Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2017:ARR.237.281 (2017-02-03)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 237.281 van 3 februari 2017 Openbaar ambt - Openbaar ambt van
Gemeenschappen en Gewesten - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Vernietiging
Verwerping Samenvoeging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 237.281 van 3 februari 2017
in de zaken A. 209.492/X-16.010
A. 210.973/X-16.015.
In zake :
Magda BLONDEEL
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Peter Crispijn
kantoor houdend te 9030 Mariakerke
Mazestraat 16
bij wie woonplaats wordt gekozen
en eveneens
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Maarten Blondeel
kantoor houdend te 9700 Oudenaarde
Markt 4
tegen :
de PROVINCIE OOST-VLAANDEREN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Tom De Sutter
kantoor houdend te 9000 Gent
Koning Albertlaan 128
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de beroepen
Het beroep, ingesteld op 17 juli 2013 en gekend onder
nr. A. 209.492, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de
provinciegriffier van de provincie Oost-Vlaanderen van 21 januari 2013 dat het
resultaat van de evaluatie van Magda Blondeel voor de evaluatieperiode van
23 mei 2012 tot en met 23 november 2012 “ongunstig – geheel onvoldoende”
blijft.
Het beroep, ingesteld op 6 december 2013 en gekend onder
nr. A. 210.973, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de deputatie
X-16.010-16.015-1/27
van de provincieraad van de provincie Oost-Vlaanderen van 3 oktober 2013 tot
ontslag
van
Magda
Blondeel
wegens
definitief
vastgestelde
beroepsongeschiktheid.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij arrest nr. 226.473 van 19 februari 2014 is de vordering tot
schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing in de
zaak A. 210.973 verworpen.
Verzoekster heeft in de zaak A. 210.973 een verzoekschrift tot
voortzetting van de rechtspleging ingediend.
De verwerende partij heeft in beide zaken een memorie van
antwoord ingediend en verzoekster heeft in beide zaken een memorie van
wederantwoord ingediend.
Auditeur Jurgen Neuts heeft in beide zaken een verslag
opgesteld.
Verzoekster heeft in de zaak A. 209.492 een verzoek tot
voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende
partij heeft in voormelde zaak een laatste memorie ingediend.
Verzoekster heeft in de zaak A. 210.973 een laatste memorie
ingediend. De verwerende partij heeft in voormelde zaak een verzoek tot
voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 28 oktober 2016.
Kamervoorzitter Johan Lust heeft in beide zaken verslag
uitgebracht.
X-16.010-16.015-2/27
Advocaat Flore Aerens, die in beide zaken loco advocaten Peter
Crispyn en Maarten Blondeel verschijnt voor verzoekster, en advocaat Philippe
Dreesen, die in beide zaken loco advocaat Tom De Sutter verschijnt voor de
verwerende partij, zijn gehoord.
Auditeur Jurgen Neuts heeft in beide zaken een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Op 21 mei 2012 wordt het functioneren van verzoekster,
statutair celhoofd Administratie bij de dienst Patrimonium van de provincie
Oost-Vlaanderen, voor de periode van 1 juli 2010 tot 30 juni 2012 “ongunstig –
geheel onvoldoende” geëvalueerd.
Ook over de periode van 23 mei 2012 tot 23 november 2012
beoordelen de evaluatoren, onder wie verzoeksters diensthoofd K.G., op
26 november 2012 het functioneren van verzoekster als “ongunstig – geheel
onvoldoende”.
Verzoekster stelt tegen die evaluatie van 26 november 2012
beroep in bij de Beroepscommissie Evaluatie, die na een “tegensprekelijk debat”
op 14 januari 2013 adviseert het ongunstig resultaat, geheel onvoldoende, te
behouden en verzoeksters competenties en talenten verder in te zetten in een
gepaste functie.
Op grond van dit advies, dat de provinciegriffier letterlijk
overneemt, beslist hij dat het ongunstig resultaat van de evaluatie van verzoekster
X-16.010-16.015-3/27
voor de periode van 23 mei 2012 tot 23 november 2012 “ongunstig – geheel
onvoldoende” blijft. Dit is de bestreden beslissing in de zaak A. 209.492.
Op 27 februari 2013 schrijft de verwerende partij aan
verzoekster dat volgens artikel 208 van de rechtspositieregeling de deputatie kan
overgaan tot haar ontslag, maar dat vooralsnog werd beslist te onderzoeken wat
de mogelijkheden tot heroriëntatie zijn; de dienst Werving en Loopbaan heeft een
mogelijkheid tot ambtshalve herplaatsing in een lagere graad naar voor
geschoven.
Verzoekster antwoordt op 20 maart 2013 dat niet aan de
voorwaarden voor een ambtshalve herplaatsing in een lagere graad is voldaan. Zij
doet kennen wel te kunnen instemmen met een ambtshalve herplaatsing in een
passende functie van dezelfde rang.
Aangezien verzoekster niet ingaat op het aangeboden alternatief
voor een ontslag, wordt zij met een brief van 25 april 2013 opgeroepen voor een
hoorzitting op 8 mei 2013. Verwezen wordt naar artikel 208, § 4, van de
rechtspositieregeling. Verzoekster is op de hoorzitting afwezig wegens ziekte.
Ook op de uitnodigingen voor een hoorzitting op 6 juni 2013,
op 20 juni 2013 en op 19 september 2013 gaat zij om medische redenen niet in.
Uiteindelijk besluit de deputatie op 3 oktober 2013, zonder
verzoekster te hebben gehoord of van haar een schriftelijk verweer te hebben
ontvangen, haar wegens definitief vastgestelde beroepsongeschiktheid te
ontslaan. Dit is het aangevochten besluit in de zaak A. 210.973.
IV. Samenvoeging
Er is reden om de behandeling van de beide zaken wegens
verknochtheid samen te voegen.
X-16.010-16.015-4/27
V. Onderzoek van de zaak A. 209.492
A. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Een tweede middel is afgeleid uit de “schending van
artikel 180, 202, 193 en 187 Rechtspositieregeling provinciebestuur OostVlaanderen”.
Toegelicht wordt in de eerste plaats dat verzoekster niet
geëvalueerd werd op de competentie “stressbestendig”, noch wat de mate betreft
waarin zij beantwoordt aan haar functiebeschrijving (de resultaatgebieden).
Voorts merkt verzoekster op dat het evaluatieverslag van
26 november 2012 blijkens de vermeldingen ervan een periodieke evaluatie is.
Dergelijke evaluatie moet een periode van twee jaar beslaan. Bovendien moest de
evaluatieperiode vanaf 1 juli 2012 aanvangen. Ten slotte moeten er tijdens de
tweejaarlijkse periodieke evaluatie twee functioneringsgesprekken doorgaan en
heeft verzoekster geen kennis van een eerste dergelijk functioneringsgesprek in
de loop van het eerste jaar van de lopende periode.
Beoordeling
Verzoekster werd op 21 mei 2012 “ongunstig - geheel
onvoldoende” geëvalueerd over de periode van 1 juli 2010 tot 30 juni 2012. Zij
nam kennis van het evaluatieverslag op 21 mei 2012. Zij maakte geen gebruik
van de mogelijkheid om tegen de evaluatie beroep in te stellen bij de
Beroepscommissie Evaluatie.
Overeenkomstig artikel 208, § 1, van de toepasselijke
rechtspositieregeling
kan
aan
een
ongunstig
evaluatieresultaat
(geheel
onvoldoende), “ontslag wegens beroepsongeschiktheid” gekoppeld worden. Wel
X-16.010-16.015-5/27
is, gelet op § 2, de toepassing van dit gevolg alleen mogelijk als uit een
tussentijdse evaluatie blijkt dat het personeelslid “nog steeds niet voldoet”. Die
tussentijdse evaluatie “wordt uitgevoerd na een termijn van 6 maanden volgend
op de kennisgeving aan het personeelslid van het ongunstig evaluatieresultaat
(geheel onvoldoende)”.
Dienovereenkomstig werd verzoekster op 26 november 2012
geëvalueerd over de periode van 23 mei 2012 tot 23 november 2012. Rekening
houdend met het advies van de Beroepscommissie Evaluatie behoudt de
provinciegriffier op 21 januari 2013 het ongunstig resultaat van deze
tussenevaluatie. Problematisch blijken inzonderheid de tekortkomingen op het
stuk van leidinggeven, coachen en communiceren, die verzoekster zelf de
belangrijkste competenties in haar functie noemt.
Uit wat voorafgaat, volgt dat de bestreden beslissing van de
provinciegriffier niet de gewone periodieke, tweejaarlijkse, evaluatie van
artikel 193 van de rechtspositieregeling betreft maar de in artikel 208 specifiek
bedoelde “tussentijdse evaluatie”.
tijdens
De verplichting van artikel 187 van de rechtspositieregeling om
de
tweejaarlijkse
periodieke
evaluatie
verplicht
in
twee
functioneringsgesprekken te voorzien, is ter zake niet van toepassing.
Zoals door voormeld artikel 208 voorgeschreven, ging de
termijn van de zes maanden waarop de tussentijdse evaluatie betrekking heeft,
lopen vanaf de kennisgeving van het ongunstig evaluatieresultaat (geheel
onvoldoende) – dit is op 21 mei 2012, en niet pas op 1 juli 2012.
Luidens artikel 180 van de rechtspositieregeling houdt de
evaluatie een toetsing in van (lees: aan) het opgedragen takenpakket. Ze gebeurt,
aldus artikel 202, op basis van de competenties zoals aangegeven in het
competentiehandboek van het provinciebestuur. Volgens de beslissing van de
deputatie van de provincieraad tot goedkeuring van het gebruik van het
X-16.010-16.015-6/27
competentiehandboek van 30 april 2008 geeft een competentie aan wat een
personeelslid nodig heeft inzake kennis, vaardigheden of attitudes om zijn functie
binnen de organisatie efficiënt uit te voeren.
De beslissing van de provinciegriffier van 21 januari 2013 dat
verzoekster nog steeds niet voldoet, berust inzonderheid op gebreken inzake de
drie competenties die verzoekster zelf het belangrijkst noemt. Dat geen speciale
aandacht ging naar de competentie “stressbestendig” vermag geen afbreuk te
doen aan die gebreken. Alleszins doet verzoekster dat niet concreet aannemen.
Ter staving dat verzoekster niet voldoet wat de drie vermelde
competenties betreft, wordt in de beslissing in beroep van de provinciegriffier van
21 januari 2013 onder meer verwezen naar een onvoldoende doortastend optreden
van verzoekster in een aantal dossiers en naar tekortkomingen in het sturen van
en communiceren naar de medewerkers. Dit doet ervan blijken dat de beoordeling
van de competenties berust op een afweging van de resultaten die verzoekster
heeft behaald met betrekking tot de doelstellingen en verwachtingen inzake haar
prestaties en taken.
Het middel is in zijn geheel ongegrond.
B. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster leidt een eerste middel af uit de “[s]chending van
de formele en de materiële motiveringsplicht, schending artikel 203 en artikel 205
Rechtspositieregeling provinciebestuur Oost-Vlaanderen”.
In de eerste plaats gaat zij in op het evaluatieverslag van
26 november 2012, dat zij verwijt zowel niet afdoende formeel gemotiveerd te
zijn als op ondeugdelijke motieven te berusten.
X-16.010-16.015-7/27
Wat de formele motivering betreft, zegt verzoekster niet te
kunnen begrijpen “op grond van welke feitelijke en juridische gegevens deze
beslissing is genomen en hoe ze aldus afdoende kan worden verantwoord”:
- Het evaluatieverslag behelst een lijst van competenties, onderverdeeld in een
aantal gedragsindicatoren. Het is niet duidelijk hoe en volgens welke
meettechniek de gedragsindicatoren zijn beoordeeld, noch op welke wijze uit de
score voor de gedragsindicatoren is besloten tot het resultaat voor de
competenties. Bovendien blijkt de beoordeling van de gedragsindicatoren soms
tegenstrijdig. Ook worden bij verschillende competenties twee beoordelingen
gegeven die mekaar uitsluiten.
- De beoordeling van een competentie als “niet ontwikkeld” vereist dat de
taakuitoefening er onder lijdt. Uit niets blijkt dat verzoeksters taakuitoefening
heeft geleden door het gemis van een competentie.
- Voor de eindbeoordeling “geheel onvoldoende” moet er gevaar zijn voor de
goede uitoefening van de functie en de job of de goede werking van de dienst.
Niets bewijst dit in het geval van verzoekster.
- Men kan verzoekster niet vragen om tegelijk meer én minder kritisch te zijn.
- Het beschrijvend, kwalitatief gedeelte in het evaluatieverslag is bijzonder vaag
en cryptisch, “zonder werkelijke aanknopingspunten met concrete feiten”. “In
tegendeel” worden er ook positieve bemerkingen in gemaakt. De evaluatoren
maken een onderscheid tussen essentiële en minder essentiële competenties
waarvoor geen grond in het statuut bestaat. Meer nog, zij zien ook “zin voor
initiatief” als een essentiële competentie, terwijl die competentie niet bestaat of
niet van toepassing is op verzoekster.
Wat de schending van de materiëlemotiveringsplicht door het
evaluatieverslag van 26 november 2012 aangaat, voert verzoekster aan:
- De motivering kan de gegeven “quotering op een schaal” niet schragen. “Indien
men iemand beoordeelt aan de hand van een schaal [...] dient ook te blijken vanaf
wanneer een competentie als niet, matig, voldoende dan wel sterk ontwikkeld kan
worden beoordeeld.” Zo niet is er sprake van willekeur, zoals te dezen wordt
bewezen door meerdere dubbele quoteringen.
X-16.010-16.015-8/27
- Blote beweringen worden gelanceerd zonder ook maar één enkele verwijzing
naar feitelijke gegevens en verschillende beoordelingen worden geformuleerd in
algemene, nietszeggende bewoordingen.
- De tweede gedragsindicator van de competentie “belangstellingsbreedte” is niet
gemeten.
- De beschrijvende eindbeoordeling is een samenraapsel van wat vermeld staat bij
de beoordelingen van de competenties, “zonder onderbouwing van concrete
feiten”. Tevens worden twee rubrieken toegevoegd, people management en
change management, die geen van beide “als dusdanig” een te evalueren
competentie uitmaken.
- Bij herhaling wordt verzoekster een gebrek aan initiatief verweten, ofschoon die
competentie niet in verzoeksters functiebeschrijving is opgenomen en niet op
haar van toepassing is.
- Van het evaluatiegesprek is geen enkel spoor terug te vinden.
Vervolgens doet verzoekster met betrekking tot het advies van
de Beroepscommissie Evaluatie en de beslissing van de provinciegriffier van
21 januari 2013 gelden:
- De verwijzing in het verslag van de hoorzitting bij de Beroepscommissie
Evaluatie, ter weerlegging van verzoeksters klacht over de vaagheid van de
evaluatie en de functioneringsgesprekken, naar slechts twee voorbeelden kan
onmogelijk de diverse beoordelingen in het evaluatieverslag concreet duiden en
nog minder tot de eindbeoordeling “geheel onvoldoende” leiden.
- Inzake de competentie “leidinggeven” worden een viertal dossiers opgesomd
zonder dat geconcretiseerd wordt “waarin verzoekster dan wel verkeerd zou
hebben gehandeld”. Het is aan de verwerende partij om dat aan te tonen. Het
dossier “alternatieve verwarming” betreft overigens een voorval van na de
evaluatieperiode. Noch kwantitatief, noch kwalitatief kunnen de vier dossiers de
beslissing van 21 januari 2013 dragen.
- Wat de competenties “coachen” en “communiceren” betreft, worden alleen
maar de vage formuleringen in het evaluatieverslag herhaald.
- De beslissing van 21 januari 2013 houdt slechts rekening met drie competenties
niettegenstaande verzoekster beoordeeld werd op vijftien competenties.
X-16.010-16.015-9/27
- Er wordt geen melding gemaakt van de wettelijke bepalingen inzake de
evaluatie. Het evaluatieverslag maakt uitdrukkelijk melding van een periodieke
evaluatie,
terwijl,
gelet
op
de
artikelen
191
en
volgende
van
de
rechtspositieregeling, een dergelijke evaluatie in principe twee jaar beslaat.
Beoordeling
Verzoekster betwist niet dat er naar aanleiding van het
evaluatieverslag van 26 november 2012 een evaluatiegesprek heeft plaatsgehad.
Wel heeft zij er kritiek op dat er in strijd met artikel 210 van de
rechtspositieregeling geen verslag over opgemaakt is.
Een dergelijk verslag is ten eerste niet vereist. Artikel 210, § 2,
bepaalt dat van het evaluatiegesprek, waarin het evaluatieverslag wordt geduid,
“geen apart verslag” – naast het evaluatieverslag – wordt opgemaakt.
Het is ten tweede niet relevant, want hoe dan ook niet van aard
om de beslissing in beroep van de provinciegriffier aan te tasten.
Tegen de evaluatie van 26 november 2012 is door verzoekster
een met redenen omkleed beroep ingesteld bij de Beroepscommissie Evaluatie,
die verzoekster en de evaluatoren “in een tegensprekelijk debat” heeft gehoord en
vervolgens een gemotiveerd advies heeft uitgebracht. Het is vervolgens op basis
van dit advies dat de provinciegriffier zijn beslissing van 21 januari 2013 heeft
genomen en meer bepaald beslist heeft om de evaluatie niet aan te passen, maar
te behouden.
Tegen die beslissing kunnen niet nuttig grieven worden
ingebracht die uitsluitend verband houden met het initiële evaluatieverslag van
26 november 2012. Dat geldt niet alleen voor verzoeksters kritiek met betrekking
tot het evaluatiegesprek van artikel 210 en de afwezigheid van een verslag erover,
maar evengoed de grieven die zij uit ten aanzien van de beoordeling in, en
vermeldingen van, het evaluatieverslag, in zoverre althans de provinciegriffier
X-16.010-16.015-10/27
niet geacht moet worden die beoordeling en vermeldingen tot de zijne te hebben
gemaakt in zijn beslissing in beroep van 21 januari 2013.
Het evaluatieverslag van 26 november 2012 bevat een
beoordeling van vijftien competenties, evenals per competentie een beoordeling
van meerdere gedragsindicatoren, zijnde “stellingen waarop men kan afwegen in
hoeverre men een competentie bezit of waar men ze moet ontwikkelen”.
Conform artikel 204 van de rechtspositieregeling is de
beoordeling van de indicatoren per competentie gebeurd door het aankruisen, al
naargelang van het geval, van “nooit”, “soms”, “vaak”, “altijd”. Meestal is
daarbij ook een “toelichting” onder woorden gebracht.
Conform artikel 203 van de rechtspositieregeling is de
beoordeling van de verschillende competenties gebeurd aan de hand van de
schaal “niet ontwikkeld”, “matig ontwikkeld”, “voldoende ontwikkeld”, “sterk
ontwikkeld”.
Ook bevat het evaluatieverslag een eindbeoordeling, die
overeenkomstig artikel 205 van de rechtspositieregeling is gemotiveerd door een
beschrijvend, kwalitatief verslag van drie bladzijden.
Een en ander volstaat opdat de evaluatie als afdoende formeel
gemotiveerd kan worden beschouwd. Meer in het bijzonder is daartoe niet vereist
dat ook wordt aangegeven vanaf welke precies bepaalde frequentie een
gedragsindicator als “nooit” voorhanden wordt geacht, of als “soms”, “vaak” of
“altijd”, noch op welke exact te meten wijze uit de beoordeling van de
gedragsindicatoren tot de score voor de bewuste competentie wordt gekomen.
Anders dan verzoekster lijkt te menen, zijn de betrokken
beoordelingen, die weliswaar binnen de grenzen van de redelijkheid moeten
blijven, geen wiskundige berekeningen waarvan het resultaat louter af te leiden is
uit de toepassing van precies afgelijnde maatstaven. Daarom ook mag het niet
X-16.010-16.015-11/27
verwonderen, en is het niet foutief te achten, dat bij sommige gedragsindicatoren
zowel “soms” als “vaak” werd aangekruist en dat in sommige gevallen de
beoordeling van de competenties, op grond van de gedragsindicatoren, zich niet
liet vatten in een eenduidig “niet ontwikkeld” of “matig ontwikkeld” of
“voldoende ontwikkeld” of “sterk ontwikkeld”.
Wat de inhoudelijke merites van de evaluatie van 26 november
2012 betreft, meent verzoekster dat een competentie alleen als “niet ontwikkeld”
mag worden beschouwd als bewezen wordt dat de taakuitoefening er effectief
onder geleden heeft.
De Raad van State volgt die zienswijze niet. Als reeds gezegd,
geeft een competentie per definitie aan wat een personeelslid nodig heeft om zijn
functie efficiënt uit te voeren. Het gemis van de competentie is dus ipso facto
bezwaarlijk voor de taakuitoefening.
De tegenspraak die verzoekster hierin meent te zien doordat,
enerzijds, haar wordt tegengeworpen dat zij haar medewerkers niet zou aansturen
en dat zij meer kritisch moet zijn en doordat, anderzijds, haar is afgeraden om de
kritiek op de andere cellen ter sprake te brengen op het wekelijks overleg met de
celhoofden, bestaat niet. Het gaat er om, zoals in het auditoraatsverslag wordt
opgemerkt, waartegen verzoekster zich kritisch moet opstellen: dat is kennelijk in
de eerste plaats ten opzichte van het eigen functioneren en het functioneren van
de eigen cel.
Ook valt de Raad van State niet de grief van verzoekster bij dat,
in strijd met artikel 205 van de rechtspositieregeling, uit niets zou blijken dat bij
haar de nodige competenties maar in die mate, of zelfs niet, zijn ontwikkeld “dat
het kritisch is voor de goede uitoefening van de functie en [...] dat de job er
ernstig onder lijdt en/of de goede werking van [de] dienst erdoor in het gedrang
komt”.
X-16.010-16.015-12/27
Verzoekster kreeg op 21 mei 2012 de evaluatie “geheel
onvoldoende”, wat betekent: “de nodige competenties zijn niet of matig
ontwikkeld in die mate dat het kritisch is voor de goede uitoefening van de
functie en in die mate dat de job er ernstig onder lijdt en/of de goede werking van
[de] dienst erdoor in het gedrang komt”. Zij heeft die evaluatie niet betwist.
In zijn tussentijdse evaluatie, na een termijn van zes maanden,
oordeelt de provinciegriffier dat zij nog steeds niet voldoet.
Anders dan de evaluatoren deden in het evaluatieverslag van
26 november 2012, hanteert de provinciegriffier daartoe geen eigenmachtig
gemaakt onderscheid tussen essentiële competenties en andere, noch brengt hij de
probleempunten samen onder thema’s als “people management” en “change
management”, noch houdt hij rekening met een competentie “zin voor initiatief”.
De kritiek die verzoekster in dit verband geeft, is dan ook niet dienend, omdat ze
niet op de beslissing in beroep van de provinciegriffier betrokken en toegepast
kan worden.
Zich baserend op het tegensprekelijk debat bij, en het advies
van, de Beroepscommissie Evaluatie, doet de provinciegriffier zijn beslissing om
het evaluatieresultaat “ongunstig - geheel onvoldoende” te behouden wezenlijk
berusten op de beoordeling van drie competenties: leidinggeven, coachen en
communiceren – zijnde de drie competenties die verzoekster zelf de belangrijkste
vindt in haar functie.
Wat verzoeksters tekortkomingen op die punten concreet
inhouden en wat de weerslag ervan op haar dienst is, wordt als volgt toegelicht en
gestaafd in het advies van de Beroepscommissie Evaluatie, dat door de
provinciegriffier letterlijk en integraal wordt overgenomen:
“Leidinggeven:
- Als een rode draad doorheen de toelichtingen/beschrijvende
eindbeoordeling en verhoor komt naar voor dat appellant beperkte
leidinggevende kwaliteiten heeft waarbij ze moeilijk doortastend
kan ingrijpen. De eerste evaluator is gedwongen in een aantal
X-16.010-16.015-13/27
dossiers (dossier Melsenbeek, implementatie 3P, aanspreken
medewerkers dienst appellant) een deel van het takenpakket van
appellant naar zich toe te trekken. Van een leidinggevende mag
een grotere doortastendheid en initiatief verwacht worden.
Appellant is weinig conflictbeheersend.
- In het dossier van de alternatieve verwarming in een gehuurd
gebouw is gebleken dat de aanpak en inschatting ondermaats was.
In de wetenschap dat het electriciteitsnet de alternatieve
verwarming niet aankon, werd er louter gecommuniceerd en niet
proactief gehandeld. Er was geen reflectie of de alternatieve
verwarming wel een goede oplossing was en achteraf was er geen
controle. Ook dit dossier werd uiteindelijk aan appellant
onttrokken.
- Appellant vraagt veel sturing van haar leidinggevenden.
Coachen:
- De bereidheid tot coachen is ongetwijfeld aanwezig maar appellant
staat inhoudelijk niet sterk en stuurt weinig aan. De inbreng is niet
wat van een leidinggevende mag verwacht worden, zeker
gekoppeld aan het feit dat zij weinig kritische zin, creativiteit en
initiatief ontplooit.
Communiceren:
- Opnieuw
loopt
als
rode
draad
doorheen
de
toelichtingen/beschrijvende eindbeoordeling en verhoor dat
appellant te weinig inbreng heeft door een gebrek aan initiatief,
visie en plan van aanpak. Ook in de toelichting van het laatste
evaluatieverslag over de competentie kritisch denken wordt dit
duidelijk verwoord.
- Sturing en communicatie naar de medewerkers op de dienst van
appellant is onvoldoende.
- Communicatie naar derden zonder proactief initiatief is niet
voldoende (zie dossier alternatieve verwarming). Dit wordt
bevestigd in de toelichting rond competentie klantgerichtheid (o.a.
weinig inhoudelijk sterk, waardoor weinig adequaat).”
Dat het “dossier Melsenbeek” te lang bleef aanslepen wordt
door verzoekster tijdens de hoorzitting bij de Beroepscommissie Evaluatie
bevestigd. Eveneens bevestigde zij er dat de “implementatie 3P” “heel moeilijk”
is gegaan.
Ook het gebrek aan proactief en doortastend handelen inzake
het “dossier alternatieve verwarming” blijkt niet te worden betwist, weze het dat
de verwerende partij dan weer van haar kant niet betwist dat het dossier maar half
december 2012, dus na de evaluatieperiode, aan de orde was.
X-16.010-16.015-14/27
Voorts geeft verzoekster tijdens de hoorzitting bijvoorbeeld aan
“dat ze al eerder opmerkingen kreeg over de manier waarop ze haar medewerkers
stuurt maar dat ze er nu pas echt aan beginnen werken is”, en dat ze diverse
opleidingen rond leidinggeven heeft gevolgd en er veel van opgestoken heeft,
“maar veel te laat, de periode was te kort om hier effectief iets mee te doen”.
Op een vraag, tijdens de hoorzitting, aan de evaluatoren of zij
de vaagheid van de evaluatie en functioneringsgesprekken erkennen, dan wel
tijdens de gesprekken concrete zaken hebben aangehaald, antwoordt diensthoofd
K.G. dat hij dat dagelijks doet en dikwijls concrete voorbeelden heeft gegeven.
Hij noemt er twee. Opvallend genoeg is verzoeksters reactie hierop niet dat de
bewering van K.G. en de voorbeelden onjuist zouden zijn, maar alleen dat ze niet
voldoende zijn ten aanzien van de formelemotiveringsplicht: “Het is niet omdat
iemand een formele motivering kent dat er aan de plicht van de formele
motivering voldaan is”.
In de gegeven omstandigheden kan verzoekster er niet van
overtuigen dat het de bestreden beslissing van de provinciegriffier aan een
voldoende vaststaande feitelijke grondslag ontbreekt en dat, integendeel, haar
competenties en functioneren na de ongunstige evaluatie van 21 mei 2012 in die
zin geëvolueerd zouden zijn dat de goede werking van de dienst geen gevaar
meer loopt en dat zij is gaan voldoen.
Terecht verwijst de provinciegriffier in zijn besluit voor de
juridische grondslag ervan naar het artikel 237 van de rechtspositieregeling, dat
erin voorziet dat het hoofd van personeel binnen dertig kalenderdagen na de
ontvangst van het advies van de Beroepscommissie Evaluatie beslist over het
gevolg aan het beroep.
Dat de beslissing waartegen het beroep gericht is, een
tussentijdse evaluatie betreft als bedoeld in artikel 208, § 2, van de
rechtspositieregeling hoefde des te minder door de provinciegriffier te worden
geëxpliciteerd waar immers verzoekster zelf in haar beroepschrift (p. 6) zich
X-16.010-16.015-15/27
uitdrukkelijk erop beriep dat de betwiste evaluatie van 26 november 2012 een
tussentijdse
evaluatie
overeenkomstig
artikel
208,
§
2,
van
de
rechtspositieregeling betreft.
de
Dat vijftien competenties werden getoetst en verzoekster door
provinciegriffier
uiteindelijk
ongunstig
wordt
beoordeeld
vanwege
tekortkomingen op het stuk van slechts drie ervan – te weten leidinggeven,
coachen en communicatie – maakt geen onwettigheid uit.
In dit licht is het dan ook zonder relevantie dat er met
betrekking tot de competentie “belangstellingsbreedte” beweerdelijk één
gedragsindicator ten onrechte niet zou zijn afgewogen.
Evenmin is het onwettig dat er bij de evaluatie, weze het in
graad van eerste of tweede administratieve aanleg, ook positieve opmerkingen
over verzoekster zijn gemaakt. Het is van aard te staven dat de evaluatie op een
evenwichtige afweging berust.
Het middel wordt in al zijn onderdelen verworpen.
C. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
In een derde middel voert verzoekster de schending aan “van de
Wet van 19 december 1974 tot regeling van de betrekkingen tussen de overheid
en de vakbonden van haar personeel (syndicale wet) en het KB van 29 augustus
1985 tot aanwijzing van de grondregelingen in de zin van artikel 2, § 1, 1°, van
de wet van 19 december 1974 tot regeling van de betrekkingen tussen de
overheid en de vakbonden van haar personeel”.
Verzoekster legt uit dat het competentiehandboek aan de
grondslag ligt van onder meer de evaluaties en hoe dan ook een belangrijk
X-16.010-16.015-16/27
instrument is, zo al niet hét instrument voor competentiemanagement. Het is
bijgevolg onderhandelingsmaterie, minstens een overlegmaterie.
Beoordeling
Uit de artikelen 201 en 202 van de rechtspositieregeling is af te
leiden:
- dat het competentiehandboek de beschrijvingen bevat van alle relevante
organisatiegebonden competenties;
- dat de inhoud ervan wordt vastgelegd door het hoofd van personeel, die ook per
functiebeschrijving vastlegt welke competenties uit het competentiehandboek van
toepassing zijn.
In zijn verslag stelt de auditeur vast dat, zoals blijkt uit het
protocol van 18 januari 2010 met betrekking tot de beëindiging van de
onderhandelingen in de schoot van het bijzonder onderhandelingscomité over het
ontwerp
van
het
provincieraadsbesluit
tot
vastlegging
van
de
functiebeschrijvingen, de verwerende partij wel degelijk met de representatieve
vakorganisaties onderhandeld heeft over de functiebeschrijving van het ambt
waarin verzoekster ongunstig is geëvalueerd (celhoofd Administratie bij de dienst
Patrimonium), welke functiebeschrijving de betrokken kern-, gedrags- en
technische competenties omvat.
In deze omstandigheden vraagt de Raad van State zich, met de
auditeur in zijn verslag, af welk belang verzoekster er nog bij heeft dat het
competentiehandboek niet zelf aan onderhandelingen of overleg werd
onderworpen.
Verzoekster slaagt er niet in ter zake alsnog van een toereikend
belang
te
overtuigen.
Noch
het
feit
dat
het
vaststellen
van
het
competentiehandboek een belangrijke aangelegenheid is en een impact heeft op
het tewerkgesteld personeel, noch het argument dat het een algemene draagwijdte
bezit en ook aan de basis ligt van andere maatregelen dan enkel de
X-16.010-16.015-17/27
functiebeschrijving, zijn van aard in hoofde van verzoekster een belang te doen
aannemen in de specifiek voorliggende casus.
Ook het derde en laatste middel in de zaak A. 209.492 wordt
verworpen.
VI. Onderzoek van de zaak A. 210.973
A. Vooraf
Verzoekster voert acht middelen aan. De eerste drie stemmen
woordelijk overeen met de middelen in de zaak A. 209.492. Van de overige
middelen worden in het auditoraatsverslag het vijfde en het achtste (gedeeltelijk)
onderzocht.
B. Vijfde middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoekster leidt een vijfde middel af uit de “schending van
artikel 208, §3 RPR en de hoorplicht als beginsel van behoorlijk bestuur”.
Toegelicht wordt dat de hoorplicht inhoudt dat de betrokkene
nuttig, dit is met kennis van zaken, moet worden gehoord. Dit vereist dat hem op
voorhand wordt meegedeeld welke maatregel tegen hem wordt overwogen.
Voorts argumenteert verzoekster dat zij met een brief van
25 april 2013 is opgeroepen voor een hoorzitting op 8 mei 2013, maar dat zij om
medische redenen niet aanwezig kon zijn. Zij werd “gezien haar afwezigheid om
medische redenen” dan nog een drietal keer opgeroepen, waarbij er in deze
oproepingen geen bijkomende uitleg werd verstrekt. Uiteindelijk is verzoekster
niet gehoord vooraleer de deputatie tot ontslag overging. Zij heeft nochtans
duidelijk te kennen gegeven dat zij geen afstand doet van haar recht om gehoord
X-16.010-16.015-18/27
te worden en dat de oproepingen tot de hoorzittingen onduidelijk waren, reden
waarom zij hierover juist duidelijkheid vroeg.
Beoordeling
ongunstig
Luidens artikel 208 van de rechtspositieregeling kan aan een
evaluatieresultaat
(geheel
onvoldoende)
ontslag
wegens
beroepsongeschiktheid gekoppeld worden (§ 1). Evenwel is ontslag wegens
beroepsongeschiktheid alleen mogelijk als uit een tussentijdse evaluatie,
uitgevoerd na een termijn van zes maanden, blijkt dat het personeelslid nog
steeds niet voldoet (§ 2). De deputatie beslist over de toepassing van dit gevolg
en hoort het personeelslid erover (§ 3). Het personeelslid kan zich tijdens de
hoorzitting niet laten vertegenwoordigen, maar wel laten bijstaan door een
raadsman; indien het personeelslid door overmacht niet aanwezig kan zijn, kan
een schriftelijk verweer worden ingediend (§ 4).
In een eerste fase na de beslissing van de provinciegriffier van
21 januari 2013 werd door de verwerende partij gezocht naar mogelijkheden “tot
heroriëntering” van verzoekster.
Met een brief van 27 februari 2013 is aldus aan verzoekster
meegedeeld dat, volgens artikel 208 van de rechtspositieregeling, de deputatie in
haar dossier kan overgaan tot ontslag wegens beroepsongeschiktheid, dat de
deputatie beslist heeft om dit vooralsnog niet te doen en om de mogelijkheid tot
heroriëntatie te onderzoeken, en dat na onderzoek door de dienst Werving en
Loopbaan een mogelijkheid tot ambtshalve herplaatsing in een lagere graad naar
voor is geschoven.
Verzoekster antwoordt er met een brief van 20 maart 2013 op
dat voor een ambtshalve herplaatsing in een lagere graad niet is voldaan aan de
voorwaarden daartoe. Wel zegt zij te kunnen instemmen met een ambtshalve
herplaatsing in een functie van dezelfde rang.
X-16.010-16.015-19/27
De deputatie richt hierna, op 25 april 2013, volgend schrijven
tot verzoekster:
“In zitting van 7 februari 2013 besliste de deputatie vooralsnog niet over
te gaan tot ontslag maar verder te onderzoeken naar de mogelijkheden tot
heroriëntering. Er werd u per brief van 27 februari 2013 een alternatief
aangeboden. U besliste niet in te gaan op dit geboden alternatief, uw
advocaat bracht ons hiervan per brief op de hoogte.
In zitting van 11 april 2013 werd uw beslissing voorgelegd aan de
deputatie. De deputatie besliste over te gaan tot een hoorzitting.
U wordt naar aanleiding van die beslissing uitgenodigd voor een
hoorzitting. Deze vindt plaats op woensdag 8 mei 2013 om 11u30. U wordt
verwacht in de deputatiezaal van het Provinciehuis, Gouvernementstraat 1
te Gent.
Overeenkomstig artikel 208, §4 van de rechtspositieregeling, heeft u het
recht zich te laten bijstaan door een raadsman, u kan zich weliswaar niet
laten vertegenwoordigen. Indien u door overmacht niet aanwezig kan zijn
op de hoorzitting, kan er een schriftelijk verweer ingediend worden.”
De boodschap in de brief kan bezwaarlijk verkeerd worden
begrepen: nu verzoekster niet op het geboden alternatief voor een ontslag wil
ingaan, wordt zij opgeroepen om door de deputatie te worden gehoord;
daaromtrent wordt uitdrukkelijk verwezen naar artikel 208, § 4, van de
rechtspositieregeling, welk voorschrift exclusief betrekking heeft op de
hoorzitting in het kader van de toepassing van het ontslag wegens
beroepsongeschiktheid ten gevolge van een ongunstig evaluatieresultaat (geheel
onvoldoende).
Omdat verzoekster wegens ziekte afwezig blijft, wordt zij met
een brief van 23 mei 2013 uitgenodigd voor een nieuwe hoorzitting, op 6 juni
2013. Die brief begint als volgt: “Naar aanleiding van uw ongunstige evaluatie
werd u met brief van 25 april 2013 door de deputatie uitgenodigd voor een
hoorzitting op woensdag 8 mei 2013 om 11u30”. Weer wordt de regeling van
artikel 208, § 4, van de rechtspositieregeling expliciet in herinnering gebracht.
Verzoekster laat op 4 juni 2013 weten om medische redenen
niet aanwezig te zullen zijn op 6 juni 2013. Zij maakt geen gewag van enige
onduidelijkheid omtrent de reden voor de hoorzitting en dient evenmin een
schriftelijk verweer in.
X-16.010-16.015-20/27
Met een brief van 7 juni 2013 nodigt de deputatie verzoekster
een derde keer uit naar een hoorzitting, nu op 20 juni 2013. Meegedeeld wordt
onder meer: “Om de deputatie toe te laten met kennis van zaken een beslissing te
nemen bepaalt artikel 208, §3 RPR dan ook dat de deputatie het betrokken
personeelslid hierover hoort”. Artikel 208, § 3, schrijft, als reeds gezien, voor dat
de deputatie beslist “over de toepassing van dit gevolg”, zijnde de toepassing van
het ontslag wegens beroepsongeschiktheid, en dat zij het betrokken personeelslid
“hierover” hoort.
In de brief wordt eveneens erop gewezen dat verzoekster haar
standpunt ook schriftelijk kan uiteenzetten.
Verzoekster mailt op 14 juni 2013 dat zij niet aanwezig zal zijn
wegens ziekte.
De deputatie nodigt met een schrijven van 2 september 2013
verzoekster een vierde keer naar een hoorzitting uit, op 19 september 2013.
Verzoekster deelt met een brief van 16 september 2013 mee om
medische redenen niet aanwezig te kunnen zijn, maar geen afstand te doen van
haar recht om persoonlijk gehoord te worden.
In een brief van 18 september 2013 voegt zij daar aan toe dat
het schrijven van de deputatie van 2 september 2013 “toch enige onduidelijkheid
creëert”: enerzijds laat de brief uitschijnen dat hij kadert “binnen de hoorplicht ex
art. 208§3 en 4”, maar in dat geval moest verzoekster voorafgaandelijk kennis
hebben gekregen van de aard van de maatregel die wordt overwogen evenals van
de “motivatie (feiten en grieven)” hiertoe, terwijl een “voorgestelde maatregel”
nu niet voorligt; anderzijds verwijst het schrijven van 2 september 2013 naar de
ongunstige evaluatie, maar die evaluatieprocedure is al afgesloten en een
hoorzitting in het kader van de evaluatieprocedure is geen hoorzitting zoals die
waaraan de brief refereert “middels art. 208§3 en 4 RPR”. Gevraagd wordt “enige
X-16.010-16.015-21/27
duidelijkheid te verschaffen omtrent uw bedoeling met de uitnodiging [...] tot de
door u voorgestelde ‘hoorzitting’”.
De onduidelijkheid die er zogenaamd in bestaat dat in verband
met de hoorplicht ex artikel 208, §§ 3 en 4, gerefereerd wordt aan een ongunstige
evaluatie, is een artificiële, niet bestaande onduidelijkheid.
Artikel 208, §§ 3 en 4, betreft nu eenmaal de hoorzitting vóór
de deputatie over de toepassing van het ontslag wegens beroepsongeschiktheid,
als eventueel gevolg van een ongunstig evaluatieresultaat. De overwogen
maatregel en de redenen daarvoor (“motivatie”) lijden geen twijfel. De twijfel die
verzoekster voor het eerst in haar brief van 18 september 2013 doet gelden, is
ongeloofwaardig.
Finaal besluit de deputatie op 3 oktober 2013 om verzoekster te
ontslaan wegens definitief vastgestelde beroepsongeschiktheid. Met betrekking
tot de hoorplicht wordt in het besluit onder andere overwogen:
“Het personeelslid heeft het bij het verkeerde eind wanneer hij meent dat
hij onder alle omstandigheden de gelegenheid moet hebben om in persoon
en mondeling voor het bestuur zijn verweer voor te dragen en tegenspraak
te voeren. Het algemeen rechtsbeginsel vereist dit niet. Hetzelfde geldt voor
het vereiste uit het statuut dat geen beslissing kan worden genomen dan
nadat de betrokkene is gehoord. Er kunnen afdoende redenen zijn om het
personeelslid niet letterlijk te horen. Het bestuur is niet verplicht om de
behandeling van de zaak telkenmale uit te stellen en de procedure nodeloos
op te houden. Het personeelslid moet enkel voldoende in de mogelijkheid
zijn gesteld om zijn middelen van verweer te doen aannemen.”
Uit al het voorgaande concludeert de Raad van State dat het
verzoekster redelijkerwijze genoegzaam duidelijk was, minstens moest zijn, dat
zij door de verwerende partij werd uitgenodigd om te worden gehoord naar
aanleiding van de eventuele toepassing van het in artikel 208 van de
rechtspositieregeling bedoelde ontslag wegens beroepsongeschiktheid omdat zij
een ongunstig evaluatieresultaat (geheel onvoldoende) had opgelopen en uit een
tussentijdse evaluatie was gebleken dat zij nog steeds niet voldeed.
X-16.010-16.015-22/27
Voorts blijkt uit het voorgaande dat verzoekster, ook na vier
oproepingen en meer dan zes maanden uitstel, nog altijd niet letterlijk kon
worden gehoord en evenmin, ofschoon zij bij herhaling op die mogelijkheid is
gewezen, een schriftelijk verweer wilde indienen. Zij doet niet aannemen dat in
die omstandigheden de in het vorige randnummer aangehaalde motivering
onvoldoende is ter verantwoording dat de deputatie uiteindelijk tot het nemen van
haar beslissing van 3 oktober 2013 is overgegaan zonder haar mondeling of
schriftelijk te hebben gehoord.
Het middel wordt verworpen.
B. Achtste middel
Standpunt van de partijen
In een achtste middel noemt verzoekster onder meer de
artikelen 35 en 54 van het provinciedecreet geschonden. Uit die bepalingen volgt,
aldus verzoekster, dat de stemming inzake individuele personeelszaken geheim
moet gebeuren, terwijl noch uit de beslissing van de deputatie noch uit enig ander
stuk blijkt dat ter zitting van de deputatie van 3 oktober 2013 geheim werd
gestemd over de beslissing tot ontslag.
De verwerende partij werpt ter zake in de memorie van
antwoord tegen dat het vereiste van de geheime stemming slechts een substantieel
vormvoorschrift uitmaakt, dat er in het bestuursrecht geen ongeschreven beginsel
bestaat dat een collegiaal orgaan verplicht over personeelsaangelegenheden
steeds geheim te stemmen, dat niet blijkt in welk opzicht de vrijheid en
onafhankelijkheid van de leden van de deputatie in het gedrang zouden zijn
gekomen, en dat er geen sprake is van enige belangschade bij verzoekster,
aangezien zij geen enkele betwisting of argumentatie liet gelden.
Het middelonderdeel verandert aldus de verwerende partij
“niets aan de enige keuze waarvoor de deputatie zich geplaatst heeft gezien ten
X-16.010-16.015-23/27
gevolge van enerzijds de weigering om in te stemmen met een alternatief en
anderzijds op eigen verantwoordelijkheid te hebben nagelaten argumenten aan te
dragen op grond waarvan niet tot het ontslag wegens beroepsongeschiktheid zou
moeten worden gekomen”.
Ook nog in de laatste memorie blijft de verwerende partij erbij
“dat het ontslag wegens beroepsongeschiktheid de enige (resterende) beslissing is
(en blijft) voor de deputatie. Het moeten hernemen van de procedure na een
gebeurlijke vernietiging kan enkel leiden tot eenzelfde beslissing tot ontslag
wegens beroepsongeschiktheid”. Hieruit volgt, volgens haar, “dat de waarborg
van vrijheid en onafhankelijkheid van de individuele leden van de deputatie in het
voorliggende geval niet relevant is”. Overigens zijn de vergaderingen van de
deputatie niet openbaar en besloten, wat “evenzeer reeds tot doel [heeft] de
vrijheid en onafhankelijkheid van de individuele leden van de deputatie te
vrijwaren”.
Beoordeling
Uit artikel 35, § 2, 3°, iuncto artikel 54, vierde lid, van het
provinciedecreet volgt dat de deputatie geheim stemt over individuele
personeelszaken.
Ofschoon
de
toepassing
van
het
ontslag
wegens
beroepsongeschiktheid zo een individuele personeelszaak uitmaakt, blijkt niet, en
wordt zelfs niet beweerd, dat de deputatie geheim heeft gestemd over haar
beslissing van 3 oktober 2013 tot ontslag van verzoekster wegens
beroepsongeschiktheid.
Zoals de Raad van State in zijn arrest nr. 218.453 van 13 maart
2012 heeft overwogen, bestaat er in het bestuursrecht geen ongeschreven
beginsel dat een collegiaal orgaan verplicht om in tuchtaangelegenheden geheim
te stemmen, maar is het in principe aan de bevoegde regelgever om te bepalen of
een stemming van een collegiale vergadering over tuchtzaken al dan niet geheim
X-16.010-16.015-24/27
moet zijn. Aan die regelgever komt het toe om, rekening houdend met de
samenstelling en de situatie van de leden van het collegiaal orgaan en met de
positie van de personen die het voorwerp zijn van een stemming inzake tucht, te
appreciëren wat de risico’s van interne of externe druk op het stemgedrag van de
leden kunnen zijn en om uit te maken of de stemming geheim moet zijn.
Zich van die inschatting kwijtend, heeft de decreetgever het
nodig geoordeeld voor de deputatie in de verplichting te voorzien om over
individuele personeelszaken geheim te stemmen. De daarmee – ook aan het
betrokken personeelslid – verstrekte waarborg dat de leden van de deputatie hun
stem vrij en onafhankelijk kunnen uitbrengen, wordt niet overbodig door het
eventuele besloten karakter van de vergadering. Dit besloten karakter beveiligt
alleen tegen de externe druk door de aanwezigheid van een publiek.
Dat het voorschrift van de geheime stemming niet op straffe
van nietigheid is voorgeschreven, belet geenszins dat de overtreding ervan de
wettigheid van het betrokken besluit aantast.
Ten onrechte betwist de verwerende partij verzoeksters belang
bij het besproken middelonderdeel omdat het opgelegde ontslag beweerdelijk de
enig mogelijke, resterende beslissing voor de deputatie was.
Uit het artikel 208 van de rechtspositieregeling volgt niet dat de
deputatie verplicht is aan een ongunstig evaluatieresultaat (geheel onvoldoende)
het ontslag wegens beroepsongeschiktheid te koppelen – óók niet wanneer uit een
tussentijdse evaluatie na een termijn van zes maanden is gebleken dat het
personeelslid nog steeds niet voldoet, en evenmin wanneer het personeelslid op
de hoorzitting over de toepassing van het ontslag afwezig blijft en geen
schriftelijk verweer indient.
Dat er naar de mening van de verwerende partij, gelet op dit
gebrek aan verweer van verzoekster, voor de deputatie niets anders restte dan
verzoekster op grond van artikel 208 van de rechtspositieregeling te ontslaan
X-16.010-16.015-25/27
wegens beroepsongeschiktheid, is een keuze. Die keuze stelt de deputatie niet vrij
van de eerbiediging van de in het middel aangevoerde bepalingen. Meer nog, het
is een keuze die alleen rechtmatig gemaakt kan worden met naleving van die
bepalingen.
Het besproken middelonderdeel is ontvankelijk en gegrond.
Uit de hierna uitgesproken vernietiging op grond ervan volgt
dat de deputatie niet opnieuw met miskenning van de verplichting tot geheime
stemming mag beslissen verzoekster op grond van artikel 208 van de
rechtspositieregeling wegens beroepsongeschiktheid te ontslaan.
In de laatste memorie vraagt de verwerende partij de Raad van
State uitdrukkelijk om aan te geven “welke rechtsherstel kan of moet worden
gegeven” in geval van vernietiging op grond van het middelonderdeel. Als zo een
rechtsherstel aanziet zij kennelijk het nemen van een nieuwe beslissing tot
ontslag van verzoekster.
De Raad van State moet de verwerende partij evenwel
ontgoochelen. Het “rechtsherstel” waarin de deputatie na de vernietiging van haar
beslissing van 3 oktober 2013 nog bijkomend dient te voorzien om de
vastgestelde rechtsverstoring volledig goed te maken, omvat geen verplichting tot
het nemen van een nieuwe beslissing tot ontslag van verzoekster. In dat verband
doet verzoekster, in haar laatste memorie, terecht gelden dat de verwerende partij
na de vernietiging “ook kan oordelen geen ontslag meer te benaarstigen”.
BESLISSING
-
De zaken A. 209.492 en A. 210.973 worden gevoegd.
-
De Raad van State vernietigt, in de zaak A. 210.973, de beslissing van de
deputatie van de provincieraad van de provincie Oost-Vlaanderen van
X-16.010-16.015-26/27
3 oktober
2013
waarbij
M.
Blondeel
wordt
ontslagen
wegens
beroepsongeschiktheid.
De Raad van State verwerpt het beroep in de zaak A. 209.492.
- De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van de vordering tot
schorsing en van het beroep tot nietigverklaring in de zaak A. 210.973,
begroot op 350 euro.
Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het beroep in de
zaak A. 209.492, begroot op 175 euro.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van drie februari
2017, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Johan Lust,
kamervoorzitter,
Jan Clement,
staatsraad,
Stephan De Taeye,
staatsraad,
Silvan De Clercq,
griffier.
bijgestaan door
De griffier
De voorzitter
Silvan De Clercq
Johan Lust
X-16.010-16.015-27/27