Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2013:ARR.224.769 (2013-09-23)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 224.769 van 23 september 2013 Openbaar ambt - Federale en lokale
politie – Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 224.769 van 23 september 2013
in de zaken I. A. 208.171/IX-7948
II. A. 208.174/IX-7949
In zake :
I. + II.
Mary-Ann VONCKX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Emmanuel Jacubowitz
kantoor houdend te 1160 Brussel
Tedescolaan 7
bij wie woonplaats wordt gekozen
en bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Sven Mary
kantoor houdend te 1060 Brussel
Afrikastraat 92
tegen :
I. + II.
de LOKALE POLITIEZONE HASSELT – ZONHOVEN –
DIEPENBEEK (HAZODI)
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Patrick Hofströssler
kantoor houdend te 1050 Brussel
Louizalaan 99
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vorderingen
1.
De vordering in de zaak A. 208.174/IX-7949, ingesteld op
8 maart 2013, strekt tot de schorsing van de tenuitvoerlegging van “[d]e beslissing
van de Politieraad van de PZ HAZODI van 19 december 2012 [...] waarbij de
graad en de weddenschaal van mevrouw Mary-Ann Vonckx herzien worden met
ingang van 19 december 2012”.
IX-7948-1/20
De vordering in de zaak A. 208.171/IX-7948, eveneens
ingesteld op 8 maart 2013, strekt tot de schorsing van de tenuitvoerlegging van
“[d]e beslissing van het Politiecollege van de PZ HAZODI van 20 december 2012
[...] waarbij [de] individuele jaarwedde van mevrouw Mary-Ann Vonckx wordt
herzien met ingang vanaf 20 december 2012”.
II. Verloop van de rechtspleging
3.
De verwerende partij heeft in de zaken A. 208.171/IX-7948 en
A. 208.174/IX-7949 telkens een nota ingediend.
Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft over de beide zaken
één verslag opgesteld.
Met toepassing van artikel 90, § 1, vierde lid, van de wetten op
de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973, zijn de zaken verwezen naar
een kamer met drie leden.
De partijen zijn in de beide zaken opgeroepen voor de
terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 17 juni 2013.
Staatsraad Bert Thys heeft over de beide zaken verslag
uitgebracht.
Advocaat Emmanuel Jacubowitz, die verschijnt voor de
verzoekende partij, en advocaten Audrey Baeyens en Kurt Willems, die loco
advocaat Patrick Hofströssler verschijnen voor de verwerende partij, zijn gehoord
in de beide zaken.
Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft over de beide zaken
een met dit arrest eensluidend advies gegeven.
IX-7948-2/20
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
4.1.
De verzoekster is op 1 december 1994 als gesubsidieerd
contractueel (gesco) klerk-typiste in dienst getreden van de stad Hasselt. Vanaf
1 december 1996 tot 31 maart 2001 is zij administratief assistent met de
weddeschaal D2.
Op het ogenblik van haar indiensttreding bij de stad Hasselt
bezit zij twee diploma’s van het economisch hoger onderwijs van het korte type
met volledig leerplan.
4.2.
Ter gelegenheid van de hervorming van de politie in een
geïntegreerde politie, gestructureerd op twee niveaus, opteert de verzoekster
ervoor om over te gaan naar het administratief en logistiek kader
(CALog-personeel) van de lokale politiezone HAZODI. Deze overgang lijkt plaats
te hebben op 1 april 2001, maar het nieuwe statuut van het personeel van de
politiediensten wordt pas vanaf 1 januari 2002 van toepassing op het
niet-politioneel gemeentepersoneel. Vanaf de laatstgenoemde datum heeft de
lokale politiezone HAZODI ook rechtspersoonlijkheid.
4.3.
Op 19 februari 2002 beslist het politiecollege van de
voornoemde politiezone, met verwijzing onder meer naar de wet van 7 december
1998 ‘tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee
niveaus’, en het koninklijk besluit van 30 maart 2001 ‘tot regeling van de
rechtspositie van het personeel van de politiediensten’, om “het voltijds
gesubsidieerd contract voor onbepaalde duur [van de verzoekster] met de graad
van consulent” vanaf 1 januari 2002 over te nemen en haar individuele jaarwedde
vast te stellen in de “weddeschaal B2”.
IX-7948-3/20
Op 25 april 2002 stelt het college van burgemeester en
schepenen van de stad Hasselt nog vast dat de verzoekster op 31 december 2001 de
weddeschaal D2 genoot.
4.4.
In 2005 behaalt de verzoekster het getuigschrift Lagere
Bestuurswetenschappen, evenals het brevet van slagen voor “de functionele proef
in [het] kader van het statutariseringsexamen van niveau B”.
4.5.
Op 12 december 2005 beslist de politieraad van de voornoemde
politiezone het gescocontract van de verzoekster om te zetten in een reguliere
arbeidsovereenkomst en haar vervolgens met ingang van 1 januari 2006 te
benoemen in “[de] gemene graad [van] consulent” met “loonschaal B2B-26L”.
Op 19 december 2005 stelt het politiecollege de individuele
jaarwedde van de verzoekster met ingang van 1 januari 2006 vast in de
weddeschaal B2B-26L.
4.6.
Ingevolge de nieuwe loonschalen waarin wordt voorzien door
het koninklijk besluit van 23 maart 2007 ‘tot wijziging van het koninklijk besluit
van 30 maart 2001 tot regeling van de rechtspositie van het personeel van de
politiediensten’, stelt het politiecollege op 23 april 2007 de individuele jaarwedde
van de verzoekster met ingang van 1 januari 2007 vast in de loonschaal B2B.1.
4.7.
In 2008 wordt bij de Algemene Inspectie van de federale politie
en van de lokale politie een anonieme klacht ingediend over “de promotie [van de
verzoekster] die werkzaam zou zijn op het beleidssecretariaat van de politiezone”.
Met een e-mailbericht van 20 november 2008 deelt
hoofdcommissaris M. R. van de Algemene Inspectie aan de korpschef van de
lokale politiezone HAZODI mede dat de inspectie zich aansluit bij diens
bevinding “dat er in deze correct is gehandeld”.
IX-7948-4/20
4.8.
Het politiecollege van de voornoemde politiezone vraagt op
5 maart 2012 aan het auditkantoor i-Force, dat reeds vroeger werd belast met een
onderzoek naar eventuele mistoestanden binnen de politiezone, om “een
bijkomend onderzoek [te voeren] naar de inschalingen van personeelsleden zoals
vermeld in het voorgaande verslag van i-Force”.
In zijn rapport van juni 2012 over dit bijkomend onderzoek stelt
het auditkantoor i-Force met betrekking tot de verzoekster:
“We stellen vast dat ze geen bevorderingsexamen heeft meegedaan en er
evenmin stavingsstukken zijn die een overstap van loonschaal D2 naar B2
kunnen verantwoorden op basis van het toepasselijke juridisch kader.
We wensen de aandacht er op te vestigen dat er in deze sprake is van een
niveauverhoging met twee trappen in één keer (van D naar B).”
4.9.
Naar aanleiding van de commotie omtrent de zogenoemde
“graaicultuur” binnen de lokale politiezone HAZODI wordt er ook een
strafrechtelijk onderzoek gevoerd naar eventuele mistoestanden op het vlak van
looninschalingen en vergoedingen. Met een e-mailbericht van 19 december 2012
deelt de arbeidsauditeur te Hasselt aan de raadsman van de verwerende partij
evenwel mede dat “[zijn] ambt […] geen verder onderzoek [heeft] ingesteld naar
de wijze van looninschaling, gezien er terzake geen enkel sociaal-strafrechtelijk
beteugelbaar feit kan begaan zijn”.
4.10.
Op 19 december 2012 beslist de politieraad van de voornoemde
politiezone de graad en de weddeschaal van de verzoekster niet “formeel” te
herzien voor de periode tot 19 december 2012. Met ingang van 19 december 2012
wordt de graad van de verzoekster evenwel herzien in deze van bediende en wordt
haar de weddeschaal D4C toegekend.
Dit is de bestreden beslissing in de zaak A. 208.174/IX-7949.
IX-7948-5/20
Ze steunt op de volgende “feiten” en “motieven”:
“[...]
2. De feiten
2.1. Wettelijk kader
- In de jaren 2001 en 2002 werden de voormalige korpsen van de
gemeentepolitie Hasselt, Zonhoven en Diepenbeek omgevormd tot de
politiezone HAZODI, zoals voorzien door de Wet van 7 december 1998 tot
organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus,
(BS 5 januari 1999).
In het kader daarvan werd op 1 april 2001 personeel van de federale en van
de gemeentepolitie overgedragen naar de politiezone als CALog personeel,
waaronder Mary-Ann Vonckx. Ingevolge de bekendmaking van het koninklijk
besluit van 30 maart 2001 tot regeling van de rechtspositie van het personeel
van de politiediensten (BS 31 maart 2001, hierna genoemd RPPol) en het
koninklijk besluit van 30 maart 2001 tot bepaling van de loonschalen die van
toepassing zijn op de personeelsleden van het administratief en logistiek kader
van de politiediensten (BS, 31 maart 2001), moest aan ieder actueel
personeelslid van de gemeentepolitie de graad en loonschaal toegewezen
worden die hem toekomt in de lokale politie.
Art. 2.3.1 t.e.m. art. 2.3.21 van het KB van 30 maart 2001 tot regeling van
de rechtspositie van het personeel van de politiediensten, regelt daarbij de
bepaling van graad en loonschaal voor het administratief en logistiek kader.
Bijlage 12 bij het KB, zoals ingevoerd bij het KB van 30 maart 2001 tot
bepaling van de loonschalen die van toepassing zijn op de personeelsleden van
het administratief en logistiek kader van de politiediensten, stelt de loonschalen
vast (met name door te verwijzen naar de ermee overeenstemmende loonschaal
van hetzelfde niveau die geldt voor het personeel van federale ministers).
Ingevolge het KB van 23 maart 2007 tot wijziging van het koninklijk
besluit van 30 maart 2001 tot regeling van de rechtspositie van het personeel
van de politiediensten, BS 30 maart 2007, werden die loonschalen met ingang
van 1 januari 2007 opnieuw gewijzigd.
2.2. Statutaire aanstelling van Mary-Ann Vonckx
Mary-Ann Vonckx was echter contractueel tewerkgesteld bij de
politiezone HAZODI, zodat zij niet diende te worden ingeschaald tot het
moment dat zij statutair werd aangesteld. Mary-Ann Vonckx behield haar
contractueel overeengekomen loonschaal tot het moment dat zij statutair werd.
De loonschaal [d.d.] 31 december 2001 waarop het personeelslid op
dat moment was ingeschaald, was bepalend voor de administratieve en
financiële overzetting van Mary-Ann Vonckx naar de politiezone, eens zij
statutair werd.
Op 12 december 2005 nam de politieraad de beslissing om het contract van
Mary-Ann Vonckx om te zetten naar een volwaardige contractuele
overeenkomst. De politieraad besliste tevens om Mary-Ann Vonckx statutair te
benoemen tot lid van het Calog personeel in de graad van consulent (niveau B)
met als loonschaal B2b-26l.
IX-7948-6/20
2.3. De feiten ten aanzien van Mary-Ann Vonckx
In de loop van 2001 moest Mary-Ann Vonckx worden uitbetaald volgens
de weddeschaal D2. Er is immers geen enkele verklaring voor die verhoging
terug te vinden in het dossier van Mary-Ann Vonckx (benoeming, bevordering
etc.) die ook maar enige wijziging in weddeschaal zou kunnen verklaren.
Uit haar individuele rekening blijkt dat zij vanaf 1 januari 2001 een
loonsverhoging kreeg uitbetaald (van 1.672 EUR bruto per maand naar 1.726
EUR bruto per maand). Op 1 januari 2001 sprong de jaarwedde van Mary-Ann
Vonckx dan ook van 15.741,24 EUR naar 16.113,08 EUR.
In januari 2002 deed zich opnieuw een loonstijging voor, ditmaal van
1.726 EUR bruto per maand naar 2.319 EUR bruto per maand. Die loonstijging
steunde op een loonopdracht, ingevuld door [A. V.], om aan Mary-Ann Vonckx
vanaf 1 januari 2002 de loonschaal B2 toe te kennen in plaats van de loonschaal
D2. Die loonopdracht werd nochtans door geen enkel besluit van een overheid
voorafgegaan, en werd ook niet bekrachtigd door de bevoegde overheid. Er
bestaat bijgevolg geen enkele juridische grondslag voor de loonwijziging van
D2 naar B2 die werd doorgevoerd middels de loonopdracht ingevuld door [A.
V.]. Geen enkel wet of C.A.O. laat die overstap toe.
Meer zelfs, op 25 april 2002 bevestigde het college van burgemeester en
schepenen van de stad Hasselt dat Mary-Ann Vonckx de weddeschaal D2 had.
Op 12 december 2005 nam de politieraad de beslissing om het contract van
Mary-Ann Vonckx om te zetten naar een volwaardige contractuele
overeenkomst.
Het document dat door [A. V.] werd voorbereid voor de inschaling van
Mary-Ann Vonckx, bevatte de vermelding dat haar oude loonschaal B2 was,
zodat zij in de nieuwe loonschaal B2b-26L diende te worden ingeschaald. Dit
document werd zowel door [A. V.] als Mary-Ann Vonckx ondertekend.
Volgens de geldende wetgeving diende de wedde van 31 december 2001 te
worden genomen als referentiepunt voor de inschaling (D2). Het is echter de
wedde van 1 januari 2002 (B2) die door [A. V.] en Mary-Ann Vonckx werd
gebruikt ter voorbereiding van de inschalingsbeslissing. Het is ook de loonfiche
van 2002 – en niet de fiche van 31 december 2001 – die werd doorgegeven aan
het sociaal secretariaat in december 2005, toen Mary-Ann Vonckx statutair
werd aangesteld.
Volgens bijlage 12 bij het KB van 30 maart 2001 tot bepaling van de
loonschalen die van toepassing zijn op de personeelsleden van het
administratief en logistiek kader van de politiediensten, komt de oude
loonschaal D2 overeen met de nieuwe loonschaal D3c. De loonschaal B2 komt
overeen met de nieuwe loonschaal B2b. Aangezien Mary-Ann Vonckx in
werkelijkheid slechts loonschaal D2 had mogen ontvangen, had zij moeten
worden ingeschaald in loonschaal D3c.
Op 12 december 2005 besliste de politieraad om de weddeschaal van
Mary-Ann Vonckx vast te leggen op B2b-26l. Op 19 december 2005
bekrachtigde het politiecollege die weddeschaal, op grond van dezelfde
voorbereidingsdocumenten.
Het besluit is dan ook dat ten aanzien van Mary-Ann Vonckx een
onwettige loonverhoging werd doorgevoerd (van D2 naar B2) op grond van een
loo[n]opdracht die in maart 2002 door [A. V.] werd opgesteld, waarna die
artificieel verhoogde weddefiche werd gebruikt om ingeschaald te worden op
IX-7948-7/20
niveau B, waar Mary-Ann Vonckx in werkelijkheid slechts niveau D had.
Mary-Ann Vonckx ondertekende het inschalingsdocument dat werd opgesteld
ter voorbereiding van de inschaling, waarop de artificieel verhoogde
weddeschaal B2 werd vermeld.
3. Mary-Ann Vonckx werd op 22 november 2012 gehoord
Met een aangetekende brief werd Mary-Ann Vonckx door het
politiecollege uitgenodigd om te worden gehoord teneinde Mary-Ann Vonckx
met de feiten vermeld hiervoor te confronteren. Mary-Ann Vonckx werd
uitgenodigd om op 22 november 2012 te worden gehoord, in aanwezigheid van
haar raadsman indien zij zulks wenste.
Op 22 november 2012 verscheen Mary-Ann Vonckx niet. Haar
raadslieden, Mr. Sven Mary en Mr. Sven De Baere, verschenen om 14u11.
Met de aangetekende brief werd aan Mary-Ann Vonckx gemeld dat het
rapport van I-Force [d.d.] 8 december 2011 en dat van 20 juni 2012 voor inzage
beschikbaar [waren]. De stukken werden toegezonden aan Mr. Koen Clonen en
werden ingezien door Mr. Sven De Baere op het kabinet van burgemeester
Hilde Claes.
De raadslieden van Mary-Ann Vonckx hebben volgende beperkte
verklaring afgelegd: Een foutieve inschaling wordt betwist. Dat de inschaling
uitgelokt of mogelijk gemaakt is, wordt betwist. Er is sprake van bedrog en
bedrieglijk opzet, dat wordt ook betwist. De verweermiddelen waarom dat
gebeurt [zullen te gepasten] tijde voor de rechtbank verdedigd worden.
Deductie is dat zij niet menen dat er terugbetaald zal worden. De raadslieden
hebben geweigerd het PV van verhoor te ondertekenen.
Aansluitend werd aan de raadslieden van Mary-Ann Vonckx gevraagd of
zij stukken wensten neer te leggen. Zij verklaarden geen stukken te willen
neerleggen.
4. Motieven
Gelet op de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een Geïntegreerde
politiedienst, gestructureerd op twee niveaus.
Gelet op het KB van 30 maart 2001 tot regeling van de rechtspositie van het
personeel van de politiediensten, in het bijzonder deel XI, houdende vaststelling
van het geldelijk statuut.
Gelet op het KB van 23 maart 2007 tot wijziging van het koninklijk besluit
van 30 maart 2001 tot regeling van de rechtspositie van het personeel van de
politiediensten, waarbij elk personeelslid van het administratief en logistiek
[kader] individueel diende te worden ingeschaald in de nieuwe loonschaal
overeenkomstig de inschalingstabellen 1 en 4 bij dat KB, en dit met
terugwerkende kracht tot 1 januari 2007.
Gelet op de beslissing van de politieraad van 12 december 2005 waarbij
Mary-Ann Vonckx statutair wordt benoemd met ingang van 1 juni 2006.
Gelet op het feit dat tijdens de overgangsperiode voor overdracht van
personeel van de stad Hasselt naar de politiezone vooraf, vooraleer de
inschaling een feit werd, een hogere vergoeding en schijnbaar een hogere
loonschaal werd bewerkstelligd, waarvoor geen objectieve maatstaf (zoals
bevordering/benoeming) kon worden aangetroffen, zodat op basis van die
hogere verloning een hogere inschaling kon worden bewerkstelligd, waaraan
dan weer een hogere verloning is gekoppeld.
IX-7948-8/20
Gelet op het feit dat de hogere vergoeding die vanaf januari 2002 werd
doorgevoerd op grond van een loonopdracht van maart 2002 opgesteld door [A.
V.], met name de overgang van D2 naar B2, manifest onwettig is, aangezien zij
op geen enkele beslissing van een overheid steunt. Het manifest onwettige
karakter wordt nog in de verf gezet aangezien het college van burgemeester en
schepenen op 25 april 2002 de oorspronkelijke weddeschaal van Mary-Ann
Vonckx bevestigde, met name D2.
Gelet op het feit dat de politieraad die hogere vergoeding (B2) gehanteerd
heeft om Mary-Ann Vonckx in te schalen na haar statutisering, zodat de
manifeste onwettigheid van de loonopdracht in maart 2002 doorwerkt naar de
beslissing van de politieraad [d.d.] 12 december 2005.
Gelet op het feit dat de politieraad bij de inschalingsbeslissing van
12 december 2006 hierin te goeder trouw vertrouwd heeft op haar medewerkers
en de personeelsleden die de dossiers voorbereidden en dat zij vele jaren later,
na het onderzoek door een onafhankelijk auditkantoor, heeft moeten vaststellen
dat zij bij het ondertekenen van het besluit niet beschikte over de gegevens die
noodzakelijk waren voor een correcte beoordeling.
Gelet op het feit dat de beslissing van de Raad met andere woorden werd
uitgelokt door foutieve informatie die haar via de personeelsleden van de zone
werd overgemaakt.
Gelet op het feit dat Mary-Ann Vonckx het voorbereidingsdocument voor
de inschaling, waarop de foutieve weddeschaal werd vermeld, zelf heeft
ondertekend.
Gelet op het feit dat de politieraad verder als volgt overweegt:
De basis van de beslissing is het onderzoek van i-Force en daar hebben de
politieraadsleden inzage in gehad. Andere stukken, inclusief de naam van de
betrokken personeelsleden, werden niet op voorhand ter inzage van de
politieraadsleden gelegd om de privacy van de betrokkenen te waarborgen.
Een jaar geleden is de problematiek van de zogenaamde graaicultuur naar
boven gekomen en op basis van de verdachtmakingen is er door i-Force een
onderzoek gebeurd naar de malversaties binnen de Politiezone. Op 8 december
2011 is er een tussentijds rapport afgeleverd. Daaruit is naar boven gekomen dat
er een problematiek was omtrent de inschalingen van verschillende
personeelsleden. Er is gevraagd geweest aan Comité P om een onderzoek te
voeren. Comité P deelde mee dat het over een periode zou gaan waarover zij
geen bevoegdheid hadden en omdat de personeelsleden geen hoedanigheid
hadden van politieman. Dat is de reden waarom het onderzoek uiteindelijk aan
i-Force werd gegeven. Voor de zomer in juni 2012 heeft i-Force zijn verslag
afgeleverd rond de problematiek van de inschalingen waarbij bepaalde
sprongen niet te verklaren waren. De Politieraad heeft Mr. Hofströssler
gevraagd advies te geven rond de mogelijke terugvordering. Dit advies is in
augustus 2012 op de Politieraad gepresenteerd en er zijn 2 grote delen in dat
advies. Namelijk het eerste deel is hoe verhoudt het financieel verhaalsrecht
zich in de tijd, hoe ver kan men terugvorderen? En ten tweede het
administratieve luik, hoe moeten we hiermee omgaan om tot juiste
besluitvorming te komen. Wat de civielrechtelijke verjaringstermijn betreft om
het teveel betaalde loon terug te vorderen is er doorgaans een termijn van 5 jaar
voorzien. Deze termijn bedraagt 10 jaar in het geval van kwade trouw. Deze
kwade trouw moet ook bewezen worden. Een vermoeden volstaat niet. Indien
IX-7948-9/20
er een onwettelijkheid wordt onderkend, wordt het moeilijk deze voor de
toekomst te handhaven.
Zwakke en sterke punten zijn in vorige adviezen toegelicht, maar er bleef 1
grote onbekende factor, namelijk de inhoud van het strafdossier. Er was
enerzijds een strafdossier inzake pesten op het werk en anderzijds 1 voor wat
betreft de toegekende vergoedingen en inschalingen. Dat laatste onderzoek is
afgesplitst en overgemaakt aan de arbeidsauditeur. Om kwade trouw te
bewijzen moeten we precies weten wat er gebeurd is en daarvoor was dat
onderzoek door de arbeidsauditeur relevant. Daar moesten we feitelijke
informatie over inwinnen. Dit kon enerzijds komen van het onderzoeksdossier
van het parket en het arbeidsauditoraat of anderzijds uit de verhoren van de 4
personeelsleden zelf. Tijdens de politieraad van augustus 2012 werd
geadviseerd in ieder geval de betrokken personeelsleden, vooraleer ten aanzien
van hen beslissingen werden genomen, te horen. Aangezien ze administratief
nog niet gehoord waren moest dit worden georganiseerd. Vier personen waren
uitgenodigd, ze hebben al de stukken kunnen inzien. Het betreft hier alle
stukken uit het verleden en de i-Force rapporten. Het Politiecollege had de
verhoren uitgebreid voorbereid met een vragenlijst. Mary-Ann Vonckx is niet
verschenen en heeft gemeld via haar raadslieden dat ze niet aan het verhoor zou
deelnemen en dat het ‘verhoor’ uiterst kort zou zijn, waardoor al duidelijk werd
gemaakt op voorhand dat geen vragen zouden worden beantwoord. Op die
manier werd dezelfde werkwijze gevolgd als tijdens het i-Force onderzoek,
namelijk de weigering om vragen te beantwoorden. De vragen zijn niet gesteld
omdat ze aan de personen in kwestie moesten worden gesteld en omdat de
raadslieden van in het begin zeiden dat ze niet op de vragen wensten te
antwoorden.
De conclusie is dat de politiezone geen inhoudelijke toelichting heeft gehad uit
de administratieve verhoren die onder meer werden georganiseerd om de
rechten van verdediging van de betrokkenen te eerbiedigen. Dus moesten we op
zoek naar andere inlichtingen en hebben we het dossier van de arbeidsauditeur
rond de inschalingen opgevraagd. De arbeidsauditeur heeft zijn onderzoek
afgesloten zonder gevolgen, met andere woorden het onderzoek wordt
geseponeerd. Omtrent de vergoedingsproblematiek is er geen onderzoek
gevoerd. In het dossier zat het verslag van i-Force, en analyses en bevindingen
van de onderzoekers omtrent de anomalieën die in de feiten aanwezig zijn en
worden bevestigd en voorstellen van de onderzoeker tot verder onderzoek,
zoals de aanduiding van de personen die zouden moeten worden gehoord. Er is
geen PV van verhoor van Mary-Ann Vonckx terug te vinden omtrent haar
inschaling. De arbeidsauditeur meldde daarover telefonisch dat dit geen
vergissing betrof, maar dat zij niet ondervraagd is en hij wou dit op papier
zetten voor de Politieraad dat er voor het luik inschalingen geen verklaringen
zijn.
‘Wat het luik inschalingen betreft bevat dit dossier niet de verhoren van de
dames [V. V.], [A. V.], [A. S.] en Marie-Ann Vonckx. Het is mogelijk dat deze
dames werden gehoord en deze pro justitia’s zich in een of meerdere dossiers
bevinden die door het parket van de Procureur des Konings van Hasselt werden
behandeld. Mijn ambt heeft geen verder onderzoek ingesteld naar de wijze van
looninschaling, gezien er terzake geen enkel sociaal-strafrechtelijk
beteugelbaar feit kan begaan zijn.’
IX-7948-10/20
De anomalieën – die de onderzoekers bevestigen – heeft de arbeidsauditeur dus
niet nader kunnen vaststellen. De betrokkenen, waaronder Mary-Ann Vonckx,
hebben niet willen meewerken net zoals bij het i-Force onderzoek. Ze kunnen
niet worden verplicht om een verklaring af te leggen. Er bestaat een juridisch
middel om een onderzoek af te dwingen, namelijk door middel van het vatten
van een onderzoeksrechter. Daarvoor is een klacht met burgerlijke partijstelling
noodzakelijk. Gaat dit veel uithalen en is dat opportuun? Het gaat
contraproductief onthaald worden. Je kan uiteindelijk geen verhoor afdwingen.
De onderzoeksrechter moet wel onderzoeken maar de personeelsleden kunnen
wel hun kat sturen, of weigeren te antwoorden. Je kan niemand dwingen, ze
kunnen ook nog altijd zwijgen als ze wel opdagen.
Wat is nu het gevolg? Bepaalde mensen zitten op niveaus waarop ze geen recht
hebben. Je kan dit recht zetten. Wat het verleden betreft blijft het i-Force
rapport overeind, maar dit is geen bewijs wat betreft de gebeurtenissen die we
noodzakelijkerwijs aan bepaalde personen moeten kunnen toewijzen, die
personen kunnen altijd inroepen dat in het verleden misschien vergissingen
werden begaan, maar je kan je niet zomaar baseren op vergissingen om hun
veroordeling te vragen. We zullen ook het bewijs moeten leveren en er bestaat
niets zwart op wit. Het is moeilijk de procedure te voeren voor het verleden. Er
is het i-Force onderzoek wat een logisch verhaal biedt maar meer stukken zijn
er niet. Er is geen pv met een verklaring van de betrokkenen. Het is zeer
verdienstelijk wat i-Force en alle onderzoekers deden, maar niet genoeg. Voor
het verleden valt er te vrezen; daarom is het advies, zet het recht voor de
toekomst. Weet dat ze het desgevallend kunnen aanvechten voor de Raad van
State. De Raad van State zal er dan uitspraak over doen. Als de overheid
vaststelt dat er anomalieën zijn die niet te verklaren zijn dan moeten we binnen
het wettelijk kader blijven om deze recht te zetten en dan zal de rechter achteraf
beoordelen of de politieraad deze mocht rechtzetten of niet.
Waarom moeten we dit rechtzetten voor de toekomst? Het enige waarover de
politieraad beschikt is i-Force en bovendien heeft het Comité P in 2008 en het
AIG gezegd dat de lonen juist zijn ingeschaald? Moet dit worden rechtgezet als
de politieraad niet zeker weet of het verkeerd is, wordt daarmee niet impliciet
toegegeven dat het verkeerd is? Welnu, wat het Comité P en anderen hebben
beweerd, dat gaat daar niet over. Men kijkt daarbij na of iemand vergoed is
conform zijn statuut, maar dat vormt hier ook geen probleem. Punt is de plaats
die iemand heeft in de organisatie of die fout is geweest. Het probleem hier is
dus van een totaal andere orde, namelijk is de oorsprong van de inschaling fout
of niet, dat probleem is nooit eerder onderzocht. Als je vandaag naar de
verloning van de betrokkenen, waaronder Mary-Ann Vonckx, kijkt, zie je
natuurlijk niets fout, zij krijgen het loon van hun inschaling, van hun niveau.
Het probleem is echter dat ze die inschaling in het verleden niet mochten
krijgen. De vraag daarbij is of dat het gevolg van een vergissing is, of kwade
trouw? Welbepaalde mensen staan op het niveau waarop ze niet moeten staan.
Het onderzoek van i-Force is rechtsgeldig, dat heeft de waarde van het rapport
van een deskundige. De juridische waarde van i-Force is dezelfde als wij allen
samen een onderzoek hadden gevoerd. Dat geldt niet als een rechterlijke
uitspraak, maar het is een analyse van de feitelijke elementen. De pijnpunten die
i-Force heeft ontdekt kwamen ook in het strafonderzoek naar boven, die zijn
IX-7948-11/20
daarin bevestigd. De oorsprong, of het een vergissing was of bewust is niet
duidelijk, maar het is wel zeer duidelijk dat het onjuist is.
Mary-Ann Vonckx is statutair geworden, maar het is niet zo dat deze beslissing
om haar statutair te maken valselijk is uitgelokt. Zij zou sowieso statutair zijn
geworden. Daaromtrent is er geen onregelmatigheid, wel het daarbij horende
niveau is niet correct. Het is niet zo dat die persoon van het ene statuut naar het
andere valselijk is gegaan, maar wel van het ene naar het andere niveau. Het
gaat niet enkel om het diploma maar vooral om het foutief loonniveau dat werd
doorgegeven.
Het zou kunnen dat Mary-Ann Vonckx een andere wedde zal hebben voor de
toekomst dan ze nu heeft, dat moet het sociaal secretariaat bepalen. Als iemand
zakt in rang zal het loon daarmee overeenstemmen. Dat zal vermoedelijk de
consequentie zijn. Je kan een regelmatig verleend voordeel niet onttrekken,
maar de vraag is hier anders. Als je een andere plaatsing in de hiërarchie krijgt
dan je ervoor had, dan krijg je ook een andere loonvork die daar mee
overeenstemt. Mary-Ann Vonckx kan deze beslissing aanvechten voor de Raad
van State dat men haar loon niet mag laten zakken.
Er is een concrete zaak van de Raad van State van 6 december 2010 waarin deze
problematiek aan bod kwam. Hierin wou een Calog-lid zijn gelijk omtrent zijn
loon halen en de Raad van State heeft geoordeeld dat één van de fundamentele
regels een gelijke behandeling van alle Caloggers is. Je kan niet één iemand een
preferentiële behandeling geven. Voor de openbare sector is het zo dat men aan
examens moet deelnemen. Dit is niet zo voor de privé. Als je in de privé beter
onderhandelt kan je een beter loon krijgen. Dit is niet zo in de publieke sector.
Er moet gelijkheid bestaan en personeelsleden kunnen niet voor henzelf
afwijkingen op de regel van de gelijkheid bekomen door zich bv. hoger dan
mogelijk te laten inschalen of te laten betalen.
Het voorstel voor Mary-Ann Vonckx is om haar in de weddeschaal D4C per 19
december 2012 te zetten. En het ijkmoment waaraan getoetst wordt, is
31 december 2001 en toen had ze rang D2.
Of zij haar functie nog kan uitoefenen als ze naar een ander niveau [gaat], zal de
korpschef moeten bekijken in de toekomst.
Gelet op het feit dat de politieraad van de politiezone HAZODI de
vastgestelde onwettigheid dermate manifest beschouwt dat zij voor
onbestaande dient te worden gehouden. Er moet gelijkheid bestaan en
personeelsleden kunnen niet voor henzelf afwijkingen op de regel van de
gelijkheid bekomen door hoger dan wettig mogelijk ingeschaald of betaald te
worden.
Gelet op het feit dat de politieraad van de politiezone HAZODI, gelet op de
resultaten van het strafonderzoek, aan Mary-Ann Vonckx haar correcte
weddeschaal enkel voor de toekomst formeel wenst toe te kennen.
Gelet op het feit dat de politieraad van de politiezone HAZODI
bijgevolg de graad en weddeschaal van Mary-Ann Vonckx dient te herzien en
vast te stellen, met ingang vanaf deze administratieve beslissing.
Gelet op het verhoor van Mary-Ann Vonckx [d.d.] 22 november 2012,
waar Mary-Ann Vonckx niet is komen opdagen, en waar de beperkte
verklaringen die de raadslieden van Mary-Ann Vonckx op 22 november 2012
hebben afgelegd het voorgaande niet ontkrachten, nu de raadslieden geweigerd
hebben op de feitelijkheden in te gaan.
IX-7948-12/20
Dat uit de individuele fiche van Mary-Ann Vonckx blijkt dat zij op
31 december 2001 loonschaal D2 genoot.
Dat Mary-Ann Vonckx op 1 januari 2002 (contractueel) weddeschaal D2
had, met geldelijke anciënniteit 1 januari 1992, jaarwedde 16.150,00 euro.
Dat Mary-Ann Vonckx op 1 januari 2006 (statutair) weddeschaal D3c had;
met geldelijke anciënniteit 1 januari 1993, jaarwedde 17.327,62 euro.
Dat Mary-Ann Vonckx op 1 mei 2007 (statutair) weddeschaal D4c had,
met geldelijke anciënniteit 1 januari 1993, jaarwedde 20.546,85 euro.”
4.11.
Op 20 december 2012 beslist het politiecollege van de
voornoemde politiezone op grond van wezenlijk dezelfde motieven om de
individuele jaarwedde van de verzoekster niet “formeel” te herzien voor de periode
tot 20 december 2012. Met ingang van 20 december 2012 wordt de individuele
jaarwedde van de verzoekster als bediende in de weddeschaal D4C vastgesteld op
21.605,94 euro.
Dit is de bestreden beslissing in de zaak A. 208.171/IX-7948.
4.12.
De beide bestreden beslissingen worden met een aangetekende
brief van 7 januari 2013 aan de verzoekster betekend.
IV. Samenvoeging van de zaken
5.
De beide voorliggende zaken hebben betrekking op de
herziening van de graad en de weddeschaal van de verzoekster. De in de zaak
A. 208.174/IX-7949 bestreden beslissing van de politieraad van 19 december 2012
herziet de graad en de weddeschaal van de verzoekster, terwijl de in de zaak
A. 208.171/IX-7948 bestreden beslissing van het politiecollege van 20 december
2012 de individuele jaarwedde van de verzoekster in de nieuw toegekende
weddeschaal vaststelt. Gelet op de samenhang tussen deze beide zaken, is er
aanleiding om ze met toepassing van artikel 44, 2°, van het koninklijk besluit van
5 december 1991 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding voor de Raad
van State’ en artikel 60, derde lid, van het besluit van de Regent van 23 augustus
1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van
de Raad van State’ samen te voegen.
IX-7948-13/20
V. Ontvankelijkheid van de vorderingen
6.
De verwerende partij werpt in haar nota in elk van de beide
zaken op dat de vordering niet ontvankelijk is, omdat de verzoekster daarmee geen
wettig belang nastreeft, maar zij “slechts het bekomen van een onwettige toestand
beoogt”.
7.
Deze exceptie dient in de huidige stand van de rechtspleging niet
te worden onderzocht, aangezien hierna zal blijken dat niet is voldaan aan alvast
één van de grondvoorwaarden voor het bevelen van de schorsing.
VI. Onderzoek van de vorderingen
8.
Overeenkomstig artikel 17, § 2, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan slechts tot de schorsing van de tenuitvoerlegging worden
besloten onder de dubbele voorwaarde dat ernstige middelen worden aangevoerd
die de vernietiging van de aangevochten beslissing kunnen verantwoorden en dat
de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de beslissing een moeilijk te herstellen
ernstig nadeel kan berokkenen.
Moeilijk te herstellen ernstig nadeel
Standpunt van de partijen
9.
De verzoekster voert aan dat zij ingevolge de onmiddellijke
tenuitvoerlegging van de bestreden beslissingen een moeilijk te herstellen ernstig
moreel nadeel lijdt, doordat deze beslissingen een verdoken tuchtmaatregel
inhouden waarbij zij in graad wordt teruggezet van het niveau B naar het niveau D.
Zij betoogt dat de bestreden beslissingen een negatief waardeoordeel over haar
uitspreken, zonder dat dit oordeel wordt gestaafd met bewijzen, en dat zij wordt
gestraft voor haar vermeend foutief handelen tijdens de periode dat het
niet-politioneel gemeentepersoneel van de stad Hasselt overging naar de lokale
politiezone HAZODI.
IX-7948-14/20
Voorts laat de verzoekster gelden dat zij in de bestreden
beslissingen het voorwerp uitmaakt van verdachtmakingen en minachting op
grond van niet-bewezen feiten en dat de Raad van State aanneemt dat een
beslissing om een dergelijke reden een moeilijk te herstellen ernstig nadeel kan
berokkenen. Volgens de verzoekster wordt het moeilijk te herstellen ernstig nadeel
waartoe de verdachtmakingen in haar geval leiden, versterkt doordat die
verdachtmakingen afbreuk doen aan de besluiten van het strafonderzoek over de
feiten die haar in de bestreden beslissingen worden verweten.
Volgens de verzoekster zal de minachting waaraan zij wordt
blootgesteld in een gemediatiseerde omgeving, niet behoorlijk kunnen worden
hersteld door een jaren later tussen te komen vernietigingsarrest.
Ten slotte wijst de verzoekster erop dat de politieraad van de
lokale politiezone HAZODI op 6 maart 2013 heeft besloten om een aantal
personeelsleden met een gesco-overeenkomst te benoemen tot statutaire
ambtenaren in het niveau B. Volgens de verzoekster beoogt de politiezone aldus de
vacante functies van het niveau B in te vullen zodat op het ogenblik van de
nietigverklaring van de thans bestreden beslissingen geen vacante betrekkingen
van het niveau B meer beschikbaar zullen zijn.
10.
De verwerende partij antwoordt dat de verzoekster niet in
concreto aantoont dat zij een moreel nadeel kan lijden waarvan dient te worden
aangenomen dat het moeilijk te herstellen zal zijn. Volgens de verwerende partij
beroept de verzoekster zich er ten onrechte op dat de bestreden beslissingen de
verdoken tuchtmaatregel van terugzetting in graad inhouden. Deze beslissingen
vinden immers hun juridische grondslag in de manifeste onwettigheid van de
niveausprong van de verzoekster, zonder dat ze het oordeel inhouden dat de
verzoekster bedrog heeft gepleegd en zonder dat ze de verzoekster beogen te
sanctioneren voor laakbaar gedrag. Volgens de verwerende partij verwijst de
verzoekster dan ook ten onrechte naar de rechtspraak van de Raad van State
waaruit zij meent te kunnen afleiden dat de tuchtstraf van terugzetting in graad een
evident moeilijk te herstellen ernstig nadeel berokkent.
IX-7948-15/20
Voor zover de verzoekster ingevolge de bestreden beslissingen
al een (ernstig) nadeel zou lijden, is dit volgens de verwerende partij een louter
financieel nadeel dat in beginsel herstelbaar is en waarover de verzoekster geen
enkel argument aanbrengt dat toelaat in haar geval anders te oordelen.
Het onderkennen van verdachtmakingen en minachting in de
motivering van de bestreden beslissingen, berust volgens de verwerende partij op
een louter subjectieve lezing die geen redelijke grondslag heeft. Een eventuele
negatieve perceptie vloeit bovendien niet voort uit de tenuitvoerlegging van de
bestreden beslissingen als zodanig, maar uit andere akten en handelingen die reeds
van vroeger dateren, zodat een eventuele schorsing van de tenuitvoerlegging van
de bestreden beslissingen het aangevoerde morele nadeel niet zal doen ophouden
en de verzoekster geen voordeel zal opleveren.
Ten slotte, zo stelt de verwerende partij, is verzoeksters
bewering dat op het ogenblik van een eventuele nietigverklaring van de bestreden
beslissingen geen betrekkingen van het niveau B meer zullen openstaan, louter
hypothetisch.
Beoordeling
11.
Luidens artikel 17, § 3, vierde lid, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State bevat het enig verzoekschrift waarmee de schorsing van de
tenuitvoerlegging van de aangevochten akte of het aangevochten reglement wordt
gevorderd, “een uiteenzetting van de middelen en de feiten die volgens de indiener
ervan het bevelen van de schorsing [...] rechtvaardigen”.
Luidens artikel 8, eerste lid, 3°, van het koninklijk besluit van
5 december 1991 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding voor de Raad
van State’ bevat het enig verzoekschrift “een uiteenzetting van de feiten die van
aard zijn aan te tonen dat de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de bestreden akte
de verzoekende partij een moeilijk te herstellen ernstig nadeel kan berokkenen,
waarbij alle stukken worden gevoegd die het risico op dergelijk nadeel aantonen”.
IX-7948-16/20
Uit deze bepalingen volgt dat een verzoekende partij haar
uiteenzetting niet mag beperken tot vaagheden en algemeenheden, maar
integendeel zeer concrete gegevens moet aanvoeren waaruit blijkt dat zij
persoonlijk een moeilijk te herstellen ernstig nadeel ondergaat of kan ondergaan,
zodat de Raad van State met voldoende precisie kan nagaan of er al dan niet een
moeilijk te herstellen ernstig nadeel voorhanden is en het voor de tegenpartij
mogelijk is om zich met kennis van zaken tegen de door de verzoekende partij
aangehaalde feiten en argumenten te verdedigen.
12.
De verzoekster voert hoofdzakelijk aan dat zij ingevolge de
onmiddellijke tenuitvoerlegging van de bestreden beslissingen een moeilijk te
herstellen ernstig moreel nadeel lijdt.
Een moreel nadeel kan in beginsel evenwel worden
goedgemaakt door de morele genoegdoening die aan de verzoekster zal worden
verstrekt door een eventueel vernietigingsarrest.
Het behoort de verzoekster toe aan te tonen dat in haar geval
bijzondere omstandigheden ertoe nopen anders te oordelen.
13.
De verzoekster leidt het moeilijk te herstellen ernstig moreel
nadeel dat zij ingevolge de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de bestreden
beslissingen meent te kunnen lijden vooreerst af uit het feit dat deze beslissingen
een verdoken tuchtmaatregel inhouden waarbij zij in graad wordt teruggezet van
het niveau B naar het niveau D. Zij refereert aldus aan haar derde middel in de
beide zaken waarin zij aanvoert dat de bestreden beslissingen haar beogen te
straffen voor het bedrog dat zij zou hebben gepleegd om een verhoging van
weddeschaal te verkrijgen.
Uit de bestreden beslissingen lijkt de opgelegde maatregel
betreffende de herziening van de graad en de weddeschaal van de verzoekster
(zaak A. 208.174/IX-7949) en de herziening van haar individuele jaarwedde (zaak
A. 208.171/IX-7948) evenwel naar voor te komen als een louter administratieve
IX-7948-17/20
rechtzetting, voor de toekomst, van een situatie die door de verwerende partij als
manifest onwettig wordt aangemerkt. Uit geen enkel concreet gegeven – de
verzoekster wijst er alleszins geen aan – blijkt of kan worden afgeleid dat de
bestreden beslissingen niet louter zijn ingegeven door de zorg voor de goede
werking van de dienst, maar ook door tuchtredenen en aldus ertoe strekken de
verzoekster te sanctioneren voor laakbaar gedrag. In de huidige stand van de
rechtspleging lijken de bestreden beslissingen derhalve geen tuchtmaatregel in te
houden, laat staan dat ze zouden kunnen worden gelijkgesteld met de tuchtstraf
van terugzetting in graad. De verzoekster kan ingevolge de onmiddellijke
tenuitvoerlegging van die beslissingen dan ook niet het moeilijk te herstellen
ernstig moreel nadeel lijden dat volgens haar evident zou voortvloeien uit een
dergelijke tuchtstraf.
14.
De verzoekster leidt het moeilijk te herstellen ernstig moreel
nadeel dat zij ingevolge de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de bestreden
beslissingen meent te kunnen lijden, voorts af uit de “verdachtmakingen en
minachting voor niet bewezen feiten” die zij erin leest. Zij beperkt zich evenwel tot
een loutere bewering in dit verband, aangezien zij in haar verzoekschrift geen
enkele concrete passage van de bestreden beslissingen aanwijst waaruit dergelijke
verdachtmakingen of minachting blijken.
Voor zover de verzoekster geacht moet worden vanzelfsprekend
te doelen op de vermelding in de bestreden beslissingen dat zij zelf het document
heeft ondertekend dat werd opgesteld ter voorbereiding van de inschaling bij
besluiten van de politieraad van 12 december 2005 en van het politiecollege van
19 december 2005 en waarvan de verwerende partij aanneemt dat het “onjuiste”
informatie bevatte, dient te worden opgemerkt dat uit de bestreden beslissingen
genoegzaam blijkt dat de verwerende partij op dit vlak, op grond van de gegevens
waarover zij beschikt, niet ertoe komt aan de verzoekster kwade trouw of een
schuldige tekortkoming te verwijten.
IX-7948-18/20
Zo-even werd reeds vastgesteld dat de bestreden beslissingen
slechts lijken te beogen een onwettige situatie, voor de toekomst, ongedaan te
maken, zonder daarbij uitspraak te doen over de schuld van de verzoekster voor het
tot stand komen van die situatie. In die omstandigheden kan niet worden
aangenomen – zelfs niet wanneer rekening wordt gehouden met de
gemediatiseerde omgeving waarnaar de verzoekster verwijst – dat zij door de
bestreden beslissingen zodanig moreel is gegriefd, dat dit morele nadeel niet meer
zou kunnen worden goedgemaakt door de morele genoegdoening die haar zal
worden verstrekt door een eventueel vernietigingsarrest.
16.
De verzoekster argumenteert voorts dat de verwerende partij
ondertussen, door de statutaire benoeming van personeelsleden met een
gesco-overeenkomst in betrekkingen van het niveau B, beoogt te bereiken dat alle
functies van het niveau B op het ogenblik van de eventuele nietigverklaring van de
bestreden beslissingen zullen zijn ingevuld, waardoor er voor haar geen plaats
meer zal zijn.
Dit is evenwel slechts een vage, niet concreet onderbouwde
bewering. Bovendien zou een eventuele nietigverklaring van de bestreden
beslissingen hoe dan ook tot gevolg hebben dat de verzoekster, wat haar graad en
weddeschaal betreft, opnieuw in de situatie terechtkomt voorafgaand aan die
beslissingen. Dit betekent dat zij in ieder geval opnieuw de graad van consulent
zou opnemen met de weddeschaal B2B.1.
17.
Uit wat voorafgaat moet worden besloten dat de verzoekster niet
aantoont ingevolge de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de bestreden
beslissingen een moeilijk te herstellen ernstig nadeel te kunnen lijden.
Bijgevolg is alvast niet voldaan aan één van de bij artikel 17, § 2,
van de gecoördineerde wetten op de Raad van State opgelegde voorwaarden om de
schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissingen te kunnen
bevelen.
IX-7948-19/20
Deze vaststelling volstaat om de vorderingen in de beide zaken
af te wijzen.
BESLISSING
1.
De
zaken
A.
208.171/IX-7948
en
A.
208.174/IX-7949
worden
samengevoegd.
2. De Raad van State verwerpt de vordering in de beide zaken.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van 23 september
2013, door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Daniël Moons,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
Geert Debersaques,
staatsraad,
Bert Thys,
staatsraad,
bijgestaan door
Tiny Temmerman,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Tiny Temmerman
Daniël Moons
IX-7948-20/20