Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2010:ARR.201.819 (2010-03-10)
Sommaire (FR) :
Arrêt no 201.819 du 10 mars 2010 Affaires sociales et santé publique
- Divers (affaires sociales et santé publique) Décision : Annulation
Jonction Publication Rejet pour le surplus
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 201.819 van 10 maart 2010 Sociale zaken en volksgezondheid -
Varia (sociale zaken en volksgezondheid) Beslissing : Vernietiging Samenvoeging
bekendmaking Verwerping overige
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
Nederlandse tekst (titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973)
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
ARREST
Nr. 201.819 van 10 maart 2010
G./A. 184.657/VI-17.482
G./A. 184.662/VI-17.483
In zake:
1.de naamloze vennootschap ROCCO FORTE & FAMILY,
G./A/ 184.657/VI-7.482
2. de naamloze vennootschap MARTIN'S HOTEL,
G./A. 184.662/VI-17.483
die woonplaats hebben gekozen bij
Mr. William PISSOORT, advocaat,
Keizerslaan 24
1000 Brussel,
tegen:
- de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de Vice-Eerste
Minister en Minister van Tewerkstelling en Gelijke Kansen,
belast met het Migratie-en Asielbeleid,
- de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de Vice-Eerste
Minister en Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid,
belast met de Maatschappelijke Integratie,
die woonplaats hebben gekozen bij
Mr. Luc DEPRE en
Mr. Pierre SLEGERS, advocaten,
Terhulpsesteenweg 178
1170 Brussel.
DE RAAD VAN STATE, VIe KAMER,
Gezien het op 3 augustus 2007 ingediende verzoekschrift, waarbij
de naamloze vennootschap ROCCO FORTE & FAMILY de nietigverklaring vordert
van "het koninklijk besluit van 30 april 2007 tot wijziging van de artikelen 8quater,
25, 31bis en 32 van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot uitvoering van
de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944
betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders, en de artikelen 5bis en
9septies van het koninklijk besluit van 5 november 2002 tot invoering van een
VI - 17.482 - 17.483 - 1/34
onmiddellijke aangifte van tewerkstelling, met toepassing van artikel 38 van de wet
van 26 juli 1996 tot modernisering van de sociale zekerheid en tot vrijwaring van de
leefbaarheid van de wettelijke pensioenstelsels", bekendgemaakt in het Belgisch
Staatsblad van 5 juni 2007 (G./A.184.657/VI-17.482);
Gezien het op 3 augustus 2007 ingediende verzoekschrift, waarbij
de naamloze vennootschap MARTIN'S HOTEL de nietigverklaring vordert van
hetzelfde koninklijk besluit (G./A.184.662/VI-17.483);
Gezien de regelmatig uitgewisselde memories van antwoord en
van wederantwoord;
Gezien de verslagen van mevr. WILLEMART, adjunct-auditeur
bij de Raad van State;
Gelet op de kennisgevingen van de verslagen aan de partijen en
gezien de laatste memories;
Gelet op de beschikkingen van 1 februari 2010 waarvan aan de
partijen kennis is gegeven en waarbij wordt bepaald dat de zaken voorkomen op de
terechtzitting van 3 maart 2010;
Gehoord het verslag van de heer LEWALLE, staatsraad;
Gehoord de opmerkingen van Mr. Geoffr oy GENERET, die voor
de verzoekende partijen verschijnt en van Mr. Bruno FONTEYN, loco
Mr. Luc DEPRE en Mr. Pierre SLEGERS, advocaat, die voor de verwerende partij
verschijnt;
Gehoord het eensluidend advies van mevr. WILLEMART,
auditeur;
Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van
State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
Overwegende dat de verzoekschriften de nietigverklaring
vorderen van hetzelfde koninklijk besluit; dat ze steunen op dezelfde middelen; dat
er grond is om ze samen te voegen;
VI - 17.482 - 17.483 - 2/34
Overwegende dat de feiten die dienstig zijn voor het onderzoek
van de verzoekschriften als volgt luiden:
- Op 21 december 2006 heeft de Ministerraad een globaal
voorstel van oplossing inzake DIMONA en de forfaits in de horecasector
goedgekeurd.
In de Ministerraad is besloten om de Nationale Arbeidsraad en
paritair comité nr. 302 voor het hotelbedrijf gelijktijdig te raadplegen.
Op 30 januari 2007 is een ontwerp van koninklijk besluit in die
zin toegezonden aan de Nationale Arbeidsraad.
"Aangezien het paritair comité voor het hotelbedrijf niet tot een
unaniem advies is gekomen", is een aangepaste versie van het ontwerp op
21 maart 2007 voorgelegd aan de Nationale Arbeidsraad.
Bovendien had de Nationale Arbeidsraad op 19 maart 2007 een
verzoek ontvangen om advies over een ontwerp van ministerieel besluit tot
wijziging van de forfaitaire daglonen voor de berekening van de bijdragen voor
sociale zekerheid, inzonderheid verschuldigd voor de handarbeiders wier loon
geheel of gedeeltelijk bestaat uit fooien of bedieningsgeld.
De commissie Individuele Arbeidsverhoudingen van de Nationale
Arbeidsraad is belast met het onderzoek van deze ontwerpen.
Ze is op 22 maart 2007 bijeengekomen.
Op voorstel van deze commissie heeft de Nationale Arbeidsraad
op 30 maart 2007 zijn advies uitgebracht.
- Op 13 april 2007 is het ministerieel besluit aangenomen tot
wijziging van het ministerieel besluit van 21 december 2001 tot vaststelling van de
forfaitaire daglonen voor de berekening van de bijdragen voor sociale zekerheid
verschuldigd voor de handarbeiders wier loon geheel of gedeeltelijk uit fooien of
bedieningsgeld
bestaat,
evenals
voor
de
werknemers
die
door
een
arbeidsovereenkomst voor de zeevissers zijn verbonden .
VI - 17.482 - 17.483 - 3/34
Dit besluit is bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad van
27 april 2007.
Daarin staat het volgende te lezen:
"
Artikel 1 van het ministerieel besluit van 21 december 2001 [...] wordt
vervangen als volgt:
« Artikel 1. § 1. De forfaitaire daglonen, die in aanmerking moeten worden
genomen voor de berekening van de bijdragen voor sociale zekerheid van de
handarbeiders wier loon geheel of gedeeltelijk uit fooien of bedieningsgeld
bestaat, en van hun werkgevers die ressorteren onder het Paritair comité voor
het hotelbedrijf, worden vastgesteld als volgt:
Functie
[...]
Basis forfaits
[...]
Forfaits van toepassing vanaf 1 april 2007
18 - 22 jaar
Vanaf 22 jaar
[...]
[...]
§ 2. Wat de werknemers betreft vanaf de leeftijd van 15 jaar en die niet de volle
leeftijd van 18 jaar hebben bereikt, worden de bijdragen berekend op de
basisforfaits bedoeld in § 1 van dit artikel, behalve wanneer deze forfaitaire
bedragen lager zijn dan een percentage van het gewaarborgd gemiddeld
minimum maandinkomen dat van toepassing is op 21 jaar; in dit laatste geval
worden de bijdragen berekend op dit laatste bedrag.
Het percentage van het gewaarborgd gemiddeld minimum maandinkomen van
het voorgaande lid bedraagt :
1°/ 70 % wanneer de leeftijd van de werknemer 15 jaar is;
2°/ 80 % wanneer de leeftijd van de werknemer 16 jaar is;
3°/ 90 % wanneer de leeftijd van de werknemer 17 jaar is.
§ 3. Voor de toepassing van dit artikel, is de leeftijd die in aanmerking wordt
genomen de leeftijd die de werknemer bereikt heeft op de laatste dag van het
kwartaal in de loop waarvan hij is aangegeven.
§ 4. In afwijking van de bepalingen van de §§ 1 en 2 van dit besluit, zijn de
forfaitaire daglonen :
1/ In de bars, voor wat betreft de Hulp-barman/Hulp-barmeid : euro 61,14
wanneer de werknemer een leeftijd heeft tussen 18 jaar en 20 jaar niet
inbegrepen en euro 56,26 wanneer hij/zij jonger is dan 18 jaar;
2/ In de hotels, voor wat betreft de functie van Kamerjongen/Kamermeisje :
euro 58,88 wanneer de werknemer de leeftijd van 19 jaar niet heeft bereikt.
§ 5. In deze forfaitaire lonen is het percentage, bepaald bij artikel 19, § 1,
tweede lid van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot uitvoering van
de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944
betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders niet inbegrepen. »
Art. 2. Artikel 1, eerste lid, B, van hetzelfde ministerieel besluit van
21 december 2001 wordt opgeheven.
Art. 3. Dit besluit treedt in werking op 1 april 2007".
VI - 17.482 - 17.483 - 4/34
De aanhef van dit ministerieel besluit bevat onder meer de
volgende passages:
"
Gelet op de hoogdringendheid gemotiveerd door het feit dat de verhoging van
het bedrag van de forfaitaire lonen in de sociale zekerheid wordt uitgevoerd
zodat de werknemers zonder onderbreking kunnen genieten van sociale rechten;
Dat het gewaarborgd gemiddeld minimum maandinkomen waarop de verhoging
van de forfaitaire lonen van het huidige besluit gebaseerd is, wordt aangepast op
1 april 2007;
Dat de berekening van de sociale zekerheidsbijdragen gebeurt op basis van
kwartaalgegevens, waaronder in het bijzonder de forfaitaire lonen beoogd in het
huidige besluit, en dat het bijgevolg past dat dit besluit ten laatste in werking
treedt de eerste dag van het volgende kwartaal, ofwel 1 april 2007;
Gelet op het advies nr. 42.714/1 van de Raad van State, gegeven op 3 april 2007,
met toepassing van artikel 84, § 1, eerste lid, 2°/ van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State,
[...]
Overwegende dat in zijn voornoemd advies de Raad van State vaststelt dat het
besluit tot 1 april 2007 terugwerkt en dat de terugwerkende kracht enkel onder
bepaalde voorwaarden toelaatbaar is;
Dat het advies van de Nationale Arbeidsraad alsook de collectieve
arbeidsovereenkomst nr. 43nonies dateren van 30 maart 2007; dat in zijn advies
de Nationale Arbeidsraad zijn akkoord betuigt ten aanzien van de beperking van
het gebruik van de forfaitaire daglonen tot het paritair comité voor het
hotelbedrijf; dat de terugwerkende kracht theoretisch is in de mate dat de
forfaitaire daglonen moeten bekend zijn op het moment van de berekening van
de lonen met betrekking tot de maand april, dit wil zeggen tegen einde
april 2007; dat het besluit vóór de berekening van deze lonen zal verschijnen en
dus geen terugwerkende kracht zal hebben; dat het onmogelijk was het besluit
te treffen vóór het voltooien van de raadplegingsprocedure voorzien in de
wetgeving met betrekking tot de sociale zekerheid".
- Het ontwerp dat ontstaan moest geven aan het bestreden
koninklijk besluit is op de agenda geplaatst van de Ministerraad van 20 april 2007,
die het volgende heeft besloten:
"
Na het advies van de Raad van State, dat zal worden gevraagd met toepassing
van artikel 84, § 1, eerste lid, 2/, van de gecoördineerde wetten op de Raad van
State, kunnen de ontwerpen [...] ter ondertekening worden voorgelegd aan het
Staatshoofd".
- Dezelfde dag, op 20 april 2007, is de afdeling Wetgeving van
de Raad van State verzocht om binnen een termijn van vijf werkdagen een advies
uit te brengen over zeven ontwerpen van koninklijk en ministerieel besluit die
verband houden met elkaar.
Op 24 april 2007 heeft ze het volgende advies uitgebracht dat
onder meer betrekking heeft op het ontwerp dat ontstaan moest geven aan het
bestreden koninklijk besluit:
"
[...]
VI - 17.482 - 17.483 - 5/34
Volgens artikel 84, § 1, eerste lid, 2/, van de gecoördineerde wetten op de Raad
van State moeten in de adviesaanvraag de redenen worden opgegeven tot
staving van het spoedeisende karakter ervan.
In het onderhavige geval wordt het verzoek om spoedbehandeling in de
adviesaanvraag voor elk van de zeven ontwerpen van koninklijk of ministerieel
besluit op omstandige wijze gemotiveerd.
[...]
Overeenkomstig artikel 84, § 3, eerste lid, van de gecoördineerde wetten op de
Raad van State, heeft de afdeling Wetgeving zich moeten beperken tot het
onderzoek van de bevoegdheid van de steller van de handeling, van de
rechtsgrond, alsmede van de vraag of aan de voorgeschreven vormvereisten is
voldaan.
Het was, binnen het gegeven tijdsbestek en gelet op de intense bevraging van
de afdeling Wetgeving, voor deze niet mogelijk om een grondig onderzoek aan
de ontwerpen te wijden. Uit de vaststelling dat over een bepaling in dit advies
niets wordt gezegd, mag bijgevolg niet zonder meer worden afgeleid dat er niets
over gezegd kan worden en, indien er wel iets wordt gezegd, dat er niets meer
over te zeggen valt.
BEVOEGDHEID EN VORMVEREISTEN
Met betrekking tot de bevoegdheid van de steller van de handeling en de
voorgeschreven vormvereisten zijn binnen het gegeven tijdsbestek bij geen van
de zeven voorgelegde ontwerpen van koninklijk of ministerieel besluit
opmerkingen te maken.
RECHTSGROND VAN DE ONTWERPEN
Ontwerp 42.873/1
De ontworpen regeling vindt rechtsgrond in de wetsbepalingen vermeld in het
eerste, het tweede en het derde lid van de aanhef, alsmede, voor wat artikel 5
van het ontwerp betreft, in artikel 12ter van het koninklijk besluit van
5 november 2002 . Van laatstgenoemde bepaling zal bijgevolg eveneens
melding moeten worden gemaakt in het vijfde lid van de aanhef, waarin reeds
aan dat besluit wordt gerefereerd.
[...]
TERUGWERKENDE KRACHT
Met uitzondering van de artikelen 2, 4, 5, 6, 7 en 10 van het ontwerp 42.873/1
en van het ontwerp 42.876/1 treden de voorgelegde ontwerpen van koninklijk
of ministerieel besluit retroactief in werking, hetzij op 1 januari 2007, hetzij op
1 april 2007.
In dat verband dient eraan te worden herinnerd dat het verlenen van
terugwerkende kracht aan besluiten slechts toelaatbaar is ingeval voor de
retroactiviteit een wettelijke grondslag bestaat, de retroactiviteit betrekking heeft
op een regeling die met inachtneming van het gelijkheidsbeginsel voordelen
toekent of in zoverre de retroactiviteit noodzakelijk is voor de goede werking
van de diensten en daardoor, in beginsel, geen verkregen situaties worden
aangetast.
Enkel indien de ontworpen regelingen kunnen worden ingepast in één van de
hiervoor vermelde gevallen, kan de terugwerkende kracht worden gebillijkt.
[...]".
VI - 17.482 - 17.483 - 6/34
- Aan de bestreden handeling gaat een verslag aan de Koning
vooraf waarin het volgende wordt vermeld:
"
[...]
Het besluit dat wij de eer hebben Uwe Majesteit ter ondertekening voor te
leggen, heeft als doel verschillende wijzigingen aan te brengen in de berekening
van de socialezekerheidsbijdragen, enerzijds, voor handarbeiders wier loon
geheel of gedeeltelijk uit fooien of bedieningsgeld bestaat en, anderzijds, voor
de gelegenheidswerknemers in de sector van het hotelbedrijf.
Dit besluit voert het akkoord uit dat met de sociale partners werd gesloten en
waarover de Nationale Arbeidsraad een advies heeft verstrekt.
HOOFDSTUK 1. - De handarbeiders wier loon geheel of gedeeltelijk uit fooien
of bedieningsgeld bestaat
De socialezekerheidsbijdragen verschuldigd voor werknemers wier loon geheel
of gedeeltelijk uit fooien bestaat, zullen worden berekend, naargelang het geval,
ofwel op basis van forfaitaire daglonen, ofwel op basis van reële lonen.
Het gebruik van forfaitaire daglonen zal enkel mogelijk zijn indien de
werknemer wiens loon geheel of gedeeltelijk uit fooien bestaat één van de
functies uitoefent die door de Minister van Sociale Zaken zijn bepaald en is
tewerkgesteld door een werkgever die ressorteert onder de bevoegdheid van de
paritaire comités of subcomités die door de Minister van Sociale Zaken zijn
bepaald. In de andere situaties (de werknemer wier loon geheel of gedeeltelijk
uit fooien of bedieningsgeld bestaat oefent een functie uit die niet is vermeld in
het besluit van de Minister van Sociale Zaken of is tewerkgesteld door een
werkgever die ressorteert onder een paritair comité of subcomité dat niet is
vermeld in het besluit van de Minister van Sociale Zaken), zullen de
socialezekerheidsbijdragen worden berekend op basis van de reële lonen van de
werknemer, met twee minimumbedragen : het gewaarborgd gemiddeld
minimummaandinkomen (GGMMI) en het sectoraal conventioneel loon dat op
hem van toepassing is.
De forfaitaire daglonen worden door de Minister van Sociale Zaken vastgelegd.
Terwijl de forfaitaire daglonen voorheen werden bepaald in het kader van een
werktijdregeling van 6 dagen per week, zijn ze voortaan bepaald in het kader
van een regeling van 5 dagen per week. Een vermindering met 16,7 % van de
forfaits is voorzien wanneer de effectieve werktijdregeling van de werknemer
6 dagen per week bedraagt. In het kader van de huidige reglementering, wanneer
de werknemer zijn prestaties met 1/5 verminderde in het kader van de
reglementering " tijdskrediet", stemden de forfaitaire daglonen aangegeven voor
de sociale zekerheid niet overeen met 80 % van die van een voltijds werknemer,
maar met 66,66 %. De wijziging die het koninklijk besluit aanbrengt, maakt een
einde aan deze onregelmatigheid.
Met het oog op een betere sociale bescherming van werknemers die voor de
sociale zekerheid zijn aangegeven op basis van forfaitaire daglonen, voeren §§ 2
en 3 van artikel 1 nieuwigheden in.
Paragraaf 2 bepaalt dat de forfaitaire daglonen vanaf 1 april 2007 niet langer
minder mogen bedragen dan het gewaarborgd gemiddeld
minimummaandinkomen (GGMMI). De forfaitaire daglonen worden dus vanaf
1 april 2007 gelijkgesteld met het GGMMI.
Paragraaf 3 voert hetzelfde voormeld principe in, maar ten opzichte van de
conventionele lonen van de betrokken sectoren, en dit vanaf 1 juli 2007. Voor
de sector van het hotelbedrijf zal de gelijkstelling met deze conventionele lonen
VI - 17.482 - 17.483 - 7/34
evenwel in fasen moeten verlopen, die bij een besluit van de Minister van
Sociale Zaken worden vastgelegd, en dit uiterlijk op 1 oktober 2008.
Vanaf 1 oktober 2008 zullen de forfaitaire daglonen op basis waarvan de
socialezekerheidsbijdragen en de sociale uitkeringen worden berekend,
bijgevolg niet meer minder mogen bedragen dan noch het GGMMI, noch de
conventionele lonen.
Paragraaf 4 heeft betrekking op werknemers tewerkgesteld in het kader van een
deeltijdse wekelijkse werktijdregeling, waarbij prestaties verricht in
onderbroken dienst altijd worden beschouwd als voltijdse prestaties. Gelet op
de gelijkstelling van daglonen met het GGMMI en met de conventionele lonen,
voert § 4 het principe van evenredige berekening in. De nadere regels voor deze
evenredige berekening moeten in een besluit van de Minister van Sociale Zaken
worden vastgelegd.
De nieuwigheid van § 5 neemt alle twijfel weg in verband met de vraag of
socialezekerheidsbijdragen moeten worden berekend op de eindejaarspremie
wanneer het loon van de werknemer geheel of gedeeltelijk uit fooien of
bedieningsgeld bestaat. Dit zal voortaan altijd het geval zijn.
HOOFDSTUK 2. - De gelegenheidswerknemers
Het besluit wijzigt de regeling voor de gelegenheidswerknemers niet, zoals ze
werd aangepast bij koninklijk besluit van 21 april 2007 wat betreft de land- en
tuinbouwsector. Met het oog op een betere leesbaarheid van de reglementering
worden sommige bepalingen van het koninklijk besluit van 28 november 1969
en van het koninklijk besluit van 5 november 2002 evenwel integraal vervangen.
Met hetzelfde doel waarnaar werd verwezen in Hoofdstuk 1, namelijk een betere
sociale bescherming van de werknemers, wordt de regeling voor de
gelegenheidswerknemers in de sector van het hotelbedrijf herzien.
De regeling van de "super extra's" voorzien in artikel 8quater van het koninklijk
besluit van 28 november 1969 tot uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot
herziening van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de
maatschappelijke zekerheid der arbeiders wordt op 1 juli 2007 afgeschaft.
Het ging om gelegenheidswerknemers in dienst genomen voor een
maximumduur van twee opeenvolgende dagen bij dezelfde werkgever die
ressorteert onder het Paritair comité voor het hotelbedrijf in het kader van een
arbeidsovereenkomst gesloten voor een bepaalde tijd of van een
arbeidsovereenkomst gesloten voor een duidelijk omschreven werk, en
tewerkgesteld door werkgevers die ressorteren onder voormeld paritair comité
gedurende maximum 45 arbeidsdagen per kalenderjaar. Deze werknemers waren
niet onderworpen aan alle socialezekerheidsregelingen en de
socialezekerheidsbijdragen - en bijgevolg de sociale uitkeringen - werden
berekend op basis van een forfaitaire dagloon van 21 euro. Sedert 1 juli 2006
moesten de werkgevers van deze werknemers een dagelijkse DIMONA-aangifte
doen met vermelding van de begin- en einduren van de prestaties.
De gelegenheidswerknemers van de sector van het hotelbedrijf zijn voortaan
onderworpen aan alle socialezekerheidsregelingen, met inbegrip van de
jaarlijkse vakantie waaruit ze voorheen waren uitgesloten. Daarenboven wordt
het forfaitair dagloon dat in het kader van de sociale zekerheid in aanmerking
wordt genomen, herzien.
De gelegenheidswerknemer wordt gedefinieerd als de werknemer in dienst
genomen voor een maximumduur van twee opeenvolgende dagen bij een
werkgever die ressorteert onder het Paritair comité voor het hotelbedrijf, in het
kader van een arbeidsovereenkomst gesloten voor een bepaalde tijd of van een
VI - 17.482 - 17.483 - 8/34
arbeidsovereenkomst gesloten voor een duidelijk omschreven werk en voor wie
de werkgever een dagelijkse DIMONA-aangifte moet doen.
Wat de socialezekerheidsbijdragen betreft, maakt het koninklijk besluit in de
sector van het hotelbedrijf een onderscheid tussen verschillende categorieën van
gelegenheidswerknemers.
- Voor de gelegenheidswerknemer voor wie de werkgever een volledige
DIMONA-aangifte doet, namelijk de aangifte van het begin- en einduur van de
prestatie, zullen zijn socialezekerheidsbijdragen op basis van zijn reëel loon
worden berekend.
Indien het loon van de gelegenheidswerknemer voor wie de werkgever de
volledige DIMONA-aangifte doet uit fooien of bedieningsgeld bestaat, en voor
zover de werkgever ressorteert onder het Paritair comité voor het hotelbedrijf
en de werknemer een functie uitoefent die door de Minister van Sociale Zaken
is bepaald in het kader van artikel 25, § 1 van het koninklijk besluit, zullen de
socialezekerheidsbijdragen worden berekend op basis van dezelfde forfaits als
degene die zijn vastgelegd bij toepassing van voormeld artikel 25, § 1, verhoogd
met 6 of 12 euro, naargelang de prestaties worden verricht, enerzijds, op
zaterdag of de dag vóór een feestdag of, anderzijds, op zondag of een feestdag.
- Voor de gelegenheidswerknemer voor wie de werkgever de "DIMONA light"
aangifte doet, namelijk de aangifte van het beginuur van de prestatie en van een
tijdsblok van 5 uur (zie hieronder voor uitleg over het systeem van het tijdsblok)
en voor zover hij geen prestaties verricht in onderbroken dienst, zullen zijn
socialezekerheidsbijdragen op basis van de volgende forfaits worden berekend:
- 32,93 euro;
- 38,93 euro wanneer de prestaties worden verricht op zaterdag of de dag vóór
een feestdag;
- 44,93 wanneer de prestaties worden verricht op zondag of een feestdag.
Het bedrag van 32,93 euro is een bedrag bekomen door toepassing van de
minimumlonen van het sectoraal loonrooster van het Paritair Comité 302
(horeca), geïndexeerd op 1 januari 2007, en dit voor de 38-urenweek en
rekening houdend met de gemiddelde duur van de prestaties aangegeven tussen
1 juli en 31 december 2006 door de werkgevers die ressorteren onder voormeld
paritair comité en die de dagelijkse DIMONA-aangifte betreffende de
gelegenheidswerknemers van de sector hebben gedaan. Concreet werd rekening
gehouden met een uurloon van 9,4073 euro (namelijk de loonschaal van
toepassing op functiecategorie III zonder anciënniteit) en met prestaties van een
gemiddelde duur van 3,5 uur. Deze situatie zal in september 2008 worden
herzien op basis van bijgewerkte gegevens afkomstig van de DIMONAaangiften en van informatie die de werkgevers aan het Sociaal en
Waarborgfonds Horeca moeten verstrekken.
- Voor de gelegenheidswerknemer voor wie de werkgever de "DIMONA light"
aangifte doet, namelijk de aangifte van het beginuur van de prestatie en van een
tijdsblok van 11 uur als gevolg ofwel van de keuze van de werkgever op het
moment dat hij de " DIMONA light " aangifte doet, ofwel van de reële duur van
de prestaties indien ze de duur van het door de werkgever gekozen tijdsblok van
5 uur overschrijden en ook in geval van prestaties met onderbroken dienst,
zullen de socialezekerheidsbijdragen op basis van de volgende forfaits worden
berekend :
-
65,86 euro;
-
71,86 euro wanneer de prestaties worden verricht op zaterdag of de dag vóór
een feestdag;
VI - 17.482 - 17.483 - 9/34
-
77,86 wanneer de prestaties worden verricht op zondag of een feestdag.
Het bedrag 65,86 euro wordt bekomen door voormeld bedrag van 9,4073 euro
te vermenigvuldigen met 7 uur.
De forfaitaire bedragen 65,68 en 32,93 euro worden geïndexeerd
overeenkomstig de bepalingen van artikel 32, § 4, en aangepast overeenkomstig
de bepalingen van artikel 32bis, § 1, waarvan verder sprake.
Voor werknemers die prestaties met onderbroken dienst verrichten, is het forfait
van het tijdsblok "11 uur" sowieso van toepassing ongeacht de duur van de
effectieve prestaties.
De werkgever die een beroep doet op het systeem van aangifte van het tijdsblok
moet ook een register voor werktijdregeling bijhouden, bedoeld in artikel 4,
§§ 3, van het koninklijk besluit nr. 5 van 23 oktober 1978 betreffende het
bijhouden van sociale documenten, en daarin de gelegenheidswerknemers
vermelden, en dit vanaf 1 januari 2008. Een overgangsperiode van 6 maanden,
van 1 juli tot 31 december 2007, werd ingevoerd, tijdens dewelke het bijhouden
van het aanwezigheidsregister afgeleverd door het Sociaal en Waarborgfonds
Horeca wordt gelijkgesteld met het bijhouden van voormeld register voor
werktijdregeling.
Verschillende sancties zijn voorzien.
Eerst en vooral, wanneer een tijdsblok van 5 uur werd aangegeven terwijl uit het
register voor werktijdregeling blijkt dat de werknemer meer dan 5 uur heeft
gewerkt, zullen de bijdragen worden berekend op het forfait van toepassing voor
het tijdsblok van 11 uur, namelijk, in functie van de dag van de week tijdens
dewelke de prestaties worden verricht, 65,86 euro, 71,86 euro of 77,86 euro.
Vervolgens, wanneer de werkgever het register voor werktijdregeling niet
dagelijks bijhoudt, of wanneer de DIMONA-aangiften niet dagelijks worden
gedaan, zullen de bijdragen worden berekend op de reële lonen, waarbij ze voor
deze berekening alleszins zullen moeten gelijk zijn aan de forfaitaire lonen van
artikel 25, verhoogd met 6 euro in geval van prestaties op zaterdag of de dag
vóór een feestdag of 12 euro in geval van prestaties op zondag of een feestdag
voor de functie die de werknemer uitoefent.
De werkgevers die ressorteren onder het Paritair Comité voor de uitzendarbeid
zullen ook gelegenheidswerknemers ter beschikking kunnen stellen van
werkgevers die ressorteren onder het Paritair Comité voor het hotelbedrijf. Ze
zullen evenwel het systeem van de volledige DIMONA-aangifte moeten
gebruiken en de socialezekerheidsbijdragen zullen meteen worden berekend op
basis van het reëel loon van de ter beschikking gestelde werknemer.
Gelet op de moeilijkheden ondervonden in de sector, voert artikel 5 van het
koninklijk besluit een nieuw soort onmiddellijke aangifte van tewerkstelling in
de sector van het hotelbedrijf in : het gaat om de aangifte van het beginuur van
de prestatie en van een tijdsblok van arbeidsduur. Dit tijdsblok kan 5 uur of 11
uur omvatten, waarbij het eerste tijdsblok overeenstemt met 5 uur
arbeidsprestaties of minder, en het tweede met meer dan 5 uur arbeidsprestaties.
De werkgever die ressorteert onder het Paritair Comité voor het hotelbedrijf zal
naar keuze de voorkeur kunnen geven ofwel aan het systeem van de volledige
DIMONA-aangifte (begin- en einduur van de prestaties) ofwel aan het
tijdsbloksysteem voor zijn gelegenheidswerknemers.
VI - 17.482 - 17.483 - 10/34
De eerste aangifte die de werkgever doet voor de eerste gelegenheidswerknemer
die hij tewerkstelt tijdens het jaar is belangrijk. Ze is immers bepalend voor de
aangifteregeling die op hem van toepassing is voor al zijn
gelegenheidswerknemers en dit voor een kalenderjaar, met dien verstande dat,
indien hij niet te kennen geeft dat hij van aangiftesysteem wil veranderen voor
het kalenderjaar volgend op 1 oktober, hij gebonden blijft door de eerste
gemaakte keuze. Deze eerste aangifte heeft ook gevolgen voor de
berekeningsbasis van de socialezekerheidsbijdragen.
De eerste keuze die de werkgever moet maken voor 30 juni 2007 door middel
van de informatie die hij het Sociaal en Waarborgfonds Horeca moet
verstrekken zal hem binden voor een periode van anderhalf jaar (van 1 juli 2007
tot 31 december 2008).
Indien de werkgever de voorkeur geeft aan de " DIMONA light ", namelijk het
tijdsbloksysteem, zijn twee documenten verplicht :
- de werkgever zal het register voor werktijdregeling, bedoeld in artikel 4, § 3,
van het koninklijk besluit nr. 5 van 23 oktober 1978 betreffende het bijhouden
van sociale documenten, moeten bijhouden; in de periode van 1 juli 2007 tot
31 december 2007 wordt het aanwezigheidsregister afgeleverd door het Sociaal
en Waarborgfonds Horeca evenwel gelijkgesteld met voormeld register voor
werktijdregeling. De werkgever zal in het register alle verplichte meldingen
moeten optekenen;
- hij zal de gelegenheidswerknemers - ongeacht ze al dan niet zijn aangegeven
op een forfaitaire basis en ongeacht hun loon uit fooien of bedieningsgeld
bestaat - een bijlage bij hun loonfiche moeten overhandigen. Deze bijlage is een
dagelijks overzicht van de prestaties van de werknemer voor de periode waarop
de loonfiche betrekking heeft.
De werkgevers die een beroep doen op de volledige DIMONA-aangifte zullen
de gelegenheidswerknemers - ongeacht ze al dan niet zijn aangegeven op een
forfaitaire basis en ongeacht hun loon uit fooien of bedieningsgeld bestaat - een
bijlage bij hun loonfiche moeten overhandigen. Deze bijlage is een dagelijks
overzicht van de prestaties van de werknemer voor de periode waarop de
loonfiche betrekking heeft.
De keuze tussen beide aangiftesystemen en de veranderingen van keuze door de
werkgevers moeten daarenboven worden medegedeeld aan het Sociaal en
Waarborgfonds Horeca.
Een specifiek evaluatieverslag voor het nieuwe aangiftesysteem dat voor de
horecasector wordt ingevoerd zal ook moeten worden bezorgd door de
Rijksdienst voor sociale zekerheid (RSZ) aan de Minister van Sociale Zaken,
aan de Minister van Werk en aan de Nationale Arbeidsraad.
HOOFDSTUK 3. - Indexatie en aanpassingen van de forfaitaire daglonen van
de werknemers beoogd in de artikelen 25 en 31 bis van het koninklijk besluit
van 28 november 1969 tot uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot herziening
van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de maatschappelijke
zekerheid der arbeiders
Zowel de forfaitaire lonen van de werknemers wier loon uit fooien of
bedieningsgeld bestaat als de forfaits van toepassing op
gelegenheidswerknemers worden geïndexeerd en aangepast.
Het indexeringsmechanisme dat in artikel 8 is voorzien, is het mechanisme dat
in de sector van het hotelbedrijf van toepassing is.
VI - 17.482 - 17.483 - 11/34
Ook twee mechanismen voor aanpassing aan de evolutie van de " lonen "
werden voorzien.
Wat betreft de paritaire comités of subcomités bepaald door de Minister van
Sociale Zaken bij toepassing van artikel 25, § 1 van het koninklijk besluit van
28 november 1969, zullen de forfaitaire daglonen worden aangepast aan de
evolutie van het GGMMI, op 1 januari van elk jaar. Indien het GGMMI tijdens
het jaar wordt verhoogd (dit zal het geval zijn in 2008 ter uitvoering van het
interprofessioneel akkoord 2007-2008, vanaf 1 oktober 2008), zullen de
forfaitaire daglonen op dezelfde datum worden aangepast.
De tweede aanpassing van de (geïndexeerde) forfaitaire lonen is de aanpassing
aan de evolutie van de conventionele lonen. Deze aanpassing geldt in de
sectoren van de landbouw en de tuinbouw wat betreft de
gelegenheidswerknemers, en in de horecasector wat betreft, enerzijds, hun
werknemers wier loon geheel of gedeeltelijk uit fooien of bedieningsgeld bestaat
en, anderzijds, hun gelegenheidswerknemers. De aanpassingsprocedure is
dezelfde als degene die bij koninklijk besluit van 21 april 2007 werd ingevoerd
voor de gelegenheidswerknemers in de land- en tuinbouw. Behalve in
uitzonderlijke gevallen zal geen besluit nodig zijn voor de aanpassing. Een
specifieke procedure werd voorzien opdat de RSZ en de FOD Sociale Zekerheid
vlot zouden kunnen beschikken over de gegevens, door bemiddeling van de
Voorzitters van de betrokken paritaire comités (tuinbouw, landbouw en
hotelbedrijf). De RSZ en de FOD zullen de Minister van Sociale Zaken hun
gezamenlijk voorstel voor aanpassing aan de evolutie van de conventionele
lonen voorleggen.
HOOFDSTUK 4. - Diverse bepalingen
Artikel 10 voorziet in de verplichting voor de werkgever die ressorteert onder
het hotelbedrijf bij de loonfiche van de werknemers wier loon uit fooien of
bedieningsgeld bestaat en van de gelegenheidswerknemers een dagelijks
overzicht van de prestaties waarover de loonfiche betrekking heeft, bij te voegen.
Dit besluit werd aangepast aan de opmerkingen geformuleerd door de Raad van
State in zijn advies 42.873/1 van 21 april 2007.
Ten aanzien van de opmerking van de Raad van State betreffende de
terugwerkende kracht van sommige bepalingen van het besluit dient het
volgende opgemerkt zijn :
1/ De terugwerkende kracht van artikel 3 waarborgt aan de werkgevers de
voortzetting van de toestand die op 31 december 2006 gold; indien artikel 3
geen terugwerkende kracht zou hebben, zou dit impliceren dat sommige
werkgevers twee soorten documenten in de loop van 2007 zouden moeten bijhouden;
2/ De terugwerkende kracht op 1 april 2007 van artikel 1 is eerder een "formele"
terugwerkende kracht dan een echte terugwerkende kracht in de mate dat :
- het ministerieel besluit van 21 december 2001 tot vaststelling van de forfaitaire
daglonen voor de berekening van de bijdragen voor sociale zekerheid
verschuldigd voor de handarbeiders wier loon geheel of gedeeltelijk uit fooien
of bedieningsgeld bestaat, evenals voor de werknemers die door een
arbeidsovereenkomst voor de zeevissers zijn verbonden werd gewijzigd met
uitwerking vanaf 1 april 2007 om de forfaitaire daglonen op het gewaarborgd
gemiddeld minimum maandinkomen te aligneren (alignering voorzien bij
artikel 1 houdende wijziging van artikel 25, §§ 2 van het koninklijk besluit van
28 november 1969 tot uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot herziening van
de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid
VI - 17.482 - 17.483 - 12/34
der arbeiders) en om de lijst van de functies en van de paritaire comités aan te
passen voor welke de forfaitaire daglonen als berekeningsbasis van de sociale
zekerheidsbijdragen toegepast worden met betrekking tot de handarbeiders
geheel of gedeeltelijk bezoldigd met fooien of bedieningsgeld;
- de bedoelde bepalingen spruiten uit een akkoord voort gesloten met de
representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties zetelend enerzijds in het
paritair comité voor het hotelbedrijf en anderzijds in de Nationale Arbeidsraad;
- door toedoen van hun respectievelijke organisaties werden zowel de
werkgevers en hun sociale secretariaten als de werknemers en de
inninginstelling van de sociale zekerheidsbijdragen vóór 1 april 2007 op de
hoogte gebracht van de nieuwe bepalingen vervat in het onderzochte artikel;
- de bepaling moest door de werkgevers en hun sociale secretariaten gekend zijn
op het tijdstip van de berekening van de lonen van de maand april 2007; dit is
het geval met de publicatie in het Belgisch Staatsblad van 27 april van het
ministerieel besluit van 13 april 2007 houdende vaststelling van de forfaitaire
daglonen met ingang vanaf 1 april 2007;
3/ De terugwerkende kracht van artikel 8 is eveneens een "formele"
terugwerkende kracht in de mate dat de bedoelde bedragen gekend waren door
de werkgevers, hun sociale secretariaten, de werknemers en de inninginstelling
van de sociale zekerheidsbijdragen langs hun mededeling in het kader van de
adviesaanvragen. Voor het overige zijn de met betrekking tot artikel 1 vermelde
motieven van toepassing;
4/ In feiten bestaat de terugwerkende kracht van artikel 9 niet om de volgende
redenen:
- de bepalingen vervat in § 1 van artikel 32bis nemen een bepaling over die
vervat zat in het koninklijk besluit van 21 april 2007;
- § 2 treedt pas op 1 juli 2007 in werking.
[...]".
- De aanhef van de bestreden handeling luidt als volgt:
"
[...]
Gelet op de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van
28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders,
inzonderheid op artikel 2, § 1;
Gelet op de wet van 29 juni 1981 houdende de algemene beginselen van de
sociale zekerheid voor werknemers, inzonderheid op artikel 23, gewijzigd bij
het koninklijk besluit van 8 augustus 1997 en de wet van 24 december 2002;
Gelet op de wet van 26 juli 1996 tot modernisering van de sociale zekerheid en
tot vrijwaring van de leefbaarheid van de wettelijke pensioenstelsels,
inzonderheid op artikel 38;
Gelet op het koninklijk besluit van 5 november 2002 tot invoering van een
onmiddellijke aangifte van tewerkstelling, met toepassing van artikel 38 van de
wet van 26 juli 1996 tot modernisering van de sociale zekerheid en tot
vrijwaring van de leefbaarheid van de wettelijke pensioenstelsels, inzonderheid
op artikel 12ter;
Gelet op het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot uitvoering van de wet
van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944
betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders, inzonderheid op het
VI - 17.482 - 17.483 - 13/34
artikel 8quater, ingevoegd bij het koninklijk besluit van 27 mei 2003, gewijzigd
en opgeheven bij het koninklijk besluit van 17 november 2005 en opnieuw
ingevoegd bij het koninklijk besluit van 14 oktober 2005, het artikel 25,
vervangen bij het koninklijk besluit van 12 maart 2003 en gewijzigd bij het
koninklijk besluit van 27 maart 2003, het artikel 31bis, ingevoegd bij het
koninklijk besluit van 21 juni 1994 en vervangen bij het koninklijk besluit van
14 oktober 2005, en het artikel 32, gewijzigd bij de koninklijke besluiten van
27 oktober 1994, 11 december 2001 en 21 april 2007;
Gelet op het koninklijk besluit van 5 november 2002 tot invoering van een
onmiddellijke aangifte van tewerkstelling, met toepassing van artikel 38 van de
wet van 26 juli 1996 tot modernisering van de sociale zekerheid en tot
vrijwaring van de leefbaarheid van de wettelijke pensioenstelsels, inzonderheid
op artikel 5bis, ingevoegd bij het koninklijk besluit van 14 oktober 2005, en
artikel 9septies, ingevoegd bij het koninklijk besluit van 1 juli 2006;
Gelet op het advies van de Inspectie van Financiën, gegeven op 27 maart 2007;
Gelet op de akkoordbevinding van Onze Minister van Begroting, van 30 maart 2007;
Gelet op het advies van de Nationale Arbeidsraad, gegeven op 30 maart 2007;
Gelet op de adviesaanvraag gericht op 9 januari 2007 aan het Paritair Comité
voor het hotelbedrijf;
Gelet op het verzoek om spoedbehandeling gemotiveerd door:
Sommige bepalingen van het ontwerp hebben uitwerking met ingang vanaf
1 april 2007 en die datum van uitwerking is onontbeerlijk om het akkoord
gesloten met de sectorale sociale partners uit te voeren ten gevolge het advies
uitgebracht door de Nationale Arbeidsraad op datum van 30 maart 2007;
De werkgevers moeten onverwijld ingelicht worden omtrent de reglementering
die zij vanaf 1 juli 2007 zullen moeten nakomen en ten gevolge van welke zij
sommige stappen moeten ondernemen tegen uiterlijk einde juni 2007; dat zij
over een voldoende termijn moeten beschikken om de naleving van de
reglementering mogelijk te maken;
De werkgevers en hun sociale secretariaten zullen sommige aanpassingen aan
hun informaticaprogramma's moeten doorvoeren, aanpassingen die uiterlijk
einde juni voor sommige aspecten en vanaf 1 juli 2007 voor andere in productie
zijn;
Het Waarborg en Sociaal Fonds Horeca moet eveneens maatregelen treffen om
het hoofd te kunnen bieden aan sommige in het ontwerp voorziene verplichtingen;
Het paritair comité voor het hotelbedrijf zal collectieve arbeidsovereenkomsten
moeten sluiten tot aanpassing van de opdrachten van het Waarborg en Sociaal
Fonds Horeca;
De inninginstelling van de sociale zekerheidsbijdragen moet zijn
onderrichtingen en Dmfa-programma's aanpassen zodat vanaf het begin van het
derde kwartaal 2007 de werkgevers en hun sociale secretariaten de
reglementering correct kunnen toepassen;
De sectorale representatieve werkgevers- en werknemersorganisaties moeten
over de mogelijkheid beschikken om hun leden in te lichten; gezien het feit dat
de werkgeverswereld van de sector voornamelijk samengesteld is uit kleine
ondernemingen (gemiddeld minder dan 10 werknemers) vereist die informatieinspanning meer tijd dan indien de sector uit onderneming met gemiddeld een
VI - 17.482 - 17.483 - 14/34
honderdtal werknemers zou samengesteld zijn;
De overheidsdiensten moeten eveneens hun personeelsleden belast met de
uitvoering of de controle van de nieuwe bepalingen opleiden;
Gelet op het advies nr. 42.873/1 van de Raad van State, gegeven op
24 april 2007, met toepassing van artikel 84, § 1, eerste lid, 2/, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State;
Op de voordracht van Onze Minister van Sociale Zaken en van Onze Minister
van Werk en op het advies van Onze in Raad vergaderde Ministers,
[...]".
7. Het bestreden koninklijk besluit is goedgekeurd op
30 april 2007 en bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad op 5 juni 2007. Het
bepaalt:
"
[...]
HOOFDSTUK 1. - De handarbeiders wier loon geheel of gedeeltelijk uit fooien
of bedieningsgeld bestaat.
Artikel 1. Artikel 25 van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot
uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van
28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders,
vervangen bij het koninklijk besluit van 12 maart 2003 en gewijzigd bij het
koninklijk besluit van 27 maart 2003, wordt vervangen als volgt:
"Artikel 25. § 1. Wat de handarbeiders betreft die één van de functies bepaald
door de Minister van Sociale Zaken uitoefenen en wier loon geheel of
gedeeltelijk uit fooien of bedieningsgeld bestaat, worden de bijdragen, in de
gevallen voorzien in lid 2 van deze paragraaf, berekend op grond van een bedrag
dat verkregen wordt door de forfaitaire daglonen te vermenigvuldigen met het
aantal arbeidsdagen van het kwartaal, opgesomd in artikel 24, 1°/, a, b en c.
De Minister van Sociale Zaken bepaalt de paritaire comités en subcomités in
welke de forfaitaire daglonen van toepassing zijn evenals de uitgeoefende
functies waarop deze forfaitaire daglonen kunnen toegepast worden.
De forfaitaire daglonen worden per functie door de Minister van Sociale Zaken
vastgesteld.
Deze forfaitaire daglonen zijn van toepassing wanneer de arbeidsregeling van
de werknemer minder dan 6 dagen per week bedraagt in de loop van het kwartaal.
Wanneer de arbeidsregeling van de werknemer zes dagen per week bedraagt in
de loop van het kwartaal, worden de forfaitaire daglonen verminderd met 16,7 %.
Wat de werknemers betreft wier loon geheel of gedeeltelijk uit fooien of
bedieningsgeld bestaat en die één van de functies bepaald door de Minister van
Sociale Zaken niet uitoefenen of die één van de functies bepaald door de
Minister van Sociale Zaken uitoefenen bij een werkgever die niet onder een
paritair comité of subcomité bepaald door de Minister van Sociale Zaken
ressorteert, worden de bijdragen berekend op de werkelijke lonen, zonder dat
deze lager mogen zijn dan het gewaarborgd gemiddeld minimum
VI - 17.482 - 17.483 - 15/34
maandinkomen of dan het toepasselijke conventionele sectorloon.
§ 2. Indien de forfaitaire daglonen, geïndexeerd overeenkomstig de bepalingen
van artikel 32, § 4, en aangepast overeenkomstig de bepalingen van
artikel 32bis, minder bedragen dan 1/21ste, voor wat betreft de tewerkstelling
in de vijfdagenweek, of 1/26ste, voor wat betreft de tewerkstelling in de
zesdagenweek, van het gewaarborgd gemiddeld minimum maandinkomen
worden de bijdragen berekend op dit laatste bedrag.
§ 3. Indien de forfaitaire daglonen, geïndexeerd overeenkomstig de bepalingen
van artikel 32, § 4, en aangepast overeenkomstig de bepalingen van
artikel 32bis, minder bedragen dan 1/5de, voor wat betreft de tewerkstelling in
de vijfdagenweek, of 1/6de, voor wat betreft de tewerkstelling in de
zesdagenweek, van de conventionele minimum weeklonen van toepassing in de
betrokken sector en verkregen door het uurloon van toepassing in de sector te
vermenigvuldigen met de normale wekelijkse arbeidsduur, worden de bijdragen
berekend op dit laatste bedrag, vanaf 1 juli 2007.
Voor het Paritair Comité voor het hotelbedrijf is het eerste lid van de huidige
paragraaf integraal van toepassing vanaf 1 oktober 2008. De aanpassing zal
gerealiseerd worden in stappen tijdens de periode aanvangend op 1 juli 2007 en
eindigend op 1 oktober 2008. Onze Minister van Sociale Zaken bepaalt de te
realiseren aanpassingen op de data die hij zal bepalen.
§ 4. Wanneer de wekelijkse arbeidstijdregeling van de in § 1 bedoelde
werknemer voorziet in een deeltijdse arbeidsregeling, is het
evenredigheidsprincipe zoals voorzien bij artikel 14bis van de wet van
29 juni 1981 houdende de algemene beginselen van de sociale zekerheid voor
werknemers van toepassing. Onze Minister van Sociale Zaken bepaalt de
toepassingsmodaliteiten.
De prestaties in onderbroken dienst worden altijd beschouwd als zijnde voltijds
uitgeoefend.
§ 5. Wanneer de werknemer gedeeltelijk met fooien en bedieningsgeld wordt
betaald en het loon van het kwartaal dat niet uit fooien en bedieningsgeld
bestaat, met uitzondering van de eindejaarspremie, meer bedraagt dan het
overeenkomstig de eerste paragraaf vastgestelde bedrag, worden de bijdragen
uitsluitend berekend op het gedeelte dat niet uit fooien of bedieningsgeld bestaat
overeenkomstig het bepaalde in afdeling 1.
De bijdragen worden steeds op de eindejaarspremie berekend, ongeacht of deze
rechtstreeks door de werkgever of door een derdebetaler wordt betaald. "
HOOFDSTUK 2. - De gelegenheidswerknemers.
Art. 2. Artikel 8quater van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot
uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van
28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders,
opnieuw ingevoegd bij het koninklijk besluit van 14 oktober 2005, wordt
opgeheven met ingang vanaf 1 juli 2007.
Art. 3. Van 1 januari 2007 tot 31 december 2007 wordt, voor de toepassing van
artikel 31bis, § 3, van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot
uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van
28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders, het
bijhouden van het aanwezigheidsregister afgeleverd door het Waarborg en
Sociaal Fonds Horeca gelijkgesteld met het bijhouden van het
gelegenheidsformulier voor de horecasector.
VI - 17.482 - 17.483 - 16/34
Art. 4. Artikel 31bis van hetzelfde besluit, ingevoegd bij het koninklijk besluit
van 21 juni 1994 en vervangen bij het koninklijk besluit van 14 oktober 2005
en gewijzigd bij het koninklijk besluit van 21 april 2007 wordt vervangen als volgt:
"§ 1. De bijdragen verschuldigd voor de gelegenheidsarbeiders bedoeld in
artikel 8bis worden berekend op een forfaitair dagloon, zoals hierna bepaald:
1/ wat de handarbeiders betreft die onder het Paritair Comité voor de landbouw
ressorteren, bedraagt het forfaitair dagloon 14,20 EUR;
2/ wat de handarbeiders betreft die onder het Paritair Comité voor het
tuinbouwbedrijf ressorteren, bedraagt het forfaitair dagloon 13,86 EUR;
In afwijking van het vorige lid worden, voor handarbeiders die werken in de
witloofteelt, de verschuldigde bijdragen berekend op een forfaitair dagloon dat
respectievelijk 13,86 EUR bedraagt voor de eerste 65 dagen van tewerkstelling
en 17,33 EUR voor de 35 extra dagen bedoeld in artikel 8bis, § 2, tweede lid.
Ieder jaar wordt dit forfaitair dagloon op 1 januari geïndexeerd zoals bepaald in
artikel 32 en wordt het ook geactualiseerd in het licht van de ontwikkeling van
de lonen zoals bepaald in artikel 32bis.
Onverminderd de toepassing van burgerlijke of strafsancties, worden de voor de
gelegenheidswerkers verschuldigde bijdragen berekend op de werkelijke lonen:
1/ Wanneer de werknemers niet in het bezit zijn van een
"gelegenheidsformulier" toegekend door de instelling aangewezen door de
Ministers van Werk en van Sociale Zaken en bestemd om het aantal dagen van
tewerkstelling van de werknemer in respectievelijk de tuinbouwsector of de
landbouwsector vast te stellen of wanneer zij de regels voor het bijhouden ervan
niet naleven.
Onze voornoemde Ministers bepalen het model, de toekenningsvoorwaarden en
de wijze waarop dit formulier bijgehouden wordt; er wordt in geen enkel geval
een duplicaat bezorgd.
2/ Wanneer de werkgever nalaat de onmiddellijke aangifte van tewerkstelling
te doen overeenkomstig artikel 5bis, § 2 van het koninklijk besluit van
5 november 2002 tot invoering van een onmiddellijke aangifte van tewerkstelling.
§ 2. De bijdragen verschuldigd voor de werknemers in dienst genomen voor een
maximumduur van twee opeenvolgende dagen bij een werkgever die ressorteert
onder het Paritair Comité voor het hotelbedrijf, in het kader van een
arbeidsovereenkomst van bepaalde duur of met een arbeidsovereenkomst voor
een duidelijk omschreven werk, en ten aanzien van wie de werkgever gebruik
maakt van artikel 5bis, § 3, 1/, van het koninklijk besluit van 5 november 2002
tot invoering van een onmiddellijke aangifte van tewerkstelling, met toepassing
van artikel 38 van de wet van 26 juli 1996 tot modernisering van de sociale
zekerheid en tot vrijwaring van de leefbaarheid van de wettelijke
pensioenstelsels, hierna gelegenheidswerknemers genoemd, worden berekend
op het werkelijke loon, behalve en voorzover zij één der functies bepaald door
de Minister van Sociale Zaken bij toepassing van artikel 25, § 1, eerste en
tweede lid uitoefenen wanneer hun loon bestaat uit fooien of bedieningsgeld. In
dat laatste geval worden de bijdragen berekend overeenkomstig de bepalingen
van artikel 25; het forfaitair dagloon wordt met 6 euro verhoogd wanneer de
prestaties verricht worden op zaterdag of op de dag voor een feestdag en met
12 euro wanneer de prestaties verricht worden op een zondag of een feestdag.
VI - 17.482 - 17.483 - 17/34
Wanneer de werkgever gebruik maakt van artikel 5bis, § 3, 2/, van het
koninklijk besluit van 5 november 2002 tot invoering van een onmiddellijke
aangifte van tewerkstelling, met toepassing van artikel 38 van de wet van
26 juli 1996 tot modernisering van de sociale zekerheid en tot vrijwaring van de
leefbaarheid van de wettelijke pensioenstelsels, worden de bijdragen
verschuldigd voor de werknemers in dienst genomen voor een maximumduur
van twee opeenvolgende dagen bij een werkgever die ressorteert onder het
Paritair Comité voor het hotelbedrijf, in het kader van een arbeidsovereenkomst
van bepaalde duur of met een arbeidsovereenkomst voor een duidelijk
omschreven werk, hierna gelegenheidswerknemers genoemd, berekend op een
forfaitair dagloon, zoals hierna bepaald:
1/ Wat de gelegenheidswerknemers betreft die vallen onder het tijdsblok van
5 uur in de zin van artikel 5bis, § 3, van het koninklijk besluit van
5 november 2002 tot invoering van een onmiddellijke aangifte van
tewerkstelling, met toepassing van artikel 38 van de wet van 26 juli 1996 tot
modernisering van de sociale zekerheid en tot vrijwaring van de leefbaarheid
van de wettelijke pensioenstelsels en voorzover de dag geen prestatie met
onderbroken dienst bevat, bedraagt het forfaitair dagloon 32,93 euro,
geïndexeerd volgens de bepalingen van artikel 32, § 4, en aangepast volgens de
bepalingen van artikel 32bis, § 1.
Het bedrag van 32,93 euro wordt vervangen door het volgende bedrag:
a) 38,93 euro wanneer de prestaties verricht worden op zaterdag of op de dag
voor een feestdag;
b) 44,93 euro wanneer de prestaties verricht worden op een zondag of een feestdag.
2/ Wat de gelegenheidswerknemers betreft die vallen onder het tijdsblok van
11 uur in de zin van artikel 5bis, § 3, van het koninklijk besluit van
5 november 2002 tot invoering van een onmiddellijke aangifte van
tewerkstelling, met toepassing van artikel 38 van de wet van 26 juli 1996 tot
modernisering van de sociale zekerheid en tot vrijwaring van de leefbaarheid
van de wettelijke pensioenstelsels alsook indien de prestatie een onderbroken
dienst bevat, bedraagt het forfaitair dagloon 65,86 euro, geïndexeerd volgens de
bepalingen van artikel 32, § 4, en aangepast volgens de bepalingen van
artikel 32bis, § 1.
Het bedrag van 65,86 euro wordt vervangen door het volgende bedrag:
a) 71,86 euro wanneer de prestaties verricht worden op een zaterdag of op de
dag voor een feestdag;
b) 77,86 euro wanneer de prestaties verricht worden op een zondag of een feestdag.
De werkgever die ressorteert onder het Paritair Comité voor het hotelbedrijf
dient, uitgezonderd indien hij gebruik maakt van artikel 5bis, § 3, 1/ van het
koninklijk besluit van 5 november 2002, tot invoering van een onmiddellijke
aangifte van tewerkstelling, met toepassing van artikel 38 van de wet van
26 juli 1996 tot modernisering van de sociale zekerheid en tot vrijwaring van de
leefbaarheid van de wettelijke pensioenstelsels, een register voor
werktijdregeling bedoeld in artikel 4, § 3 van het koninklijk besluit nr. 5 van
23 oktober 1978 betreffende het bijhouden van sociale documenten bij te
houden waarin de gelegenheidswerknemers worden vermeld. Voor de periode
van 1 juli 2007 tot 31 december 2007 wordt het bijhouden van het
aanwezigheidsregister uitgereikt door Waarborg en sociaal fonds horeca
gelijkgesteld met het bijhouden van het register voor werktijdregeling bedoeld
in artikel 4, § 3 van het koninklijk besluit nr. 5 van 23 oktober 1978 betreffende
VI - 17.482 - 17.483 - 18/34
het bijhouden van sociale documenten.
Onverminderd de toepassing van burgerlijke of strafsancties en van de
bepalingen van het eerste lid, 1/ en 2/ van deze paragraaf, wanneer de
onmiddellijke aangifte van tewerkstelling gedaan is voor een tijdsblok van 5 uur
terwijl het register voor werktijdregeling bedoeld in artikel 4, § 3, van het
koninklijk besluit nr. 5 van 23 oktober 1978 betreffende het bijhouden van
sociale documenten aangeeft, dat de werknemer meer dan 5 uren heeft
gepresteerd alsook wanneer de effectieve prestaties 5 uren overschrijden,
worden de bijdragen verschuldigd voor de gelegenheidswerknemers berekend
op het forfaitair dagloon van toepassing voor het tijdsblok van 11 uur,
geïndexeerd overeenkomstig de bepalingen van artikel 32, § 4, en aangepast
overeenkomstig de bepalingen van artikel 32bis, § 1.
Onverminderd de toepassing van burgerlijke of strafsancties, worden de voor de
gelegenheidswerknemers verschuldigde bijdragen berekend op de werkelijke
lonen, zonder dat deze lager kunnen zijn dan de forfaitaire daglonen bedoeld in
artikel 25 voor de functie die de werknemer bekleedt, wanneer het
bovengenoemde artikel op hem van toepassing zou zijn geweest:
1/ wanneer de werkgever die er niet van vrijgesteld is bij toepassing van het
derde lid van deze paragraaf niet in het bezit is van het register voor
werktijdregeling bedoeld in artikel 4, § 3, van het koninklijk besluit nr. 5 van
23 oktober 1978 betreffende het bijhouden van sociale documenten of het niet
dagelijks bijhoudt;
2/ wanneer de werkgever nalaat dagelijks de onmiddellijke aangifte van
tewerkstelling te doen overeenkomstig artikel 5bis, § 3, van het koninklijk
besluit van 5 november 2002 tot invoering van een onmiddellijke aangifte van
tewerkstelling.
§ 3. De regelgeving vervat in §§ 1 en 2 en in artikel 8bis valt onder de
toepassing van de minimis-steun zoals vervat in de Verordening (EG) nr.
69/2001 van de Commissie van 12 januari 2001 betreffende de toepassing van
de artikelen 87 en 88 van het EG-Verdrag op de minimis-steun en de eventuele
latere wijzigingen van deze verordening.
Het totaalbedrag van de minimis-steun die is verleend aan één onderneming mag
niet hoger zijn dan 200.000 euro over een periode van drie jaar. De relevante
periode van drie jaar is van verschuivende aard, zodat bij elke toepassing van
de regeling het totaalbedrag van de minimis-steun die gedurende de voorgaande
drie jaar is verleend, in aanmerking moet worden genomen.
De toekenning van de regeling vervat in §§ 1, 2 en 3 en in artikel 8bis is
verbonden aan de voorwaarde dat de onderneming de verbintenis aangaat dat ze
het plafond vermeld in de Verordening (EG) nr. 69/2001 van de Commissie van
12 januari 2001 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het EGVerdrag op de minimis-steun, niet zal overschrijden.
§ 4. Voor de toepassing van de vorige paragrafen wordt de werkgever die
ressorteert onder het Paritair Comité voor de uitzendarbeid gelijkgesteld met een
werkgever die ressorteert onder het Paritair Comité voor het hotelbedrijf of het
Paritair Comité voor het tuinbouwbedrijf of het Paritair Comité voor de
landbouw wanneer de tewerkstelling plaats heeft bij een gebruiker die
ressorteert onder bovengenoemde Paritaire Comités, behalve wat de werkgever
betreft die werknemers tewerkstelt die onder het Paritair Comité voor het
tuinbouwbedrijf ressorteren, in het werk van de witloofteelt, voor wat betreft de
35 laatste dagen van de 100 dagen bedoeld in artikel 8bis, tweede lid, 4/. "
VI - 17.482 - 17.483 - 19/34
Art. 5. Artikel 5bis van het koninklijk besluit van 5 november 2002, tot
invoering van een onmiddellijke aangifte van tewerkstelling, met toepassing van
artikel 38 van de wet van 26 juli 1996 tot modernisering van de sociale
zekerheid en tot vrijwaring van de leefbaarheid van de wettelijke
pensioenstelsels, gewijzigd bij het koninklijk besluit van 14 oktober 2005, wordt
vervangen als volgt:
"Art. 5bis. § 1. Voor de toepassing van dit besluit wordt verstaan onder
gelegenheidswerknemers, de werknemers in dienst genomen voor een
maximumduur van twee opeenvolgende dagen bij dezelfde werkgever die
ressorteert onder het Paritair Comité voor het hotelbedrijf, met een
arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd of met een arbeidsovereenkomst voor
een duidelijk omschreven werk, evenals de werknemers bedoeld bij artikel 8bis
van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot uitvoering van de wet van
27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende
de maatschappelijke zekerheid der arbeiders.
§ 2. De werkgever die ressorteert onder het Paritair Comité voor het
tuinbouwbedrijf of onder het Paritair Comité voor de landbouw of onder het
paritair comité voor de uitzendarbeid, deelt, voor de gelegenheidswerknemers
die hij tewerkstelt, per dag en tegelijkertijd met de gegevens opgesomd in
artikel 4, de volgende gegevens mee:
1/ het tijdstip van het begin van de prestatie;
2/ het tijdstip van het einde van de prestatie.
§ 3. De werkgever die ressorteert onder het Paritair Comité voor het
hotelbedrijf, deelt, voor de gelegenheidswerknemers die hij tewerkstelt, per dag
en tegelijkertijd met de gegevens opgesomd in artikel 4, de volgende gegevens
mee:
1/ ofwel het tijdstip van het begin van de prestatie en het tijdstip van het einde
van de prestatie;
2/ ofwel het tijdstip van het begin van de prestatie en het tijdsblok dat
overeenstemt met de prestaties van de werknemer.
Het tijdsblok van 5 uur stemt overeen met prestaties van 5 uur en minder. Het
tijdsblok van 11 uur stemt overeen met prestaties van meer dan 5 uur.
Door voor de eerste keer ofwel aan de hand van het systeem "tijdstip van het
begin van de prestatie en tijdstip van het einde van de prestatie" ofwel aan de
hand van het systeem "tijdsblok" aan te geven, maakt de werkgever een keuze
voor een aangiftesysteem, die bindend is voor één kalenderjaar ten opzichte van
al zijn gelegenheidswerknemers.
Wanneer de werkgever het aangiftesysteem wenst te wijzigen voor het volgende
kalenderjaar, dient hij dit ten laatste op 1 oktober van het lopende kalenderjaar
te melden, opdat deze wijziging zou ingaan op 1 januari van het nieuwe kalenderjaar.
De eerste keuze die hij maakt tussen de beide aangiftesystemen is bindend voor
de periode van 1 juli 2007 tot 31 december 2008. Indien voor de periode die op
1 juli 2007 een aanvang neemt de werkgever het systeem "tijdsblok" kiest en
voorzover hij overeenkomstig de bepalingen van artikel 9octies, vóór
30 juni 2007 aan het Waarborg en Sociaal Fonds Horeca die keuze mededeelt,
wordt hij voor de periode gaande van 1 juli 2007 tot 31 december 2007 aanzien
als de verplichtingen opgelegd door dit artikel nageleefd te hebben indien hij
enerzijds het aanwezigheidsregister afgeleverd door het Waarborg en Sociaal
Fonds Horeca bijhoudt en er dagelijks de voorziene vermeldingen in inschrijft
VI - 17.482 - 17.483 - 20/34
en anderzijds aan de loonfiche van de werknemers beoogd in de artikelen 25 en
31bis, § 2, van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot uitvoering van
de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944
betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders, een dagelijks overzicht
voegt van de prestaties van de werknemer toe voor de periode waarop de
loonfiche betrekking heeft.
De werkgever die ressorteert onder het Paritair Comité voor de uitzendarbeid
moet gebruik maken van het systeem "tijdstip van het begin van de prestatie en
tijdstip van het einde van de prestatie". "
Art. 6. Artikel 9septies van hetzelfde koninklijk besluit, ingevoegd bij het
koninklijk besluit van 1 juli 2006, wordt vervangen als volgt:
"Artikel 9septies. § 1. Tegen uiterlijk 15 oktober 2007 bezorgt de Rijksdienst
voor Sociale Zekerheid aan de Minister van Sociale Zaken, aan de Minister van
Werk alsook aan de Nationale Arbeidsraad een evaluatieverslag over dit stelsel
van DIMONA voor gelegenheidswerknemers.
Dit evaluatierapport moet betrekking hebben op wat volgt:
- de traceerbaarheid van de corrigerende aangiften en de annuleringen;
- de feedback per werkgever, uitgevoerd door het bestuur van de sociale
zekerheid, met name over de annuleringen van de DIMONA;
- een onderzoek door de inspectiediensten van de gevallen waarin de werkgevers
hun corrigerende aangifte of de annulering te laat verrichten en de redenen die
de werkgevers daarvoor geven.
In dat opzicht moeten duidelijke stromen worden geïdentificeerd om de
anomalieën en de eventuele technieken voor afspraken tussen werkgevers en
werknemers aan het licht te brengen.
§ 2. Tegen uiterlijk 1 maart 2009 bezorgt de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
aan de Minister van Sociale Zaken, aan de Minister van Werk alsook aan de
Nationale Arbeidsraad een evaluatieverslag over het stelsel van DIMONA dat
vanaf 1 juli 2007 van kracht is voor de gelegenheidswerknemers in de sector van
het hotelbedrijf.
Dit evaluatierapport moet betrekking hebben op de elementen vermeld in § 1,
lid 2 en 3. "
Art. 7. In hetzelfde koninklijk besluit van 5 november 2002 wordt een
artikel 9octies ingevoegd, luidende:
"§ 1. De werkgever die ressorteert onder het Paritair Comité voor het
hotelbedrijf deelt vóór 30 juni 2007 aan het Waarborg en Sociaal Fonds Horeca
(het Fonds) de keuze mee die hij gemaakt heeft tussen de twee voorstellen die
hem worden geboden bij artikel 5bis, § 3, eerste lid.
De veranderingen van keuze gedaan met toepassing van artikel 5bis, § 3, vierde
lid van het voornoemde koninklijk besluit moeten eveneens aan het Fonds
worden betekend, vóór 30 september van een kalenderjaar om van toepassing
te zijn vanaf 1 januari van het kalenderjaar volgend op het jaar waarin hij zijn
verandering van keuze heeft betekend, en voor de eerste keer vóór 30 september 2008.
§ 2. Het Fonds bezorgt - via elektronische weg - aan de Rijksdienst voor Sociale
Zekerheid:
VI - 17.482 - 17.483 - 21/34
1/ ten laatste tegen 15 juli 2007, de keuzes van de in de vorige paragraaf
bedoelde werkgevers;
2/ ten laatste tegen 1 november 2008 en nadien ten laatste tegen 1 november van
elk jaar, de in de vorige paragraaf bedoelde veranderingen van keuze.
§ 3. Het Fonds houdt de lijsten bij met de keuzes en de veranderingen van keuze
die aan dit Fonds werden meegedeeld. Het houdt ze ter beschikking van de
diensten van de sociale inspectie. "
HOOFDSTUK 3. - Indexatie en aanpassingen van de forfaitaire daglonen van
de werknemers beoogd in de artikelen 25 en 31 bis, van het koninklijk besluit
van 28 november 1969 tot uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot herziening
van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de maatschappelijke
zekerheid der arbeiders.
Art. 8. Artikel 32 van hetzelfde besluit, gewijzigd bij het koninklijk besluit van
11 december 2001 en het koninklijk besluit van 21 april 2007, wordt aangevuld
met de volgende paragraaf :
"§ 4. Op 1 januari van elk jaar en de eerste keer op 1 april 2007, worden de
forfaitaire daglonen bedoeld in artikel 25, § 1, tweede lid, aangepast aan de
schommelingen van de index, overeenkomstig de bepalingen van de collectieve
arbeidsovereenkomst nr. 1 van 25 juni 1997, gesloten in het Paritair Comité
voor het hotelbedrijf, algemeen verbindend verklaard bij het koninklijk besluit
van 22 maart 1999, en haar toekomstige wijzigingen. "
Art. 9. Artikel 32bis van hetzelfde besluit, ingevoegd bij het koninklijk besluit
van 21 april 2007, wordt vervangen als volgt:
"Art. 32bis. § 1. Op 1 januari van elk jaar worden de forfaitaire daglonen,
geïndexeerd overeenkomstig de bepalingen voorzien voor de sector waaronder
de werkgevers ressorteren, waarop de socialezekerheidsbijdragen worden
berekend, aangepast aan de evolutie van het gewaarborgd gemiddeld minimum
maandinkomen in de zin van artikel 3 van de collectieve arbeidsovereenkomst
nr. 43 gesloten op 2 mei 1988 in de Nationale Arbeidsraad houdende wijziging
en coördinatie van de collectieve arbeidsovereenkomsten nr. 21 van 15 mei
1975 en nr. 23 van 25 juli 1975 betreffende de waarborg van een gemiddeld
minimum maandinkomen, algemeen verbindend verklaard bij koninklijk besluit
van 29 juli 1988.
Wanneer een verhoging van het gewaarborgd gemiddeld minimum
maandinkomen in de loop van het jaar wordt vastgesteld, worden de forfaitaire
daglonen aangepast met ingang van de datum van deze verhoging.
§ 2. Op 1 januari van elk jaar en de eerste keer op 1 juli 2007 worden de
forfaitaire daglonen, geïndexeerd overeenkomstig de bepalingen voorzien voor
de sector waaronder de werkgevers ressorteren, waarop de
socialezekerheidsbijdragen worden berekend, aangepast aan de evolutie van de
conventionele lonen van toepassing in de sector waartoe de werkgever behoort.
Daartoe deelt de voorzitter van het Paritair Comité voor de betrokken sector ten
laatste op 1 december van ieder jaar en de eerste keer op 1 mei 2007 aan de
Federale Overheidsdienst Sociale Zekerheid, aan de Rijksdienst voor Sociale
Zekerheid en aan de Minister van Sociale Zaken het volgende mee:
1/ voor iedere functie, het uurloon van toepassing op 1 december van het vorige
kalenderjaar;
VI - 17.482 - 17.483 - 22/34
2/ voor iedere functie, het uurloon van toepassing op 1 december van het jaar
in de loop waarvan de informatie wordt meegedeeld;
3/ voor iedere functie, de normale wekelijkse arbeidsduur van toepassing in de
betrokken sector op 1 december van het vorige kalenderjaar.
Indien de functies worden herverdeeld in verschillende categorieën met het oog
op de indeling van de functies, dient de Voorzitter van het Paritair Comité voor
de betrokken sector, de gegevens van de hierboven vermelde leden per categorie
van functies mee te delen.
Wanneer een collectieve arbeidsovereenkomst voorziet in een verhoging van de
conventionele lonen op 1 januari van het jaar dat volgt op het jaar in de loop
waarvan de informatie wordt meegedeeld, moet dit element vermeld worden in
de mededeling van de Voorzitter van het betrokken Paritair Comité.
Een verhoging van de conventionele lonen in de loop van het jaar dient
onmiddellijk door de Voorzitter van het betrokken Paritair Comité aan de
Federale Overheidsdienst Sociale Zekerheid, de Rijksdienst voor Sociale
Zekerheid en de Minister van Sociale Zaken te worden meegedeeld.
Op basis van deze informatie stellen de Federale Overheidsdienst Sociale
Zekerheid en de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid gezamenlijk aan de
Minister van Sociale Zaken het bedrag van het forfaitair dagloon voor dat van
toepassing is op 1 januari van het volgende kalenderjaar.
Wanneer de verhoging van de conventionele lonen wordt vastgesteld tijdens het
jaar, stellen de Federale Overheidsdienst Sociale Zekerheid en de Rijksdienst
voor Sociale Zekerheid gezamenlijk aan de Minister van Sociale Zaken het
bedrag van het forfaitair dagloon voor dat van toepassing is op de dag van de
verhoging van de conventionele lonen.
De Minister van Sociale Zaken beschikt over een termijn van 5 werkdagen om
opmerkingen te formuleren. Bij ontstentenis van een reactie van de Minister,
wordt het door de Federale Overheidsdienst Sociale Zekerheid en de Rijksdienst
voor Sociale Zekerheid voorgestelde bedrag beschouwd als goedgekeurd en
wordt het aan de werkgevers meegedeeld via de website van de Rijksdienst voor
Sociale Zekerheid, evenals aan de Voorzitter van het betrokken Paritair Comité.
Indien de Minister van Sociale Zaken opmerkingen formuleert binnen de termijn
bepaald in het achtste lid van deze paragraaf legt hij aan de Nationale
Arbeidsraad een voorstel voor met betrekking tot het bepalen van de forfaitaire
daglonen. Na ontvangst van het advies van de Nationale Arbeidsraad of na het
verstrijken van de termijn binnen dewelke de Raad zijn advies moet uitbrengen,
bepaalt de Minister de forfaitaire daglonen en deze worden meegedeeld via de
website van de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid, evenals aan de Voorzitter
van het betrokken Paritair Comité.
§ 3.
§§ 1 en 2 hebben betrekking op de volgende Paritaire Comités:
1/ het Paritair Comité voor het hotelbedrijf;
2/ het Paritair Comité voor de landbouw;
3/ het Paritair Comité voor het tuinbouwbedrijf. "
VI - 17.482 - 17.483 - 23/34
HOOFDSTUK 4. - Diverse bepalingen.
Art. 10. De werkgever die ressorteert onder het Paritair Comité voor het
hotelbedrijf voegt aan de loonfiche van de werknemers beoogd in de
artikelen 25 en 31bis, § 2, van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot
uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28
december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders, een
dagelijks overzicht van de prestaties van de werknemer toe voor de periode
waarop de loonfiche betrekking heeft.
Art. 11. Dit besluit heeft uitwerking met ingang van 1 april 2007, met
uitzondering van artikel 3 dat uitwerking heeft met ingang van 1 januari 2007
en van de artikelen 2, 4, 5, 6, 7, en 10 die in werking treden op 1 juli 2007.
Art. 12. Onze Minister van Sociale Zaken en Onze Minister van Werk zijn, ieder
wat hem betreft, belast met de uitvoering van dit besluit.";
Overwegende dat de verzoekende partijen een eerste middel
aanvoeren ontleend aan "schending van de verplichting tot inhoudelijke motivering,
van het beginsel van behoorlijk bestuur en van de verplichting om een verordening
uitdrukkelijk te motiveren, aan dwaling omtrent de motieven, schending van
artikel 2, § 1, van de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van
28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders, van
artikel 2 van het Burgerlijk Wetboek en van het beginsel dat verordeningen geen
terugwerkende kracht hebben, aan machtsoverschrijding"; dat ze verklaren dat in het
verslag aan de Koning en in de aanhef van het bestreden koninklijk besluit wordt
betoogd dat het ontwerp voortvloeit uit een overeenkomst tussen de sociale partners,
terwijl er geen akkoord was gesloten en de vertegenwoordigers van de werkgevers
juist hadden verklaard dat ze niet akkoord gingen met het ontwerp, wat blijkt uit het
advies van de Nationale Arbeidsraad; dat ze in een eerste onderdeel betogen dat
artikel 2, § 1, van de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van
28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders de
Koning verplicht het advies in te winnen van de Nationale Arbeidsraad alvorens een
besluit zoals de bestreden handeling goed te keuren, dat het de bedoeling was van
de wetgever om zodoende sociaal overleg te bevorderen en de Koning in staat te
stellen de regelgeving goed te keuren met kennis van zaken, dat het ontwerp, volgens
de beginselen van behoorlijk bestuur en behoorlijke motivering, behoorde te worden
geanalyseerd aan de hand van de kritiek van de werkgevers (en de werknemers), dat
daarop diende te worden geantwoord en dat de auteur van de tekst in casu kennelijk
het uitgebrachte advies niet heeft gelezen; dat ze in een tweede onderdeel betogen dat
het besluit "kennelijk op een dwaling berust, zowel uit inhoudelijk als uit formeel
oogpunt", dat het onjuist is het ontwerp zo voor te stellen dat het voortvloeit uit een
akkoord dat niet bestaat, dat "de bevoegde paritaire organen over deze
aangelegenheid nochtans een advies moeten uitbrengen" en dat het besluit
gemotiveerd moet worden met juiste gegevens; dat de verzoekende partijen in een
VI - 17.482 - 17.483 - 24/34
derde onderdeel stellen dat in tegenstelling tot hetgeen wordt vermeld in het verslag
aan de Koning en in de aanhef, de terugwerking van de artikelen 1, 3, 8 en 9 van het
bestreden besluit niet gegrond is op een tekst waarmee de sociale partners zich
akkoord zouden hebben verklaard, dat het merkwaardig is dat de terugwerking wordt
gerechtvaardigd met een ministerieel besluit dat eveneens terugwerkt tot
1 april 2007, dat de maatregel, doordat hij de tarieven van de socialezekerheidsbijdragen met terugwerking verhoogt, een negatieve invloed heeft op het
vermogen van werkgevers en werknemers en dat hun patrimoniale rechten dus
worden aangetast in de zin van artikel 1 van het Eerste aanvullend protocol bij de
Overeenkomst tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele
vrijheden, dat het algemeen beginsel dat wetten geen terugwerkende kracht hebben
ook geldt voor verordeningsbesluiten en zeker voor koninklijke besluiten, dat de
uitzonderingen op dat beginsel op beperkte wijze moeten worden geïnterpreteerd,
zodat de terugwerking zeker niet kan worden gerechtvaardigd met een onjuist
gegeven;
Overwegende dat de verwerende partij in haar memories van
antwoord, in verband met het eerste onderdeel, verklaart dat uit de aanhef van het
bestreden besluit blijkt dat het advies van de Nationale Arbeidsraad ingewonnen is
en dat het verstrekt is als gevolg van het ontbreken van een alomvattend akkoord
commissie Individuele
Arbeidsverhoudingen op 22 maart 2007 is bijeengekomen om een advies te
formuleren dat op 30 maart 2007 zou worden voorgelegd aan de Nationale
Arbeidsraad, dat in het bestreden besluit melding wordt gemaakt van dat advies, wat
noodzakelijkerwijze impliceert dat het gelezen is en dat de steller ervan kennis had
van de punten waarover de sociale partners het oneens waren; dat verwerende partij
in verband met het tweede onderdeel stelt dat het bestreden besluit gewag maakt van
een overeenkomst die is gesloten met de sociale partners, zonder te vermelden dat
deze overeenkomst het resultaat zou zijn van een unaniem en alomvattend akkoord,
dat het bestaan van dat akkoord niet wordt vermeld in de aanhef, maar dat daarin
wel melding wordt gemaakt van het verzoek om advies aan het paritair comité voor
het hotelbedrijf op 9 januari 2007, dat de Nationale Arbeidsraad is geraadpleegd als
gevolg van het ontbreken van een akkoord binnen het paritair comité, dat "de
bestreden handeling niet wordt voorgesteld als het resultaat van een akkoord", dat
het ontbreken van een akkoord over de deler niet betekent dat er helemaal geen
akkoord bestaat omtrent het ontwerp, dat de partners het eens waren over de rest en
er partiële akkoorden waren die geconcretiseerd worden in de bestreden handeling;
dat ze in verband met het derde onderdeel betoogt dat de verzoekende partijen een
verkeerde voorstelling van zaken geven, dat ze een akkoord in de strikte zin van
binnen
het
betrokken
paritair
comité,
dat
de
VI - 17.482 - 17.483 - 25/34
akkoorden die gesloten worden tussen sociale partners verwart met een akkoord in
de generieke zin dat erop wijst dat de partijen een gemeenschappelijke wil aan de
dag hebben gelegd over nagenoeg alle punten, dat de rechtvaardiging van de
terugwerking van het besluit is opgenomen in het verslag aan de Koning, dat tegen
het ministerieel besluit van 21 december 2001 geen beroep is ingesteld in zoverre
het de forfaitaire lonen wijzigt, dat tijdens de vergadering van de commissie
Individuele Arbeidsverhoudingen van 22 maart 2007 is overeengekomen dat
sommige bepalingen in werking zouden treden op 1 april 2007, dat de
vertegenwoordigers van de werknemers en werkgevers op de hoogte waren gebracht
van de wijzigingen vóór de inwerkingtreding ervan en inzonderheid op het tijdstip
dat de werkgevers en de sociale secretariaten de forfaitaire lonen van de maand
april 2007 in aanmerking behoorden te nemen, dat terugwerking niet verboden is
wanneer zoals in casu "de terugwerkingsbepalingen die vervat zijn in de bestreden
handeling de gevolgen weergeven van handelingen die gekend zijn en toegepast
worden op de datum van de inwerkingtreding ervan" en dat "talrijke
terugwerkingsbepalingen noodzakelijk zijn om te voorkomen dat er grote
rechtsonzekerheid ontstaat"; dat ze in haar laatste memories verklaart dat de in het
bestreden besluit vervatte "terugwerkingsbepalingen" de gevolgen weergeven van
handelingen die gekend zijn en toegepast worden bij de inwerkingtreding ervan, dat
ze het verleden niet wijzigen, dat ze noodzakelijk zijn om te voorkomen dat grote
rechtsonzekerheid ontstaat, dat de sociale bijdragen, met toepassing van de wet van
27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de
maatschappelijke zekerheid der arbeiders en van artikel 33 van het koninklijk besluit
van 28 november 1969 dat is uitgevaardigd ter uitvoering van voormelde wet,
verschuldigd zijn op basis van trimestriele aangiften opgesteld in de maand na het
trimester tijdens hetwelk de prestaties zijn geleverd die aanleiding geven tot het
betalen van de bijdragen, dat de sociale bijdragen zelf driemaandelijks worden
betaald aan de RSZ, dat "de artikelen 1 en 8 van de bestreden handeling met ingang
van 1 april 2007 de berekeningswijze veranderen van de sociale bijdragen, dit wil
zeggen bij het begin van het trimester waarvoor de aangifte en de betaling van de
bijdragen eerst worden gedaan binnen twee maanden na de bekendmaking van de
bestreden handeling in het Belgisch Staatsblad", en dat de bestreden bepaling, ook
al voorziet ze in een toepassing bij het begin van het lopende trimester, alleen voor
de toekomst geldt; dat ze in verband met artikel 9 voorts betoogt dat terugwerking
inderdaad niet bestaat;
Overwegende dat de verzoekende partijen in hun memories van
wederantwoord nogmaals stellen dat de sociale partners hadden verklaard dat ze het
oneens waren met talrijke bepalingen van het ontwerp van het hun voorgelegde
VI - 17.482 - 17.483 - 26/34
koninklijk besluit, zoals blijkt uit het advies van Nationale Arbeidsraad, dat ze het
over bepaalde punten grondig oneens waren, niet alleen over de kwestie van de deler
of over een louter rekenkundige kwestie, maar bijvoorbeeld over de rol van de
uitzendkrachten of het bedrag van de dagelijkse forfaitaire bezoldigingen, dat de
gekritiseerde bepalingen de omstreden tekst dragen, dat geen rekening is gehouden
met het advies van de Nationale Arbeidsraad, dat de verwerende partij er zelfs niet
op heeft gewezen dat het leidde tot een meningsverschil, dat deze houding niet
bestaanbaar is met het beginsel van behoorlijk bestuur (eerste onderdeel), noch met
het beginsel van inhoudelijke motivering (tweede onderdeel) en dat artikel 2, § 1,
van de voormelde wet van 27 juni 1969 geschonden is; dat ze in verband met het
derde onderdeel betogen dat het onderscheid dat de verwerende partij maakt tussen
twee categorieën van akkoord niet aanvaardbaar is, dat de terugwerking door de
Nationale Arbeidsraad betwist is in ondubbelzinnige bewoordingen, dat de sociale
partners het op dat punt niet eens waren, dat de rechtvaardiging van de terugwerking
van de bestreden handeling, door te verwijzen naar de wijziging van het ministerieel
besluit van 21 december 2001 bij een besluit van 13 april 2007, niet relevant is, daar
dit besluit niet nader wordt gepreciseerd, terwijl er 101 koninklijke besluiten van die
datum zijn, die bekendgemaakt zijn op 27 april 2007 en in werking treden op
1 april 2007, dat het rechtvaardigen van de terugwerking door het vermoeden dat de
vertegenwoordigers van de sector hun onderhandelingspartners op de hoogte zouden
hebben gebracht van de inhoud van de akkoorden bijzonder misplaatst is uit het
oogpunt van artikel 190 van de Grondwet en gelet op het feit dat die
vertegenwoordigers juist niet hadden ingestemd met die tekst; dat ze besluiten dat
de terugwerking nadeel kan berokkenen aan de leden van de sector waartoe zij zelf
behoren, in zoverre zij de ramingen, inzonderheid de begrotingsramingen, duidelijk
vertekent; dat de verzoekende partijen in hun laatste memories betogen dat in de
aanhef van de bestreden handeling en in het verslag aan de Koning waarin het
bestreden besluit wordt toegelicht "niet wordt uiteengezet welk standpunt zij
innemen ten aanzien van het advies van de Nationale Arbeidsraad van
30 maart 2007", dat daarin gewag wordt gemaakt van een "akkoord" tussen partners,
terwijl er geen akkoord is, wat erop wijst dat geen rekening is gehouden met het
advies op het tijdstip van de goedkeuring van de omstreden handeling of dan slechts
op oppervlakkige wijze, dat het bestreden besluit, hoewel van reglementaire aard,
de verplichting inzake inhoudelijke motivering schendt wanneer het in de aanhef en
in het verslag aan de Koning gewag maakt van een akkoord dat niet bestaat en dat
indien de verwerende partij de bestreden handeling had goedgekeurd rekening
houdend met de blijvende meningsverschillen tussen de sociale partners, ze het
bestreden besluit een andere inhoud zou hebben gegeven of misschien zelfs niet zou
hebben willen goedkeuren;
VI - 17.482 - 17.483 - 27/34
Overwegende dat artikel 2, § 1, van de wet van 27 juni 1969 tot
herziening van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de maatschappelijke
zekerheid der arbeiders, als volgt luidt:
"
De Koning kan, bij in Ministerraad overlegd besluit, en na het advies van de
Nationale Arbeidsraad te hebben ingewonnen:
1° onder de voorwaarden die Hij bepaalt, de toepassing van deze wet uitbreiden
tot de personen die, zonder door een arbeidsovereenkomst te zijn verbonden,
tegen loon arbeidsprestaties onder het gezag van een ander persoon verrichten of
die een arbeid verrichten in gelijkaardige voorwaarden, als die van een
arbeidsovereenkomst; alsdan wijst de Koning de persoon aan die als werkgever
wordt beschouwd;
2° voor zekere categorieën werknemers die Hij bepaalt, de toepassing van deze
wet tot een of meer van de bij artikel 5 opgesomde regelingen beperken;
3° voor zekere categorieën werknemers die Hij bepaalt, de bijzondere
toepassingsmodaliteiten vastleggen, waarbij van zekere bepalingen van deze wet
wordt afgeweken;
4° onder de voorwaarden die Hij bepaalt, aan de toepassing van deze wet
onttrekken de categorieën van werknemers, tewerkgesteld aan een arbeid die
voor hen een bijkomstige betrekking is of die wezenlijk van korte duur is,
evenals de werkgevers uit hoofde van de tewerkstelling van die werknemers";
Overwegende wat het eerste onderdeel betreft, dat de verwerende
partij in casu de Nationale Arbeidsraad op 30 januari 2007 een eerste versie heeft
toegezonden van het kwestieuze ontwerp van koninklijk besluit en daarna op
21 maart 2007 een geamendeerde versie; dat de commissie Individuele
Arbeidsverhoudingen van de nationale arbeidsraad op 22 maart 2007 is
bijeengekomen en de Nationale Arbeidsraad zijn advies heeft uitgebracht in plenaire
vergadering op 30 maart 2007; dat het ontwerp dat ontstaan moest geven aan het
bestreden koninklijk besluit, op de agenda van de Ministerraad van 20 april 2007 is
geplaatst, op 30 april 2007 is goedgekeurd; dat het krachtens artikel 2, § 1, van de
voormelde wet van 27 juni 1969 vereiste advies zodoende tijdig is gevraagd en
verkregen; dat de verzoekende partij niet bewijst dat het advies van de Nationale
Arbeidsraad niet zou zijn gelezen en dat het verplicht inwinnen van het advies niet
daadwerkelijk zou zijn geschied; dat in de aanhef van het bestreden koninklijk
besluit wordt verwezen naar "het advies van de Nationale Arbeidsraad, gegeven op
30 maart 2007", zonder te preciseren in welke zin het is opgevat; dat die verwijzing
niet impliceert dat de stellers van de tekst de fundamentele strekking van het advies
verkeerd zouden hebben ingeschat, laat staan dat ze het advies niet zouden hebben
gelezen;
Overwegende, wat het tweede onderdeel betreft, dat de wet van
29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen
alleen van toepassing is op handelingen met individuele strekking, met uitsluiting
van de verordeningen en dat geen enkel algemeen rechtsbeginsel ten grondslag ligt
aan een zodanige verplichting; dat een verordening niettemin, zoals elke
VI - 17.482 - 17.483 - 28/34
bestuurshandeling, wil ze rechtsgeldig zijn, moet steunen op juiste en relevante
motieven omtrent het recht en omtrent de feiten; dat in casu, de verwijzing in de
aanhef van het bestreden koninklijk besluit naar "het advies van de Nationale
Arbeidsraad, gegeven op 30 maart 2007" en de bewering in het verslag aan de
Koning luidens welke "de Nationale Arbeidsraad over het ontwerp een advies heeft
verstrekt", bevestigd worden door de processtukken; dat, daartegenover, de
verwijzing in de aanhef naar "het akkoord gesloten met de sectorale sociale partners"
en de bewoordingen van het verslag aan de Koning luidens welke het besluit "het
akkoord uit(voert) dat met de sociale partners werd gesloten [...], de bedoelde
bepalingen spruiten uit een akkoord voort gesloten met de representatieve
werkgevers- en werknemersorganisaties zetelend enerzijds in het paritair comité
voor het hotelbedrijf en anderzijds in de Nationale Arbeidsraad", het gevolg zijn van
een subjectieve interpretatie van de verwerende partij; dat uit de processtukken
immers blijkt dat "het paritair comité voor het hotelbedrijf geen eenparig advies
heeft kunnen uitbrengen" over het ontwerp en dat binnen de Nationale Arbeidsraad
"de leden die de werkgever- en werknemersorganisatie vertegenwoordigen het niet
eens zijn kunnen worden" over sommige opmerkingen; dat de meningen van de
partijen evenwel uiteenlopen wat de omvang van de meningsverschillen betreft; dat
volgens de verwerende partij "er slechts één punt overbleef waarover men het
oneens was - de berekening van de deler (21 in plaats van 21, 66)", terwijl volgens
de verzoekende partij, "de sociale partners hebben te kennen gegeven dat ze het niet
eens waren met talrijke bepalingen van het hun voorgelegde ontwerp van koninklijk
besluit " en die "de omstreden tekst dragen"; dat de beschouwingen over het akkoord
met de sociale partners zich hoe dan ook niet aandienen als doorslaggevende
motieven voor de keuze van de maatregelen die door de verwerende partij zijn
goedgekeurd, aangezien dat akkoord niet vereist was opdat het koninklijk besluit
kon worden goedgekeurd; dat geen van de eerste twee onderdelen van het middel
gegrond is, in zoverre het ontleend is aan het niet daadwerkelijk inwinnen van
advies en aan schending van de wettelijkheid inzake de motieven van het bestreden
koninklijk besluit;
Overwegende, wat het derde onderdeel betreft, dat het algemeen
rechtsbeginsel dat bestuurshandelingen niet terugwerken inzonderheid uitsluit dat
een regeling uitwerking heeft op een datum voorafgaand aan de inwerkingtreding
ervan; dat dit beginsel, dat kracht van wet heeft, wordt afgeleid uit de
onomkeerbaarheid van de duur en dat het een van de essentiële dragers is van de
rechtszekerheid; dat daarop evenwel in verschillende gevallen uitzondering wordt
gemaakt, zoals de machtiging van de wetgever of de noodzaak om te zorgen voor
de continuïteit van de openbare dienst;
VI - 17.482 - 17.483 - 29/34
Overwegende in casu dat het bestreden koninklijk besluit is
goedgekeurd op 30 april 2007 en bekendgemaakt is in het Belgisch Staatsblad van
5 juni 2007; dat het luidens artikel1 1 ervan "uitwerking (heeft) met ingang van
1 april 2007, met uitzondering van artikel 3 dat uitwerking heeft met ingang van
1 januari 2007 en van de artikelen 2, 4, 5, 6, 7, en 10 die in werking treden op
1 juli 2007"; dat de artikelen 1, 8 en 9 ervan zodoende uitwerking hebben op
1 april 2007, terwijl ze ten vroegste op 5 juni 2007 in werking treden; dat de
terugwerkende kracht ervan bijgevolg zeker is; dat niettemin behoort te worden
nagegaan of deze terugwerking , die beperkt is, niet aanhaakt bij een of andere
uitzondering op het beginsel;
Overwegende dat de verwerende partij, als gevolg van de door de
afdeling Wetgeving van de Raad van State gemaakte opmerking, in het verslag aan
de Koning de terugwerking van elk van de betrokken bepalingen heeft willen
rechtvaardigen, door aan te voeren dat het ging om een "formele" terugwerking in
plaats van een inhoudelijke en door in de aanhef te vermelden dat het verlenen van
terugwerking tot 1 april 2007 onontbeerlijk was voor het uitvoeren van het akkoord
dat gesloten was met de sectorale sociale partners als gevolg van het advies dat op
30 maart 2007 was uitgebracht door de Nationale Arbeidsraad;
Overwegende dat verzoekster de rechtvaardiging van de
terugwerking van artikel 3 van de bestreden handeling niet betwist; dat het zich laat
aanzien dat die rechtvaardiging beantwoordt aan de noodzaak om van 1 januari 2007
tot 31 december 2007 te zorgen voor de overgang van het occasionele HORECAformulier naar het aanwezigheidsregister afgeleverd door het Waarborg en Sociaal
Fonds Horeca; dat de verwerende partij, wat de artikelen 1 en 8 betreft, om het
verlenen van terugwerking tot 1 april 2007 te rechtvaardigen, voorgeeft te steunen
op een ministerieel besluit van 21 december 2001 tot vaststelling van de forfaitaire
daglonen voor de berekening van de bijdragen voor sociale zekerheid verschuldigd
voor de handarbeiders wier loon geheel of gedeeltelijk uit fooien of bedieningsgeld
bestaat, evenals voor de werknemers die door een arbeidsovereenkomst voor de
zeevissers zijn verbonden, in zoverre het zelf ook is aangepast met uitwerking op
1 april 2007 en doordat de kwestieuze bepalingen voortvloeien uit een akkoord dat
is gesloten met de representatieve organisaties van de werkgevers en werknemers die
zowel in het Paritair Comité voor het hotelbedrijf als in de Nationale Arbeidsraad
zitting hebben; dat ze betoogt dat "zowel de werkgevers en hun sociale secretariaten
als de werknemers en de instelling die de sociale zekerheidsbijdragen int, via hun
respectieve organisaties, vóór 1 april 2007 op de hoogte zijn gebracht van de nieuwe
bepalingen die vervat zijn in het onderzochte artikel", dat "de bepaling gekend
VI - 17.482 - 17.483 - 30/34
moest zijn door de werkgevers en hun sociale secretariaten op het tijdstip van de
berekening van de lonen voor de maand april 2007", dat "zulks het geval is als
gevolg van de bekendmaking in het Belgisch Staatsblad van 27 april van het
ministerieel besluit van 13 april 2007 tot vaststelling van de forfaitaire daglonen met
ingang van 1 april 2007", dat ze meer bepaald in verband met artikel 8 van het
bestreden besluit verklaart dat "de kwestieuze bedragen gekend waren door de
werkgevers, hun sociale secretariaten, de werknemers en de instelling die de sociale
zekerheidsbijdragen int doordat ze zijn meegedeeld in het kader van de
adviesaanvragen"; dat ze in verband met artikel 9 het volgende stelt:
"
De terugwerking van artikel 9 bestaat de facto niet om de volgende redenen:
- de bepalingen vervat in § 1 van artikel 32bis zijn overgenomen van een
bepaling vervat in het koninklijk besluit van 21 april 2007;
- § 2 heeft eerst uitwerking op 1 juli 2007";
Overwegende dat de verwerende partij geen gewag maakt van
enige wetsbepaling die haar zou gemachtigd hebben om te beslissen over het
verlenen van terigwerking aan de kwestieuze bepalingen tot 1 april 2007; dat ze niet
betoogt dat het verlenen van deze terugwerking noodzakelijk was voor de
continuïteit van de dienst; dat haar verwijzing naar een ministerieel besluit van
13 april 2007, dat met uitwerking op 1 april 2007 de forfaitaire daglonen wijzigt
waarop het bestreden besluit steunt, en haar wil om zich ter wille van de samenhang
te richten naar die datum, evenwel niet volstaan om de terugwerking van het
bestreden koninklijk besluit zelf te rechtvaardigen; dat de akkoordbevinding, die
overigens betwist wordt, van de sociale partners met de kwestieuze bepalingen, ook
niet volstaat, evenmin als de kennis die de vertegenwoordigers van de werkgevers
en werknemers hebben kunnen krijgen van het bestaan van de projecten van de
verwerende partij; dat in zoverre het bestreden koninklijk besluit tot doel heeft een
systeem van aanpassing van de forfaitaire daglonen aan de evolutie van de
salarissen, dat bestond voor de gelegenheidswerknemers die vallen onder het paritair
comité voor de landbouwbedrijven en het paritair comité voor de landbouw, uit te
breiden tot de gelegenheidswerknemers en werknemers wier loon geheel of
gedeeltelijk bestaat uit fooien of bedieningsgeld en die ressorteren onder het paritair
comité voor het hotelbedrijf, het niet gaat om een louter herhalen van de
regelgeving; dat uit artikel 9 weliswaar blijkt dat de geplande aanpassing in beginsel
eerst geschiedt op 1 januari van elk jaar, dit is voor de eerste maal op 1 januari 2008,
zodat § 1, eerste lid, van het nieuwe artikel 32bis, naar het zich laat aanzien, geen
terugwerkende kracht heeft, maar dat het tweede lid van hetzelfde artikel 32bis, § 1,
bepaalt dat "wanneer een verhoging van het gewaarborgd gemiddeld
minimummaandinkomen in de loop van het jaar wordt vastgesteld, (...) de forfaitaire
daglonen (worden) aangepast met ingang van de datum van deze verhoging", zodat
VI - 17.482 - 17.483 - 31/34
, indien het gewaarborgd gemiddeld minimummaandinkomen daadwerkelijk is
verhoogd tussen 1 januari en 1 april 2007, de terugwerking van artikel 9 niet
gerechtvaardigd is; dat het derde onderdeel van het middel gegrond is in zoverre het
betrekking heeft op de terugwerking van de artikelen 1, 8 en 9, in zoverre het
laatstgenoemde een artikel 32bis, § 1 invoegt in het koninklijk besluit van
28 november 1969 van het bestreden koninklijk besluit;
Overwegende dat de verzoekende partijen een tweede middel
ontlenen aan "schending van artikel 84, § 1, eerste lid, 2/, van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State en aan machtsoverschrijding"; dat ze betogen dat het
advies van de afdeling Wetgeving van de Raad van State ingewonnen is op basis
van bovenvermelde bepaling, dat het verzoek om spoedbehandeling in dat geval
met bijzondere redenen moet worden omkleed, dat de spoed niet kan worden
ontkracht door de gegevens van het dossier, dat in de aanhef van het bestreden
besluit en in het verslag aan de Koning "niets wordt gezegd over de reden waarom
het omstreden besluit op een zodanig korte termijn, en zelfs met terugwerking,
moest worden vastgesteld", dat "uit geen enkel gegeven in de motivering van het
verzoek om spoedbehandeling kan worden opgemaakt waarom het besluit behoorde
te worden afgekondigd, bekendgemaakt en in werking te treden op een zo nabije
datum", dat de aangevoerde spoedeisendheid wordt ontkracht door het feit dat geen
enkel akkoord is gesloten in de Nationale Arbeidsraad op 30 maart 2007 en door het
feit dat de termijn hoe dan ook te kort is opdat de adressaten van het besluit dit
kunnen uitvoeren, dat de werkgevers , de sociale secretariaten, het Waarborg en
Sociaal Fonds Horeca en het paritair comité voor het hotelbedrijf over een bijzonder
korte termijn beschikken om maatregelen te nemen, dat verscheidene
uitvoeringsbesluiten hadden moeten worden vastgesteld door de minister van
Sociale Zaken opdat het besluit kon worden toegepast, doch dat deze niet zijn
vastgesteld en dat de uitzonderlijke termijn niet noodzakelijk was, daar het in de
bedoeling lag van de steller van het besluit het te laten terugwerken;
Overwegende dat luidens de motivering van het verzoek om
spoedbehandeling, die is opgenomen in de aanhef van het bestreden koninklijk
besluit, het de bedoeling was in de eerste plaats de periode tussen 1 april 2007, de
datum waarop sommige bepalingen uitwerking hadden, en de data van
ondertekening en bekendmaking van het bestreden besluit zoveel mogelijk in te
korten; dat in zoverre gebleken is dat zoals blijkt uit het onderzoek van het eerste
middel, het verlenen van terugwerking tot 1 april 2007 aan de artikelen 1, 8 en 9 in
strijd is met het beginsel dat verordeningen niet terugwerken, dit motief niet
rechtvaardigde dat de afdeling Wetgeving van de Raad van State verzocht werd een
VI - 17.482 - 17.483 - 32/34
advies uit te brengen binnen een termijn van vijf dagen; dat de verdere motivering
van de spoedeisendheid evenwel betrekking heeft op een andere termijn; dat de
verwerende partij de maatregelen opnoemt die de veldwerkers, de werkgevers, de
sociale secretariaten, het Waarborg en Sociaal Fonds Horeca, het paritair comité van
het hotelbedrijf, de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid, de representatieve
vakorganisaties van de werkgevers en werknemers, de openbare diensten, elk
behoorden te nemen vóór 1 juli 2007; dat de noodzaak om de afdeling Wetgeving
te verzoeken om een spoedbehandeling zodoende naar behoren wordt aangetoond;
dat aangezien het bestreden besluit is bekendgemaakt op 5 juni 2007, deze
motivering van het verzoek om spoedbehandeling niet wordt ontkracht door de
feiten; dat het tweede middel niet gegrond is,
BESLUIT:
Artikel 1.
De beroepen met de nrs G./A. 184.657/VI-17.482 en
G./A. 184.662/VI-17.483 worden samengevoegd.
Artikel 2.
Vernietigd wordt artikel 11 van het koninklijk besluit van
30 april 2007 tot wijziging van de artikelen 8quater, 25, 31bis en 32 van het
koninklijk besluit van 28 november 1969 tot uitvoering van de wet van 27 juni 1969
tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de
maatschappelijke zekerheid der arbeiders, en de artikelen 5bis en 9septies van het
koninklijk besluit van 5 november 2002 tot invoering van een onmiddellijke aangifte
van tewerkstelling, met toepassing van artikel 38 van de wet van 26 juli 1996 tot
modernisering van de sociale zekerheid en tot vrijwaring van de leefbaarheid van de
wettelijke pensioenstelsels, in zoverre het de artikelen 1, 8 en 9 uitwerking verleent
op 1 april 2007, in zoverre het laatstgenoemde artikel een artikel 32bis, § 1, invoegt
in het koninklijk besluit van 28 november 1969.
Artikel 3.
De beroepen worden voor het overige verworpen.
Artikel 4.
Dit arrest zal bij uittreksel worden bekendgemaakt in het Belgisch
Staatsblad.
VI - 17.482 - 17.483 - 33/34
Artikel 5.
De kosten, bepaald op 350 euro, komen ten laste van de
verwerende partij.
Aldus uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van de
VIe kamer, op tien maart tweeduizend tien door:
Mevr.
DAURMONT,
kamervoorzitter
de Hr.
LEWALLE,
staatsraad,
de Hr.
HOUYET,
staatsraad,
Mevr.
LAUVAU,
griffier.
De Griffier
De Voorzitter
K. LAUVAU
O. DAURMONT
VERTALING OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 63,
EERSTE LID, VAN DE WETTEN OP DE RAAD VAN STATE,
GECOÖRDINEERD OP 12 JANUARI 1973.
VI - 17.482 - 17.483 - 34/34