Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2015:ARR.229.765 (2015-01-08)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 229.765 van 8 januari 2015 Economische zaken - Varia (economische
zaken) Beslissing : Verwerping Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
ARREST
nr. 229.765 van 8 januari 2015
in de zaken A. 210.377/XIV-36.023
A. 211.684/XIV-35.482
In zake :
André GENICOT
wonend te 9111 Belsele
Heiakker 5
alwaar woonplaats wordt gekozen
tegen :
het INSTITUUT VAN DE ACCOUNTANTS EN DE
BELASTINGCONSULENTEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Martin Lebbe
kantoor houdend te 1050 Brussel
Louizalaan 106
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
1.
Het beroep in de zaak 210.377/XIV-36.023, ingesteld op
5 oktober 2013, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de
tuchtcommissie van het Instituut der accountants van 27 juni 1991 waarbij het
verzet van André Genicot ontvankelijk wordt verklaard.
2.
Het beroep in de zaak 211.684/XIV-35.482, ingesteld op
17 februari 2014, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de Raad van
het Instituut der accountants van 22 juni 1990 waarbij de Raad beslist het
tuchtdossier van André Genicot bij de tuchtcommissie aanhangig te maken.
XIV-35.482 en 36.023-1/10
II. Verloop van de rechtspleging
2.
memorie
De verwerende partij heeft in de zaak 210.377/XIV-36.023 een
van
antwoord
zaak 210.377/XIV-36.023
een
ingediend.
memorie
Verzoeker
van
heeft
wederantwoord
in
en
in
de
de
zaak 211.684/XIV-35.482 een toelichtende memorie ingediend.
Auditeur Alexander Van Steenberghe heeft in beide zaken een
verslag opgesteld overeenkomstig artikel 93, eerste lid, van het besluit van de
Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 3 december 2014 .
Staatsraad Daniël Moons heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Lieven Annaert, die loco advocaat Martin Lebbe
verschijnt voor de verwerende partij in de zaak 210.377/XIV-36.023 is gehoord.
Auditeur Alexander Van Steenberghe heeft in beide zaken een
met dit arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker was in het verleden accountant.
XIV-35.482 en 36.023-2/10
3.2.
Tijdens de zitting van 21 mei 1990 beslist de Raad van het
Instituut der accountants (hierna: IDAC) om overeenkomstig artikel 94 van de
wet van 21 februari 1985 ‘tot hervorming van het bedrijfsrevisoraat’, het dossier
van verzoeker wegens tekortkomingen aan de beginselen van waardigheid,
rechtschapenheid en kiesheid die ten grondslag liggen aan het beroep, aanhangig te
maken bij de tuchtcommissie. Dit wordt geformaliseerd in de beslissing van de
Raad van het IDAC van 22 juni 1990.
3.3.
Op 30 augustus 1990 houdt de tuchtcommissie van het IDAC
een hoorzitting tijdens dewelke verzoeker niet verschijnt en op 3 december 1990
beslist de tuchtcommissie om verzoeker bij verstek de tuchtstraf op te leggen van
de definitieve intrekking van de hoedanigheid van accountant en de toestemming
tot het voeren van deze titel.
Met een op 4 december 1990 per post aangetekende zending
wordt die beslissing naar verzoeker verstuurd. Hierbij wordt verzoeker gewezen op
de mogelijkheid van hoger beroep of verzet, alsook op de toelaatbaarheidvereisten
hiertoe.
Deze zending kon op 5 december 1990 niet door de Post aan
verzoeker worden uitgereikt wegens “afwezig”. Daarna werd de zending
teruggestuurd naar het IDAC met de melding “niet afgehaald”.
3.4.
Op 7 februari 1991 wordt verzoeker er per “gewone” brief van
het IDAC van op de hoogte gebracht dat de beslissing van de tuchtcommissie,
ingevolge het “reeds ruim verlopen zijn” van de termijn van dertig dagen te
rekenen vanaf de verzendingsdatum, definitief is geworden en verzoeker uit de
ledenlijst van het IDAC wordt geschrapt.
3.5.
Op 25 februari 1991 antwoordt verzoeker, per aangetekende
brief en per fax gericht aan het IDAC, dat hij voordien in het buitenland verbleef en
de kennisgeving van de beslissing van de tuchtcommissie niet tijdig heeft kunnen
XIV-35.482 en 36.023-3/10
ontvangen of afhalen. Verzoeker voert aan dat aangezien hij de kennisname pas
heeft ontvangen, hij een beroep doet op de termijn van dertig dagen voor verzet en
ten slotte beroep aantekent tegen de beslissing van de tuchtcommissie van
3 december 1990.
3.6.
Verzoeker wordt met een per post aangetekende zending van
23 april 1991 uitgenodigd voor een nieuwe zitting van de tuchtcommissie op 30
mei 1991.
Deze zending kon op 24 april 2012 niet door de Post aan
verzoeker worden uitgereikt waarbij een bericht werd achtergelaten. Daarna werd
de zending teruggestuurd naar het IDAC met de melding “niet afgehaald”.
3.7.
Op 22 mei 1991 wordt verzoeker er met een “gewone” brief van
het IDAC aan herinnerd dat de zitting van de tuchtcommissie op 30 mei 1991
doorgaat en wordt aan verzoeker een kopie overgemaakt van het aangetekend
schrijven van 23 april 1991.
3.8.
Met een faxbericht van 30 mei 1991 gericht aan R.V.,voorzitter
van het IDAC, meldt verzoeker niet aanwezig te zullen zijn op de zitting van de
tuchtcommissie van diezelfde dag. Verzoeker deelt in dat faxbericht eveneens een
nieuw adres mee.
3.9.
Verzoeker verschijnt niet op de zitting van de tuchtcommissie
van 30 mei 1991 en maakt aan de tuchtcommissie evenmin een verweerschrift
over.
3.10.
Op 27 juni 1991 verklaart de tuchtcommissie het verzet van
verzoeker “ontvankelijk”.
3.11.
Met een op 2 juli 1991 per post aangetekende zending wordt die
beslissing naar verzoeker verstuurd. Verzoeker wordt gewezen op de
XIV-35.482 en 36.023-4/10
onmogelijkheid van verzet, vermits hij voor de tweede maal verstek heeft laten
gaan. Er wordt hem in deze kennisgeving gewezen op de mogelijkheid om hoger
beroep in te stellen en op de toelaatbaarheidsvereisten daarvan.
3.12.
Verzoeker tekent met een op 15 juli 1991 per post aangetekend
verzonden brief hoger beroep aan tegen de beslissing van de tuchtcommissie van
27 juni 1991.
3.13.
Op 24 februari 1993 beslist de commissie van beroep van het
IDAC om verzoekers beroep ontvankelijk doch ongegrond te verklaren en de
beslissing van de tuchtcommissie van 27 juni 1991 in al zijn beschikkingen te
bevestigen met dien verstande dat in het beschikkend gedeelte van die beslissing
moet gelezen worden dat het verzet onontvankelijk was daar waar bij materiële
vergissing werd geschreven dat dit rechtsmiddel ontvankelijk was.
3.14.
Met een op 25 februari 1993 per post aangetekende zending
wordt die beslissing naar verzoeker verstuurd. Verzoeker wordt daarin gewezen op
de mogelijkheid om de beslissing van de commissie van beroep van het IDAC voor
te leggen aan het Hof van Cassatie. Deze kennisgeving vermeldt eveneens de
relevante bepalingen van het Gerechtelijk wetboek inzake de na te leven vormen
en termijnen.
IV. Nadere omschrijving van het voorwerp van beide beroepen
4.
Overeenkomstig artikel 2, § 1, 3° van het besluit van de Regent
van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’, (hierna : de algemene
procedureregeling) moet het verzoekschrift onder meer het voorwerp van het
beroep bevatten, met andere woorden, de aanduiding van de overheidshandeling
waarvan de vernietiging wordt gevorderd. Opdat het beroep ontvankelijk zou zijn,
moet het verzoekschrift dan ook één of meer bepaalde, op zijn minst
identificeerbare handelingen aanduiden. Een verzoeker mag het niet aan de
XIV-35.482 en 36.023-5/10
verwerende partij en de Raad van State zelf overlaten om in zijn plaats het
voorwerp te bepalen.
In zijn verzoekschrift in de zaak 210.377/XIV-36.023 laat
verzoeker na om duidelijk aan te geven tegen welke beslissing het
vernietigingsberoep is gericht.
In zijn verzoekschrift in de zaak 211.684/XIV-35.482 preciseert
verzoeker als volgt tegen welke beslissing het vernietigingsberoep is gericht: hij
wenst de “nietigverklaring [en de] schrapping van de getroffen tuchtmaatregel”.
5.
Artikel 3, 3° van het algemeen procedurereglement bepaalt dat
de verzoekende partij bij het verzoekschrift “een afschrift van de bestreden akten,
reglementaire bepalingen of beslissingen” voegt.
In de zaak 210.377/XIV-36.023 voegt verzoeker bij het
verzoekschrift de beslissing van de tuchtcommissie gedateerd op 27 juni 1991 dat
het verzet van de verzoeker ontvankelijk verklaart, waardoor in beginsel dus zou
kunnen worden aangenomen dat het vernietigingsberoep tegen deze beslissing is
gericht. Evenwel laat verzoeker in de memorie van wederantwoord, als antwoord
op de door de verwerende partij aangevoerde onduidelijkheid, blijken dat het
beroep gericht is tegen de definitieve schrapping uit het register der accountants
van België.
In de zaak 211.684/XIV-35.482 voegt verzoeker bij het
verzoekschrift het verslag van de raad van het IDAC d.d. 21 mei 1990 waarbij de
raad van het IDAC op 22 juni 1990 het dossier bij de tuchtcommissie aanhangig
maakt. Evenwel bevat deze beslissing geen tuchtsanctie.
6.
Hoewel, enerzijds, luidens artikel 2, § 1, 3° van het algemeen
procedurereglement het verzoekschrift één of meer bepaalde, op zijn minst
identificeerbare handelingen als voorwerp moet aanduiden, kan er anderzijds van
XIV-35.482 en 36.023-6/10
een particulier niet worden verwacht dat hij met dezelfde trefzekerheid als een
deskundige het voorwerp van het beroep omschrijft.
Het kan verzoeker niet ten grieve worden geduid dat hij de
tuchtsanctie, waarbij zijn hoedanigheid van accountant en de toestemming tot het
voeren van deze titel definitief worden ingetrokken, lijkt te zien in andere
bestuurshandelingen.
Aangezien niets wijst op het tegendeel wordt ervan uitgegaan
dat verzoeker met de beroepen in de zaken 210.377/XIV-36.023 en
211.684/XIV-35.482 de vernietiging beoogt van de tuchtsanctie die hem werd
opgelegd, wat verzoeker trouwens ook aangeeft in zijn memorie van
wederantwoord in de zaak 210.377/XIV-36.023 als antwoord op de door de
verwerende partij aangevoerde onduidelijkheid omtrent het voorwerp van het
beroep én wat hij in zijn verzoekschrift in de zaak 211.684/XIV-35.482 omschrijft
als “de nietigverklaring en de schrapping van de getroffen tuchtmaatregel”. In de
toelichtende memorie in voornoemde zaak schrijft verzoeker in het beschikkend
gedeelte dat hij de “nietigverklaring en de schrapping van de getroffen maatregel”
vordert.
7.
Luidens artikel 20bis van de wet van 22 juli 1953 ‘houdende
oprichting van een Instituut van de Bedrijfsrevisoren en tot organisatie van het
publiek toezicht op het beroep van bedrijfsrevisor’ (hierna: de wet van 22 juli
1953) kon verzoeker tegen een tuchtbeslissing die bij verstek is gewezen, verzet
aantekenen binnen een termijn van dertig dagen.
Luidens artikel 21 van dezelfde wet kon door verzoeker tegen de
beslissingen van de tuchtcommissie hoger beroep worden ingesteld bij de
commissie van beroep.
XIV-35.482 en 36.023-7/10
Wanneer tegen een beslissing een georganiseerd beroep
openstaat, is de beslissing in beroep in de plaats gekomen van de eerste beslissing,
krachtens de devolutieve werking van het administratief beroep.
9.
Aan verzoeker wordt, bij verstek, voor het eerst de tuchtstraf tot
definitieve intrekking van zijn hoedanigheid van accountant en de toestemming tot
het voeren van deze titel opgelegd door de tuchtcommissie op 3 december 1990.
Gelet op de beslissing van 27 juni 1991 van de tuchtcommissie
van het IDAC over verzoekers verzet en gelet op de beslissing van de commissie
van beroep van het IDAC van 24 februari 1993 is, krachtens de devolutieve
werking van het administratief beroep, deze beslissing in beroep in de plaats
gekomen van de beslissing van de tuchtcommissie van 3 december 1990.
Bijgevolg gaat de Raad ervan uit dat het werkelijke voorwerp
van verzoekers beroep in de zaken 210.377/XIV-36.023 en 211.684/XIV-35.482
de beslissing van de commissie van beroep van het IDAC is van 24 februari 1993.
IV. Samenvoeging
10.
Voortgaande op wat hierboven werd uiteengezet met betrekking
tot het voorwerp van de beroepen in de zaken 210.377/XIV-36.023 en
211.684/XIV-35.482 wordt er van uitgegaan dat beide verzoekschriften gericht
zijn tegen de beslissing van de commissie van beroep van het IDAC van
24 februari 1993.
11.
Aangezien de beroepen hetzelfde voorwerp hebben, de feiten die
de grondslag vormen voor deze beroepen dezelfde zijn en in beide beroepen een
gelijkaardige kritiek wordt aangevoerd door verzoeker bestaat er voldoende
samenhang tussen beide zaken, zodat het met het oog op een goede rechtsbedeling
aangewezen is om ze samen te voegen.
XIV-35.482 en 36.023-8/10
V. Rechtsmacht van de Raad van State
12.
Luidens artikel 8 van de wet van 22 april 1999 ‘betreffende de
beroepstucht voor accountants en belastingsconsulenten’ (hierna: de wet van
22 april 1999) kan tegen de beslissing van de commissie van beroep
cassatieberoep worden ingesteld overeenkomstig de bepalingen van het vierde
deel, boek III, titel IVbis, van het Gerechtelijk Wetboek.
Artikel 112/1, 8° van het vierde deel, boek III, titel IVbis van het
Gerechtelijk Wetboek luidt:
“Het Hof van Cassatie doet uitspraak over de cassatieberoepen tegen de
beslissingen in laatste aanleg van :
[…]
8° de beroepscommissie van het Instituut van accountants en
belastingconsulenten, alsmede van de uitvoerende kamers of de verenigde
uitvoerende kamers, of van de kamers van beroep of van de verenigde
kamers van beroep van het Beroepsinstituut van erkende boekhouders en
fiscalisten;
[…]”
13.
Overigens was reeds op het ogenblik van de bestreden beslissing
het Hof van Cassatie bevoegd.
14.
Gelet op wat voorafgaat en ervan uitgaande dat het beroep in
beide zaken gericht is tegen de beslissing van 24 februari 1993 van de Commissie
van beroep van het IDAC, volgt uit artikel 8 van de wet van 22 april 1999 en
artikel 112/1, 8° van het Gerechtelijk Wetboek dat het Hof van Cassatie bevoegd is
om kennis te nemen van de voorziening in cassatie tegen de beslissing van de
commissie van beroep, zodat de Raad van State zonder rechtsmacht is.
BESLISSING
-
De zaken A. 210.377/XIV-36.023 en A. 211.684/XIV-35.482 worden
gevoegd.
XIV-35.482 en 36.023-9/10
-
De Raad van State verwerpt de beroepen.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van de beroepen tot
nietigverklaring, begroot op 350 euro.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van acht januari
tweeduizend vijftien, door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Daniël Moons,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Johan Pas,
De griffier
Johan Pas
griffier.
De voorzitter
Daniël Moons
XIV-35.482 en 36.023-10/10