Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2010:ARR.209.559 (2010-12-07)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 209.559 van 7 december 2010 Openbaar ambt - Personeel van het
onderwijs - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Vernietiging Verwerping
Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIIe KAMER
ARREST
nr. 209.559 van 7 december 2010
in de zaken A. 196.889/XII-6373
A. 197.395/XII-6374
A. 197.730/XII-6375
In zake:
Charis VERLINDE
die woonplaats kiest te Gent
Botestraat 64
tegen:
de HOGESCHOOL GENT
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Patrick Devers
kantoor houdend te Gent
Kouter 71-72
bij wie woonplaats wordt gekozen
I. Voorwerp van de beroepen
1.
Het beroep in de zaak A.196.889, ingesteld op 25 juni 2010, strekt
tot de nietigverklaring en de schorsing van de tenuitvoerlegging van het besluit van
23 april 2010 van het bestuurscollege van de Hogeschool Gent waarbij dit beslist
een einde te maken aan de aanstelling van Charis Verlinde.
Het beroep in de zaak A.197.395, ingesteld op 13 augustus 2010,
strekt tot de nietigverklaring en de schorsing van de tenuitvoerlegging van de
beslissing van 10 juni 2010 van het college van beroep inzake evaluatie van de
Hogeschool Gent, die de evaluatie “onvoldoende” van Charis Verlinde bevestigt.
Het beroep in de zaak A.197.730, ingesteld op 10 september 2010,
strekt tot de nietigverklaring en de schorsing van de tenuitvoerlegging van de
beslissing van 12 juli 2010 van de voorzitter van de raad van bestuur van de
Hogeschool Gent “om de beslissing van het bestuurscollege van 23 april 2010
inzake het ontslag van verzoekster, te bevestigen”.
XII-6373-1\13
II. Verloop van de rechtspleging
2.
neergelegd.
De verwerende partij heeft in elk van de drie zaken een nota
Eerste auditeur Diane Mareen heeft in elke zaak een verslag
opgesteld op grond van artikel 93 van het besluit van de Regent van 23 augustus
1948 tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van de
Raad van State.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 16 november 2010.
Staatsraad Geert Van Haegendoren heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Nathalie Swartebroeckx, die verschijnt voor de
verzoekende partij en advocaat Patrick Devers, die verschijnt voor de verwerende
partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Diane Mareen heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoekster wordt met ingang van 1 januari 2008 voor onbepaalde
tijd tijdelijk aangesteld als diensthoofd Juridische Aangelegenheden bij de
Hogeschool Gent.
3.2.
Het bestuurscollege van de Hogeschool Gent beslist op 29 juni
2009 om verzoekster de evaluatie “onvoldoende” toe te kennen en een einde te
maken aan haar aanstelling middels een opzeggingstermijn van zes maanden.
XII-6373-2\13
Bij beslissing van 25 september 2009 trekt het bestuurscollege zijn
beslissing van 29 juni 2009 in.
3.3.
Het bestuurscollege beslist vervolgens op 23 april 2010 om het
nieuwe evaluatievoorstel van de algemeen directeur met eindvermelding
“onvoldoende” over te nemen, het functioneren van verzoekster als “onvoldoende”
te evalueren en de aanstelling van verzoekster te beëindigen middels een
opzeggingstermijn van zes maanden, om volgende redenen :
“Onderhavige beslissing betreft de evaluatie van mevrouw Charis Verlinde.
Mevrouw Charis Verlinde is voor onbepaalde duur tijdelijk aangesteld in een
statutaire betrekking in de functieklasse A+. Zij oefent de functie uit van
diensthoofd van de Juridische Dienst. Gelet op het functioneren van mevrouw
Charis Verlinde, zoals omschreven in de evaluatie, wordt voorgesteld om haar
functioneren als ‘onvoldoende’ te evalueren.
[…] volgend op de conclusie van de evaluatie en in het bijzonder gelet op
de daarbij opgenomen elementen wordt een einde gemaakt aan de aanstelling.
Deze beslissing wordt ondersteund door de conclusie van het development
center […]
De termijn voor het indienen van een beroep bij het college van beroep
bedraagt 15 kalenderdagen na kennisname. De ingangsdatum van de opzegging
is de eerste dag van de maand volgend op de bekendmaking. Een
beroepsprocedure is opschortend, waardoor in geval van beroep de
ingangsdatum van de opzegging valt op de eerste dag van de maand volgend op
het afsluiten van de beroepsprocedure.”
Aan verzoekster wordt tevens een outplacement aangeboden voor
de duur van zes maanden. Deze beslissing wordt aan verzoekster ter kennis gebracht
bij brief van 26 april 2010.
De beslissing tot beëindiging van de aanstelling bestrijdt
verzoekster met het beroep, ingeschreven met rolnummer A.196.889/XII-6373.
3.4.
evaluatie.
Verzoekster tekent beroep aan bij het college van beroep inzake
3.5.
Het college van beroep inzake evaluatie beslist op 10 juni 2010
om de beroepen beslissing van het bestuurscollege te bevestigen. Deze beslissing
wordt aan verzoekster ter kennis gebracht bij schrijven van 22 juni 2010. Dit is de
bestreden beslissing in de zaak A.197.395/XII-6374.
XII-6373-3\13
Bij aangetekende brief van diezelfde dag wordt verzoekster door
de algemeen directeur als volgt nogmaals in kennis gesteld van haar ontslag :
“Na de beroepsprocedure, door u ingesteld bij het college van beroep inzake
evaluatie, zijn de partijen op 22 juni 2010 […] op de hoogte gesteld van de
beslissing van het college van beroep. Het college van beroep heeft de
beslissing van het bestuurscollege inzake evaluatie zoals hierboven vermeld,
bevestigd. Hierdoor wordt de evaluatie onvoldoende definitief.
Bijgevolg wordt de beslissing van het bestuurscollege, zoals opgenomen in
art. 2, van de beslissing [...] uitvoerbaar. Bij deze stel ik u nogmaals in kennis
van uw ontslag uit uw tijdelijke aanstelling als diensthoofd Juridische Dienst
en dit met ingang van 1 juli 2010”.
3.6.
Op 12 juli 2010 beslist de voorzitter van de raad van bestuur van
de verwerende partij, bij hoogdringendheid, gelet op de uitspraak van de raad van
beroep inzake evaluatie van 10 juni 2010, om de beslissing van het bestuurscollege
van 23 april 2010, te bevestigen.
Van deze beslissing wordt kennis gegeven aan verzoekster bij
brief van 14 juli 2010. Zij vordert ervan de nietigverklaring in de zaak
A.197.730/XII-6375.
IV. Samenvoeging
4.
Het verzoek van de partijen tot samenvoeging van de drie zaken
kan worden ingewilligd.
V. Onderzoek van het beroep in de zaak A.197.395 (de evaluatiebeslissing
“onvoldoende”)
Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
5.
Verzoekster voert in een eerste middel de schending aan van de
artikelen 265 en 77, § 1, en § 3, derde lid, van het hogescholendecreet van 13 juli
1994 en van artikel 20 van het evaluatiereglement van de Hogeschool Gent, omdat
de beslissing tot samenstelling van het college van beroep inzake evaluatie van de
verwerende partij genomen werd door het bestuurscollege van de verwerende partij.
De bevoegdheid tot samenstelling van het college van beroep inzake evaluatie werd
XII-6373-4\13
door de raad van bestuur gedelegeerd naar het bestuurscollege, wat evenwel in strijd
is met het hogescholendecreet en het eigen evaluatiereglement. Het hogescholendecreet schrijft uitdrukkelijk voor dat de raad van bestuur de leden van het college van
beroep inzake evaluatie aanstelt. Ook artikel 20 van het evaluatiereglement doet dit.
De bevoegdheden die de raad van bestuur kan delegeren worden limitatief
opgesomd in artikel 262 van het hogescholendecreet maar de bevoegdheid die hier
aan de orde is, hoort daar niet toe.
Beoordeling
6.
Het bestuurscollege is luidens artikel 268 van het hogescholendecreet van 13 juli 1994 bevoegd voor “alle materies [die] niet aan de raad van
bestuur, de algemeen directeur, de departementsraden of de departementshoofden
zijn opgedragen”.
Welnu, de aanstelling van de leden van het college van beroep
inzake evaluatie is blijkens artikel 265, § 1, van het hogescholendecreet een materie
die uitdrukkelijk aan de raad van bestuur opgedragen is.
Anders dan artikel 262 van hetzelfde decreet, dat een algemene
opsomming geeft van de bevoegdheden van de raad van bestuur en vervolgens
preciseert dat, met uitzondering van enkele voor deze zaak niet relevante bevoegdheden uit die opsomming, “deze bevoegdheden” -versta: de bevoegdheden
opgesomd in artikel 262- voor delegatie in aanmerking komen, bevat artikel 265 van
het hogescholendecreet geen zulke opening voor delegatie.
7.
Weliswaar wordt in artikel 262 onder punt 13° vermeld “dat de
raad van bestuur alle andere bij of krachtens een decreet toegekende bevoegdheden
uitoefent”.
De Raad van State valt niet bij dat dit onder 13° van artikel 262
als zo een “andere bij decreet toegekende bevoegdheid” ook de bevoegdheid tot
samenstelling van het college van beroep te rekenen is en dat artikel 265 aldus valt
onder de delegeerbare bevoegdheden.
De vaststelling immers dat door de decreetgever aan de
bevoegdheid om het college van beroep samen te stellen het apart artikel 265 is
XII-6373-5\13
gewijd, waarin géén delegatieclausule is opgenomen, mede in aanmerking genomen
dat de raad van beroep precies tot roeping heeft om zich uit te spreken over
beslissingen van het bestuurscollege, noopt er toe deze bepaling zo te lezen dat ze
als de uitdrukking gezien moet worden van de wil van de decreetgever om terzake
in een exclusieve bevoegdheid van de raad van bestuur te voorzien, zonder
mogelijkheid tot delegatie.
Ook artikel 20 van het eigen evaluatiereglement schrijft de
oprichting van het college van beroep door de raad van bestuur voor; verwerende
partij dient haar eigen regelgeving na te leven.
8.
Het auditoraat heeft langs dezelfde gedachtegang redenerend,
voorgesteld om het middel in een korte-debattenprocedure bij te vallen. Ter
terechtzitting verzet verwerende partij zich ertegen dat de zaak met korte debatten
zou worden afgedaan. Volgens haar is het enkele feit reeds dat aan de besproken
decretale bepalingen een andere lezing kán gegeven worden, en er dus “discussie
mogelijk is”, reden om de zaak volgens de gewone procedure te behandelen.
De Raad van State kan die zienswijze van verwerende partij niet
bijvallen en handhaaft onverkort de lezing van het decreet zoals die ook door het
auditoraat wordt voorgestaan in het auditoraatsverslag. De poging van verwerende
partij om de zaak op de baan te schuiven is overigens opmerkelijk, nu zij in haar
nota met opmerkingen in de schorsingsprocedure net géén verweer ten gronde heeft
gevoerd en een discussie bijgevolg voor haar overbodig, of onmogelijk leek.
9.
Uit wat voorafgaat volgt dat de bestreden evaluatie van
verzoekster door een niet op rechtsgeldige wijze samengesteld orgaan genomen is,
zodat ze onregelmatig is.
Het middel is gegrond.
XII-6373-6\13
VI. Onderzoek van de beroepen in de zaken A.196.889 en A.197.730 (het ontslag)
A. Ontvankelijkheid van de beroepen
Vooraf
10.
Het bestuurscollege heeft op 23 april 2010 tot het einde van
verzoeksters aanstelling besloten; de voorzitter van de raad van bestuur heeft op
12 juli 2010 dit ontslagbesluit bevestigd. De vraag kan rijzen welk van de beide
beslissingen een eindbeslissing is, en dus een aanvechtbare rechtshandeling, dan wel
of de beide samen dat zijn. Overigens heeft verwerende partij in de zaak A.196.889
een exceptie daaromtrent geformuleerd in de nota met opmerkingen, waarvan zij ter
terechtzitting echter uitdrukkelijk afstand doet. De Raad meent bijgevolg, in het
kader van deze korte-debattenprocedure, dat de kwestie onbesproken mag blijven.
De beslissing waarvan bij nader onderzoek zou moeten blijken dat ze niet
aanvechtbaar is -hetzij de eerste, omdat ze is opgeslorpt door de tweede, hetzij de
tweede, omdat ze louter een uitvoering geeft aan de eerste- moet bij inwilliging van
de beroepen dan geacht worden wegens de duidelijkheid van het rechtsverkeer te
worden vernietigd.
De Raad van State is het voorts eens met verzoekster, dat de
hernieuwde kennisgeving van haar ontslag op 22 juni 2006 door de algemeen
directeur géén nieuwe, voor de Raad van State aanvechtbare rechtshandeling is. Er
is bijgevolg geen reden om deze mededeling mee tot voorwerp van het beroep te
rekenen, hetgeen verzoekster immers slechts in ondergeschikte orde vraagt in het
geval de Raad het met haar op dit punt niet eens zou zijn geweest.
Exceptie
11.
Verwerende partij doet als exceptie gelden dat de decretale
regelgeving met betrekking tot het beëindigen van de aanstelling van een tijdelijk
personeelslid niet te verzoenen is met het vernietigingscontentieux.
Zij wijst erop dat luidens artikel 92, § 2, van het
hogescholendecreet een aanstelling kan worden beëindigd, om andere redenen dan
vermeld in paragraaf 1 van dat artikel, middels een normale opzeggingstermijn. Die
termijn wordt herleid tot zeven dagen indien het personeelslid de evaluatie
XII-6373-7\13
“onvoldoende” heeft gekregen. Verwerende partij heeft echter niet er voor gekozen
de opzeggingstermijn te herleiden wegens een evaluatie “onvoldoende”.
Volgens artikel 95 van hetzelfde decreet dient een beslissing van
beëindiging van de aanstelling gemotiveerd te zijn. De sanctie voor niet-motivering
en voor niet-inachtneming van de voorgeschreven opzeggingstermijnen staat
ingeschreven in artikel 96bis van het hogescholendecreet: aan het personeelslid is
een vergoeding te betalen.
Ongeacht de waarde van de motieven van de beslissing van het
bestuurscollege van 23 april 2010 of nog van de beslissing van de voorzitter van de
raad van bestuur van 12 juli 2010, geldt volgens verwerende partij dat zij deze
decretale verplichtingen is nagekomen.
Dit alles in acht genomen, is er in casu sprake van een geëigende
decretale regeling voor het geval van een beëindiging van een (tijdelijke) aanstelling
van een personeelslid die in alle hypotheses door haar is nagekomen.
Deze door verzoekster niet aangevochten regelgeving staat
volgens verwerende partij haaks op het vernietigings- en schorsingscontentieux voor
de Raad van State omdat de decretale ontslagbescherming voor (tijdelijk) aangesteld
personeel ATP van de hogescholen zich niet uitstrekt tot de eventuele reïntegratie,
rechtsgevolg dat is verbonden aan een schorsings- of vernietigingsarrest.
Beoordeling
12.
De door verwerende partij bedoelde bepalingen van het
hogescholendecreet luiden :
“Art. 92. - § 1. Een aanstelling eindigt van rechtswege en zonder vooropzeg :
1° bij de terugkeer van de titularis van de betrekking of van het personeelslid
dat hem tijdelijk vervangt;
1°bis bij het einde van de aanstelling of van de benoeming van de titularis van
de betrekking of van het personeelslid dat hem tijdelijk vervangt;
2° op het ogenblik dat het tijdelijk personeelslid wordt benoemd in deze
betrekking;
3° (...)
4° uiterlijk op het einde van de termijn waarvoor de aanstelling gebeurde;
5° bij pensionering wegens het bereiken van de leeftijdsgrens of mits instemming van het hogeschoolbestuur, op het einde van het academiejaar waarin het
personeelslid de leeftijd van 65 jaar heeft bereikt;
6° bij overlijden;
XII-6373-8\13
7° bij ontslag wegens dringende redenen;
8° voor de personeelsleden die niet voldoen aan de voorwaarden van artikel 89;
9° wanneer is vastgesteld dat het personeelslid wegens en overeenkomstig de
wet, het decreet of het reglement erkende blijvende arbeidsongeschiktheid niet
meer in staat is zijn ambt naar behoren te vervullen.
§ 2. Wanneer het hogeschoolbestuur een einde maakt aan de aanstelling, om
andere redenen dan de bepalingen vermeld in § 1, moet het een opzeggingstermijn in acht nemen, gelijk aan drie maanden per begonnen schijf van vijf jaar
dienstanciënniteit gepresteerd in de betrokken hogeschool of haar rechtsvoorganger. De opzeggingstermijn gaat in op de eerste dag van de maand die volgt
op de datum van kennisgeving van de opzegging. Op straffe van nietigheid
moet de kennisgeving van de opzegging het begin en de duur van de opzeggingstermijn vermelden. De kennisgeving gebeurt door afgifte van een geschrift
aan het personeelslid dat tekent voor ontvangst, ofwel bij aangetekend schrijven
dat uitwerking heeft de derde werkdag na verzending, ofwel bij deurwaardersexploot.
De opzeggingstermijn wordt herleid tot zeven dagen indien het een personeelslid betreft dat is aangesteld voor een periode van minder dan twaalf maanden
en indien dit personeelslid de evaluatie ‘onvoldoende’ heeft gekregen voor het
ambt waarop de evaluatie betrekking heeft.
[...]
Art. 95. - In de gevallen vermeld in artikel 92, § 1, 8, artikel 92, § 2, en artikel
93, § 2 en § 3, motiveert het hogeschoolbestuur de beslissing die leidt tot de
beëindiging van de aanstelling of de definitieve ambtsneerlegging.
Op schriftelijk verzoek van het personeelslid deelt het hogeschoolbestuur de
motivatie van een opzeg mee ofwel bij geschrift tegen ontvangstbewijs ofwel
bij aangetekend schrijven.
[...]
Art. 96bis. - Als het hogeschoolbestuur een aanstelling of benoeming beëindigt
zonder inachtneming van de in artikel 92, § 2, en artikel 93, § 2, bedoelde
opzeggingstermijn, of zonder inachtneming van de in artikel 95 bedoelde
motivering, moet zij aan het personeelslid een vergoeding betalen die gelijk is
aan het lopend loon dat overeenstemt hetzij met de duur van de opzeggingstermijn, hetzij met het resterende gedeelte van die termijn.
Als het personeelslid zijn aanstelling beëindigt zonder inachtneming van de in
artikel 96 bedoelde opzeggingstermijn, moet het aan het hogeschoolbestuur een
vergoeding betalen die gelijk is aan het lopend loon dat overeenstemt hetzij met
de duur van de opzeggingstermijn, hetzij met het resterende gedeelte van die
termijn”.
13.
Verwerende partij leest artikel 96bis alsof het aan het hogeschoolbestuur de mogelijkheid geeft om, naast de wijzen van beëindiging van een
aanstelling met of zonder opzeggingstermijn als beschreven in artikel 92 daarenboven steeds, en zonder reden, een einde mag stellen aan een aanstelling of een
benoeming, mits het daarbij een welbepaalde opzegvergoeding uitkeert. Volgens
haar interpretatie staat deze “ontslagbescherming” haaks op het annulatiecontentieux, wat dan moet betekenen dat de decreetgever deze beslissingen aan het oordeel
van de Raad van State heeft onttrokken.
XII-6373-9\13
Die lezing kan de Raad van State onmogelijk bijvallen. Artikel 92,
§ 1, van het hogescholendecreet somt de gevallen op waarbij aan de aanstelling van
rechtswege en zonder opzeg een einde komt; artikel 92, § 2, zijn ál de “andere”
gevallen : dit artikel is exhaustief. De decreetgever heeft met het mechanisme van
artikel 96bis enkel in een sanctie willen voorzien voor de miskenning van zijn
voorschriften inzake opzeggingstermijn of motiveringsplicht. Dat de decreetgever
hierdoor de rechtsmacht van de Raad van State heeft willen uitschakelen, valt in
bedoeld artikel alleszins niet uitdrukkelijk te lezen. Aangezien daarenboven de
decreetgever in beginsel niet bevoegd is om de bestuursrechtspraak te regelen, mag
die bedoeling er ook niet op indirecte wijze uit worden afgeleid. Het sanctiemechanisme sluit geenszins uit dat de bevoegde rechter -te dezen de annulatierechter- de
wettigheid van de beslissing beoordeelt. Het zal aan de daarvoor bevoegde rechter
toevallen -de civiele rechter- om uit te maken in welke gevallen de bij artikel 96bis
bedoelde vergoeding verschuldigd is, en of en hoe daarbij rekening moet worden
gehouden met een eventueel tussengekomen nietigverklaring.
B. Onderzoek van de middelen
Standpunt van de partijen
14.
Het eerste middel in de zaak A.196.889 is geput uit de schending
van de materiële motiveringsplicht en van artikel 77 van het hogescholendecreet.
Verzoekster voert aan dat het doorslaggevende motief voor haar ontslag gelegen is
in de evaluatie onvoldoende die in dezelfde beslissing wordt uitgesproken. Die
evaluatie was ten tijde van de bestreden beslissing nog niet definitief daar er nog
beroep tegen mogelijk was bij de raad van beroep. De evaluatie, niet definitief
zijnde, kon geen geldig motief vormen om haar te ontslaan. Zij hééft er beroep tegen
ingesteld, zodat de beslissing van de raad van beroep daarenboven in de plaats is
gekomen van de beslissing van het bestuurscollege.
Verzoekster voert in een enig middel in de zaak A.197.730 de
schending aan van de materiële motiveringsplicht omdat de bestreden beslissing
rechtstreeks en uitsluitend steunt op de beslissing van het bestuurscollege van
23 april 2010, enerzijds, en op de beslissing van het college van beroep inzake
evaluatie van 22 juni 2010, anderzijds. De gebreken waarmee deze twee beslissingen zijn behept, werken hierin door. Verzoekster verwijst naar de door haar in de
meervermelde gedingen aangevoerde kritiek en herneemt deze.
XII-6373-10\13
Verwerende partij repliceert als volgt op het eerste middel in de
zaak A.196.889 :
“10. De verwerende partij is er zich van bewust dat een evaluatie ‘onvoldoende’, zoals beslist door haar Bestuurscollege op 23 april 2010, slechts definitief
kon worden enerzijds in het geval door de verzoekster tijdig (d.i. binnen de
vijftien dagen) geen beroep tegen werd aangetekend bij de Raad van beroep
inzake evaluatie (zie de artikelen 15 e.v. van het Reglement inzake evaluatie,
Kaft I,B,1) of anderzijds in het geval de Raad van beroep de uitgesproken
evaluatie ‘onvoldoende’ zou bevestigen.
Het is daarom precies, en aangezien de beslissing van evaluatie ‘onvoldoende’
(een deel van) de motivering vormde voor de beslissing van de beëindiging van
de aanstelling van de verzoekster, dat, gelet, het door de verzoekster aangetekende beroep ter zake de evaluatie (op 10 mei 2010), aan de deelbeslissing ter
zake de beëindiging van de aanstelling door het hogeschoolbestuur (en ten
andere ook niet door de verzoekster) geen uitvoering werd gegeven.
Er werd daarmede gewacht tot de eerste van de maand (1 juli 2010), volgend
op de kennisgeving, door het secretariaat van de Raad van beroep inzake
evaluatie op 22 juni 2010, van de beroepsbeslissing van die Raad van 10 juni
2010.
11. Weze overigens opgemerkt dat, anders dan de verzoekster voorhoudt, de
beslissing van de Raad van beroep inzake evaluatie van 10 juni 2010, op het
stuk van de evaluatie, helemaal niet in de plaats komt van de beslissing van het
Bestuurscollege van 23 april 2010 op hetzelfde vlak.
Hetgeen de Raad van beroep doet (in zijn beslissing van 10 juni 2010 en
conform artikel 15,§3 van het Reglement inzake de evaluatie van de statutaire
personeelsleden) is de beslissing van het Bestuurscollege van 23 april 2010
bevestigen. Door deze bevestiging zijn ook de motieven waarop de beslissing
van het Bestuurscollege dd. 23 april 2010 zegt te steunen overeind gebleven.
12. Ten einde elke betwisting ter zake te vermijden heeft de voorzitter van de
Raad van Bestuur, op 12 juli 2010, na kennisname van de uitspraak van de
Raad van beroep inzake evaluatie van 10 juni 2010 en ernaar verwijzende, zelf
ook en bij hoogdringendheid, de beslissing van het Bestuurscollege van 23 april
2010, met name op het stuk van het ontslag (lees : de beëindiging van de
aanstelling) van de verzoekster bevestigd.”
In de zaak A.197.730 beperkt verwerende partij zich ertoe te
verwijzen naar haar eerdere geschriften.
Beoordeling
16.
Partijen betwisten niet dat de evaluatie “onvoldoende” het motief
vormt voor de beëindiging van verzoeksters aanstelling.
Mét verzoekster wordt aangenomen dat de evaluatiebeslissing van
het bestuurscollege van 23 april 2010 ingevolge het instellen van het georganiseerd
administratief beroep geen definitieve evaluatiebeslissing is en dat ze daarenboven
ingevolge de devolutieve werking van dit beroep uit het rechtsverkeer is verdwenen
XII-6373-11\13
en is vervangen door de beslissing van het college van beroep. Hiervóór is dan weer
vastgesteld dat die evaluatiebeslissing van het college van beroep onregelmatig is
tot stand gekomen, zodat ze hierna uitdrukkelijk vernietigd wordt. Het ontslag van
verzoekster is bijgevolg niet deugdelijk gemotiveerd, aangezien verwerende partij
in géén van beide evaluatiebesluiten wettig steun kan vinden als grondslag van een
evaluatie “onvoldoende”.
De middelen zijn in de besproken mate gegrond. Voor die
vaststelling volstaan korte debatten.
VII. De vorderingen tot schorsing
17.
De nietigverklaring van de bestreden beslissingen heeft tot gevolg
dat de door verzoekster ingediende vorderingen tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissingen geen voorwerp meer hebben.
BESLISSING
- De zaken A.196.889/XII-6373, A. 197.395/XII-6374 en A.197.730/XII-6375
worden gevoegd.
- De Raad van State vernietigt de beslissing van 10 juni 2010 van het college
van beroep inzake evaluatie van de Hogeschool Gent, die de evaluatie
“onvoldoende” van Charis Verlinde bevestigt.
- De Raad van State vernietigt het besluit van 23 april 2010 van het
bestuurscollege van de Hogeschool Gent, bevestigd bij besluit van 12 juli 2010
van de voorzitter van de raad van bestuur van de Hogeschool Gent, om een
einde te maken aan de aanstelling van Charis Verlinde.
- De Raad van State verwerpt de vorderingen tot schorsing.
- De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van de vorderingen tot
schorsing en de beroepen tot nietigverklaring, begroot op 525 euro.
XII-6373-12\13
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van 7 december
2010, door de Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Geert Van Haegendoren,
bijgestaan door
Frank Bontinck,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Frank Bontinck
Geert Van Haegendoren
XII-6373-13\13