Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2012:ARR.217.609 (2012-01-31)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 217.609 van 31 januari 2012 Openbaar ambt - Federaal openbaar
ambt - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 217.609 van 31 januari 2012
in de zaken A. I. 193.803/IX-6495
II. 195.078/IX-6651
III. 196.392/IX-6790
IV. 197.551/IX-6922
In zake :
I. + II. + III. + IV.
Peter DE WOLF
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Hans Rieder
kantoor houdend te 9000 Gent
Recolettenlei 39-40
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
I. + II. + III. + IV.
de BURGEMEESTER VAN DE STAD GENT
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Patrick Devers
kantoor houdend te 9000 Gent
Kouter 71-72
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de beroepen
1.1.
Het beroep, ingesteld op 28 augustus 2009, strekt tot de
nietigverklaring van het besluit van 2 juli 2009 van de burgemeester van de stad
Gent houdende de verlenging, voor de duur van vier maanden vanaf 5 juli 2009,
van de aan Peter De Wolf opgelegde ordemaatregel van voorlopige schorsing en
dit met inhouding van 12,5% van de brutowedde (de zaak I. 193.803/IX-6495).
1.2.
Het beroep, ingesteld op 29 december 2009, strekt tot de
nietigverklaring van het besluit van 3 november 2009 van de burgemeester van de
IX-6495-1/51
stad Gent waarbij de voormelde voorlopige schorsing met inhouding van wedde
opnieuw voor vier maanden wordt verlengd, vanaf 5 november 2009 (de zaak
II. 195.078/IX-6651).
1.3.
Het beroep, ingesteld op 4 mei 2010, strekt tot de
nietigverklaring van het besluit van 4 maart 2010 van de burgemeester van de stad
Gent waarbij de voormelde voorlopige schorsing met inhouding van wedde
opnieuw voor vier maanden wordt verlengd, vanaf 5 maart 2010 (de zaak
III. 196.392/IX-6790).
1.4.
Het beroep, ingesteld op 31 augustus 2010, strekt tot de
nietigverklaring van het besluit van 2 juli 2010 van de burgemeester van de stad
Gent waarbij de voormelde voorlopige schorsing met inhouding van wedde
opnieuw voor vier maanden wordt verlengd, vanaf 5 juli 2010 (de zaak
IV. 197.551/IX-6922).
II. Verloop van de rechtspleging
2.
De verwerende partij heeft in de vier zaken een memorie van
antwoord ingediend en de verzoeker heeft in de vier zaken heeft een memorie van
wederantwoord ingediend.
Auditeur Geert De Bleeckere heeft in de vier zaken een verslag
opgesteld.
De verzoeker heeft in de vier zaken een verzoek tot voortzetting
van het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft in de
vier zaken een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn in de vier zaken opgeroepen voor de
terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 16 januari 2012.
IX-6495-2/51
Kamervoorzitter André Vandendriessche heeft in de vier zaken
verslag uitgebracht.
Advocaat Femke De Backer, die loco advocaat Hans Rieder
verschijnt voor de verzoeker in de vier zaken, en advocaat Patrick Devers, die
verschijnt voor de verwerende partij in de vier zaken, zijn gehoord.
Auditeur Geert De Bleeckere heeft in de vier zaken een met dit
arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
De verzoeker is korpschef van de lokale politiezone Gent.
3.2.
Op 5 maart 2009 stelt de procureur des Konings te Gent de
burgemeester van de stad Gent in kennis van handelingen die de verzoeker zou
hebben gesteld naar aanleiding van een verkeersongeval te Gent op 7 februari
2009. Hij verwijst naar stukken die deel uitmaken van een strafdossier
GE 21.98.645/09.
Daaruit blijkt dat er sterke aanwijzingen zijn van het feit dat de
verzoeker, korpschef zijnde, zich schuldig heeft gemaakt, als officier of ambtenaar,
aan valsheid in geschrifte en gebruik van valse stukken, als dader dan wel als
mededader, alsmede aan deontologisch zeer laakbaar gedrag, zoals daar onder
meer zijn, het opzetten van, minstens het deelnemen aan een samenspanning met
andere politieambtenaren met als doel de werkelijkheid van de gebeurtenissen te
verdoezelen, het maken van onderlinge afspraken om de waarheid te verbergen,
het aanzetten van andere politieambtenaren, ondergeschikten van de verzoeker, om
IX-6495-3/51
in zulke afspraken mee te gaan en het voorliegen van de bestuurlijke en
gerechtelijke overheid omtrent de werkelijkheid en materialiteit van de
gebeurtenissen.
3.3.
Diezelfde dag, 5 maart 2009, wordt de verzoeker, na door de
verwerende partij te zijn gehoord, bij besluit van de burgemeester van de stad Gent,
bij ordemaatregel voorlopig geschorst voor een periode van vier maanden, zonder
inhouding van wedde. De verzoeker heeft deze beslissing niet voor de Raad van
State bestreden.
3.4.
De verzoeker wordt op basis van de vermelde feitelijkheden,
aangevuld overeenkomstig het inmiddels afgesloten strafonderzoek, op 14 mei
2009 gedagvaard. Bij vonnis van de Correctionele Rechtbank te Gent van 19 juni
2009 worden deze feiten, wat de verzoeker betreft -valsheid in geschrifte, het
gebruik van valse stukken en vluchtmisdrijf- bewezen bevonden en wordt de
verzoeker strafrechtelijk veroordeeld. De verzoeker tekent hoger beroep aan tegen
dit vonnis.
3.5.
Met brieven van 23 juni en 26 juni 2009 wordt de verzoeker
opgeroepen om gehoord te worden ten einde, op grond van het dossier, het verhoor
van de verzoeker en de stukken en nota’s die de verzoeker gebeurlijk wenst te doen
gelden, te beslissen over de al dan niet verlenging van de voorlopige schorsing bij
ordemaatregel, over de eventuele duur daarvan, en in voorkomend geval, over de al
dan niet inhouding van een deel van zijn wedde en de hoogte van deze inhouding,
dit alles in toepassing van de artikelen 59 en volgende van de wet van 13 mei 1999
houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten (hierna:
de tuchtwet).
3.6.
Op 2 juli 2009 beslist de burgemeester van de stad Gent de
voorlopige schorsing bij ordemaatregel, opgelegd bij zijn besluit van 5 maart 2009,
te verlengen voor een periode van vier maanden vanaf 5 juli 2009 en dit met
inhouding van 12,5% op de brutowedde van de verzoeker.
IX-6495-4/51
Deze beslissing vormt het voorwerp van het beroep in de
zaak 193.803/IX-6495.
3.7.
Bij schrijven van 22 oktober 2009 wordt de verzoeker
opgeroepen om gehoord te worden in het kader van een mogelijke (tweede)
verlenging van zijn voorlopige schorsing bij ordemaatregel. De hoorzitting wordt
gehouden op 30 oktober 2009. Op 3 november 2009 beslist de burgemeester van de
stad Gent de voorlopige schorsing bij ordemaatregel, opgelegd bij zijn besluit van
5 maart 2009, een tweede keer te verlengen voor een periode van vier maanden
vanaf 5 november 2009, opnieuw met inhouding van 12,5% op de brutowedde.
Deze beslissing vormt het voorwerp van het beroep in de
zaak 195.078/IX-6651.
3.8.
Op 4 maart 2010 beslist de burgemeester van de stad Gent de
voorlopige schorsing bij ordemaatregel met inhouding van wedde een derde keer te
verlengen voor een periode van vier maanden vanaf 5 maart 2010.
Deze beslissing vormt het voorwerp van het beroep in de
zaak 196.392/IX-6790.
3.9.
Op 9 maart 2010 verwerpt het Hof van Beroep te Gent het
beroep dat de verzoeker heeft ingediend tegen het vonnis van de Correctionele
Rechtbank te Gent van 19 juni 2009. Tegen dit arrest dient de verzoeker nog
cassatieberoep in dat verworpen wordt bij arrest van 5 oktober 2010.
3.10.
Op 2 juli 2010 beslist de burgemeester van de stad Gent de
voorlopige schorsing bij ordemaatregel met inhouding van wedde opgelegd bij zijn
besluit van 5 maart 2009, een vierde keer te verlengen voor een periode van vier
maanden vanaf 5 juli 2010.
IX-6495-5/51
Deze beslissing vormt het voorwerp van het beroep in de
zaak 197.551/IX-6922.
3.11.
Op 22 juli 2010 beslist de minister van Binnenlandse Zaken om
aan de verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen.
Tegen deze beslissing heeft de verzoeker een beroep tot nietigverklaring
ingediend. Deze zaak staat gekend onder het rolnummer 197.745/IX-6948.
IV. Samenvoeging
4.
De vier beroepen zijn gericht tegen de opeenvolgende
verlengingen van de preventieve schorsing die aan de verzoeker werd opgelegd.
De middelen roepen grotendeels dezelfde rechtsvragen op. De zaken zijn
verknocht en worden samengevoegd.
V. De regelmatigheid van de rechtspleging
Standpunt van de verzoeker
5.
In zijn laatste memorie vraagt de verzoeker om het
auditoraatsverslag buiten de debatten te houden, aangezien er een vermelding in de
Franse taal in voorkomt, meer bepaald een citaat uit een Franstalig arrest.
Beoordeling
6.
De verzoeker maakt niet duidelijk welk voordeel hij zich met
zijn vraag kan doen, noch welk nadeel de aanwezigheid van een citaat uit een
Franstalig arrest in een verslag hem berokkent. In ieder geval wordt de verplichting
om het verslag in de onderhavige zaak in het Nederlands te redigeren, niet miskend
door het opnemen -als voetnoot- van een citaat in de Franse taal dat niet meer doet
dan ondersteunen wat als stelling in het Nederlands is verwoord.
IX-6495-6/51
VI. Onderzoek van de middelen
- Onderzoek van de middelen in de zaak 193.803/IX-6495 aangaande de eerste
verlenging van de voorlopige schorsing bij ordemaatregel
A. Eerste middel
Standpunt van de partijen
De verzoeker voert de schending aan van “het beginsel van de
hoorplicht zoals vastgelegd in artikel 62 van de wet van 13 mei 1999 houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten”. Hij stelt dat de
hoorplicht, opgelegd door voormeld artikel 62 van de tuchtwet, erop gericht is de
betrokkene in de mogelijkheid te stellen zijn visie te geven op de ten laste gelegde
feiten en op de plannen van het bestuur, hetgeen impliceert dat hij weet wat hem
ten kwade wordt geduid en waarom het belang van de dienst vereist dat hij buiten
de dienst moet blijven. Met de oproepingsbrief van 23 juni 2009 werd hem
evenwel niet gezegd om welke precieze reden de verlenging van zijn preventieve
schorsing werd overwogen, voor welke duur die verlenging werd gepland en
waarom dergelijke duur werd overwogen; ook werd hem niet medegedeeld
waarom een inhouding van zijn wedde werd overwogen noch aan welk bedrag
gedacht werd. Ook het proces-verbaal van zijn verhoor bevat geen nadere
toelichting daaromtrent.
8.
De verwerende partij antwoordt dat de aan de verzoeker
bezorgde oproepingsbrieven van 23 en 26 juni 2009 voldoen aan de vereisten
gesteld in artikel 62 van de tuchtwet. De vereisten die in de artikelen 33 en 38bis
van de tuchtwet worden gesteld voor de kennisgeving die moet gebeuren in het
kader van een eigenlijke tuchtzaak zijn niet van toepassing op de voorlopige
schorsing die tegen de verzoeker is uitgesproken. De oproepingsbrieven vermelden
uitdrukkelijk de feitelijkheden waarop de procedure steunt -er wordt verwezen
naar het besluit van de burgemeester van 5 maart 2009 en naar het vonnis van de
IX-6495-7/51
Correctionele Rechtbank-, dat het gaat over de al dan niet verlenging van de
preventieve schorsing en over de eventuele duur ervan en dat het in voorkomend
geval tevens gaat over de al dan niet inhouding van een deel van de wedde en de
hoogte van die inhouding. Bij gebrek aan een wettelijk voorschrift omtrent de
gegevens die ter kennis moeten worden gebracht, voldoet die kennisgeving aan de
vereisten van de hoorplicht die het bestuur als beginsel van behoorlijk bestuur
moet naleven.
9.
In zijn memorie van wederantwoord beklemtoont de verzoeker
dat hij niet vooraf op deugdelijke wijze in kennis is gesteld van de tekortkomingen
die hem ten laste werden gelegd en van de aard van de overwogen maatregel: een
verwijzing naar het eerste schorsingsbesluit van de burgemeester en naar het
vonnis van de Correctionele Rechtbank geeft niet duidelijk aan waarom zijn
schorsing verlengd moest worden en de vermeldingen dat het gaat over de al dan
niet verlenging van de voorlopige schorsing en duur ervan en in voorkomend geval
eveneens over een al dan niet inhouding van zijn wedde en de hoogte van die
inhouding zijn te vaag en hypothetisch en laten hem niet toe om zich deugdelijk te
verweren.
10.
In zijn laatste memorie stelt de verzoeker nog dat een verwijzing
in de oproepingsbrief naar de toepasselijke wetsbepalingen niet volstaat om hem in
de mogelijkheid te stellen zijn visie op de hem ten laste gelegde feiten en op de
plannen van het bestuur aan het bestuur ter kennis te brengen. Aangezien de
tuchtwet een heel scala aan voorlopige ordemaatregelen voorziet -een schorsing en
een verlenging ervan gaande van 0 dagen tot 4 maanden al dan niet gekoppeld aan
een inhouding van de wedde van 0% tot 25%- is vereist dat het bestuur het
wettelijk kader individualiseert en concretiseert en dus concreet ter kennis brengt
welke ordemaatregel het overweegt, voor welke duur, of en hoeveel inhouding van
de wedde wordt overwogen en welke redenen aan dit alles ten grondslag liggen.
Ook wanneer een vonnis -dat de feiten die aanleiding hebben gegeven tot de
initiële schorsing voor bewezen houdt- de grondslag vormt voor de verlenging van
de schorsing dient dit met zoveel woorden ter kennis te worden gebracht en
IX-6495-8/51
volstaat het niet dat dit impliciet blijkt. Wanneer het bestuur naast een verlenging
van de schorsing ook een inhouding van de wedde wenst op te leggen moet dit,
aldus nog de verzoeker, in het bijzonder ter kennis worden gebracht in de
oproepingsbrief aangezien dit een bijkomende en facultatieve maatregel betreft die
niet noodzakelijk gekoppeld is aan een verlenging van de schorsing.
Beoordeling
11.
Artikel 62 van de tuchtwet bepaalt:
“Vooraleer de in artikel 59 bedoelde overheden een voorlopige schorsing
kunnen uitspreken, dienen zij of hun gemachtigde betrokkene te horen.
Deze laatste wordt opgeroepen door kennisgeving tegen een
ontvangstbewijs of bij een ter post aangetekend schrijven, en wordt geacht
gehoord te zijn geweest zelfs indien hij daar geen ontvangst van bevestigt, zodra
bedoelde oproeping hem tweemaal werd voorgelegd”.
De ontstentenis van een nadere omschrijving van de hoorplicht
in de wet betekent dat aan de verplichting inhoud gegeven moet worden volgens de
algemeen geldende beginselen, te weten dat de betrokkene de gelegenheid moet
krijgen om voor het treffen van de maatregel op nuttige wijze zijn standpunt aan
het bestuur te laten kennen. Uit de verplichting om de betrokkene op te roepen mag
wel afgeleid worden dat de wetgever het horen opvat als een persoonlijke
verschijning.
12.
Volgens de verzoeker was de oproepingsbrief van 23 juni 2009
onvoldoende precies om hem in staat te stellen zijn standpunt nuttig te doen
kennen.
In het algemeen wordt opgemerkt dat deze vraag in concreto
opgelost moet worden.
De brief van 23 juni 2009 verwijst naar de -aan de verzoeker
bekende- eerste beslissing tot voorlopige schorsing -die hij niet heeft bestreden- en
IX-6495-9/51
de correctionele veroordeling die hij inmiddels op 19 juni 2009 had opgelopen.
Daarmee worden de feitelijke gronden die de burgemeester in overweging neemt
duidelijk aangegeven. Dat zij slechts bij wege van verwijzing in de oproeping
vermeld zijn en daar niet worden herhaald, belet niet dat de verzoeker er goed mee
bekend was. De brief vermeldt voorts dat de burgemeester de verzoeker zal horen
met het oog op een beslissing “over de al dan niet verlenging van de voorlopige
schorsing bij ordemaatregel, over de eventuele duur daarvan, en in voorkomend
geval, over de al dan niet inhouding van een deel van [zijn] wedde en de hoogte
van deze inhouding”. Het zijn die vermeldingen die de verzoeker te vaag vindt; zij
zouden hem verhinderd hebben zijn belangen nuttig te verdedigen.
13.
Een preventieve schorsing kan slechts opgelegd worden
wanneer de aanwezigheid van de ambtenaar de goede werking van de dienst in de
weg staat. De omstandigheid dat een beslissing tot voorlopige schorsing ervan
moet doen blijken dat de verwijdering uit de dienst nodig is voor de goede werking
ervan, betekent evenwel niet dat zulks noodzakelijk op voorhand aan de
betrokkene uitgelegd moet worden en dat hij zich daarover moet kunnen
verdedigen. Het bestuur kan zijn beslissing verantwoorden met inachtneming van
de gegevens die de betrokkene overlegt.
14.
Met een verwijzing naar de verlenging van de preventieve
schorsing weet de verzoeker dat de problematiek van de verdere verstoring van de
orde binnen de dienst ter discussie staat. Dit laat hem toe die visie te betwisten.
Lezing van artikel 59 en volgende van de tuchtwet leert hem dat de schorsing voor
hoogstens vier maanden kan worden opgelegd; door hem mede te delen dat hij zou
worden gehoord over de duur van de schorsing bood de verwerende partij hem de
mogelijkheid om een kortere termijn te bepleiten.
In de oproeping is verwezen naar de mogelijkheid om een
inhouding op de wedde te bevelen. Daarmee wist de verzoeker dat hij door die
maatregel bedreigd werd en kon hij zijn argumenten doen gelden. De burgemeester
was derhalve niet verplicht reeds in de oproeping de redenen te vermelden waarom
IX-6495-10/51
hij een inhouding op de wedde tot de mogelijkheden rekende. Wetende dat die
inhouding maximaal 25% van zijn wedde kon belopen, was de verzoeker met de
hem bezorgde mededeling terdege in staat om voor de burgemeester een geringere
of helemaal geen inhouding te bepleiten.
15.
Het middel is niet gegrond
B. Tweede middel
Standpunt van de partijen
16.
De
verzoeker
voert
de
schending
aan
van
het
onpartijdigheidsbeginsel doordat de bestreden beslissing werd genomen door de
burgemeester, terwijl deze zich in de strafzaak lastens de verzoeker burgerlijke
partij heeft gesteld en hij op het ogenblik van de bestreden beslissing schuldeiser
was van de verzoeker ingevolge de bij vonnis van 19 juni 2009 toegekende
schadevergoeding wegens schending van zijn goede naam en eer. De repliek van
de burgemeester in de bestreden beslissing inzake de aangevoerde schending van
het onpartijdigheidsbeginsel -met name dat de omstandigheid dat een
tuchtoverheid zich in een strafzaak tegen een (latere) tuchtonderhorige burgerlijke
partij
heeft
gesteld
niet
volstaat
om
tot
een
schending
van
het
onpartijdigheidsbeginsel te besluiten, stelling die onderbouwd wordt met
verwijzing naar het arrest nr. 111.814 van 23 oktober 2002 inzake Lejeune- kan
niet worden gevolgd. Anders dan een klacht bij de onderzoeksrechter -aan de orde
in de zaak waarin het arrest nr. 111.814 is gewezen- die het vermoeden van
onschuld onverlet laat en erop gericht is een objectief onderzoek uit te lokken, is
een burgerlijke vordering voor de Correctionele Rechtbank ingegeven vanuit de
stelling dat de feiten en de schuld in hoofde van de verdachte door het afgesloten
strafonderzoek bewezen zijn. Uit de conclusie van de burgemeester in de strafzaak
blijkt dan ook duidelijk dat deze standpunt heeft ingenomen over de schuld van de
verzoeker zodat er minstens een schijn van partijdigheid kleeft aan diens latere
beoordeling in het kader van een ordemaatregel. Dit klemt des te meer nu de
IX-6495-11/51
Correctionele Rechtbank de schuld van de verzoeker bewezen heeft verklaard en
de burgemeester een schadevergoeding heeft toegekend zodat deze schuldeiser van
de verzoeker was op het ogenblik van de bestreden beslissing. Evenmin kan de
stelling van de burgemeester in de bestreden beslissing, dat de toepassing van het
onpartijdigheidsbeginsel er niet toe mag leiden dat de normale werking van de
tuchtoverheid onmogelijk wordt -stelling waarbij erop gewezen wordt dat
ingevolge de artikelen 59 en 61 van de tuchtwet de beslissing tot verlenging van
een voorlopige schorsing in geval van niet-aanwezigheid van een politiecollege
alleen genomen kan worden door de burgemeester die ook de initiële maatregel
heeft genomen zodat wanneer de burgemeester inactief zou moeten blijven, de
tuchtoverheid zou worden lamgelegd-, worden bijgevallen aangezien de
burgemeester geenszins verplicht is om zich burgerlijke partij te stellen en de
(schijn van) partijdigheid dus niet structureel van aard is maar uitsluitend het
gevolg van het handelen van de verwerende partij zelf. Bovendien heeft de
burgemeester zijn burgerlijke vordering ingesteld als orgaan van de bestuurlijke
overheid terwijl de schending van de goede naam en eer betrekking heeft op zijn
persoon zodat hij er zelf voor gezorgd heeft dat de schijn van partijdigheid nu de
gewone tuchtoverheid als orgaan treft.
17.
De verwerende partij antwoordt dat zij niet inziet waarom het
onpartijdigheidsbeginsel een andere toepassing zou moeten krijgen al naargelang
de tuchtoverheid zelf een strafklacht heeft ingediend dan wel wanneer zij zich
burgerlijke partij in een strafzaak heeft gesteld en dat de verzoeker niet aantoont
welke overheid dan wel in de plaats van de burgemeester had moeten oordelen
over een verlenging van de voorlopige schorsing. Zij bevestigt het standpunt dat de
artikelen 59 en 61 van de tuchtwet geen vervanging toelaten.
18.
In zijn memorie van wederantwoord beklemtoont de verzoeker
dat uit de conclusies van de burgemeester in de strafzaak ontegensprekelijk blijkt
dat deze is uitgegaan van de schuld van de verzoeker. Die conclusies geven ook
blijk van een persoonlijke betrokkenheid van de burgemeester, zeker wanneer
daarbij de uitlatingen van de burgemeester in de media worden betrokken. De
IX-6495-12/51
verzoeker betwist ook het standpunt van de verwerende partij dat de burgemeester
zich bij het nemen van de bestreden beslissing niet kon laten vervangen, hij wijst er
op dat artikel 59 van de tuchtwet uitdrukkelijk verwijst naar het optreden van een
gemachtigde.
19.
In zijn laatste memorie benadrukt de verzoeker nog dat er wel
degelijk een wezenlijk verschil bestaat tussen een klacht met burgerlijke
partijstelling -die strekt tot een onderzoek à charge en à décharge dat steunt op het
vermoeden van onschuld in hoofde van de verdachte- en een burgerlijke vordering
voor de Correctionele Rechtbank die zich, vermits het onderzoek à charge en à
décharge op dat ogenblik afgesloten is, ent op het bewijs van schuld in hoofde van
de verdachte. Voorts betwist de verzoeker nogmaals de stelling dat de toepassing
van het onpartijdigheidsbeginsel niet zover kan gaan dat de normale werking van
de overheidsorganen erdoor wordt lamgelegd: indien de artikelen 59 en 61 van de
tuchtwet zouden impliceren dat een verlenging van de voorlopige schorsing enkel
kan gebeuren door de burgemeester die de initiële tuchtmaatregel heeft genomen
mag dit er niet toe leiden dat de verzoeker het recht op een onpartijdige
beoordeling ontzegd zou worden. Dit klemt des te meer nu de partijdigheid niet
structureel van aard is maar louter te wijten aan een handeling van de tuchtoverheid
waartoe in haar hoofde geen enkele verplichting bestond.
Beoordeling
20.
De
verzoeker
voert
de
schending
aan
van
het
onpartijdigheidsbeginsel doordat de burgemeester -in de hoedanigheid van orgaan
van de bestuurlijke overheid- in de strafzaak lastens de verzoeker een burgerlijke
vordering heeft ingesteld die strekt tot het verkrijgen, op grond van de vastgestelde
schuld, van een schadevergoeding wegens de schending van zijn goede naam en
eer en die vordering bij vonnis van 19 juni 2009 is toegewezen.
IX-6495-13/51
Deze (schijn van) partijdigheid is niet structureel van aard maar
ingegeven door een actie van de burgemeester waartoe geen enkele positieve
verplichting bestaat.
21.
De Raad van State ziet niet in waarom een onderscheid gemaakt
zou moeten worden tussen iemand die een klacht met burgerlijke partijstelling bij
de onderzoeksrechter heeft neergelegd en iemand die een burgerlijke vordering
voor de Correctionele Rechtbank heeft ingesteld. In beide gevallen dient immers
vastgesteld te worden dat de indiener van de klacht uitgaat van een schuld in
hoofde van de verdachte zodat voor beiden aldus op dezelfde wijze de vraag rijst
naar het bestaan van een partijdigheid of vooringenomenheid tegen de beklaagde.
Ook voor de onderhavige zaak blijft de Raad van State van oordeel dat de
burgerlijke partijstelling van de burgemeester en de succesvolle afloop daarvan op
zich niet kan doen besluiten tot een partijdigheid jegens de verzoeker die het hem
onmogelijk zou maken als tuchtoverheid tegen hem op te treden en hem in dat
kader ook een ordemaatregel op te leggen.
22.
Voorts is het onpartijdigheidsbeginsel als algemeen beginsel van
behoorlijk bestuur slechts van toepassing op de organen van het actief bestuur in
zoverre dit verenigbaar is met de eigen aard, inzonderheid de eigen structuur van
het bestuur. Zo mag de toepassing van het onpartijdigheidsbeginsel er niet toe
leiden dat het nemen van een regelmatige beslissing onmogelijk wordt.
Anders dan de verzoeker stelt, bestond er voor de burgemeester
voor wat betreft het nemen van de bestreden beslissing geen mogelijkheid om zich
te laten vervangen. De verzoeker stelt verkeerdelijk dat artikel 59 van de tuchtwet
verwijst naar het optreden van een gemachtigde. Weliswaar voorziet artikel 62 van
de tuchtwet in de mogelijkheid dat het betrokken personeelslid door een
gemachtigde van de burgemeester gehoord wordt, het betreft evenwel enkel een
mogelijke delegatie van de bevoegdheid tot horen en niet van de bevoegdheid om
een beslissing te nemen over een verlenging van een voorlopige schorsing.
IX-6495-14/51
Naast de burgerlijke partijstelling van de burgemeester in de
strafzaak ziet de verzoeker het bewijs van zijn partijdigheid ook “in zijn uitlatingen
in de media” en hij citeert daarvoor een artikel uit “De Gentenaar” van 7-8 maart
2009. In de context van de onderhavige zaak kan dat relaas, waarin de
burgemeester uiting geeft aan zijn verontwaardiging en ontgoocheling, niet
betekenen dat de burgemeester zich tegen de persoon van de verzoeker heeft
gekeerd en dat hij tegen hem een standpunt ingenomen heeft waar hij vervolgens
nog slechts moeilijk op kon terugkomen.
23.
Waar de verzoeker in zijn memorie van wederantwoord nog
verwijst naar een krantenartikel waaruit een partijdigheid en vooringenomenheid
in hoofde van de burgemeester moet blijken, moet worden vastgesteld dat dit een
nieuwe grief is die niet voor het eerst in de memorie van wederantwoord kan
worden aangevoerd vermits de verzoeker er reeds kennis van had of kon hebben bij
het indienen van zijn verzoekschrift.
24.
Het middel is niet gegrond.
C. Derde middel
Standpunt van de partijen
25.
De
verzoeker
voert
de
schending
aan
van
het
zorgvuldigheidsbeginsel.
In een eerste onderdeel van het middel voert hij aan dat de
verwerende partij heeft nagelaten om de feitelijke gegevens die aan de bestreden
beslissing ten grondslag liggen te actualiseren. In vergelijking met de initiële
beslissing tot voorlopige schorsing van 5 maart 2009 wordt enkel het vonnis van de
Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009 -dat op het ogenblik van het nemen van
de
bestreden
beslissing
geen
kracht
van
gewijsde
had-
bijgebracht.
Niettegenstaande de bestreden beslissing herhaaldelijk verwijst naar de
IX-6495-15/51
beschadiging van de goede naam en het imago van het politiekorps, de
destabilisering ervan door de verzoeker, het geschokt vertrouwen in het
politiekorps bij de burger en het mediatieke karakter van de feiten is daar geen
enkel concreet onderzoek naar gevoerd. In het geval van een verlenging van de
voorlopige schorsing vereist het zorgvuldigheidsbeginsel evenwel dat de
verwerende partij de noodzaak van de verlenging concreter tracht in te schatten en
te waarderen, de verzoeker verwijst in dat verband naar het arrest nr. 149.923 van
10 oktober 2005 inzake De Beuckelaere. Ten slotte is de verwerende partij ook in
gebreke gebleven om de integratiemogelijkheden van de verzoeker in de dienst na
te gaan en bij haar besluitvorming te betrekken.
In het tweede onderdeel van het middel voert de verzoeker aan
dat de verwerende partij geen onderzoek heeft gevoerd naar de strikte
noodzakelijkheid van de verlenging van de voorlopige schorsing voor de maximale
termijn van vier maanden, waaraan thans ook een inhouding van 12,5% van de
brutowedde wordt gekoppeld en dat zij al evenmin heeft nagegaan of er geen
minder vergaande maatregelen mogelijk waren die een zelfde doel zouden
bereiken. Er wordt enkel verwezen naar het vonnis van de Correctionele
Rechtbank van 19 juni 2009 dat evenwel geen kracht van gewijsde heeft.
26.
De verwerende partij verwijst met betrekking tot het eerste
onderdeel van het middel naar de overwegingen van de bestreden beslissing en
stelt dat zij in vergelijking met de niet-aangevochten beslissing van 5 maart 2009
niet alleen het vonnis van 19 juni 2009 bijbrengt, maar zich tevens bij de motieven
van dat vonnis aansluit en ze tot de hare maakt, zowel wat betreft de ernst van de
feiten als de effecten ervan op de werking van het politiekorps. Dit volstaat ter
invulling van het zorgvuldigheidsbeginsel. Er is geenszins vereist dat zij een soort
enquête binnen het politiekorps zou houden om te weten of het korps bereid is de
verzoeker opnieuw als korpschef te aanvaarden.
Nopens het tweede onderdeel van het middel antwoordt de
verwerende partij dat wat betreft de duur van de verlenging van de voorlopige
IX-6495-16/51
schorsing in de bestreden beslissing verwezen wordt naar de afwikkeling van de
strafprocedure -de verzoeker had aangekondigd beroep aan te tekenen tegen het
vonnis van 19 juni 2009- en van de tuchtprocedure -die op het ogenblik van het
bestreden besluit nog niet met een inleidend verslag was opgestart- en dat de
omstandigheid dat een verlenging met vier maanden gerechtvaardigd was blijkt uit
het feit dat een en ander zelfs bij de tweede verlengingsbeslissing nog niet het
geval was. Minder verregaande maatregelen dan de voorlopige schorsing zijn
volgens de verwerende partij in het specifieke geval van een korpschef die bij
mandaat wordt aangesteld niet mogelijk zonder de medewerking van de
betrokkene.
27.
De verzoeker repliceert met betrekking tot het eerste onderdeel
van het middel dat het zorgvuldigheidsbeginsel ten aanzien van een verlenging van
een voorlopige maatregel een meer concrete afweging vereist dan een louter
verwijzen naar of overnemen van de motieven van een andere rechtsinstantie.
Bovendien heeft de verwerende partij niet afgewogen of de motieven uit het vonnis
van 19 juni 2009 nog golden op het ogenblik van de bestreden beslissing. Uit de
bestreden beslissing blijkt zelfs niet dat zij enig element uit de periode tussen het
vonnis van 19 juni 2009 en de bestreden beslissing in overweging zou hebben
genomen.
Aangaande het tweede onderdeel van het middel repliceert de
verzoeker dat een rechtvaardiging van de keuze voor een verlenging van de
voorlopige schorsing met een verwijzing naar de nakomende beslissing van
3 november 2009 een post factum invulling van de motivering is die het ontbreken
van deugdelijke motieven op het ogenblik van de bestreden beslissing niet kan
rechtvaardigen. Hij betwist ook dat hij niet bereid geweest zou zijn om mee te
werken aan een minder verregaande maatregel dan de voorlopige schorsing en stelt
dat de verwerende partij daar ook nooit naar geïnformeerd heeft, waaruit
andermaal een onzorgvuldigheid blijkt.
IX-6495-17/51
In zijn laatste memorie stelt de verzoeker met betrekking tot het
eerste onderdeel van het middel nog dat de omstandigheid dat hij zijn initiële
schorsing niet heeft bestreden niet belet dat het bestuur bij een verlenging van de
voorlopige schorsing de noodzaak tot verlenging concreter dient in te schatten en
te waarderen. De verwerende partij heeft zich geen enkele moeite getroost om te
informeren naar de bereidheid van de verzoeker om weer in de dienst te
functioneren, de imagoschade te concretiseren, het geschokt vertrouwen van de
burger te staven en het mediatiek karakter van de zaak concreter in te schatten en te
waarderen. Dit volgt geenszins uit het bijgebrachte vonnis van 19 juni 2009 dat
slechts bekleed is met gezag van gewijsde. Het louter feit van het instellen van een
strafonderzoek belet niet dat het bestuur minstens moet uitmaken of de
aanwezigheid op de dienst het dienstbelang aantast.
Beoordeling
29.
Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt in dat het bestuur zijn
beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op een zorgvuldige feitenvinding en een nauwgezette
belangenafweging zodat het bestuur op basis van een afdoend en volledig
onderzoek van het concrete geval tot zijn beslissing komt. De zorgvuldigheid
verplicht de overheid ook om zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van
de beslissing en ervoor te zorgen dat alle feitelijke en juridische aspecten van het
dossier deugdelijk geïnventariseerd en gecontroleerd worden, zodat de overheid
met kennis van zaken kan beslissen.
30.
De bestreden beslissing steunt onder meer op de initiële
beslissing van 5 maart 2009 houdende voorlopige schorsing bij wege van
ordemaatregel. Die beslissing heeft definitief rechtskracht verkregen. Het staat dus
vast dat de feiten -zoals ze op dat ogenblik aan het bestuur voorlagen- een
voldoende grond vormden voor de verwerende partij om aan te nemen dat
verzoekers aanwezigheid volstrekt onverenigbaar was met de goede werking van
de dienst en het derhalve gerechtvaardigd was om hem voorlopig te schorsen. Bij
IX-6495-18/51
het nemen van de beslissing over de verlenging van de voorlopige schorsing
diende de verwerende partij dan ook slechts na te gaan of de feiten zoals ze op dat
moment voorlagen nog steeds de tijdelijke verwijdering van de verzoeker in het
belang van de dienst konden verantwoorden. In dat verband vereist het
zorgvuldigheidsbeginsel dat de verwerende partij bij het maken van deze afweging
alle -dus ook de meest recente- feitelijke gegevens in haar beoordeling betrekt.
31.
De verwerende partij heeft zich gebaseerd op het vonnis van
de Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009 om te besluiten dat de voorlopige
schorsing van de verzoeker nog steeds gerechtvaardigd was. Hierin kan geen
onzorgvuldigheid onderkend worden. In dat vonnis worden immers de aan de
verzoeker ten laste gelegde feiten van schriftvervalsing, het gebruik van valse
stukken en vluchtmisdrijf effectief voor bewezen verklaard, daar waar dit bewijs
nog niet geleverd was ten tijde van de initiële beslissing van 5 maart 2009
houdende voorlopige schorsing bij wege van ordemaatregel. Indien die feiten op
5 maart 2009 een voldoende basis waren voor de voorlopige schorsing, dan zijn zij
dit a fortiori op 2 juli 2009 nog aangezien die feiten intussen door de strafrechter
voor bewezen zijn verklaard. Dat het vonnis van 19 juni 2009 op het tijdstip van de
bestreden beslissing nog geen kracht van gewijsde had doet geen afbreuk van de
vaststelling dat dit vonnis met gezag van gewijsde uitspraak gedaan heeft over het
bewijs van de feiten en dat de administratieve overheid zich daarop kon steunen.
32.
De verzoeker voert aan dat de verwerende partij onzorgvuldig
heeft gehandeld doordat zij zonder enig concreet onderzoek in de bestreden
beslissing verwijst naar de beschadiging van de goede naam en het imago van het
korps en naar de destabilisering ervan door de verzoeker, naar het geschokt
vertrouwen van de burger in het korps en naar het mediatiek karakter van de feiten.
Het gaat evenwel om logische gevolgtrekkingen die de verwerende partij in alle
redelijkheid heeft kunnen trekken uit het vonnis van de Correctionele Rechtbank
van 19 juni 2009, zonder dat daar enig nader concreet onderzoek voor vereist was,
inzonderheid nu de verzoeker korpschef was van een grote politiezone, en de zaak
meer dan gewone media-aandacht heeft gekregen.
IX-6495-19/51
De verzoeker is van oordeel dat de verwerende partij
onzorgvuldig heeft gehandeld doordat zij de mogelijkheid tot diens reïntegratie in
de dienst niet heeft onderzocht en niet bij de besluitvorming heeft betrokken.
In de initiële beslissing tot voorlopige schorsing van 5 maart
2009 werd omtrent de tijdelijke verwijdering van de verzoeker uit de dienst reeds
gesteld:
“Dat de goede werking van de dienst ook vraagt dat het
opsporingsonderzoek (en mogelijks tuchtonderzoek) op een serene wijze kan
verlopen wat bemoeilijkt wordt door het aanblijven als korpschef van de
politiezone. Dat het derhalve wenselijk voorkomt dat u ook niet meer fysiek
aanwezig zou zijn in de gebouwen van de politiezone Gent, laat staan als
korpschef gewoon verder zou functioneren.
Dat het in de gegeven omstandigheden aanblijven van u als korpschef van
de politiezone immers regelrecht zou indruisen tegen de belangen van het korps.
Dat deze belangen inderdaad ernstig zouden worden geschaad, zowel in zijn
operationele werking als in zijn imago”.
De verzoeker is oorspronkelijk uit de dienst verwijderd omdat
het onmogelijk werd geacht dat hij als korpschef verder zou functioneren totdat het
strafrechtelijk en daarmee samenhangend het tuchtonderzoek klaarheid in de zaak
zouden hebben gebracht. De verzoeker heeft die redengeving aanvaard. Het louter
gegeven dat de verzoeker vervolgens in eerste aanleg veroordeeld werd, terwijl hij
zich tegen die gerechtelijke uitspraak verzette, moest voor de burgemeester geen
reden zijn om de reïntegratie van de verzoeker in zijn functie in overweging te
nemen.
34.
In zijn memorie van wederantwoord wijst de verzoeker er nog
op dat uit niets blijkt dat de verwerende partij elementen uit de periode tussen het
vonnis van 19 juni 2009 en de bestreden beslissing van 2 juli 2009 in aanmerking
heeft genomen en dat de verwerende partij bijgevolg niet heeft onderzocht of de
motieven uit het vonnis nog golden op 2 juli 2009.
IX-6495-20/51
Hij laat evenwel na zelf gegevens aan te reiken die aannemelijk
maken dat de feitelijke situatie in juni 2009 dermate gewijzigd is dat de
burgemeester geen reden meer had om hem buiten de dienst te houden.
35.
Waar de verzoeker in het tweede onderdeel van het middel de
schending van het zorgvuldigheidsbeginsel aanvoert doordat er geen onderzoek is
gebeurd naar de strikte noodzakelijkheid van een verlenging van de voorlopige
schorsing en doordat niet is nagegaan of geen minder verregaande maatregelen
mogelijk waren, wordt vastgesteld dat de burgemeester bij het treffen van het
bestreden besluit over het vonnis van de Correctionele Rechtbank beschikte
waarbij de feiten tegen de verzoeker bewezen werden bevonden. Rekening
houdend met de ruime discretionaire bevoegdheid waarover de burgemeester
beschikt bij de afweging van de noodzaak van de verwijdering van de verzoeker uit
de dienst, kon dit gegeven, dat alleen maar een versterking inhield van de
aanwijzingen waarover hij beschikte voor zijn eerdere voorlopige schorsing en van
de beredeneringen die hij daarbij gemaakt heeft, hem ook nu in alle redelijkheid
doen besluiten dat de verzoeker zijn functie nog niet opnieuw kon opnemen. De
verzoeker verduidelijkt overigens niet met welke “minder verregaande” maatregel
hij zich had kunnen verzoenen.
36.
In
de
mate
dat
de
verzoeker
aanvoert
dat
het
zorgvuldigheidsbeginsel is geschonden doordat naast de verlenging van de
voorlopige schorsing nu ook een inhouding van 12,5% van de brutowedde wordt
opgelegd, stelt de Raad van State, rekening houdend met de ruime discretionaire
bevoegdheid van het bestuur, vast dat het niet kennelijk onredelijk is een preventief
geschorste ambtenaar een deel van zijn wedde te ontnemen, zeker niet wanneer de
burgemeester daarbij binnen de grenzen blijft van wat wettelijk mogelijk is. Hij
moet immers geen prestaties verrichten en de daarop betrekking hebbende kosten
vallen weg. De goodwill die de burgemeester bij een vorige preventieve schorsing
betoond heeft kan niet tegen het bestuur worden ingeroepen.
37.
Het middel is in geen van zijn onderdelen gegrond.
IX-6495-21/51
D. Vierde middel
Standpunt van de partijen
38.
De verzoeker voert de schending aan van de wet van 29 juli
1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen (hierna:
de formele motiveringswet).
In een eerste onderdeel van het middel zet de verzoeker uiteen
dat een verlenging van een voorlopige schorsing een meer uitdrukkelijke en
nauwkeurige motivering vereist, aangezien een verlenging slechts mogelijk is in
het bijzondere geval dat het bestuur, na een actualisering van de toestand, van
oordeel is dat het dienstbelang nog steeds vereist dat de betrokkene het werk niet
herneemt. Het tussenkomen van een vonnis van de Correctionele Rechtbank, dat
nog geen kracht van gewijsde heeft, belet niet dat het bestuur concreet dient uit te
maken of de feiten, waarvan de verzoeker verdacht wordt, van aard zijn dat zijn
aanwezigheid op de dienst het dienstbelang aantast en dat deze afweging in de
bestreden beslissing zelf opgenomen moet worden. De bestreden beslissing bevat
geen motivering omtrent de strikte noodzakelijkheid van de verlenging van de
voorlopige schorsing. De verwerende partij motiveert ook niet in concreto waarom
een verlenging de enig mogelijke maatregel is waardoor het beoogde doel kan
worden bereikt en er blijkt ook niet uit dat een minder verregaande maatregel,
zoals een detachering van de verzoeker naar een ander politiekorps of het
uitoefenen van een andere functie dan korpschef, in overweging werden genomen.
Evenmin bevat de bestreden beslissing een motivering omtrent de duurtijd van de
verlenging van zijn voorlopige schorsing, vastgesteld op de maximale termijn van
vier maanden. Ten slotte bevat de bestreden beslissing ook geen enkele motivering
van de noodzaak om een deel van de wedde in te houden, noch omtrent de
hoegrootheid van die inhouding. Dat een inhouding kostenbesparend kan werken
verantwoordt slechts de mogelijkheid van een inhouding en niet waarom te dezen
van deze mogelijkheid toepassing wordt gemaakt. Dit klemt des te meer nu tijdens
IX-6495-22/51
de initiële voorlopige schorsing geen inhouding van wedde werd uitgesproken,
terwijl het argument van de kostenbesparing daar even goed geldt.
In een tweede onderdeel voert de verzoeker aan dat de bestreden
beslissing volledig voorbijgaat aan de door hem neergelegde conclusies, hetgeen
blijkt uit de in de bestreden beslissing opgenomen verwijzing naar het
proces-verbaal nummer 28498/2009 van 5 maart 2009. In zijn conclusie naar
aanleiding van het verhoor voorafgaand aan de bestreden beslissing heeft de
verzoeker de wettigheid van het bewijs in het strafdossier betwist en erop gewezen
dat tot heden geen in kracht van gewijsde gegane beslissing deze betwisting heeft
weerlegd. Daarenboven heeft de verzoeker in zijn conclusies in de strafprocedure
aangetoond dat het bewuste proces-verbaal onjuist is, hetgeen noch door de
medebeklaagden, noch door de verwerende partij werd betwist. De verwerende
partij heeft in de bestreden beslissing niet gemotiveerd waarom zij desondanks op
de stukken van het strafdossier en meer in het bijzonder op het kwestieuze
proces-verbaal steunt.
In een derde onderdeel van het middel voert de verzoeker aan dat
de motivering van de bestreden beslissing niet deugdelijk is waar verwezen wordt
naar bepaalde overwegingen uit het vonnis van 19 juni 2009 die vervolgens
worden bijgevallen, aangezien de bewuste overwegingen betrekking hebben op de
straftoemeting, terwijl de bestreden beslissing een ordemaatregel is waarbij het
gedrag van de verzoeker niet als schuldig mag worden bestempeld. Door de
bestreden beslissing te motiveren vanuit de schuld van de verzoeker betreft het in
feite een verkapte tuchtmaatregel, hetgeen machtsafwending uitmaakt.
39.
De verwerende partij werpt vooreerst op dat het middel, geput
uit een schending van de formele motiveringsplicht, niet ontvankelijk is aangezien
de bestreden beslissing steunt op een omstandige motivering waaruit de verzoeker
-blijkens zijn verzoekschrift- op meer dan afdoende wijze heeft kunnen afleiden
waarom zijn voorlopige schorsing is verlengd voor de volle duur van vier maanden
IX-6495-23/51
met inbegrip van een gedeeltelijke inhouding van zijn wedde. Een schending van
de materiële motiveringsplicht wordt niet aangevoerd.
Ten gronde stelt de verwerende partij, met betrekking tot het
eerste onderdeel van het middel, dat het vonnis van de Correctionele Rechtbank
van 19 juni 2009 dat zij bij wege van motivering door verwijzing in de bestreden
beslissing is bijgevallen, determinerend is geweest bij het nemen van de bestreden
beslissing. Dit vonnis, waaruit niet alleen blijkt dat de feiten quasi vast staan maar
waarin ook de ernst van de feiten en de ingesteldheid van de verzoeker tegenover
deze feiten wordt beklemtoond, verantwoordt op zich de verlenging van de
voorlopige schorsing en de duur van de verlenging. Er moet niet gemotiveerd
worden waarom minder verregaande maatregelen niet werden overwogen
aangezien dergelijke maatregelen wettelijk onmogelijk zijn zonder de
medewerking van de verzoeker en dergelijke medewerking te dezen niet voorligt.
De verzoeker bekleedt immers het mandaat van korpschef en dat mandaat kan
slechts om limitatieve redenen, opgesomd in de artikelen 77, 78 en 79 van de wet
van 26 april 2002 houdende de essentiële elementen van het statuut van de
personeelsleden van de politiediensten en houdende diverse andere bepalingen met
betrekking tot de politiediensten, worden beëindigd. Alleen de vrijwillige
beëindiging van het mandaat door de verzoeker zelf had de mogelijkheid van een
minder verregaande maatregel kunnen creëren. Wat betreft de inhouding van de
wedde van de verzoeker verwijst de verwerende partij naar de desbetreffende
overwegingen van de bestreden beslissing en zij stelt dat dergelijke motivering in
overeenstemming is met de rechtspraak van de Raad van State en dat het niet
kennelijk onredelijk is om een inhouding van wedde voor de helft van het wettelijk
toegestane toe te passen bij de verlenging van een voorlopige schorsing.
Nopens het tweede onderdeel van het middel antwoordt de
verwerende partij dat in de bestreden beslissing het proces-verbaal nr. 28498/2009
van 5 maart 2009, het onwettig bevel inbegrepen, wordt aangehaald omdat het
verklaringen van de verzoeker zelf bevat, zonder dat, wat dat bevel betreft,
daaromtrent een appreciatie wordt gegeven. De kwestie van het al dan niet geven
IX-6495-24/51
van een bevel is op een heel precieze en genuanceerde wijze in het vonnis van
19 juni 2009 uiteengezet en daarbij heeft de burgemeester zich aangesloten. Voorts
merkt de verwerende partij nog op dat zij de conclusies van de verzoeker voor de
strafrechter, zelfs al worden ze voor de tuchtoverheid herhaald, niet apart dient te
weerleggen wanneer het bestuur zich uitdrukkelijk aansluit bij het vonnis van de
strafrechter waarin diezelfde argumentatie omstandig is weerlegd.
Op het derde onderdeel van het middel antwoordt de verwerende
partij dat de plaats van bepaalde overwegingen van het strafvonnis, waarbij zij zich
heeft aangesloten, niet relevant is omdat het haar enkel te doen was om de inhoud
van het vonnis. Zij wijst er voorts op dat zij in de bestreden beslissing meermaals
stelt dat er “sterke aanwijzingen” zijn dat de bedoelde feiten door de verzoeker
werden gepleegd en dat er een “zeer grote graad van waarschijnlijkheid” is dat die
feiten op tuchtrechtelijk vlak ernstige inbreuken uitmaken op de beroepsplichten
en dit zonder op kritiek van de verzoeker te stuiten.
40.
In zijn memorie van wederantwoord repliceert de verzoeker met
betrekking tot het eerste onderdeel van het middel dat in geval van verlenging van
een voorlopige schorsing een eenvoudige verwijzing naar het strafvonnis en het
overnemen van de motieven ervan niet volstaat. Voorts betwist hij dat minder
verregaande maatregelen zonder zijn medewerking onmogelijk zouden zijn -in dat
verband verwijst hij naar de mogelijkheid van een verlenging van de voorlopige
schorsing, zonder inhouding van wedde- en stelt hij dat net de ontstentenis in de
bestreden beslissing van de motivering dat minder verregaande maatregelen
onmogelijk zijn zijn stelling bewijst.
Wat betreft het tweede onderdeel van het middel stelt de
verzoeker dat de argumenten van de verwerende partij niet ernstig zijn.
Aangaande het derde onderdeel van het middel merkt de
verzoeker nog op dat de repliek van de verwerende partij zijn stelling ondersteunt
IX-6495-25/51
dat niet verduidelijkt wordt naar welke overwegingen van het vonnis van 19 juni
2009 wordt verwezen en welke de inhoud ervan is.
Beoordeling
41.
De artikelen 2 en 3 van de formele motiveringswet verplichten
de overheid ertoe in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te nemen
die aan de beslissing ten grondslag liggen, en dat op een “afdoende” wijze. De
belangrijkste bestaansreden van de motiveringsplicht, zoals die wordt opgelegd
door de formele motiveringswet, bestaat erin dat de betrokkene in de hem
aanbelangende beslissing zelf de motieven moet kunnen aantreffen op grond
waarvan ze werd genomen, derwijze dat blijkt, of minstens kan worden nagegaan,
of de overheid is uitgegaan van gegevens die in rechte en in feite juist zijn, of zij
die gegevens correct heeft beoordeeld, en of zij op grond daarvan in redelijkheid
tot haar beslissing is kunnen komen, opdat de betrokkene met kennis van zaken
zou kunnen uitmaken of het aangewezen is de beslissing met een annulatieberoep
te bestrijden.
42.
Volgens de verzoeker zou de bestreden beslissing geen
motivering bevatten omtrent de noodzaak van de verlenging van de voorlopige
schorsing.
De bestreden beslissing verwijst naar het vonnis van de
Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009 waarin de aan de verzoeker ten laste
gelegde feiten voor bewezen worden verklaard. De verwerende partij heeft zich bij
dit vonnis aangesloten en zij zet uiteen waarom zij de aanwezigheid van de
verzoeker niet verenigbaar acht met het belang van de dienst, met name omwille
van de ernst van de feiten en omdat de strafprocedure en de tuchtprocedure nog
niet zijn afgewikkeld.
Dergelijke motivering geeft blijk van de redenen waarom een
verlenging van de voorlopige schorsing noodzakelijk werd geacht. Zij is ook
IX-6495-26/51
afdoende: de verwijzing naar het vonnis waarin de feiten die aanleiding hebben
gegeven tot de initiële voorlopige schorsing -die de verzoeker niet heeft bestreden
en dus wettig geacht moet worden- bewezen worden verklaard en de daarop
gesteunde conclusie dat de aanwezigheid van de verzoeker, gelet op de ernst van
de feiten en de omstandigheid dat de straf- en tuchtprocedure ten gronde nog niet
zijn afgewikkeld, strijdt met het belang van de dienst, toont genoegzaam aan dat de
redenen voor de voorlopige schorsing nog steeds aanwezig zijn.
43.
De verzoeker verwijt het bestreden besluit dat er niet wordt
vermeld waarom de verwijdering uit de dienst de enig mogelijke maatregel is en
waarom een detachering naar een ander korps of een andere functie niet mogelijk
was. De verzoeker toont evenwel niet aan dat hij die welbepaalde problematiek aan
de verwerende partij voorgelegd heeft of daaromtrent aan de burgemeester een
voorstel heeft gedaan. In die zin kan hij de verwerende partij post factum niet
verwijten dat zij daarover niets heeft gezegd in het bestreden besluit zelf, hetgeen
overigens nog niet betekent dat zij dit gegeven niet in haar besluitvorming
betrokken heeft.
Dat de voorlopige schorsing wordt opgelegd voor een termijn
van vier maanden diende in redelijkheid niet nader verantwoord te worden, nu hij
steunt op de vaststelling dat de strafzaak nog niet beëindigd was.
44.
Ten slotte voert de verzoeker ook nog aan dat de bestreden
beslissing geen motivering bevat omtrent de noodzakelijkheid van een inhouding
van een deel van zijn wedde en evenmin omtrent de keuze voor een inhouding van
12,5%. Met die stelling faalt hij. De inhouding van de wedde wordt immers wel
degelijk verantwoord in de volgende overweging:
“Dat, wat betreft de mogelijke inhouding van wedde gedurende de verlengde
periode van voorlopige schorsing bij ordemaatregel (toepassing van artikel 64
van de tuchtwet van 13 mei 1999), dient te worden aangemerkt dat, doordat
geen enkele beroepsprestatie dient te worden geleverd gedurende deze periode,
er evenmin enige ten uwe laste blijvende kost of uitgave daarmede in verband
staande dient te worden gemaakt, terwijl de aldus vrijgekomen uren zodanig
IX-6495-27/51
kunnen besteed worden dat ze kostenbesparend zijn, gezien ten opzichte van de
al dan niet recurrente gezinsuitgaven;
Dat, gelet de thans te verlengen periode van voorlopige schorsing bij
ordemaatregel, de inhouding van wedde zich aandient en in billijkheid te
begroten is op de helft van het wettelijk toegestane, zijnde twaalf en een halve
procent van de brutowedde”.
45.
Het eerste onderdeel van het middel is niet gegrond.
In het tweede onderdeel van het middel voert de verzoeker aan
dat in de bestreden beslissing zonder enige motivering wordt verwezen naar het
proces-verbaal nummer 28498/2009 van 5 maart 2009 en aldus volledig wordt
voorbijgegaan enerzijds aan de conclusie die hij ter gelegenheid van de hoorzitting,
die aan de thans bestreden beslissing is voorafgegaan, neergelegd heeft en waarin
hij de wettigheid van het bewijs in het strafdossier heeft betwist, en anderzijds aan
zijn conclusies in de strafprocedure waarin hij heeft aangetoond dat het
proces-verbaal nummer 28498/2009 van 5 maart 2009 onjuist is.
De door de verzoeker aangehaalde conclusies hebben betrekking
op de vraag aan welke feiten de verzoeker zich schuldig heeft gemaakt en of het
daarvoor aangehouden bewijs wettig was. Hier gaat het om een ordemaatregel,
waarbij de schuldvraag niet wordt gesteld of minstens open blijft, zodat de
verwerende partij niet op deze conclusies moest repliceren. Zoals bij de
beoordeling van het eerste onderdeel van het middel is gewezen, voldoet de
bestreden beslissing aan de formele motiveringsplicht doordat de verwerende
partij, met verwijzing naar het vonnis van 19 juni 2009 waarbij zij zich heeft
aangesloten, heeft uiteengezet waarom de aanwezigheid van de verzoeker strijdt
met het dienstbelang, met name omwille van de ernst van de feiten en omdat de
strafprocedure en de tuchtprocedure nog niet zijn afgewikkeld.
47.
Het tweede onderdeel van het middel is niet gegrond.
In het derde onderdeel van het middel voert de verzoeker aan dat
de verwerende partij bepaalde overwegingen uit het vonnis van 19 juni 2009 die
IX-6495-28/51
betrekking hebben op de straftoemeting bijvalt, terwijl de bestreden beslissing een
ordemaatregel is waarbij het gedrag van de verzoeker niet als schuldig mag worden
bestempeld.
De bewuste overwegingen uit het vonnis van 19 juni 2009 waar
in de bestreden beslissing naar wordt verwezen hebben inderdaad betrekking op de
straftoemeting. De context waarin het bestreden besluit daarnaar verwijst, toont
evenwel aan dat die verwijzing gebeurt in het kader van de beoordeling van “het
belang van de dienst” en dat zij ook slechts gedaan wordt “ter verdere
ondersteuning” van wat voorafgaand in het kader van de beoordeling van het
belang van de dienst wordt gesteld, met name:
“Dat, in de voorzegde context van zeer grote waarschijnlijkheid, de ernst van
de feiten en de ernst van de inbreuken op de beroepsplichten van uw ambt,
alsmede de zeer hoge eisen die mogen en moeten gesteld worden aan een
mandaathouder-korpschef van een van de grootste lokale politiekorpsen van het
land, met name op het vlak van betrouwbaarheid, integriteit, onpartijdigheid en
loyauteit tegenover zijn eigen korps, en, voor opdrachten van bestuurlijke
politie, tegenover mijzelf als burgemeester, meebrengen dat ook thans nog, de
strafprocedure en de tuchtprocedure ten gronde niet afgewikkeld zijnde, een
ordemaatregel van voorlopige schorsing, bij verlenging, dient te worden
genomen”.
Hieruit blijkt dat de verwijzingen naar de passages inzake de
straftoemeting in het vonnis van de Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009
slechts een subsidiair of aanvullend motief voor de bestreden beslissing vormen,
terwijl de voorafgaande motivering op zich volstaat om de bestreden beslissing te
schragen. Kritiek op dit motief kan niet tot de vernietiging van de bestreden
beslissing leiden.
49.
De verzoeker wijst ook op het bestaan van machtsafwending,
omdat de bestreden beslissing, gelet op de aangehaalde passages uit het vonnis van
de Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009 over de straftoemeting, gemotiveerd
is vanuit de schuld van de verzoeker en in wezen een verkapte tuchtmaatregel
betreft.
IX-6495-29/51
Machtsafwending bestaat erin dat de overheid haar bevoegdheid
heeft aangewend voor een ander doel dan voor het algemeen belang dat zij behoort
te behartigen. Opdat er van machtsafwending sprake kan zijn, moet het
nagestreefde ongeoorloofde doel het doorslaggevend oogmerk van de bestreden
beslissing zijn geweest. Wie machtsafwending aanvoert, moet daartoe voldoende
ernstige, welbepaalde en overeenstemmende vermoedens aandragen. De
verwijzing “ter verdere ondersteuning” in de motivering van de bestreden
beslissing voldoet niet aan deze vereisten. Overigens blijkt uit de beoordeling van
de vorige middelen dat de verlenging van de voorlopige schorsing bij
ordemaatregel in het belang van de dienst terdege verantwoord kan worden en dat
de bestreden beslissing bijgevolg een geoorloofd oogmerk heeft.
50.
Het derde onderdeel van het middel is niet gegrond.
Het middel kan in geen van zijn onderdelen worden
aangenomen.
2. Onderzoek van de middelen in de zaak 195.078/IX-6651 aangaande de tweede
verlenging van de voorlopige schorsing bij ordemaatregel
A. Eerste middel
Standpunt van de partijen
52.
De verzoeker voert de schending aan van “het beginsel van de
hoorplicht zoals vastgelegd in artikel 62 van de wet van 13 mei 1999 houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten”.
Hij ontwikkelt het middel in essentie op dezelfde wijze als het
eerste middel in de zaak 193.803/IX-6495, met dien verstande dat hij nu verwijst
naar de oproepingsbrief van 22 oktober 2009. De oproepingsbrief vermeldt de
precieze feiten, die het bestuur hem ten kwade duidt, niet. In de mate in de
IX-6495-30/51
oproepingsbrief van 22 oktober 2009 gewag gemaakt wordt van de “al dan niet
verlenging” van de voorlopige schorsing, van de “eventuele duur” ervan, en van
“in voorkomend geval” de “al dan niet inhouding van een deel van de wedde”, is
hij niet in staat gesteld zich te verweren omdat hij voorafgaand aan de hoorzitting
niet terdege geïnformeerd werd.
53.
De verwerende partij verwijst naar haar antwoord op het eerste
middel in de zaak 193.803/IX-6495.
54.
De repliek van de verzoeker in zijn memorie van wederantwoord
voegt in essentie niets toe aan het middel zoals ontwikkeld in het verzoekschrift.
55.
In zijn laatste memorie verwijst de verzoeker naar hetgeen hij in
zijn laatste memorie in de zaak 193.803/IX-6495 met betrekking tot het eerste
middel heeft gesteld en benadrukt hij dat de hoorplicht van het bestuur vereist dat
het de feiten en de redenen waarom het dienstbelang een verdere verlenging van de
voorlopige schorsing noodzaakt, actualiseert en concretiseert naarmate de
schorsing verder wordt verlengd. In de omstandigheid dat de oproepingsbrief van
22 oktober 2009 in essentie niet verschilt van de oproepingsbrief van 23 juni 2009
ligt volgens de verzoeker het bewijs dat het bestuur hem de geactualiseerde feiten
en redenen niet ter kennis heeft gebracht.
Beoordeling
56.
De oproepingsbrief van 22 oktober 2009 verschilt in essentie
niet van de oproepingsbrief van 23 juni 2009 waarmee de verzoeker werd
uitgenodigd om gehoord te worden over de eerste verlenging van zijn voorlopige
schorsing.
57.
In de mate de verzoeker het middel adstrueert op dezelfde wijze
zoals het eerste middel in de zaak 193.803/IX-6495 kan mutatis mutandis
IX-6495-31/51
verwezen worden naar de beoordeling van dat middel in die zaak om te besluiten
dat het middel ongegrond is.
58.
Waar de verzoeker nu ook aanvoert dat de oproepingsbrief van
22 oktober 2009 geen melding maakt van de precieze feiten die het bestuur hem ten
kwade duidt, wordt opgemerkt dat de oproepingsbrief verwijst naar de beslissing
tot voorlopige schorsing van 5 maart 2009 en naar de beslissing tot verlenging van
die schorsing van 2 juli 2009 -beslissingen waarvan de verzoeker de inhoud kentalsook naar het vonnis van de Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009 -waar de
verzoeker eveneens kennis van heeft- en dat hieruit duidelijk de feiten blijken die
aanleiding hebben gegeven tot de voorlopige schorsing en tot de eerste verlenging
ervan. Met die kennis wist de verzoeker voldoende precies welke feiten aanleiding
gaven tot het voornemen om zijn voorlopige schorsing een tweede maal te
verlengen.
59.
In de mate dat de verzoeker nu ook stelt dat de hypothetische
stijl van de oproepingsbrief hem verhinderd heeft om zich te kunnen verweren bij
gebrek aan deugdelijke informatie, wordt opgemerkt dat de oproepingsbrief
voorafgaat aan het horen, en dat het bestuur bij de redactie van die brief niet anders
kan dan de verschillende mogelijkheden die zich aandienen, aan de orde te stellen.
In dit geval geeft de hypothetische stijl waarin over de verlenging, de duur ervan en
de inhouding van wedde wordt gecommuniceerd, perfect weer waarover het gaat:
een hoorzitting houden over de noodzaak en de modaliteiten van de verlenging
waarover op dat tijdstip nog geen beslissing genomen is.
60.
Het middel is niet gegrond.
IX-6495-32/51
B. Tweede middel
Standpunt van de partijen
61.
De
verzoeker
voert
de
schending
aan
van
het
onpartijdigheidsbeginsel. Hij ontwikkelt het middel op identieke wijze als het
tweede middel in de zaak 193.803/IX-6495 en voegt daar bijkomend nog aan toe
dat de uitlatingen van de burgemeester in de media -de verzoeker citeert in dat
verband een krantenartikel- diens vooringenomenheid en partijdigheid bevestigen
en voorts dat de omstandigheid dat de burgemeester zich naar aanleiding van de
hoorzitting niet heeft laten vervangen door zijn gemachtigde -een mogelijkheid
waar artikel 62 van de tuchtwet uitdrukkelijk in voorziet- een schending uitmaakt
van de algemene rechtsbeginselen inzake neutraliteit, onafhankelijkheid en
onpartijdigheid.
62.
Het antwoord van de verwerende partij in haar memorie van
antwoord stemt in essentie overeen met de repliek die zij ten aanzien van het
tweede middel heeft geboden in de zaak 193.803/IX-6495.
63.
De repliek van de verzoeker in zijn memorie van wederantwoord
voegt niets toe aan het middel zoals ontwikkeld in het verzoekschrift.
64.
In zijn laatste memorie verwijst de verzoeker naar hetgeen hij in
zijn laatste memorie in de zaak 193.803/IX-6495 met betrekking tot het tweede
middel heeft gesteld en benadrukt hij dat de algemene rechtsbeginselen inzake
neutraliteit, onafhankelijkheid en onpartijdigheid geschonden zijn doordat de
burgemeester zich naar aanleiding van de hoorzitting niet liet vervangen door zijn
gemachtigde ofschoon artikel 62 van de tuchtwet in deze mogelijkheid voorziet.
IX-6495-33/51
Beoordeling
65.
In de mate de verzoeker het middel adstrueert op dezelfde wijze
als het tweede middel in de zaak 193.803/IX-6495 kan verwezen worden naar de
beoordeling van dat middel in die zaak om te besluiten dat het middel ongegrond
is.
66.
Waar de verzoeker thans nog bijkomend aanvoert dat uit een
krantenartikel blijkt dat de burgemeester vooringenomen en partijdig is, wordt
opgemerkt dat dit argument geen afbreuk kan doen aan de bij de beoordeling van
het middel in de zaak 193.803/IX-6495 gedane vaststelling dat het
onpartijdigheidsbeginsel slechts van toepassing is in de mate dat dit verenigbaar is
met de eigen aard en bijzondere structuur van de overheid en dat dit te dezen niet
het geval is nu de burgemeester, gelet op de bepalingen van de tuchtwet, zich voor
het nemen van de bestreden beslissing niet kon laten vervangen.
67.
Waar de verzoeker ten slotte in de loutere omstandigheid dat de
burgemeester zich naar aanleiding van de hoorzitting niet heeft laten vervangen
door zijn gemachtigde -een mogelijkheid waar artikel 62 van de tuchtwet
uitdrukkelijk in voorziet-, een schending van de algemene rechtsbeginselen inzake
neutraliteit, onafhankelijkheid en onpartijdigheid onderkent, wordt opgemerkt dat
artikel 62 van de tuchtwet inderdaad voorziet in de mogelijkheid van delegatie van
de bevoegdheid om het personeelslid te horen zodat een schending van het
onpartijdigheidsbeginsel in dat geval wel aan de orde zou kunnen zijn. Evenwel
wordt vastgesteld dat de verzoeker nalaat om precieze feiten of concrete
aanwijzingen aan te halen die aantonen dat de burgemeester bij het horen van de
betrokkene, dat erop gericht is om met kennis van zaken een beslissing te kunnen
nemen, op een zodanige wijze is tewerk gegaan dat hij de beginselen van
neutraliteit, onafhankelijkheid en onpartijdigheid geschonden zou hebben.
68.
Het middel is niet gegrond.
IX-6495-34/51
C. Derde middel
Standpunt van de partijen
69.
De verzoeker ontleent het derde middel aan de schending van het
zorgvuldigheidsbeginsel. Hij ontwikkelt het middel in essentie op dezelfde wijze
als het derde middel in de zaak 193.803/IX-6495, met dien verstande dat hij thans
de volgende argumenten bijkomend aanvoert.
Inzake het eerste onderdeel van het middel wijst de verzoeker er
nu op dat het thans een tweede verlenging van de voorlopige schorsing betreft,
hetgeen impliceert dat de verplichting tot actualisering en concrete inschatting en
beoordeling thans nog sterker geldt dan bij een eerste verlenging. De verwerende
partij heeft evenwel nagelaten een actueel en zorgvuldig onderzoek naar de verdere
noodzaak van de verlenging van de ordemaatregel uit te voeren, hetgeen blijkt uit
de omstandigheid dat de beslissing quasi identiek is aan de beslissing van 2 juli
2009. Inzake de feiten wordt enkel toegevoegd: “Deze zo gezegde zeer grote graad
van waarschijnlijkheid volstaat in het kader van de huidige procedure om er de
hierna bevolen ordemaatregel, gelet de hierna volgende motieven, op te enten”
maar dergelijke aanvulling geeft geen concretisering van de feiten, hun
kwalificatie en hun ernst. Inzake het belang van de dienst worden in de bestreden
beslissing -in vergelijking met de beslissing van 2 juli 2009- alleen maar enkele
kleine, nietszeggende toevoegingen gedaan, in de tweede paragraaf p. 8 “(…) en
niet wederom in gevaar wordt gebracht (…)” en vervolgens “het valt niet in te zien,
en u geeft dit ook niet aan, hoe een andere, minder verregaande ordemaatregel,
‘dezelfde effecten of gevolgen’, op het vlak van het belang van de dienst, zouden
kunnen genereren. Tenslotte behoort het de periode van verdere verlenging af te
stellen op de vermoedelijke duur van de nog hangende procedure(s)”. Maar uit
dergelijke aanvullingen blijkt niet dat de overheid zorgvuldig en concreet heeft
onderzocht of de voorwaarden voor de verlenging van de voorlopige schorsing
vervuld waren.
IX-6495-35/51
Nopens het tweede onderdeel betoogt de verzoeker nu
bijkomend dat de loutere verwijzing naar het feit dat hoger beroep werd
aangetekend tegen het vonnis van de Correctionele Rechtbank niet in concreto
motiveert waarom een verlenging van de voorlopige schorsing voor een periode
van vier maanden nodig is, dat de verwerende partij heeft nagelaten te onderzoeken
en te motiveren waarom andere minder verregaande maatregelen niet zouden
volstaan en dat de motivering van de verwerende partij inzake de inhouding van
wedde -met name dat er “geen reden [is] om de motieven van mijn vorig besluit
niet te handhaven”- volstrekt in strijd is met het zorgvuldigheidsbeginsel dat op de
overheid een “positieve onderzoeksverplichting” legt die inhoudt dat zij moet
nagaan en motiveren welke redenen een verlenging van de maatregel wettigen.
70.
Het antwoord van de verwerende partij in haar memorie van
antwoord stemt overeen met de repliek die zij ten aanzien van het derde middel
heeft geboden in de zaak 193.803/IX-6495.
Met betrekking tot het eerste onderdeel van het middel wijst de
verwerende partij er nog op dat, behoudens het feit dat intussen beroep werd
aangetekend tegen het vonnis van de Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009, er
geen wijzigingen zijn opgetreden in de situatie sinds de eerste verlenging van de
voorlopige schorsing.
Inzake het tweede onderdeel van het middel antwoordt de
verwerende partij nog aanvullend dat de verzoeker het recht heeft de feiten waarop
de ordemaatregel steunt zowel op strafrechtelijk als tuchtrechtelijk vlak te
ontkennen, maar dat hij daarvan dan ook de consequenties -met name de tweede
verlenging van de ordemaatregel- onder ogen moet zien.
71.
In zijn memorie van wederantwoord stelt de verzoeker nog
bijkomend aangaande het eerste onderdeel van het middel dat de verwerende partij
geen enkel element uit de periode tussen het vonnis van 19 juni 2009 en de
bestreden beslissing in aanmerking heeft genomen en aldus niet heeft afgewogen
IX-6495-36/51
of de motieven uit het vonnis nog golden op het ogenblik van de bestreden
beslissing, minstens dat een en ander niet uit de bestreden beslissing blijkt.
Wat betreft het tweede onderdeel stemt de repliek van de
verzoeker overeen met hetgeen hij inzake het tweede onderdeel van het derde
middel in de zaak 193.803/IX-6495 heeft uiteengezet.
72.
In zijn laatste memorie verwijst de verzoeker naar hetgeen hij in
zijn laatste memorie in de zaak 193.803/IX-6495 met betrekking tot het derde
middel heeft gesteld en benadrukt hij dat de zorgvuldigheidsplicht in hoofde van
het openbaar bestuur berust en dat het dan ook het openbaar bestuur -en niet de
verzoeker- is die de situatie dient te actualiseren.
Beoordeling
73.
In de mate de verzoeker het middel adstrueert op dezelfde wijze
als het derde middel in de zaak 193.803/IX-6495 kan verwezen worden naar de
beoordeling van dat middel in die zaak om te besluiten dat het middel ongegrond
is.
74.
Wat betreft de inzake het eerste onderdeel van het middel
bijkomend aangevoerde argumenten wordt opgemerkt dat het feit dat de bestreden
beslissing quasi identiek is aan de beslissing waarmee de eerste verlenging van de
voorlopige schorsing werd opgelegd op zich niet het bewijs inhoudt dat de
verwerende partij onzorgvuldig gehandeld heeft. Indien er intussen geen
belangrijke wijzigingen zijn opgetreden in de situatie getuigt het immers niet van
onzorgvuldigheid om de vorige beslissing grotendeels te hernemen. Indien er
belangrijke wijzigingen zouden zijn opgetreden in de situatie wat betreft de feiten
(en hun ernst en kwalificatie), wat betreft de onverenigbaarheid van de
aanwezigheid van de verzoeker met het belang van de dienst, wat betreft de
mogelijkheid om aan de verzoeker een minder verregaande ordemaatregel op te
leggen (met hetzelfde effect), en wat betreft de stand van de hangende procedures,
IX-6495-37/51
dan had de verzoeker deze wijzigingen ongetwijfeld kunnen aanvoeren in het
kader van zijn verweer, hetgeen hij evenwel niet heeft gedaan. De realiteit is
immers dat er, behoudens het feit dat de verzoeker intussen beroep heeft ingediend
tegen het vonnis van de Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009, geen enkele
wijziging is opgetreden in de situatie sinds de beslissing van 2 juli 2009 tot
verlenging van de voorlopige schorsing. De stelling van de verzoeker dat de
verwerende partij niet heeft nagegaan of de motieven van het vonnis van 19 juni
2009 nog golden bij het nemen van de bestreden beslissing is trouwens naast de
kwestie nu die motieven geen relevantie hebben ten aanzien van het nemen van een
ordemaatregel waarbij de schuldvraag niet wordt beantwoord. De vaststelling dat
de strafprocedure nog niet afgewikkeld is volstaat ter verantwoording van het
opleggen van een ordemaatregel in het belang van de dienst. In die context kan de
verwerende partij niet verweten worden dat zij onzorgvuldig heeft gehandeld.
75.
Anders dan de verzoeker inzake het tweede onderdeel van het
middel voorhoudt kan de loutere verwijzing naar het feit dat hoger beroep tegen het
vonnis van de Correctionele Rechtbank van 19 juni 2009 werd ingediend wel
degelijk volstaan om de verlenging van de voorlopige schorsing voor een duur van
vier maanden te verantwoorden. De bestreden beslissing wijst er op dat de duur
afgestemd wordt op de hangende procedures. Nu de verzoeker beroep heeft
ingediend tegen het vonnis van de Correctionele Rechtbank getuigt een verlenging
van de voorlopige schorsing met vier maanden niet van onzorgvuldigheid. In de
mate dat de verzoeker aanvoert dat niet blijkt dat de verwerende partij heeft
nagegaan of geen andere minder verregaande maatregel genomen kon worden, kan
verwezen worden naar hetgeen hierover bij de beoordeling in de zaak
193.803/IX-6495 werd gesteld. In de mate dat de verzoeker de verwerende partij
onzorgvuldig handelen verwijt doordat zij de inhouding van wedde louter
motiveert door handhaving van de motieven van de vorige beslissing terwijl op
haar een positieve onderzoeksverplichting rust, kan ook hier gesteld worden dat het
feit dat de motivering quasi identiek is aan de motivering waarmee in de eerste
verlenging van de voorlopige schorsing de inhouding van wedde werd opgelegd
op zich niet het bewijs inhoudt dat de verwerende partij onzorgvuldig heeft
IX-6495-38/51
gehandeld. Indien er intussen geen belangrijke wijzigingen zijn opgetreden in de
situatie getuigt het niet van onzorgvuldigheid om de vorige motivering te
hernemen. De verwerende partij heeft trouwens op het verweer dat door de
verzoeker ter zake werd gevoerd (verlies van dienstwagen, tankkaart en
mandaatvergoeding) in de bestreden beslissing gerepliceerd, waaruit blijkt dat zij
wel degelijk de inhouding van een deel van de wedde in concreto heeft beoordeeld.
76.
Het middel is niet gegrond.
D. Vierde middel
Standpunt van de partijen
77.
De verzoeker ontleent het vierde middel aan de schending van de
formele motiveringswet. Hij adstrueert het middel op identieke wijze als het vierde
middel in de zaak 193.803/IX-6495. Zowel het antwoord van de verwerende
partij als de repliek van de verzoeker stemmen overeen met hun respectievelijke
uiteenzettingen aangaande het middel in de zaak 193.803/IX-6495. In zijn laatste
memorie verwijst de verzoeker naar hetgeen hij in zijn laatste memorie in de zaak
193.803/IX-6495 met betrekking tot het vierde middel heeft gesteld en benadrukt
hij nog dat bij een tweede verlenging van de voorlopige schorsing de verplichting
tot actualisering en concretere inschatting en waardering alsook incorporatie van
deze overwegingen in de bestreden beslissing nog sterker geldt dan bij de eerste
verlenging.
Beoordeling
78.
Niettegenstaande de motivering van de bestreden beslissing
uitgebreider is dan de motivering van de eerste beslissing tot verlenging van de
voorlopige schorsing -zo wordt nu ook vermeld dat de verzoeker niet aangeeft
welke minder verregaande ordemaatregel getroffen zou kunnen worden, dat de
duur van de verlenging wordt afgestemd op de vermoedelijke duur van de nog
IX-6495-39/51
hangende procedures en voorts wordt ook een repliek gegeven op verzoekers
argument dat het niet meer beschikken over een dienstwagen en tankkaart en het
niet meer ontvangen van een mandaatvergoeding de inhouding van een deel van de
wedde overbodig zouden maken- zijn de argumenten die de verzoeker in dit
middel aanvoert identiek aan de argumenten aangevoerd in het vierde middel in de
zaak 193.803/IX-6495.
79.
In die omstandigheden volstaat het naar de beoordeling van het
vierde middel in de zaak 193.803/IX-6495 te verwijzen om te besluiten dat het
middel ongegrond is.
3. Onderzoek van de middelen in de zaak 196.392/IX-6790 aangaande de derde
verlenging van de voorlopige schorsing bij ordemaatregel
A. Eerste middel
Standpunt van de partijen
80.
De verzoeker voert de schending aan van “het beginsel van de
hoorplicht zoals vastgelegd in artikel 62 van de wet van 13 mei 1999 houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten”. Hij adstrueert het
middel in essentie op dezelfde wijze als het eerste middel in de zaak
195.078/IX-6651, weze het dat een beperkt gedeelte van het middel niet hernomen
wordt en met dien verstande dat het nu de oproepingsbrief van 23 februari 2010
betreft.
81.
De verwerende partij verwijst naar haar antwoord op het eerste
middel in de zaken 193.803/IX-6495 en 195.078/IX-6651.
82.
De verzoeker herneemt in zijn memorie van wederantwoord de
repliek die hij in de zaak 195.078/IX-6651 heeft geboden.
IX-6495-40/51
In zijn laatste memorie verwijst de verzoeker naar hetgeen hij in
zijn laatste memorie in de zaken 193.803/IX-6495 en 195.078/IX-6651 met
betrekking tot het eerste middel heeft gesteld en benadrukt hij nog dat de
omstandigheid dat de oproepingsbrief van 23 februari 2010 identiek is aan de
oproepingsbrieven van 23 juni 2009 en van 22 oktober 2009 bewijst dat het bestuur
hem de geactualiseerde feiten en redenen waarom het een verdere verlenging van
de voorlopige schorsing overwoog niet ter kennis heeft gebracht.
Beoordeling
84.
De oproepingsbrief van 23 februari 2010 verschilt in essentie
niet van de oproepingsbrieven waarmee de verzoeker in de zaken 193.803/IX-6495
en 195.078/IX-6651 werd uitgenodigd om te worden gehoord.
85.
Nu de verzoeker het middel op dezelfde wijze adstrueert als het
eerste middel in de zaak 195.078/IX-6651 kan mutatis mutandis verwezen worden
naar de beoordeling van dat middel in die zaak om te besluiten dat het middel
ongegrond is.
B. Tweede middel
Standpunt van de partijen
86.
De
verzoeker
voert
de
schending
aan
van
het
onpartijdigheidsbeginsel. Hij ontwikkelt het middel op identieke wijze als het
tweede middel in de zaak 195.078/IX-6651. Zowel het antwoord van de
verwerende partij, de repliek daarop van de verzoeker, als de uiteenzetting van de
verzoeker in zijn laatste memorie stemmen overeen met hetgeen zij aangaande het
tweede middel in de zaak 195.078/IX-6651 hebben uiteengezet.
IX-6495-41/51
Beoordeling
87.
Nu de partijen hun standpunten aangaande het tweede middel op
identieke wijze ontwikkelen als in de zaak 195.078/IX-6651 volstaat het naar de
beoordeling van dat middel in die zaak te verwijzen om te besluiten dat het middel
ongegrond is.
C. Derde middel
Standpunt van de partijen
88.
De verzoeker ontleent het derde middel aan de schending van het
zorgvuldigheidsbeginsel. Hij ontwikkelt het middel -weze het geactualiseerd- op
dezelfde wijze als het derde middel in de zaak 195.078/IX-6651. Zowel het
antwoord van de verwerende partij, de repliek daarop van de verzoeker, als de
uiteenzetting van de verzoeker in zijn laatste memorie stemmen overeen met
hetgeen zij aangaande het derde middel in de zaak 195.078/IX-6651 hebben
uiteengezet.
Beoordeling
89.
Nu de partijen hun standpunten aangaande het derde middel op
identieke wijze ontwikkelen als in de zaak 195.078/IX-6651 volstaat het naar de
beoordeling van dat middel in die zaak te verwijzen om te besluiten dat het middel
ongegrond is.
D. Vierde middel
Standpunt van de partijen
90.
De verzoeker ontleent het vierde middel aan de schending van de
formele motiveringswet. Hij ontwikkelt het middel -weze het geactualiseerd- op
IX-6495-42/51
dezelfde wijze als het vierde middel in de zaak 195.078/IX-6651. Zowel het
antwoord van de verwerende partij, de repliek daarop van de verzoeker, als de
uiteenzetting van de verzoeker in zijn laatste memorie stemmen overeen met
hetgeen zij aangaande het vierde middel in de zaak 195.078/IX-6651 hebben
uiteengezet.
Beoordeling
91.
Er wordt vastgesteld dat de motivering van de bestreden
beslissing thans nog is uitgebreid. In vergelijking met de beslissing tot tweede
verlenging van de voorlopige schorsing zijn volgende overwegingen toegevoegd:
-Inzake het belang van de dienst:
“Ook deze overwegenden blijven thans, mutatis mutandis en ten aanzien van
de laatste conclusie en de mondelinge argumentatie uwerzijds, onverkort gelden
en worden alhier uitdrukkelijk hernomen.
Wat de duur van de voornoemde procedures (voor het Hof van Beroep te
Gent en voor de Tuchtraad) aangaat, gezien ten opzichte van een derde
verlenging van de voorlopige schorsing, geldt dat die termijnen op vandaag (en
zelfs nog afgezien van de uitstellen gevraagd door uw raadslieden) niet
onredelijk lang zijn, nu wat de strafzaak betreft uw beroep inmiddels (en binnen
het jaar van de feiten) werd behandeld en thans in beraad is wat de uitspraak
erover betreft en wat de tuchtzaak aangaat, deze zelfs werd aangevat en
voortgezet vooraleer de strafzaak haar beslag heeft gekregen.
Het is al evenmin zo dat de sinds de feiten verstreken tijd de door u
toegebrachte schade aan de werking en het imago van het politiekorps ipso facto
derwijze zou verminderen dat een voorlopige schorsing in het belang van de
dienst niet meer noodzakelijk zou zijn”.
-Inzake de inhouding van wedde:
“In mijn besluit van 3 november 2009 werd hieraan toegevoegd:
‘In concreto wordt door uw verdediging thans tegenover deze motieven
ingebracht dat het al zo is dat u niet meer beschikt over uw dienstvoertuig, uw
tankkaart en dat u bovendien geen mandaatvergoeding meer ontvangt, zodat
daarenboven geen inhouding van wedde dient te geschieden.
IX-6495-43/51
Deze redenering kan niet gevolgd worden, vermits het wegvallen van dit
alles het evidente gevolg is van de preventieve schorsing bij ordemaatregel en
derhalve de problematiek van de inhouding van een deel van de wedde niet
raakt.’
Onder verwijzing naar hetgeen gezegd is aangaande de duur van de
procedures hier voren, zijn er geen redenen om thans de motieven van mijn
vorige besluiten niet te handhaven”.
92.
Niettegenstaande deze uitgebreidere motivering zijn de
argumenten die de verzoeker in dit middel aanvoert identiek aan de argumenten
aangevoerd
in
het
vierde
middel
in
de
zaken
193.803/IX-6495
en
195.078/IX-6651. In die omstandigheden en gezien de partijen hun standpunten
aangaande het vierde middel op identieke wijze ontwikkelen als in de zaken
193.803/IX-6495 en 195.078/IX-6651, volstaat het naar de beoordeling van dat
middel in die zaken te verwijzen om te besluiten dat het middel ongegrond is.
4. Onderzoek van de middelen in de zaak 197.551/IX-6922 aangaande de vierde
verlenging van de voorlopige schorsing bij ordemaatregel
A. Eerste middel
Standpunt van de partijen
93.
De verzoeker voert de schending aan van artikel 61 van de
tuchtwet en van het rechtszekerheidsbeginsel doordat de bestreden beslissing hem
op 5 juli 2010 ter kennis werd gebracht, hetgeen na het verstrijken van de lopende
schorsing -die van 5 maart 2010 tot en met 4 juli 2010 liep- is. Artikel 61 van de
tuchtwet veronderstelt voor een verlenging van een voorlopige schorsing evenwel
dat de periode van verlenging ononderbroken is en uit het rechtszekerheidsbeginsel
vloeit voort dat een verdere verlenging aan de betrokkene ter kennis wordt
gebracht vόόr de verlenging ingaat.
94.
De verwerende partij antwoordt dat de bestreden beslissing
reeds op 2 juli 2010 aan de verzoeker werd aangeboden en dat het aangetekend
IX-6495-44/51
schrijven op dezelfde dag werd verstuurd. Bovendien was maandag 5 juli 2010 de
eerste nuttige werkdag waarnaar de kennisgevingstermijn bij wet werd verplaatst
en tevens de eerste dag waarop de vierde verlenging inging.
De verzoeker repliceert in zijn memorie van wederantwoord dat
de datum van verzending niet gelijk te stellen is met de datum van aanbieding van
de aangetekende zending, dat de aangetekende zending inderdaad op vrijdag 2 juli
2010 werd verstuurd maar hem pas werd aangeboden op maandag 5 juli 2010. Hij
beklemtoont dat artikel 61 van de tuchtwet veronderstelt dat de periode van
verlenging ononderbroken is en dat het rechtszekerheidsbeginsel vereist dat de
verlenging van de voorlopige schorsing aan de betrokkene ter kennis wordt
gebracht vooraleer de verlenging ingaat. Niets belette de verwerende partij om de
aangetekende zending op 1 juli 2010 te versturen, zodat de aanbieding tijdig op
2 juli 2010 zou zijn gebeurd.
Beoordeling
96.
Uit het administratief dossier blijkt dat de bestreden
beslissing -die genomen werd op 2 juli 2010- dezelfde dag per drager op het adres
van de verzoeker werd aangeboden, dat vermits deze niet aanwezig was één
exemplaar van de bestreden beslissing in de brievenbus werd achtergelaten alsook
één niet voor ontvangst ondertekend exemplaar naar het kabinet van de
burgemeester werd teruggebracht en dat de bestreden beslissing dezelfde dag per
aangetekend schrijven aan de verzoeker werd betekend nu geen persoonlijke
overhandiging mogelijk was.
97.
Artikel 61, eerste tot en met derde lid, van de tuchtwet luidt:
“De voorlopige schorsing wordt uitgesproken voor ten hoogste vier
maanden.
De voorlopige schorsing mag worden verlengd door, naar gelang van het
geval, de minister van Binnenlandse Zaken of de burgemeester of het
politiecollege zonder dat haar duur een jaar mag overschrijden.
IX-6495-45/51
Wanneer echter een opsporingsonderzoek loopt of een strafvervolging
werd ingesteld wegens de feiten die de voorlopige schorsing motiveren, dan
mag de schorsing tijdens de duur van de strafprocedure door de minister van
Binnenlandse Zaken of de burgemeester of het politiecollege worden verlengd
zonder dat zij de vier maanden mag overschrijden nadat er een gerechtelijke
eindbeslissing werd genomen of nadat het dossier werd geseponeerd dan wel de
strafvordering vervallen is”.
Deze bepalingen bevatten geen vormvereisten voor de
kennisgeving van een beslissing tot verlenging van een voorlopige schorsing.
Evenmin kan uit deze bepalingen worden afgeleid dat een verlenging van een
voorlopige schorsing onwettig zou zijn louter en alleen omdat de betrokkene van
die beslissing kennis zou hebben genomen nadat de voorlopige schorsing reeds is
verstreken. Aangenomen dat een voorlopige schorsing slechts verlengd kan
worden voor zover ze nog niet verstreken is, dan veronderstelt dit enkel dat de
verwerende partij een beslissing moet nemen over de verlenging vooraleer de
voorlopige schorsing is verstreken -hetgeen te dezen is gebeurd- en niet dat de
betrokkene van deze beslissing kennis moet hebben genomen. Dat de beslissing
-die overigens reeds op 2 juli 2010 op het adres van de verzoeker werd aangeboden
met achterlating van een exemplaar van de bestreden beslissing in de brievenbusde verzoeker uiteindelijk slechts bereikt heeft na afloop van de lopende schorsing
maakt
dan
ook,
bij
ontstentenis
van
enig
wettelijk
voorgeschreven
vormvoorschrift, de beslissing niet onwettig.
98.
Het middel is niet gegrond.
B. Tweede middel
Standpunt van de partijen
99.
De verzoeker voert de schending aan van “het beginsel van de
hoorplicht zoals vastgelegd in artikel 62 van de wet van 13 mei 1999 houdende het
tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten”. Hij adstrueert het
middel in essentie op dezelfde wijze als het eerste middel in de zaken
IX-6495-46/51
195.078/IX-6651 en 196.392/IX-6790 met dien verstande dat het nu de
oproepingsbrief van 22 juni 2010 betreft.
100.
De verwerende partij verwijst naar haar antwoord op het eerste
middel in de zaken 193.803/IX-6495, 195.078/IX-6651 en 196.392/IX-6790.
101.
De verzoeker herneemt in zijn memorie van wederantwoord de
repliek die hij in de zaken 195.078/IX-6651 en 196.392/IX-6790 heeft geboden.
102.
In zijn laatste memorie verwijst de verzoeker naar hetgeen hij in
zijn laatste memorie in de zaken 193.803/IX-6495, 195.078/IX-6651 en
196.392/IX-6790 met betrekking tot het eerste middel heeft gesteld en benadrukt
hij nog dat de omstandigheid dat de oproepingsbrief van 22 juni 2010 identiek is
aan de oproepingsbrieven van 23 juni 2009, 22 oktober 2009 en 23 februari 2010
bewijst dat het bestuur hem de geactualiseerde feiten en redenen waarom het een
verdere verlenging van de voorlopige schorsing overwoog niet ter kennis heeft
gebracht.
Beoordeling
103.
De oproepingsbrief van 22 juni 2010 verschilt in essentie niet
van de oproepingsbrieven waarmee de verzoeker in de zaken 193.803/IX-6495,
195.078/IX-6651 en 196.392/IX-6790 werd uitgenodigd om te worden gehoord.
104.
Nu de verzoeker het middel op dezelfde wijze adstrueert als het
eerste middel in de zaken 195.078/IX-6651 en 196.392/IX-6790 kan mutatis
mutandis verwezen worden naar de beoordeling van dat middel in die zaken om te
besluiten dat het middel ongegrond is.
IX-6495-47/51
C. Derde middel
Standpunt van de partijen
105.
De
verzoeker
voert
de
schending
aan
van
het
onpartijdigheidsbeginsel. Hij ontwikkelt het middel op identieke wijze als het
tweede middel in de zaken 195.078/IX-6651 en 196.392/IX-6790. Zowel het
antwoord van de verwerende partij, de repliek daarop van de verzoeker, als de
uiteenzetting van de verzoeker in zijn laatste memorie stemmen overeen met
hetgeen zij aangaande het tweede middel in de zaken 195.078/IX-6651 en
196.392/IX-6790 hebben uiteengezet.
Beoordeling
106.
Nu de partijen hun standpunten aangaande het derde middel op
identieke wijze ontwikkelen als met betrekking tot het tweede middel in de zaken
195.078/IX-6651 en 196.392/IX-6790 volstaat het naar de beoordeling van dat
middel in die zaken te verwijzen om te besluiten dat het middel ongegrond is.
D. Vierde middel
Standpunt van de partijen
107.
De verzoeker ontleent het vierde middel aan de schending van
het zorgvuldigheidsbeginsel. Hij ontwikkelt het middel -weze het geactualiseerdop dezelfde wijze als het derde middel in de zaak 196.392/IX-6790. Zowel het
antwoord van de verwerende partij, de repliek daarop van de verzoeker, als de
uiteenzetting van de verzoeker in zijn laatste memorie stemmen overeen met
hetgeen zij aangaande het derde middel in de zaak 196.392/IX-6790 hebben
uiteengezet.
IX-6495-48/51
Beoordeling
108.
Nu de partijen hun standpunten aangaande het vierde middel op
identieke wijze ontwikkelen als met betrekking tot het derde middel in de zaak
196.392/IX-6790 volstaat het naar de beoordeling van dat middel in die zaak te
verwijzen om te besluiten dat het middel ongegrond is.
E. Vijfde middel
Standpunt van de partijen
109.
De verzoeker ontleent het vijfde middel aan de schending van de
formele motiveringswet. Hij ontwikkelt het middel -weze het geactualiseerd- op
dezelfde wijze als het vierde middel in de zaak 196.392/IX-6790. Zowel het
antwoord van de verwerende partij, de repliek daarop van de verzoeker, als de
uiteenzetting van de verzoeker in zijn laatste memorie stemmen overeen met
hetgeen zij aangaande het vierde middel in de zaak 196.392/IX-6790 hebben
uiteengezet.
Beoordeling
110.
Er wordt vastgesteld dat de motivering van de bestreden
beslissing thans nog is uitgebreid. In vergelijking met de beslissing tot derde
verlenging van de voorlopige schorsing zijn volgende overwegingen toegevoegd:
- Inzake het belang van de dienst:
“Ook in het meergenoemde arrest van 9 maart 2010 wordt overigens
gewezen op ‘de zwaarwichtigheid van de feiten, de schade aan de burgerlijke
partijen en de maatschappelijke beroering die ze hebben meegebracht’ (p. 31
van het arrest).
Wat de duur van de voornoemde procedures (voor het Hof van Beroep te
Gent, thans voor het Hof van Cassatie en voor de Tuchtraad) aangaat, gezien ten
opzichte van een thans vierde verlenging van de voorlopige schorsing, geldt dat
die termijnen op vandaag (nog afgezien van de uitstellen gevraagd door uw
raadslieden) niet onredelijk lang zijn, nu wat de strafzaak betreft uw beroep
inmiddels (quasi binnen het jaar van de feiten), wat de grond van de zaak
IX-6495-49/51
betreft, werd afgehandeld (uw cassatieberoep onverlet gelaten) en wat de
tuchtzaak aangaat, deze zelfs werd aangevat en voortgezet vooraleer de
strafzaak haar beslag heeft gekregen”.
111.
Ondanks deze uitgebreidere motivering zijn de argumenten die
de verzoeker in dit middel aanvoert identiek aan de argumenten aangevoerd in het
vierde
middel
in
de
zaken
193.803/IX-6495,
195.078/IX-6651
en
196.392/IX-6790. In die omstandigheden en gezien de partijen hun standpunten
aangaande het vijfde middel op identieke wijze ontwikkelen als met betrekking tot
het vierde middel in de zaken 193.803/IX-6495, 195.078/IX-6651 en
196.392/IX-6790 volstaat het naar de beoordeling van dat middel in die zaken te
verwijzen om te besluiten dat het middel ongegrond is.
BESLISSING
- De zaken A. 193.803/IX-6495, A. 195.078/IX-6651, A. 196.392/IX-6790 en
A. 197.551/IX-6922 worden gevoegd.
- De Raad van State verwerpt de beroepen.
- De verzoeker wordt verwezen in de kosten van de beroepen tot
nietigverklaring, begroot op 700 euro.
IX-6495-50/51
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van 31 januari
2012, door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
André Vandendriessche,
kamervoorzitter,
Daniël Moons,
staatsraad,
Jeroen Van Nieuwenhove,
staatsraad,
bijgestaan door
Tiny Temmerman,
De griffier
Tiny Temmerman
griffier.
De voorzitter
André Vandendriessche
IX-6495-51/51