Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2011:ARR.212.397 (2011-04-05)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 212.397 van 5 april 2011 Openbaar ambt - Personeel van het onderwijs
- Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIIe KAMER
ARREST
nr. 212.397 van 5 april 2011
in de zaken A. 191.846/XII-5756
A. 192.233/XII-5787
In zake:
Katinka BOEYKENS
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Sofie Cauwenberghs
kantoor houdend te 2440 Geel
Diestseweg 155
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
het GEMEENSCHAPSONDERWIJS, vertegenwoordigd door
de Scholengroep 19 Dender
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Dominique Matthys
kantoor houdend te 9000 Gent
Sint-Annaplein 34
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de beroepen
Het beroep in de zaak A. 191.846/XII-5756, ingesteld op
19 maart 2009, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van 13 januari
2009 van de raad van bestuur van de scholengroep 19 Dender van het Gemeenschapsonderwijs, waarbij de toelating tot de proeftijd van Katinka Boeykens met
ingang van 1 januari 2008 met één jaar wordt verlengd.
Het beroep in de zaak A. 192.233/XII-5787, ingesteld op
16 april 2009, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van 19 februari
2009 van de raad van bestuur van de scholengroep 19 Dender van het Gemeenschapsonderwijs om Katinka Boeykens niet vast te benoemen als directeur van de
basisschool “de Kameleon” te Ninove.
XII-5756-1/18
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft in beide zaken een memorie van
antwoord ingediend en verzoekster heeft in beide zaken een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Rudi Van Der Gucht heeft een
verslag opgesteld.
Verzoekster en de verwerende partij hebben in beide zaken een
laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 22 februari 2011.
Staatsraad Geert Van Haegendoren heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Sofie Cauwenberghs, die verschijnt voor verzoekster
en advocaat Dominique Matthys, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn
gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Rudi Van Der Gucht heeft een
met dit arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
De raad van bestuur van Scholengroep 19 Dender van het Ge-
meenschapsonderwijs beslist om verzoekster met ingang van 1 januari 2007 en
XII-5756-2/18
voor de duur van twaalf maanden toe te laten tot de proeftijd als directeur van de
basisschool De Kameleon te Ninove.
3.2.
Op 13 december 2007 beslist de raad van bestuur de proeftijd
van verzoekster met één jaar te verlengen.
In het verslag van de vergadering wordt hierbij onder meer genotuleerd:
“Het voorstel van de algemeen directeur dat zich tevens steunt op de besluiten van de RvB agendapunten RVB 0293/2007 en RVB 0307/2007 luidt:
verlenging van de proeftijd met één jaar. Deze verlenging houdt geen twijfel in over de capaciteiten van de waarnemende directeur maar moet alle
partijen kansen bieden om binnen de tijdspanne van één jaar tot een werkbare school te komen die pedagogisch didactisch sterk staat en kwalitatief
vernieuwend onderwijs aanbiedt.”
3.3.
Bij een niet aangetekend verzonden schrijven van 17 december
2007 wordt verzoekster van die beslissing in kennis gesteld. Verzoekster stelt die
brief niet te hebben ontvangen.
3.4.
Op 1 april 2008 richt de regiosecretaris ACOD-onderwijs aan
de algemeen directeur van de scholengroep het volgend schrijven :
“Mevrouw Boeykens werd toegelaten tot de proeftijd op 1 januari 2007 in
het ambt van directeur in de basisschool ‘De Kameleon’.
In toepassing van art. 48§1 van het DRP omvat de proeftijd een termijn van
12 maanden.
In toepassing van art. 48§2 wordt een personeelslid, tenzij een negatief advies, na het beëindigen van de proeftijd in vast verband benoemd.
In toepassing van art.48 §2 & 3 dient de RvB ten gevolge van het negatief
advies van de algemeen directeur het personeelslid te horen. Het personeelslid dient vooraf op de hoogte te zijn gebracht van de motieven en kan
zich laten bijstaan door een raadslid. Slechts nadat het personeelslid gehoord werd kan de RvB beslissen om het negatief advies geformuleerd door
de algemeen directeur al dan niet te volgen en eventueel niet over te gaan
tot de benoeming.
Gezien mevr. Boeykens tot op heden niet officieel op de hoogte werd gesteld van een negatief advies; gezien mevr. Boeykens in het kader van haar
benoeming tot op heden niet werd opgeroepen om te verschijnen voor de
XII-5756-3/18
RvB; gezien de proeftijd van mevr. Boeykens reeds drie maanden geleden
eindigde; gaan wij er van uit dat mevr. K. Boeykens in toepassing van het
DRP benoemd is.
Mogen wij u vragen, geachte algemeen directeur, ons het benoemingbesluit
van mevr. Boeykens te laten geworden zodat zij haar administratieve toestand kan regulariseren en dat haar betrekking waarin zij geaffecteerd was
vóór haar benoeming vacant zou kunnen verklaard worden.”
In antwoord op dit schrijven geeft de algemeen directeur de
regiosecretaris bij brief van 19 mei 2008 te kennen dat aan diens schrijven geen
gevolg kan worden gegeven, “gezien de u gegunde termijn verstreken is”.
3.5.
Ter gelegenheid van een onderhoud met de algemeen directeur,
wordt verzoekster eveneens op 19 mei 2008 een afschrift bezorgd van het schrijven van 17 december 2007, met de toelichting, zoals die in het verslag van de
vergadering van de raad van bestuur van 13 december 2007 staat genotuleerd.
De algemeen directeur deelt op 13 juni 2008 aan de ACODOnderwijs mee, van oordeel te zijn dat in geval van een verlenging van de proeftijd het horen van het betrokken personeelslid niet verplicht is.
Op 10 juli 2008 stelt verzoekster een annulatieberoep in tegen
de beslissing van 13 december 2007 tot verlenging van haar proeftijd.
3.6.
Op 7 november 2008 brengt de algemeen directeur een ongun-
stig advies uit over de proeftijd van verzoekster en adviseert hij de raad van bestuur haar niet vast te benoemen.
3.7.
Op 14 november 2008 legt een daartoe aangesteld onderzoeks-
team van het Gemeenschapsonderwijs een omstandig verslag neer betreffende
een onderzoek naar het functioneren van verzoekster als directeur van de basisschool De Kameleon te Ninove.
XII-5756-4/18
3.8.
Bij schrijven van 25 november 2008 wordt verzoekster uitge-
nodigd om op 11 december 2008 te worden gehoord met het oog op een definitieve beslissing over haar vaste benoeming.
3.9.
Bij arrest nr. 188.307 van 28 november 2008 vernietigt de Raad
van State de beslissing van 13 december 2007 van de raad van bestuur van Scholengroep 19 Dender waarbij de toelating tot de proeftijd van verzoekster met één
jaar wordt verlengd. Geoordeeld wordt dat verzoekster ten onrechte niet in de
gelegenheid was gesteld om nuttig haar standpunt naar voren te brengen tegenover de bedoelde maatregel.
3.10.
Op 11 december 2008 beslist de raad van bestuur, gelet op het
arrest van 28 november 2008 van de Raad van State, de procedure betreffende de
vaste benoeming van verzoekster voor onbepaalde duur uit te stellen.
Met een brief van 12 december 2008 wordt verzoekster uitgenodigd voor een hoorzitting op 13 januari 2009 over de verlenging van haar
proeftijd, dit ter uitvoering van het arrest nr. 188.307 van 28 november 2008.
Op 13 januari 2009 verschijnt verzoekster, bijgestaan door haar
raadsman, voor de raad van bestuur.
3.11.
Op diezelfde dag besluit de raad van bestuur om de proeftijd
van verzoekster als directeur van de BS De Kameleon te Ninove met ingang van
1 januari 2008 met twaalf maanden te verlengen.
Dit is de in de zaak A.191.846 bestreden beslissing.
3.12.
Bij brief van 21 januari 2009 wordt verzoekster uitgenodigd
voor een hoorzitting op 5 februari 2009 met het oog op een beslissing over haar
vaste benoeming.
XII-5756-5/18
3.13.
Op 19 februari 2009 -dag waarop de hoorzitting ook effectief
plaatsvindt- beslist de raad van bestuur van de scholengroep om verzoekster niet
vast te benoemen als directeur van de basisschool De Kameleon te Ninove.
Dit is de in de zaak A.192.233 bestreden beslissing.
IV. Samenvoeging
Verzoekster vraagt wegens de samenhang tussen beide beslis-
singen om de beroepen samen te voegen. Er is grond om dit verzoek in te willigen.
V. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Het eerste middel in de beide zaken is geput uit de schending
van artikel 48, §§ 1 en 2, van het decreet rechtspositie personeelsleden gemeenschapsonderwijs van 27 maart 1991 (het rechtspositiedecreet), van het “verbod
van retro-activiteit van bestuurshandelingen” en, in de zaak A.192.233, van het
“motiveringsbeginsel”.
Verzoekster zet uiteen dat de proeftijd op 13 januari 2009 niet
meer verlengd kon worden, aangezien deze op 31 december 2007 was verstreken
zonder dat er een ongunstig advies werd uitgebracht door de algemeen directeur.
Bijgevolg, aldus verzoekster, “verstreek de proeftijd zonder verlenging en zonder
ongunstig advies, zodat [zij] op 1 januari 2008 vast benoemd diende te worden”.
Op 13 januari 2009 kon de proeftijd dan ook niet meer, met
terugwerkende kracht, worden verlengd.
XII-5756-6/18
Het verlenen van terugwerkende kracht is voorts maar toelaatbaar onder bepaalde voorwaarden, die in casu niet vervuld zijn, namelijk indien
er een wettelijke grondslag voor bestaat, de retroactiviteit betrekking heeft op een
regeling die met inachtneming van het gelijkheidsbeginsel voordelen toekent of
in zoverre de retroactiviteit noodzakelijk is voor de goede werking van de dienst
en daardoor, in beginsel, geen verkregen situaties worden aangetast.
Verzoekster merkt nog op dat het dossier dat voor haar ter inzage lag geen negatief advies van de algemeen directeur bevatte. Zij wijst erop
dat het verslag van de algemeen directeur dat haar is overhandigd op 19 mei 2008
geen deel uitmaakte van het dossier, noch ondertekend was door de algemeen
directeur en dat hierin wordt gesteld om de proeftijd te verlengen met één jaar,
terwijl in deze met meer dan één jaar verlengd werd.
Zelfs indien zou worden aanvaard dat de proeftijd nog kon
worden verlengd, kon deze maximum twaalf maanden verlengd worden en verstreek deze alleszins op 31 december 2008, weerom zonder gunstig advies, zodat
verzoekster ondergeschikt op 1 januari 2009 vast benoemd diende te worden.
Ondergeschikt wordt in de zaak A.192.233 geargumenteerd dat
het advies tot niet-benoeming van de algemeen directeur in rechte niet te verantwoorden is, zodat het niet het advies kan vormen zoals vooropgesteld door artikel
48, § 2, van het rechtspositiedecreet. Volgens verzoekster worden de beweringen
die de algemeen directeur haar toedicht betwist, en zijn de beweringen van de
ondervraagde personen niet te verifiëren. Het advies is volgens verzoekster grotendeels gebaseerd op de gesprekken waaruit deze beweringen zijn gedistilleerd,
terwijl een neerslag van de gesprekken niet bijgebracht wordt, zodat het advies
steun vindt in onbestaande of niet afdoende bewezen feiten en aldus in rechte niet
te verantwoorden is, gelet op de schending van het motiveringsbeginsel.
XII-5756-7/18
Beoordeling
Met haar argumentatie in hoofdorde voert verzoekster een reeks
grieven aan tegen de beslissing waarbij haar proeftijd werd verlengd. Daarbij doet
verzoekster vooral gelden dat de onwettigheid van de verlenging van de proeftijd,
gesteld tegenover artikel 48 van het rechtspositiedecreet, bij het bestuur een
rechtsplicht in het leven roept om haar vast te benoemen.
Artikel 48, §§ 1 en 2, van het rechtspositiedecreet luiden :
Ҥ 1. De proeftijd omvat een periode van 12 maanden effectief gepresteerd
in de betrekking van het ambt waarin het personeelslid tot de proeftijd is
toegelaten. Deze proeftijd is éénmaal verlengbaar voor 12 maanden. Gedurende de proeftijd behoudt het personeelslid zijn aanspraak op de betrekking waarin het geaffecteerd was vóór zijn toelating tot de proeftijd. Gedurende de proeftijd wordt die betrekking niet vacant verklaard.
De prestaties die een personeelslid dat toegelaten is tot de proeftijd levert
tijdens de periode dat hij belast is met het mandaat van algemeen directeur
of met het mandaat van coördinerend directeur worden beschouwd als effectieve prestaties.
§ 2. Tenzij hierover ongunstig advies wordt uitgebracht en onverminderd
artikel 49, § 2, wordt het personeelslid bij het beëindigen van de proeftijd in
vast verband benoemd.
Het instellingshoofd is bevoegd om advies uit te brengen. Voor het ambt
van directeur formuleert vanaf 1 januari 2000 de algemeen directeur een
advies aan de raad van bestuur”.
Terecht ontwaart verzoekster in deze bepaling een dubbele
voorwaarde die vervuld moet zijn vooraleer een personeelslid aanspraak kan maken op benoeming: vereist is dat de proeftijd verstrijkt “zonder verlenging en
zonder ongunstig advies”.
Verzoekster vergist zich dan weer als zij stelt dat er geen ongunstig advies was van de algemeen directeur. Toen de raad van bestuur zich op
13 december 2007 met de later door de Raad van State vernietigde beslissing
uitsprak over de verlenging van de proeftijd, beschikte hij immers wel degelijk
XII-5756-8/18
over een negatief advies van de algemeen directeur. Het is als zodanig genotuleerd in het proces-verbaal van de vergadering RVB 0346/01/2007 :
“Het voorstel van de algemeen directeur dat zich tevens steunt op de besluiten van de RvB agendapunten RVB 0293/2007 en RVB 0307/2007 luidt :
verlenging van de proeftijd met één jaar. Deze verlenging houdt geen twijfel in over de capaciteiten van de waarnemende directeur maar moet alle
partijen kansen bieden om binnen de tijdspanne van één jaar tot een werkbare school te komen die pedagogisch didactisch sterk staat en kwalitatief
vernieuwend onderwijs aanbiedt”.
Daargelaten de vraag of dit advies vrij is van wettigheidskritiek, die verzoekster overigens in haar beroepen ook niet formuleert, moet aldus
worden vastgesteld dat er wel degelijk vóór het verstrijken van de proeftijd op
31 december 2007 door de algemeen directeur een ongunstig advies is gegeven,
zodat deze grief van verzoekster -en haar fundamentele uitgangspunt- feitelijke
grond mist.
De premisse van verzoekster, dat haar proeftijd op 31 december
2007 verstreek zonder dat er een ongunstig advies werd uitgebracht door de algemeen directeur, faalt bijgevolg in feite.
Die vaststelling volstaat reeds om het argument dat verzoekster
vast benoemd moest worden op 1 januari 2008, te ontkrachten.
Verzoekster vergist zich, als zij stelt dat het bestuur zich niet
meer over een verlenging van de proeftijd mag uitspreken na het vernietigingsarrest. Het bestuur mag in principe hernemen waar het fout ging. Er was op
13 december 2007 uitdrukkelijk een punt geagendeerd over de benoeming dan
wel de verlenging van verzoeksters proeftijd en de algemeen directeur had een
ongunstig advies gegeven. Na de vernietiging van zijn beslissing van 13 december 2007 vermocht de raad van bestuur wel degelijk opnieuw te beslissen, zonder
gedwongen te zijn uit die nietigverklaring af te leiden dat de proeftijd is “beëindigd”. De proeftijd eindigt niet door het enkel verstrijken van de termijn. Precies
XII-5756-9/18
omdat de regelgeving in de mogelijkheid van verlenging voorziet en de vaste
benoeming slechts effect heeft ingevolge een constitutieve beslissing na gunstig
advies van de algemeen directeur, moet het bevoegd orgaan uitdrukkelijk stelling
nemen over het al dan niet beëindigd zijn van de proeftijd. Zoals gezien, stond het
voormeld ongunstig advies van de algemeen directeur de vaste benoeming nog
steeds in de weg.
Wanneer verzoekster na het vernietigingsarrest van 28 novem-
ber 2008 alsnog wordt opgeroepen voor een hoorzitting over de verlenging van
de proeftijd, vermeldt de oproepingsbrief van 12 december 2008 uitdrukkelijk dat
de algemeen directeur op 13 december 2007 “adviseerde [aan] de Raad [om] uw
proeftijd als directeur van de BS Ninove met één jaar te verlengen”. Verzoekster
kan aldus niet beweren dat zij onkundig was van het bestaan van dit advies op het
ogenblik dat zij uiteindelijk wel is gehoord over de eventuele verlenging van de
proeftijd. Evenmin kan zij geloofwaardig volharden dat zij van het advies zelf
geen kennis had. Niet alleen had zij er kennis van gekregen ingevolge het door
haar ingestelde beroep bij de Raad van State, waar het als stuk 9 was neergelegd
in het administratief dossier; het was haar ook reeds persoonlijk op 19 mei 2008
door de algemeen directeur overhandigd. Op bladzijde 38 en 39 van de beslissing
van 13 januari 2009 tot verlenging van de proeftijd weerlegt verwerende partij
daarenboven op voor de Raad van State overtuigende wijze de bewering dat het
stuk niet aanwezig was in het dossier waarvan verzoekster voor de hoorzitting
inzage nam.
Blijft nog de kwestie van de terugwerkende kracht.
Ten gevolge van het arrest van 28 november 2008 was verzoekster teruggeplaatst in de rechtssituatie van een op proef aangesteld personeelslid. Voorts erkent verzoekster zelf, terecht, dat een benoeming op proef niet
eindeloos kan voortduren en, meer nog, in beginsel slechts twaalf maanden bedraagt. Het was dus zowel voor haarzelf als voor het bestuur zaak om haar
rechtspositionele toestand vanaf 1 januari 2008 geregulariseerd te zien. Verzoek-
XII-5756-10/18
ster streeft ernaar dat die regularisatie uitmondt in de vaste benoeming - welke
volgens haar dan blijkbaar wél met terugwerkende kracht gegeven zou moeten
worden. Die vaste benoeming veronderstelt evenwel een gunstig advies van de
algemeen directeur.
Opgemerkt wordt overigens dat verzoekster opvallend niét argumenteert dat haar een nieuwe, volle termijn van twaalf maanden vergund moest
worden om haar wijze van dienen te beoordelen; het is haar immers uitsluitend te
doen om een onmiddellijke, zelfs retroactieve vaste benoeming.
Daaromtrent weze eraan herinnerd dat de Raad van State de
beslissing van de raad van bestuur van 13 december 2007 (enkel) heeft vernietigd
wegens de miskenning van de hoorplicht.
Het is een administratieve overheid waarvan de beslissing
wordt vernietigd door een arrest van de Raad van State niet a priori verboden
opnieuw te beslissen en zelfs dezelfde beslissing te nemen. Verwerende partij
mocht na het vernietigingsarrest de procedure hervatten op het punt waar ze blijkens dat arrest fout is gelopen. Dat was niet bij het formuleren van het ongunstig
advies van de algemeen directeur, maar wel bij het gemis aan horen daarover,
erna.
De vraag rijst dan of de proeftijd mocht worden verlengd op
13 januari 2009 en, zo ja, of die verlenging mocht gebeuren met terugwerkende
kracht .
De Raad van State heeft zich op 28 november 2008 enkel over
de vernietiging uitgesproken van de verlenging van de proeftijd, en dit overigens
uitsluitend op grond van een vormfout. Uit die vernietiging volgt zoals gezien
niet automatisch de vaste benoeming van verzoekster en evenmin vereist het gezag ervan dat het bestuur verplicht is om aan verzoekster een vaste benoeming te
verlenen. Dat is, overigens, ook niet het argument van verzoekster. Zoals hier-
XII-5756-11/18
vóór uiteengezet, volgt een dergelijke rechtsplicht echter evenmin uit artikel 48,
§ 2, van het rechtspositiedecreet.
Bijgevolg ziet de Raad van State niet in welk belang verzoekster in deze zaak heeft bij haar argument. Indien verwerende partij, zoals verzoekster beweert, om welke reden ook -hetzij op 13 januari 2009, hetzij na inwilliging van de thans gevorderde nietigverklaring- de proeftijd niet meer mag verlengen, dan betekent zulks immers dat zij zich enkel nog mag, en moet, uitspreken over de al dan niet vaste benoeming van verzoekster met ingang van 1 januari
2008, op basis van haar prestaties tijdens het jaar 2007 en het ongunstige advies
van de algemeen directeur van 13 december 2007 waartegen verzoekster geen
inhoudelijk verweer voert, en dat verwerende partij niet mag steunen op gegevens
van latere datum. Een nieuwe kans op benoeming op die basis verwerven is echter geenszins het rechtsherstel dat verzoekster voor ogen staat en dat zij als na te
streven voordeel doet gelden.
Ten overvloede merkt de Raad van State op dat de algemeen
directeur op 7 november 2008 met het oog op de finale beslissing over verzoeksters benoeming, nog ten tweede male een zeer uitvoerig ongunstig advies heeft
gegeven, dat aan verzoekster op 21 januari 2009 is meegedeeld, alvorens zij gehoord is geworden over haar eventuele benoeming. Het bestaan van dit advies
ontkennen, zoals verzoekster het doet, is strijdig met het administratief dossier en,
overigens, in tegenspraak met haar in de zaak A.192.233 ondergeschikt aangevoerd middelonderdeel.
Het is immers dit tweede advies waartegen verzoekster zich in
de zaak A.192.233 op grond van het motiveringsbeginsel keert in haar “ondergeschikt” aangevoerd middelonderdeel.
Verzoekster preciseert echter in haar middel niet op concrete
wijze waarom precies de beweringen van de algemeen directeur betwistbaar zouden zijn en zij volstaat met een loutere verwijzing naar een verweerschrift van
XII-5756-12/18
92 bladzijden (29 bladzijden tekst en 63 bladzijden bijlagen) dat zij destijds voor
de raad van bestuur heeft neergelegd. Met reden stelt verwerende partij daartegenover, zonder dat verzoekster hierop nog ingaat in haar latere memorie van
wederantwoord, eensdeels, dat in het advies de voorafgaande onderzoeken en
gesprekken uitvoerig zijn weergeven opdat verzoekster meer dan voldoende kan
weten wat de reden is van het advies tot niet-benoeming en, anderdeels, dat “alle
verhoren, ondertekend door de betrokkenen, gevoegd [zijn] bij het administratief
dossier (stuk 25)”. In haar laatste memorie komt verzoekster overigens al helemaal niet meer terug op dit middelonderdeel.
Het eerste middel wordt verworpen.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Het tweede middel in de zaak A.192.233 voert de schending
aan van de artikelen 73bis tot 79sexies van het rechtspositiedecreet, van het zorgvuldigheids- en van het motiveringsbeginsel, doordat het onderzoek van de onderzoekscel werd opgebouwd rond een niet onderhandelde en niet geïndividualiseerde functiebeschrijving, en noch het advies van de algemeen directeur, noch
het verslag van het onderzoeksteam de motivering kunnen vormen van de bestreden beslissing. Ter adstructie van het eerste middelonderdeel wijst verzoekster
erop slechts op 19 september 2008 de functiebeschrijving van directeur ontvangen te hebben. Met betrekking tot het tweede onderdeel citeert verzoekster één
alinea uit het verslag van het onderzoeksteam die volgens haar niet ter zake dienend is.
Beoordeling
In het auditoraatsverslag wordt vooreerst vastgesteld dat ver-
zoekster op het middel niet terugkomt in de memorie van wederantwoord. Voorts
XII-5756-13/18
wordt er uiteengezet, met betrekking tot het eerste middelonderdeel, dat verwerende partij reeds in de bestreden beslissing overtuigend heeft uiteengezet waarom geen verband moet worden gelegd tussen, eensdeels, de decreetsbepaling over
de beoordeling van de proeftijd en, anderdeels, de ten vroegste op 1 september
2007 in werking getreden bepalingen omtrent de evaluatie en de daarmee samenhangende functiebeschrijvingen. Volgens het auditoraatsverslag kan, met betrekking tot het tweede middelonderdeel, de zeer minimalistische lezing van het volumineuze verslag van de onderzoekscel geen ontvankelijk middel onderbouwen.
Ook in haar laatste memorie komt verzoekster niet meer terug
op dit middel.
Zo haar volgehouden stilzwijgen al niet als een afstand van het
middel is op te vatten, dan laat het alleszins de Raad toe om summier, door namelijk bij te vallen hetgeen in het auditoraatsverslag is uiteengezet, het middel deels
onontvankelijk en deels ongegrond te verklaren.
C. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
Als derde middel in de zaak A.192.233 voert verzoekster
“machtsoverschrijding” aan, omdat de beslissing haar te horen op 5 februari 2009
uitging van de algemeen directeur en niet van de raad van bestuur, en omdat het
verzoek om een onderzoek uit te voeren naar het functioneren van verzoekster
evenmin door de raad van bestuur zou zijn genomen.
In de zaak A191.846 is een gelijkaardig -tweede- middel geput
uit de schending van de hoorplicht “en machtsoverschrijding”, omdat ook de beslissing haar te horen op 13 januari 2009 uitging van de algemeen directeur en
niet van de raad van bestuur. Daarenboven blijkt uit de oproepingsbrief volgens
XII-5756-14/18
verzoekster niet precies de ten laste gelegde feiten, zodat zij niet nuttig voor haar
belangen kon opkomen.
Beoordeling
In de -acht bladzijden tellende- uitnodiging van 21 januari 2009
voor de hoorzitting van 5 februari 2009 schrijft de algemeen directeur onder
meer: “De Raad van Bestuur nodigt u dan ook uit voor een hoorzitting door de
Raad van Bestuur van Scholengroep nr. 19 op 5 februari 2009 om 20u”. Op
10 februari 2009 volgt een tweede uitnodiging, nadat de eerste hoorzitting werd
uitgesteld, met een vergelijkbare uitnodiging voor de hoorzitting van 19 februari
2009. In de eerdere uitnodiging voor de hoorzitting over de verlenging van de
proeftijd van 13 januari 2009 is het “ik” -de algemeen directeur dus- die verzoekster uitnodigt, maar volgt die uitnodiging op een uitdrukkelijk genotuleerde beslissing van de raad van bestuur om de eerder geplande hoorzitting ingevolge het
tussengekomen arrest naar een latere, weliswaar nog niet gespecificeerde datum
te verdagen.
Verzoekster wijst zelf niet een bepaling aan die de beslissing
tot het horen, laat staan de uitvoering ervan, op straffe van nietigheid van de betreffende handelingen, alleen aan de raad van bestuur zelf zou voorbehouden.
De algemeen directeur heeft bij decreet de opdracht om een
advies te formuleren over de benoeming van de directeur. De benoeming kan niet
doorgaan bij ongunstige beoordeling. Verzoekster wijst in het middel ook geen
bepaling aan op grond waarvan de algemeen directeur, wanneer hij ter voorbereiding of ondersteuning van dit advies een onderzoek aanvraagt aan de onderzoekscel van het Gemeenschapsonderwijs, hiervoor een formele beslissing behoeft van de raad van bestuur.
Hoe dan ook heeft de raad van bestuur minstens impliciet, door
de agendering van de hoorzitting en door de agendering van de resultaten van het
onderzoeksverslag, zich deze procedures eigen gemaakt, zodat niet valt in te zien
XII-5756-15/18
welk belang verzoekster bij het middel heeft. Wat inzonderheid het horen betreft
is daarenboven niet zozeer van belang wie hiertoe uitnodigt, dan wel dat de betrokkene wordt gehoord en dat het horen door het ter zake bevoegd orgaan gebeurt.
In de zaak A.191.846 is verzoekster vooraf op de hoogte ge-
steld van de voorgenomen maatregel en blijkt uit stuk 13 van het administratief
dossier (blz. 14) dat zij op 16 december 2008 het dossier heeft ingekeken. Ook
het verweerschrift dat verzoekster op 13 januari 2009 heeft neergelegd illustreert
dat zij op dat ogenblik een voldoende kennis had van de gegevens die het bestuur
in zijn besluitvorming wou betrekken. Aangezien de decreetgever geen formele
vereisten heeft opgelegd over de wijze van oproeping voor dit verhoor, en nog
minder aan bepaalde vormgebreken de nietigheidssanctie heeft gekoppeld, ziet de
Raad van State niet in hoe verzoekster in de concrete omstandigheden geschaad
is, om op de hoorzitting nuttig voor haar belangen op te komen.
In de laatste memorie in de zaak A.192.233 noemt verzoekster
ook de hoorplicht geschonden, omdat de oproepingsbrief niet al de ten laste gelegde feiten op precieze wijze heeft vermeld, zodat zij niet nuttig voor haar belangen kon opkomen. Deze grief is in deze zaak een nieuw, laattijdig en dus onontvankelijk middel.
Het middel wordt verworpen.
XII-5756-16/18
D. Vierde middel
Uiteenzetting van het middel
Het vierde en laatste middel in de zaak A.192.233, eveneens
derde en laatste middel in de zaak A.191.846 is geput uit de schending van artikel
27 van het bijzonder decreet van 14 juli 1998 betreffende het gemeenschapsonderwijs, omdat er geen voorbereiding was van de raad van bestuur door het college van directeurs, dat bevoegd is voor het voordragen van bestuurspersoneel aan
de raad van bestuur. Aldus kon de raad van bestuur niet rechtsgeldig kennis nemen van het verslag van de algemeen directeur, haar horen en een beslissing nemen met betrekking tot de verlenging van de proeftijd.
Beoordeling
Daargelaten de vraag wat onder het voorbereiden van een ver-
gadering dient te worden verstaan en of die activiteit in casu al dan niet feitelijk
naar behoren is volbracht, valt niet in te zien hoe één of andere onvolkomenheid
in de uitvoering van die taak zonder meer tot de onwettigheid van de bestreden
beslissing van de raad van bestuur zou kunnen leiden.
De Raad van State is mét verwerende partij voorts van oordeel
dat artikel 48 van het rechtspositiedecreet uitputtend de betrokken organen vermeldt die verplicht moeten tussenkomen bij de beoordeling van de proeftijd van
de directeur en haar vaste benoeming -de algemeen directeur en de raad van bestuur- zodat de algemene bevoegdheid van het college van directeurs inzake het
“voordragen van bestuurspersoneel” zoals neergeschreven in artikel 27 van het
bijzonder decreet aan dit laatste orgaan te dezen géén bijkomende, specifieke
inbreng opdraagt.
XII-5756-17/18
BESLISSING
-
De zaken A. 191.846/XII-5756 en A. 192.233/XII-5787 worden gevoegd.
-
De Raad van State verwerpt de beroepen.
-
Verzoekster wordt verwezen in de kosten van de beroepen tot nietigverklaring, begroot op 350 euro.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van 5 april 2011,
door de Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Dierk Verbiest,
kamervoorzitter,
Johan Lust,
staatsraad,
Geert Van Haegendoren,
staatsraad,
bijgestaan door
Frank Bontinck,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Frank Bontinck
Dierk Verbiest
XII-5756-18/18