regularisatievergunning, zonder
dat omtrent de aanvraag een openbaar onderzoek werd georganiseerd.
3.4.
Op 6 mei 2004 verwerpt de verwerende partij het administratief
beroep van de verzoekende partijen tegen de voornoemde weigeringsbeslissing van
het college en wordt de vergunning opnieuw geweigerd. Dit is het bestreden besluit
waarin onder meer het volgende wordt overwogen:
“Gelet op de weigering van de vergunning door het college van
burgemeester en schepenen omdat de aanvraag strijdig is met de voorschriften
van het BPA, inzonderheid :
‘...De geldende voorschriften zeggen dat i.v.m. de plaatsing der
hoofdgebouwen in eerste instantie dient rekening te worden gehouden
met de inplanting van de gebouwen in de directe omgeving, omwille van
het behoud van de privacy in de tuinzone. De afstand tussen de
voorgevelbouwlijn en de rooilijn is volgens de voorschriften voorzien op
maximaal 10 meter en de plaatsing t.o.v. de zijkavelgrenzen is minimaal
3 meter. Aangezien de te regulariseren woning tegen de rechter
perceelsgrens staat op een afstand van 22 meter achter de rooilijn is het
voorgestelde niet verenigbaar met de essentiële voorschriften van het
geldende B.P.A.
Het gebouw is oorspronkelijk opgericht bij een intussen gesloopte
woning en ligt dan ook in de zone die bestemd is om een berging op te
richten.
Door de vorm en afmeting van het perceel en door het samengaan met de
omgeving is het voorgestelde niet aanvaardbaar...’;
Gelet op de wens van de beroeper om gehoord te worden, dat alle partijen
werden opgeroepen; dat op het onderhoud van 20 mei 2004 mevrouw Reinhilde
Hendrix (aanvrager) is verschenen;
Gelet op het onderzoek dat ter plaatse werd ingesteld;
Overwegende dat het beroep ertoe strekt vergunning te verkrijgen voor de
regularisatie van een woning en bijhorende bergingen langs de Maststraat te
Neerpelt;
Overwegende dat ordening ter plaatse specifiek bepaald is met BPA ‘De
Grobben’, goedgekeurd bij ministerieel besluit van 9 september 2002; dat
volgens dit BPA het perceel gesitueerd is in ‘zone 9: zone aan kanaal’ subzone A;
Overwegende dat, ook al is de aanvraag niet in strijd met het gewestplan,
overeenkomstig artikel 19 van het koninklijk besluit van 28 december
betreffende de inrichting en de toepassing van de gewestplannen en
ontwerpgewestplannen, de vergunning slechts kan afgegeven worden zo de
uitvoering van de handelingen en werken verenigbaar is met de goede
plaatselijke ordening;
Overwegende dat de vergunning werd geweigerd door het college van
burgemeester en schepenen, wegens de strijdigheid met het geldende BPA;
Overwegende dat volgens de kadastrale schets, schetsjaar 1949, kwestieus
gebouw opgetrokken werd op het perceel van een reeds bestaande bebouwing
aan het jaagpad langs het kanaal; dat deze bestaande bebouwing een
woning-hoofdgebouw tegen de scheidsmuur van de woning op het links
naastgelegen perceel betrof; dat geruime tijd geleden (ca. 10 - 15 jaren volgens
inlichtingen van de gemeente) kwestieuze woning zonder voorafgaande
X-11.978-11.979-4/11
bouwvergunning gesloopt werd; dat de aanwezige bijgebouwen omgevormd
werden tot woning, in casu het voorwerp van huidige vergunningsaanvraag;
Overwegende dat de geldende voorschriften in verband met de inplanting
stellen dat voor de plaatsing der hoofdgebouwen in eerste instantie dient
rekening gehouden te worden met de inplanting van de gebouwen in de directe
omgeving omwille van de privacy in de tuinzone; dat de voorgevelbouwlijn van
de bebouwing op de aanpalende percelen bepalend is; dat de afstand tussen de
voorgevelbouwlijn en de rooilijn minimum 6 meter en maximum 10 meter
bedraagt; dat de plaatsing op een minimum afstand van 3 meter tot de
zijkavelgrens verplicht is;
dat huidige aanvraag een inplanting van de woning betreft met de voorgevel
op ruim 22 meter achter de rooilijn, naar perceelsdiepte verder dan de
achtergevel van de rechtsnaastgelegen woning gesitueerd, en met de
rechterzijgevel tot tegen de perceelsgrens; dat hieruit blijkt dat de aanvraag
strijdig is met de essentiële voorschriften van het BPA; dat ook het college de
aanvraag in dezelfde zin beoordeeld heeft en de vergunning rechtstreeks
geweigerd heeft;
Overwegende dat het standpunt van het college van burgemeester en
schepenen moet worden bijgetreden;
Overwegende dat in ondergeschikte orde dient opgemerkt dat, overeenkomstig de BPA-voorschriften, een stedenbouwkundige vergunning enkel kan
afgeleverd worden mits een gunstig advies van de Vlaamse Administratie
Waterinfrastructuur en Zeewezen en de Dienst der Scheepvaart; dat deze
adviezen niet werden ingewonnen gezien de vergunning rechtstreeks geweigerd
werd;
Overwegende dat het beroep niet kan worden ingewilligd”.
IV. Samenhang
4.
Aangezien beide identieke verzoekschriften gericht zijn tegen
hetzelfde besluit en de verzoekende partijen de beide aanvragers van de geweigerde
vergunning zijn is het aangewezen de zaken te voegen.
V. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
5.
aangevoerd:
In de verzoekschriften wordt het volgende eerste middel
“IV.1. Voorafgaand
De woning in kwestie is een tot woning omgebouwde stalling waarbij het
vroegere woninghoofdgebouw werd gesloopt. Bij de tot woning omgebouwde
stalling werden dan tevens twee bergingen in dezelfde stijl bijgebouwd.
Verzoeker heeft de oorspronkelijke woning met grond aangekocht op
11 december 1979. In 1988-1989 werden dan de veranderingswerken aangevat.
X-11.978-11.979-5/11
Tot aan de weigeringsbeslissing van de Gemeente Neerpelt van 13 oktober
2003 heeft de Gemeente deze toestand gedoogd.
Verzoeker heeft op 13 oktober 2003 via Architect Schildermans de
regularisatie van de uitgevoerde veranderingswerken aangevraagd bij de
Gemeente Neerpelt.
Diezelfde dag nog wordt door het College van Burgemeester en Schepenen
de vergunning geweigerd om reden dat de uitgevoerde werken strijdig zijn met
de voorschriften vastgelegd in het Bijzonder Plan van Aanleg .
Het perceel valt onder het BPA ‘De Grobben’ dat de volgende voorschriften
bevat:
- de afstand tussen de voorgevellijn van het hoofdgebouw en de rooilijn
mag maximaal 10 meter zijn
- de plaatsing tov. de zijkavelgrens moet minimaal 3 meter zijn.
Het gebouw in kwestie staat op de zijkavelgrens en ligt op 22 meter achter
rooilijn.
IV.2 Schending van art. 195 van het Vlaams decreet organisatie ruimtelijke
ordening van 18 mei 1999
Het perceel valt onder een bijzonder plan van aanleg. Door het College van
Burgemeester en Schepenen werd geen advies ingewonnen van de
Gemachtigde ambtenaar bij het bestuur van de Stedenbouw.
Het College van Burgemeester en Schepenen heeft er zich echter toe beperkt
vast te stellen dat de inplanting van het hoofdgebouw strijdig is met de
voorschriften van het BPA.
Verzoeker hadden weliswaar met hun aanvraag van 13 oktober 2003 ook
reeds gesteld dat er een onverenigbaarheid is met de bouwvoorschriften van het
BPA.
Maar, om de redenen duidelijk gemotiveerd in hun aanvraag, vroegen zij een
afwijking hiervan toe te staan en een regularisatie van de bestaande toestand toe
te kennen.
Verzoeker meent dat er sprake is van een schending van art. 195 van het
Vlaams decreet organisatie ruimtelijke ordening van 18 mei 1999.
Art. 195 van het Vlaams decreet organisatie ruimtelijke ordening van 18 mei
1999 stelt dat men kan afwijken van de voorschriften van het bijzonder plan
van aanleg :
• op gemotiveerd verzoek van de aanvrager;
• na een openbaar onderzoek.
Het gemotiveerd verzoek is voorhanden, zoals blijkt uit de stedenbouwkundige vergunningsaanvraag van architect SCHILDERMANS :
• de woning bestaat slechts uit één bouwlaag (...). De hinder voor de
buren is, door de inplanting op de kavelgrens, nagenoeg te
verwaarlozen wat betreft de bezonning.
• de rechtergevel van de woning is ingeplant op de kavelgrens. De
ramen in deze gevel zijn geblindeerd en houden dus geen gevaar in
voor de privacy van de buren langs die zijde. Langs die zijde is er
overigens maar één klein, smal raampje (nl. van de badkamer) dat
geblindeerd is.
• Wat betreft de afmetingen (bouwdiepte en -hoogte), dakvorm,
kroonlijsthoogte, en materiaalgebruik, voldoet de woning volledig aan
de bebouwingsvoorschriften.
• Het betrokken gebouw dateer(t) van vóór 1949 (...). Aangezien het
betrokken pand dus gebouwd is vóór 1962 kan dit als vergund
beschouwd worden.
• De woning is opgetrokken uit duurzame en esthetisch verantwoorde
materialen. De woning en de bijhorende berging vormen als object
enen harmonieus en esthetisch afgewerkt geheel. De te regulariseren
X-11.978-11.979-6/11
objecten zorgen voor een positief straatbeeld en versterken de
aanwezige beoogde kleinschaligheid (...).
Daarenboven is er geen sche(n)ding van de privacy langs de andere zijde van
de perceelsgrens. De woning van de buren aldaar is ook gelegen tegen de
perceelsgrens met het perceel van verzoeker, en dit gebouw heeft een blinde
muur naar de woning van verzoeker toe. Deze woning van de buren ligt
overigens nog meer naar achter (dus nog verder van de rooilijn en zelfs tegen
het jaagpad- en is ook vergund).
Het gebouw op zich staat er minstens reeds sedert 1935. Toen is het
toenmalige hoofdgebouw (dat nu gesloopt is) en het bijgebouw (dat nu woning
is) aangekocht door mevr. Maria HEMDRIX van wie verzoeker het op
11 december 1979 (...) hebben gekocht. De werken waarvan de regularisatie nu
gevraagd wordt zijn uitgevoerd in 1988-1989. De oorspronkelijke stalling werd
gerenoveerd en er werden twee kleine bergingen bijgebouwd in dezelfde stijl.
Er werd nooit enige opmerking gemaakt, noch enige vordering gesteld door de
gemeente. Nochtans is dit gebouw als dusdanig bewoond sedert 1988-1989 en
is het deze toestand die geregulariseerd moet worden.
Als dusdanig hadden zowel de gemeente Neerpelt als de Bestendige
Deputatie bij de Provincieraad te Limburg in graad van beroep moeten
vaststellen dat er een gemotiveerd verzoek is van de aanvrager om af te wijken
van de voorschriften van een bijzonder plan van aanleg.
Beiden hadden derhalve een openbaar onderzoek moeten gelasten. Alzo had
zowel de gemeentelijke overheid als de Bestendige Deputatie bij de
Provincieraad te Limburg kunnen oordelen of er kon worden afgeweken van de
perceelsafmetingen, de afmetingen en de plaats van de bouwwerken, zoals
voorgeschreven in het bijzonder plan van aanleg ‘De Grobben’ in het bijzonder
de volgende voorschriften :
• de afstand tussen de voorgevellijn van het hoofdgebouw en de rooilijn,
maximaal bepaald op 10 m
• de plaatsing ten opzichte van de zijkavelgrens van minimaal 3 m
Het werkwoord ‘kunnen’ in het Vlaams decreet organisatie ruimtelijke
ordening van 18 mei 1999 doelt op het al dan niet verlenen van een
stedenbouwkundige vergunning. Wanneer echter een gemotiveerd verzoek van
de aanvrager wordt ingediend, dient er een openbaar onderzoek te worden
georganiseerd.
Als dusdanig had de Bestendige Deputatie bij de Provincieraad te Limburg
de gemeente Neerpelt moeten gelasten om een openbaar onderzoek te
organiseren. Vervolgens had de Bestendige Deputatie bij de Provincieraad te
Limburg met kennis van zaken in het kader van het openbaar onderzoek kunnen
oordelen of er al dan niet een stedenbouwkundige vergunning kan worden
verleend overeenkomstig art. 195 van het Vlaams decreet organisatie
ruimtelijke ordening van 18 mei 1999.
Thans hebben de gemeente Neerpelt en de Bestendige Deputatie bij de
Provincieraad te Limburg de administratieve rechtsgang van verzoeker
verhinderd. Wanneer men anders zou redeneren, betreft het een interpretatie die
indruist tegen art. 18 van de Grondwet, de zogenaamde burgerlijke dood.
Derhalve dient art. 150 van het Vlaams decreet organisatie ruimtelijke
ordening als dusdanig te worden geïnterpreteerd dat er hoe dan ook een
openbaar onderzoek diende georganiseerd te worden alvorens men beslist al
dan niet in te gaan op het verlenen van een stedenbouwkundige vergunning
overeenkomstig art. 195 Vlaams decreet organisatie ruimtelijke ordening van
18 mei 1999.
De bestreden beslissing heeft derhalve bovenvermeld wetsartikel ernstig
geschonden”.
X-11.978-11.979-7/11
Beoordeling
6.
De verwerende partij merkt terecht op dat bij het beoordelen van
onderhavige aanvraag niet artikel 195 van het decreet van 18 mei 1999 houdende
de organisatie van de ruimtelijke ordening, dat overigens werd opgeheven door het
decreet van 21 november 2003 houdende wijziging van het decreet van 18 mei 1999
houdende de organisatie van de ruimtelijke ordening en van het decreet betreffende
de ruimtelijke ordening, gecoördineerd op 22 oktober 1996, doch wel het als volgt
luidende artikel 49 van het decreet betreffende de ruimtelijke ordening,
gecoördineerd op 22 oktober 1996 (hierna: het gecoördineerde decreet), toepasselijk
was:
“Op met redenen omkleed voorstel van het college van burgemeester en
schepenen kan de Vlaamse regering of de gemachtigde ambtenaar afwijkingen
toestaan van de voorschriften van een door de Vlaamse regering goedgekeurd
bijzonder plan van aanleg en van de voorschriften van een
verkavelingsvergunning, enkel wat de perceelsafmetingen, de afmetingen en de
plaatsing van de bouwwerken, alsmede de voorschriften in verband met hun
uiterlijk betreft”.
7.
Artikel 49 van het gecoördineerde decreet maakt geen gewag van
een gemotiveerd verzoek van de aanvrager of van een openbaar onderzoek.
Zelfs al kan een aanvraag enkel worden ingewilligd dan na een
openbaar onderzoek, toch volgt daaruit niet dat, zoals de verzoekende partijen
voorhouden, de vergunningverlenende overheid ertoe gehouden zou zijn een
openbaar onderzoek te organiseren omdat de aanvrager zich op artikel 49 van het
gecoördineerde decreet beroept.
In het onderhavige geval bestond er geen verplichting om een
openbaar onderzoek te organiseren aangezien de vergunningverlenende overheid de
vergunning heeft geweigerd. Wanneer, zoals in onderhavig zaak, de
vergunningverlenende overheid een dwingende reden ziet om de aanvraag te
weigeren is het houden van een openbaar onderzoek daarenboven nutteloos omdat
de overheid de vergunning hoe dan ook zal weigeren.
8.
De bepaling van artikel 49 van het gecoördineerde decreet is een
uitzonderingsbepaling en moet als zodanig restrictief worden geïnterpreteerd.
Op grond van artikel 49 van het gecoördineerde decreet is de
bevoegdheid van de overheid om afwijkingen van de voorschriften van een
bijzonder plan van aanleg toe te staan aan een dubbele restrictie onderworpen, met
name dat de afwijkingen enkel betrekking mogen hebben op de perceelsafmetingen,
X-11.978-11.979-8/11
alsmede op de afmetingen, de plaatsing en het uiterlijk van de gebouwen, en dus niet
op de bestemming, en dat geen afwijkingen mogen worden toegestaan die afbreuk
doen aan de essentiële gegevens van het bijzonder plan van aanleg, dit wil zeggen,
die niet geacht kunnen worden in overeenstemming te zijn met de algemene
strekking van het bijzonder plan van aanleg.
9.
Het is niet betwist dat het tot woning dienende hoofdgebouw is
ingeplant op 22 meter achter de rooilijn en tegen de rechter perceelgrens, daar waar
het BPA respectievelijk een maximum van 10 meter achter de rooilijn en een
bouwvrije strook tussen het hoofdgebouw en de laterale perceelgrenzen van 3 meter
voorziet.
In het in het bestreden besluit geciteerde weigeringsbesluit van de
gemeente wordt overwogen dat de woning door haar inplanting “ligt (...) in de zone
die bestemd is om een berging op te richten”. In het bestreden besluit oordeelt de
vergunningverlenende overheid dat de aanvraag door de hiervoor genoemde
karakteristieken “strijdig is met de essentiële voorschriften van het BPA”. Dit
oordeel impliceert dat er geen afwijking op grond van artikel 49 van het
gecoördineerde decreet kon worden verleend.
10.
De onwettigheid van dit oordeel wordt niet aangetoond door de
in de verzoekschriften aangehaalde feitelijke elementen, zoals het feit dat het gaat
om een tot woning verbouwde stalling die er minstens sedert 1935 staat, dat het
raampje van de rechtergevel geblindeerd is of dat de woning op het links aanpalende
perceel tot in de perceelgrens komt.
Er valt niet in te zien hoe de bestreden beslissing tot weigering
van een stedenbouwkundige vergunning gelijk zou zijn te stellen met de burgerlijke
dood in de zin van artikel 18 van de Grondwet.
11.
De verzoekende partijen geven op onontvankelijke wijze een
nieuwe draagwijdte aan hun middel door in de laatste memorie voor te houden dat
niet blijkt dat de gevraagde afwijking aanleiding zou geven tot een oneigenlijke
wijziging van het BPA, af zou wijken van de “basisfilosofie” van het BPA of strijdig
zou zijn met de goede ruimtelijke ordening, in de zin van de omzendbrief R0/98/03
over de toepassing van artikel 49 van het gecoördineerde decreet.
12.
Het eerste middel is niet gegrond.
X-11.978-11.979-9/11
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
13.
aangevoerd:
In de verzoekschriften wordt het volgende tweede middel
“IV.3. Sche(n)ding van de motiveringswet van 29 juli 1991, in het bijzonder
art. 3
Bij gebreke van openbaar onderzoek, zoals weergegeven in het eerste
middel, wordt er uiteraard ook niet gemotiveerd waarom er geen afwijking
mogelijk was van het BPA ‘De Grobben’.
In ondergeschikte orde zou verzoeker nog kunnen verstaan dat de gemeente
Neerpelt en de Bestendige Deputatie bij de Provincieraad te Limburg in graad
van beroep zou overwegen geen openbaar onderzoek te organiseren, daar er hoe
dan ook nooit of te nimmer een afwijking zou kunnen toegekend worden
overeenkomstig art. 195 van het Vlaams decreet organisatie ruimtelijke
ordening.
Een dergelijke motivatie is hoe dan ook niet voorhanden.
Het is bijzonder driest vast te stellen dat de gemeente Neerpelt op 13 oktober
2003 een ontvangstbewijs verschaft aan architect SCHILDERMANS met
betrekking tot de regularisatievergunning en diezelfde dag nog beslist dat de
stedenbouwkundige vergunning hoe dan ook moet worden geweigerd, zonder
het voorafgaandelijk organiseren van een openbaar onderzoek en het evenmin
motiveren waarom het niet plaatsvindt.
De weigering van de stedenbouwkundige vergunning is als dusdanig niet
voldoende in rechte en in feite gemotiveerd”.
Beoordeling
14.
Bij de beoordeling van het eerste middel is gebleken dat het
bestreden besluit formele motieven bevat op grond waarvan de vergunningverlenende overheid tot het oordeel is gekomen dat er geen afwijking op grond van
artikel 49 van het gecoördineerde decreet kon worden verleend (nr. 9). Het middel
mist feitelijke grondslag in zoverre erin wordt voorgehouden dat dergelijke
motieven in het bestreden besluit ontbreken.
15.
Bij de beoordeling van het eerste middel is ook gebleken dat er
in het onderhavige geval geen verplichting bestond om een openbaar onderzoek te
organiseren en dat het houden van een dergelijk onderzoek daarenboven nutteloos
zou zijn geweest (nr. 7). In die omstandigheden volgt, anders dan de verzoekende
partijen voorhouden, uit de ontstentenis van een openbaar onderzoek en van formele
motivering daaromtrent niet dat de bestreden weigeringsbeslissing onvoldoende zou
zijn gemotiveerd.
X-11.978-11.979-10/11
Het tweede middel is niet gegrond.
BESLISSING
- De zaken A. 153.555/X-11.978 en A. 153.556/X-11.979 worden gevoegd.
- De Raad van State verwerpt de beroepen.
- De verzoekende partijen worden verwezen in de kosten van de beroepen tot
nietigverklaring, begroot op 350 euro, ieder voor de helft.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van zeven december
2009, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Roger Stevens,
Johan Bovin,
Jan Clement,
met bijstand van
Greta Scheveneels,
De griffier
Greta Scheveneels
kamervoorzitter,
staatsraad,
staatsraad,
griffier.
De voorzitter
Roger Stevens
X-11.978-11.979-11/11