Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354 (2024-01-08)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.354 van 8 januari 2024 Sociale zaken en volksgezondheid
- Financiële tegemoetkomingen Beslissing : Vernietiging Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIVe KAMER
ARREST
nr. 258.354 van 8 januari 2024
in de zaak A. 233.984/XIV-39.252
In zake:
- de VZW GELIJKE RECHTEN VOOR IEDERE PERSOON
MET EEN HANDICAP
- XXXX
- XXXX
- XXXX
- XXXX
- XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Lies Michielsen en Rosalie Daneels
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Lange Van Ruusbroecstraat 76-78
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de VLAAMSE GEMEENSCHAP,
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Bart Staelens
kantoor houdend te 8000 Brugge
Gerard Davidstraat 46/1
bij wie woonplaats wordt gekozen
Tussenkomende partijen
- XXXX
- XXXX
- XXXX
- XXXX
- XXXX
- XXXX
- XXXX
- XXXX
- XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Lies Michielsen en Rosalie Daneels
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Lange Van Ruusbroecstraat 76-78
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-1/39
I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 26 juni 2021, strekt tot de
nietigverklaring van (in hoofdorde) het besluit van 5 maart 2021 van de Vlaamse
regering ‘tot wijziging van een aantal besluiten van de Vlaamse regering over de
ondersteuning van personen met een handicap’ en in ondergeschikte orde, van de
artikelen 26, 29, 31, 1° , 55, eerste lid en de bijlage bij het voornoemde besluit.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend
en de verzoekende partijen hebben een memorie van wederantwoord ingediend.
XXXX hebben een verzoekschrift tot tussenkomst ingediend. De
tussenkomst is toegestaan bij beschikking van 23 november 2021. De
tussenkomende partijen hebben een memorie ingediend.
Auditeur Anja Somers heeft een verslag opgesteld.
De verwerende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het
geding en een laatste memorie ingediend. De verzoekende partijen en de
tussenkomende partijen hebben een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 4 oktober 2023, om 14.30 uur.
Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-2/39
Advocaten Lies Michielsen en Rosalie Daneels, die verschijnen
voor de verzoekende en de tussenkomende partijen en advocaat Bart Staelens, die
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Anja Somers heeft een eensluidend advies
gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Het decreet van 25 april 2014 ‘houdende de persoonsvolgende
financiering voor personen met een handicap en tot hervorming van de wijze van
financiering van de zorg en de ondersteuning voor personen met een handicap’
(hierna: het decreet van 25 april 2014) regelt de organisatie van de
persoonsvolgende financiering voor personen met een handicap (artikel 3, eerste
lid).
Dit decreet hertekent op fundamentele wijze de financiering voor
de ondersteuning van personen met een handicap: met het genoemde decreet
beoogt de decreetgever met name een “omslag” te maken van de financiering van
voorzieningen voor personen met een handicap naar de rechtstreekse financiering
van de personen met een handicap zelf. Die omslag past in de zogenaamde «
vermaatschappelijking van de zorg » (Parl. St. Vl. Parl. 2013-2014, nr. 2429/7, 8)
en ligt, volgens de parlementaire voorbereiding van het voornoemde decreet, in de
lijn van het VN-Verdrag van 13 december 2006 inzake de rechten van personen
met een handicap (Parl. St. Vl. Parl. 2013-2014, nr. 2429/1, 3-5, 12-13 en 111;
ibid., nr. 2429/7, 6-14).
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-3/39
Luidens artikel 3, tweede lid, van dat decreet bestaat de
persoonsvolgende financiële ondersteuning van personen met een handicap uit een
getrapt
ondersteuningssysteem.
De
eerste
trap
omvat
een
basisondersteuningsbudget, verstrekt in het kader van de Vlaamse sociale
bescherming. De tweede trap omvat een budget, verstrekt door het Vlaams
Agentschap voor Personen met een Handicap (hierna : het agentschap), voor nietrechtstreeks toegankelijke zorg en ondersteuning, zijnde “de zorg en ondersteuning
die de duur, intensiteit en frequentie van de rechtstreeks toegankelijke zorg en
ondersteuning overschrijdt, vermeld in artikel 8 of 9” van het voornoemde decreet
(art. 2, 7°, van het decreet van 25 april 2014). Met dit budget financiert de persoon
met een handicap niet-rechtstreeks toegankelijke hulp, met dien verstande dat
budgetten van de eerste en de tweede trap niet kunnen worden gecumuleerd (artikel
6 van het decreet van 25 april 2014). Wat de toekenning van een budget voor nietrechtstreeks toegankelijke zorg en ondersteuning betreft, worden in artikel 8 van
het decreet de voorwaarden bepaald waaraan de meerderjarige persoon met een
handicap dient te voldoen om daarop aanspraak te kunnen maken. Artikel 9 van
datzelfde decreet betreft de – in het voorliggende geschil niet relevant zijnde –
regeling voor minderjarige personen met een handicap. Uit artikel 10 van het
decreet van 25 april 2014 blijkt dat de niet-rechtstreeks toegankelijke zorg en
ondersteuning gefinancierd in de vorm van een “budget”, wordt uitgedrukt in
budgetcategorieën. De Vlaamse Regering bepaalt de wijze waarop het budget, in
cash of in vouchers, wordt vastgesteld en de budgetcategorieën, rekening houdende
met de bepalingen van de artikelen 8 en 9 van dat decreet.
Ten aanzien van de bestaanbaarheid van de artikelen 3 tot 6, 8
tot 13, 15 en 16 van het decreet van 25 april 2014 met de stand-still verplichting
in artikel 23 van de Grondwet, heeft het Grondwettelijk Hof in zijn arrest nr.
42/2016 van 17 maart 2016 het volgende overwogen:
“B.11. Het decreet van 25 april 2014 voert een persoonsgebonden financiële
ondersteuning in voor de zorg en de ondersteuning van personen met een handicap.
De persoonsvolgende financiële ondersteuning toegekend aan personen met een
handicap bestaat in een getrapt ondersteuningssysteem. De eerste trap omvat een
recht op een « basisondersteuningsbudget » ten laste van de Vlaamse
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-4/39
zorgverzekering. Dat basisondersteuningsbudget wordt toegekend aan iedere
persoon met een handicap die een duidelijk vast te stellen behoefte aan zorg en
ondersteuning heeft, met het oog op de bekostiging van niet-medische hulp- en
dienstverlening. Het toegekende bedrag vormt een tenlasteneming zoals bedoeld in
het bestaande systeem van de zorgverzekering. De tweede trap van de
persoonsgebonden financiering bestaat in een « budget voor niet-rechtstreeks
toegankelijke zorg en ondersteuning » ten laste van het Vlaams Agentschap voor
Personen met een Handicap. Dat bedrag kan worden toegekend in de vorm van een
cashbudget of een voucher (een aantal uren of dagen hulp, in de vorm van
waardebons) of een combinatie van beide. Met dat budget kan de persoon met een
handicap niet-rechtstreeks toegankelijke hulp financieren. De budgetten van de
eerste en de tweede trap kunnen niet worden gecumuleerd.
Bovendien bevat het decreet een engagement voor een groeipad, door de
financiering van de door het Agentschap gesubsidieerde niet-rechtstreeks
toegankelijke ondersteuning en zorg decretaal te verankeren, en voorziet het in een
regie van de zorg, door prioritering, zorgafstemming en zorgplanning.
Met het decreet van 25 april 2014 beoogt de decreetgever een omslag te maken
van de financiering van voorzieningen voor personen met een handicap naar
financiering die rechtstreeks wordt verstrekt aan de personen met een handicap zelf.
Die omslag past in de zogenaamde « vermaatschappelijking van de zorg » (Parl. St.,
Vlaams Parlement, 2013-2014, nr. 2429/7, p. 8) en ligt, volgens de parlementaire
voorbereiding van het bestreden decreet, in de lijn van het VN-Verdrag van 13
december 2006 inzake de rechten van personen met een handicap (Parl. St., Vlaams
Parlement, 2013-2014, nr. 2429/1, pp. 3-5, 12-13 en 111; ibid., nr. 2429/7, pp. 614).
[…]
B.13.1. Artikel 23 van de Grondwet impliceert een standstill-verplichting die
eraan in de weg staat dat de bevoegde wetgever het beschermingsniveau dat
geboden wordt door de van toepassing zijnde wetgeving in aanzienlijke mate
vermindert, zonder dat daarvoor redenen zijn die verband houden met het algemeen
belang.
B.13.2. Die verplichting kan echter niet zo worden begrepen dat ze elke
wetgever, in het raam van zijn bevoegdheden, de verplichting oplegt om niet te
raken aan de modaliteiten van de sociale bijstand. Zij verbiedt hun om maatregelen
aan te nemen die een aanzienlijke achteruitgang zouden betekenen van het in artikel
23, eerste lid en derde lid, 2°, van de Grondwet gewaarborgde recht, zonder dat
daarvoor redenen zijn die verband houden met het algemeen belang, maar zij
ontzegt hun niet de bevoegdheid om te oordelen hoe dat recht op de meest adequate
wijze wordt gewaarborgd.
B.13.3. Het decreet van 25 april 2014 voorziet in een fundamentele wijziging
van de wijze van financiering van de zorg voor personen met een handicap. Het
decreet stelt daartoe een algemeen kader vast dat op belangrijke punten nadere
uitvoering door de Vlaamse Regering behoeft en dat in belangrijke mate afhankelijk
is van de daarvoor ter beschikking gestelde budgetten. Er kan in redelijkheid niet
staande worden gehouden dat de bestreden bepalingen op zich het
beschermingsniveau in aanzienlijke mate zouden verminderen ten opzichte van het
voorheen bestaande beschermingsniveau, vermits pas uit de wijze van
tenuitvoerlegging van de daarin beoogde maatregelen zal blijken of zulks al dan niet
het geval zal zijn. In dat verband dient meer bepaald rekening te worden gehouden,
niet alleen met de overgangsregelingen die door de Vlaamse Regering op grond van
artikel 46 van het decreet van 25 april 2014 worden vastgelegd, maar ook - en vooral
- met de uitvoering van een aantal maatregelen die de Vlaamse Regering krachtens
het bestreden decreet en de daarvoor ter beschikking gestelde begroting kan nemen,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-5/39
inzonderheid op het vlak van de toekenning van budgetten aan bepaalde categorieën
van personen met een handicap.
Bovendien blijkt uit de parlementaire voorbereiding van het bestreden decreet
dat de Vlaamse Regering tegen 2020 als doelstellingen heeft vooropgesteld de
zorggarantie te realiseren en de vraaggestuurde zorg en ondersteuning te
implementeren in het kader van een realistisch budgettair traject om op haalbare
termijn de wachtlijsten weg te werken.
Er kan worden aanvaard dat de implementatie van de in B.11 beschreven omslag
slechts stapsgewijs gebeurt.
Het komt, in voorkomend geval, de rechtscolleges die bevoegd zijn om die
uitvoeringsmaatregelen te controleren, toe om na te gaan of de wijze van uitvoering
van het decreet bestaanbaar is met artikel 23, derde lid, 2°, van de Grondwet,
inzonderheid met de daarin vervatte standstill-verplichting, zoals is vermeld in
B.13.1.
B.14. De artikelen 3 tot 6, 8 tot 13, 15 en 16 van het decreet van 25 april 2014
zijn niet onbestaanbaar met de standstill-verplichting die in artikel 23 van de
Grondwet is vervat.”
3.2.
Het besluit van de Vlaamse regering van 27 november 2015
‘over de indiening en de afhandeling van de aanvraag van een budget voor niet
rechtstreeks toegankelijke zorg en ondersteuning voor meerderjarige personen met
een handicap en over de terbeschikkingstelling van dat budget’ (hierna: het besluit
van 27 november 2015) geeft onder meer uitvoering aan artikel 10 van het decreet
van 25 april 2014. Het wordt nadien nog verschillende malen gewijzigd.
Artikel 1, 11° van het besluit van 27 november 2015 bepaalt de
niet rechtstreeks toegankelijke zorg en ondersteuning als volgt: “de zorg en
ondersteuning die de duur, intensiteit en frequentie van de rechtstreeks
toegankelijke zorg en ondersteuning, vermeld in artikel 13 van het besluit van de
Vlaamse Regering van 22 februari 2013 betreffende rechtstreeks toegankelijke
hulp voor personen met een handicap, overschrijdt en waarvoor minimaal een
budget ten bedrage van de eerste budgetcategorie, vermeld in tabel 1, die als bijlage
bij dit besluit is gevoegd, toegewezen kan worden.”
Artikel 17, van het besluit van 27 november 2015, in de versie
zoals die bestond voor de inwerkingtreding van het bestreden besluit, luidt:
“Art. 17.1 Het agentschap kan een van de budgetcategorieën toewijzen die
vermeld worden in tabel 1, opgenomen in de bijlage die bij dit besluit is gevoegd.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-6/39
Elke budgetcategorie wordt uitgedrukt in zorggebonden punten. Het aantal
zorggebonden punten is een maximum voor een kalenderjaar.
[…].”
Het besluit van 27 november 2015 voorziet, in zijn
oorspronkelijke versie, in twaalf budgetcategorieën.
De budgetcategorie wordt vastgesteld op basis van de vraag en
op basis van het resultaat van de objectivering van de nood aan zorg en
ondersteuning als vermeld in het multidisciplinaire verslag (artikel 18 van het
besluit van 27 november 2015).
3.3.
Artikel 2 van het besluit van de Vlaamse regering van 24 juni
2016 ‘over de besteding van het budget voor niet-rechtstreeks toegankelijke zorg
en ondersteuning voor meerderjarige personen met een handicap en over
organisatiegebonden kosten voor vergunde zorgaanbieders’ (hierna: het besluit van
24 juni 2016) bepaalt dat de budgetcategorie die ter beschikking gesteld wordt aan
de budgethouder, wordt uitgedrukt in zorggebonden punten, waarbij het aantal
zorggebonden punten een maximum is voor een kalenderjaar.
Artikel 3, § 2, van dat besluit, in zijn versie geldend daags voor
de inwerkingtreding van het bestreden besluit, luidt:
Ҥ 2. Als een budgethouder kiest voor een cashbudget ontvangt hij van het
agentschap daarnaast nog een bedrag van 11,94 % van het gedeelte van het budget
dat hij besteedt als een cashbudget voor de vergoeding van beheerskosten.
In afwijking van het eerste lid stelt het agentschap geen bedrag voor de
vergoeding van beheerskosten ter beschikking als de budgethouder het cashbudget
inzet bij een zorgaanbieder die vergund is door het agentschap.”
3.4.
Het besluit van de Vlaamse regering van 27 november 2015
wordt verschillende malen gewijzigd, zoals door het besluit van de Vlaamse
regering van 10 mei 2019 ‘tot wijziging van een aantal besluiten van de Vlaamse
regering over de ondersteuning van de personen met een handicap’ (hierna: het
besluit van 10 mei 2019) (artikelen 3 – 14). Dit besluit stelt onder meer een nieuw
zorgzwaarte-instrument vast en vervangt de bijlage 1 bij het besluit van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-7/39
27 november 2015 door een nieuwe bijlage 1 (art. 14), die voortaan in 24
budgetcategorieën voorziet.
Artikel 25 van het besluit van 10 mei 2019 voorziet de
inwerkingtreding van de voornoemde wijzigingen. Artikel 13 van het besluit van
de Vlaamse regering van 24 april 2020 ‘tot aanpassing van een aantal besluiten van
de Vlaamse Regering over de ondersteuning van personen met een handicap’
(hierna: het besluit van 24 april 2020) vult het voornoemde artikel 25 aan met een
tweede lid, zodat die bepaling op het ogenblik van het inwerkingtreden van het
bestreden besluit luidt:
“Art. 25. Dit besluit heeft uitwerking met ingang van 1 januari 2019 met
uitzondering van artikel 11, 13 en 15 die uitwerking hebben met ingang van 1
(januari 2018 en artikel 9, 10, en 14, die in werking treden op 1 januari 2020 en
artikel 12 dat in werking treedt op de datum die de Vlaamse Regering bepaalt.
De bepalingen van artikel 19, 20 en 21 van het besluit van de Vlaamse Regering
van 27 november 2015 over de indiening en de afhandeling van de aanvraag van
een budget voor niet rechtstreeks toegankelijke zorg en ondersteuning voor
meerderjarige personen met een handicap en over de terbeschikkingstelling van dat
budget en de bijlage bij dat besluit, zoals van kracht voor 1 januari 2020, zijn van
toepassing op de aanvragen die conform artikel 1 tot en met artikel 15 van het
voormelde besluit zijn ingediend voor 17 maart 2020.”
Het besluit van de Vlaamse regering van 10 mei 2019 maakt het
voorwerp uit van een beroep tot nietigverklaring, gekend onder het nummer
G.A 229.031/XIV-39.087 waarin heden uitspraak wordt gedaan bij arrest
nr. 258.353
3.5.
Het besluit van de Vlaamse regering van 5 maart 2021 ‘tot
aanpassing van een aantal besluiten van de Vlaamse regering over de
ondersteuning van personen met een handicap’ (hierna: het besluit van 5 maart
2021) wijzigt veertien besluiten van de Vlaamse regering die betrekking hebben
op de ondersteuning van personen met een handicap. De Raad van State, afdeling
Wetgeving omschrijft in zijn advies het ontwerp dat heeft geleid tot het bestreden
besluit, als “een ontwerp van ‘mozaïekbesluit’ waarin een groot aantal wijzigingen
met een gevarieerde draagwijdte op het vlak van de ondersteuning van personen
met een handicap wordt samengebracht en met het oog waarop diverse besluiten
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-8/39
van de Vlaamse regering worden aangepast.” (RvS, afdeling Wetgeving, 8 februari
2021, nr. 68.624/1, 4).
Dit is het bestreden besluit waarvan de verzoekende partijen in
hoofdorde de nietigverklaring vorderen. Het is bekendgemaakt in het Belgisch
Staatsblad van 29 april 2021. Naast het voorliggende beroep, maakt het bestreden
besluit ook het voorwerp uit van een ander aanhangig beroep tot nietigverklaring
gekend onder het nummer G/A.234.845/XIV-39.328 (BS 8 december 2021,
117.696).
3.6.
De artikelen 16 tot en met 29 van het bestreden besluit betreffen
wijzigingen van het besluit van 27 november 2015 en de artikelen 31 tot en met 33
die van het besluit van 24 juni 2016. Artikel 55 regelt de inwerkingtreding van het
bestreden besluit.
De artikelen 26, 29, 31, 1° en 55, eerste lid ervan luiden:
“Art. 26. In hoofdstuk 8 van hetzelfde besluit, gewijzigd bij de besluiten van de
Vlaamse Regering van 4 maart 2016, 10 mei 2019 en 24 april 2020, wordt een
artikel 37/0 ingevoegd, dat luidt als volgt:
‘Art. 37/0. § 1.Het agentschap kan binnen de grenzen van de middelen die
jaarlijks zijn vastgelegd op zijn begroting voor de toekenning van een budget voor
niet rechtstreeks toegankelijke zorg en ondersteuning voor meerderjarige personen
met een handicap die resteren na de terbeschikkingstelling van een budget aan de
personen met een handicap, vermeld in artikel 37, § 2 en § 3, het toegewezen budget
voor niet rechtstreeks toegankelijke zorg en ondersteuning ter beschikking stellen
aan personen met een handicap voor wie een prioriteitengroep als vermeld in artikel
23 is toegekend.
De Vlaamse minister, bevoegd voor de personen met een beperking, bepaalt
jaarlijks hoe de resterende middelen, vermeld in het eerste lid, verdeeld moeten
worden over de prioriteitengroepen, vermeld in artikel 23.
§ 2. Als het budget voor niet rechtstreeks toegankelijke zorg en ondersteuning
conform paragraaf 1 ter beschikking gesteld kan worden, en het budget toegewezen
is nadat een procedure doorlopen is als vermeld in het tweede lid, en de
budgetcategorie van het budget dat toegewezen is, niet is vastgesteld conform
artikel 17 tot en met 21, wordt de budgetcategorie voorafgaand aan de
terbeschikkingstelling opnieuw vastgesteld conform artikel 17 tot en met 21 op basis
van de vraag, vermeld in het ondersteuningsplan persoonsvolgende financiering, en
op basis van het resultaat van de objectivering van de nood aan zorg en
ondersteuning als vermeld in het multidisciplinaire verslag, vermeld in artikel 12,
tweede, lid, 2°, dat aan het agentschap is bezorgd in het kader van de aanvraag van
het toegewezen budget. De beslissing tot toewijzing van de nieuw vastgestelde
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-9/39
budgetcategorie vervangt de eerdere beslissing tot toewijzing. Het agentschap stelt
de nieuw vastgestelde budgetcategorie ter beschikking.
Onder de procedures, vermeld in het eerste lid, worden de volgende procedures
verstaan:
1° de procedure om een budget aan te vragen, vermeld in hoofdstuk 2 en 3, en
in artikel 33 van dit besluit;
2° een aanvraag tot herziening als vermeld in artikel 35 van dit besluit;
3° de procedure, vermeld in artikel 32 van dit besluit;
4° een aanvraag tot herziening als vermeld in artikel 16, tweede lid, van het
besluit van de Vlaamse Regering van 10 juni 2016 houdende de transitie van
personen met een handicap met een actieve zorgvraag naar persoonsvolgende
financiering, zoals van toepassing op 30 april 2018;
5° een aanvraag tot herziening als vermeld in artikel 24 van het besluit van de
Vlaamse Regering van 24 juni 2016 houdende de transitie van personen met een
handicap die gebruikmaken van een persoonlijke-assistentiebudget of een
persoonsgebonden budget of die ondersteund worden door een flexibel
aanbodcentrum voor meerderjarigen of een thuisbegeleidingsdienst, naar
persoonsvolgende financiering en houdende de transitie van de flexibele
aanbodcentra voor meerderjarigen en de thuisbegeleidingsdiensten;
6° een aanvraag tot herziening als vermeld in artikel 11/2 van het besluit van
de Vlaamse Regering van 20 april 2018 houdende maatregelen voor de uitwerking
van de persoonsvolgende budgetten die in het kader van de transitie naar
persoonsvolgende financiering ter beschikking zijn gesteld;
7° de procedure, vermeld in artikel 3, § 4, en artikel 5 van het besluit van de
Vlaamse Regering van 28 september 2018 over de zorg en ondersteuning voor
personen met een niet-aangeboren hersenletsel of tetraplegie ten gevolge van een
hoge dwarslaesie met de hoogste zorg- en ondersteuningsnood.
Als de budgetcategorie van het budget dat conform paragraaf 1 ter beschikking
gesteld kan worden, vastgesteld is conform artikel 6 tot en met 9 van het besluit van
de Vlaamse Regering van 10 juni 2016 houdende de transitie van personen met een
handicap met een actieve zorgvraag naar persoonsvolgende financiering, wordt het
budget aangepast dat is toegewezen conform tabel 9 die als bijlage bij dit besluit is
gevoegd. De beslissing tot toewijzing van het aangepaste budget vervangt de
eerdere beslissing tot toewijzing. Het agentschap stelt het aangepaste budget ter
beschikking.’.
Art. 29. De bijlage bij hetzelfde besluit, vervangen bij het besluit van de Vlaamse
Regering van 10 mei 2019, wordt vervangen door de bijlage die bij dit besluit is
gevoegd.
Art. 31. In artikel 3 van het besluit van de Vlaamse Regering van 24 juni 2016
over de besteding van het budget voor niet-rechtstreeks toegankelijke zorg en
ondersteuning voor meerderjarige personen met een handicap en over
organisatiegebonden kosten voor vergunde zorgaanbieders, gewijzigd bij de
besluiten van de Vlaamse Regering van 22 december 2017, 11 januari 2019 en 28
december 2019, worden de volgende wijzigingen aangebracht:
1° in paragraaf 2, eerste lid, wordt het percentage "11,94 %" vervangen door
het percentage "10,35%";
[…].
Art. 55. Artikel 5, 6, 25, 26, 28, met uitzondering van punt 4°, artikel 29, artikel
31, 1°, en artikel 52 hebben uitwerking met ingang van 1 januari 2021.”
De in artikel 29 bedoelde bijlage bevat negen tabellen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-10/39
De verzoekende partijen vorderen in ondergeschikte orde de
nietigverklaring van de voornoemde bepalingen en de bijlage.
3.7.
In het advies van de Raad van State, afdeling Wetgeving
nr. 68.624/1 van 8 februari 2021 over het ontwerp dat heeft geleid tot het bestreden
besluit, wordt inzake het standstill-beginsel het volgende gesteld (citaat zonder
voetnoten):
“Uit ter beschikking van de afdeling Wetgeving gestelde stukken valt af te leiden
dat diverse van de ontworpen bepalingen tot gevolg zullen hebben dat de budgetten
die aan sommige personen met een handicap worden toegekend in bepaalde
gevallen lager zullen uitvallen dan voorheen.
In zoverre met de ontworpen maatregelen wordt beoogd de middelen die
beschikbaar zijn voor zorg en ondersteuning van personen met een handicap zo
efficiënt en effectief mogelijk in te zetten, in het bijzonder voor het ter beschikking
stellen van persoonsvolgende budgetten, kan worden aangenomen dat ermee een
legitieme doelstelling wordt nagestreefd. Dat is inzonderheid het geval wanneer kan
worden vastgesteld dat een regeling uitzonderlijk hoge budgetten vereist of een erg
grote budgettaire impact heeft. Bovendien worden in het ontwerp maatregelen
genomen om de verlaging van de persoonsvolgende budgetten doorgevoerd in het
kader van correctiefase 2 enigszins te milderen (zie bijv. de artikelen 37, 52 en 53
van het ontwerp) en om een aantal overgangen naar nieuwe budgetten vlotter te
laten verlopen (zie bijv. de artikelen 25 en 27 en 43 tot 48).
Bijgevolg lijkt te kunnen worden aangenomen dat de eventuele vermindering
van het bestaande beschermingsniveau wordt gecompenseerd door een toename in
of een vlottere terbeschikkingstelling van de persoonsvolgende budgetten. De
stellers van het ontwerp zullen evenwel moeten nagaan of de ontworpen
maatregelen evenredig zijn ten opzichte van de nagestreefde doelstellingen. In dat
verband beschikt de afdeling Wetgeving over onvoldoende inzicht in de feitelijke
situaties van de betrokken personen om te beoordelen of als gevolg van de
ontworpen wijzigingen het bestaande beschermingsniveau te hunnen opzichte in
aanzienlijke mate zal worden verminderd en of op dat vlak een voldoende
verantwoording kan worden gegeven in het licht van het ermee na te streven
algemeen belang.”
In het artikelsgewijze onderzoek van de tekst van het ontwerp
wordt inzake de voornoemde bepalingen van het bestreden besluit (supra, punt 3.6)
het volgende gesteld:
“Artikel 26
7.
In het ontworpen artikel 37/0, § 1, tweede lid, van het besluit van de
Vlaamse Regering van 27 november 2015 ‘over de indiening en de afhandeling van
de aanvraag van een budget voor niet rechtstreeks toegankelijke zorg en
ondersteuning voor meerderjarige personen met een handicap en over de
terbeschikkingstelling van dat budget’, wordt de bevoegde minister opgedragen om
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-11/39
‘jaarlijks [te bepalen] hoe de middelen die vastgelegd zijn op de begroting van het
agentschap voor de terbeschikkingstelling van budgetten voor niet rechtstreeks
toegankelijke zorg en ondersteuning voor meerderjarigen, verdeeld moeten worden
over de personen, vermeld in artikel 37, en de prioriteitengroepen, vermeld in artikel
23’. Deze bepaling herneemt in ruime mate het bestaande artikel 37, § 2, tweede lid,
van het voornoemde besluit, in welk verband de afdeling Wetgeving in advies
57.925/1 van 2 oktober 2015 opmerkte dat de desbetreffende beslissing van de
minister ‘moet geacht worden mee de omvang van de ondersteuning te bepalen en
[dat de minister] de voorwaarden [zal] bepalen waaronder een persoon met een
handicap aanspraak kan maken op een dergelijk budget’ waardoor ‘dergelijke
beslissing (…) niet als bijkomstig of detailmatig [kan] worden beschouwd, en (…)
door de Vlaamse Regering zelf [hoort] te worden genomen’.
Ook met betrekking tot het ontworpen artikel 37/0, § 1, tweede lid, van
het besluit van de Vlaamse Regering van 27 november 2015, rijst de vraag of deze
bepaling inhoudt dat de minister kan beslissen hoeveel budget er is voor, enerzijds,
de ‘reguliere’ budgetten en, anderzijds, de prioriteitengroepen, hetgeen effectief zou
neerkomen op een beleidsmatige beslissing waarvoor veeleer de Vlaamse Regering
bevoegd moet worden geacht en niet de minister wiens bevoegdheid immers beperkt
dient te blijven tot het nemen van bijkomstige of detailmatige beslissingen. Hierover
om nadere toelichting verzocht, deelde de gemachtigde het volgende mee:
‘Vooreerst dit is geen nieuwe bepaling.
In eerste instantie bepaalt de Vlaamse Regering jaarlijks het percentage van de
middelen uitbreidingsbeleid dat moet besteed worden voor het ter beschikking
stellen van persoons- volgende budgetten aan meerderjarige personen met een
handicap en wel percentage ingezet moet worden voor de ondersteuning van
minderjarige personen met een handicap.
Conform artikel 37 moet [het agentschap] het persoonsvolgend budget dat wordt
toegewezen in een aantal gevallen (personen bevinden zich in een noodsituatie ,
hebben een snel degeneratieve aandoening, hebben als jongere al nood gehad aan
ondersteuning omwille van hun handicap enz) onmiddellijk na de toewijzing ter
beschikking stellen. De jaarlijkse middelen uitbreidingsbeleid moeten dus in eerste
instantie worden ingezet om een budget ter beschikking te stellen aan die personen
die tot een zogenaamde automatische toekenningsgroep behoren.
De minister bepaalt op welke wijze de resterende middelen (uitbreidingsbeleid
meerderjarige personen met een handicap – middelen nodig voor automatische
toekenningsgroepen) verdeeld zullen worden over de drie prioriteitengroepen (PG
1, 2 en 3) De eerste groep omvat de personen met de meest dringende vraag en PG
3 de personen met de minst dringende vraag. De personen in de prioriteitengroep
zijn personen die een persoonsvolgend budget hebben gevraagd via de reguliere
aanvraagprocedure of wiens oude vragen om ondersteuning zijn omgezet naar een
vraag naar persoonsvolgend budget. De minister bepaalt welke percentage van de
resterende middelen kan worden gebruikt om persoonsvolgende budgetten ter
beschikking te stellen uit de verschillende prioriteitengroepen.’
De toelichting door de gemachtigde doet ervan blijken dat de bevoegdheid
van de minister is toegespitst op wat in het antwoord van de gemachtigde ‘de
resterende middelen’ wordt genoemd en is in die zin al meer beperkt en afgebakend.
Desalniettemin zou de redactie van de ontworpen bepaling op dat punt duidelijker
de bedoeling van de stellers van het ontwerp kunnen weergeven en dus de
bevoegdheid van de minister preciezer kunnen afbakenen.
Artikel 31
8.
Aan artikel 31, 1°, van het ontwerp wordt terugwerkende kracht gegeven
met ingang van 1 januari 2021 (zie artikel 55, eerste lid, van het ontwerp) en komt
erop neer dat het percentage voor beheerskosten retroactief wordt verlaagd. De
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-12/39
vraag rijst op welke wijze en wanneer het desbetreffende “percentage” wordt
uitgekeerd en of de terugwerkende kracht tot 1 januari 2021 geen probleem kan
doen rijzen doordat bijvoorbeeld sommige budgethouders het bedrag dat
overeenstemt met het desbetreffende percentage gebeurlijk al zullen hebben
besteed.
Meer in het algemeen kan trouwens in herinnering worden gebracht dat
de terugwerkende kracht van verordenende bepalingen enkel aanvaardbaar is
ingeval voor de retroactiviteit een wettelijke machtiging bestaat, de retroactiviteit
betrekking heeft op een regeling die met inachtneming van het gelijkheidsbeginsel
voordelen toekent of in zoverre de retroactiviteit noodzakelijk is voor de goede
werking van de diensten en erdoor, in beginsel, geen verkregen situaties worden
aangetast.
De gemachtigde verstrekte in verband met artikel 31, 1°, van het ontwerp
de volgende verduidelijking:
‘Een vergoeding voor beheerskosten wordt toegekend voor het gedeelte van het
persoonsvolgend budget dat als cashbudget wordt besteed. De toekenning van een
vergoeding voor beheerskosten betekent dus in feite dat het bedrag dat men kan
besteden als cashbudget wordt verhoogd. De verlaging van het percentage
beheerskosten vanaf 1 januari 2021 betekent voor diegenen die al cash besteden dat
het bedrag voor cashbesteding vanaf 2021 iets lager zal zijn dan in 2020. De
budgethouders werden van dit gegeven al op de hoogte gebracht.’
In het licht van de aangehaalde verduidelijking lijkt de terugwerkende
kracht van artikel 31, 1°, van het ontwerp te kunnen worden gebillijkt.
9.
De wijziging die artikel 31, 2°, van het ontwerp beoogt aan te brengen in
artikel 3, § 3, vijfde lid, 3°, van het besluit van de Vlaamse Regering van 24 juni
2016 ‘over de besteding van het budget voor niet-rechtstreeks toegankelijke zorg en
ondersteuning voor meerderjarige personen met een handicap en over
organisatiegebonden kosten voor vergunde zorgaanbieders’, doet de vraag rijzen
welk percentage dan toepassing vindt voor de jaren 2020 en 2021 aangezien in
artikel 3, § 3, vijfde lid, 1° en 2°, van het voornoemde besluit een ander (en lager)
percentage wordt vermeld voor de jaren 2020 en 2021. Hierover om toelichting
verzocht, deelde de gemachtigde het volgende mee:
“Artikel 3, §3 werd gewijzigd bij het besluit van de Vlaamse Regering van
28 december 2019 tot wijziging van de regelgeving in het beleidsdomein welzijn
volksgezondheid en gezin wat betreft de uitvoering van besparingen in het kader
van het regeerakkoord 2019-2024.
In de nota aan de Vlaamse Regering staat het volgende te lezen.
‘… Als een persoonsvolgend budget geheel of gedeeltelijk wordt ingezet bij een
vergunde zorgaanbieder bij wijze van cashbudget of bij wijze van voucher dan heeft
de vergunde zorgaanbieder recht op een bijkomende vergoeding voor
organisatiegebonden kosten. Deze vergoeding wordt uitgedrukt in een percentage
van het aantal zorggebonden punten die bij voucher worden ingezet of een
percentage van het bedrag in euro dat met cashbesteding bij de vergunde
zorgaanbieder wordt ingezet.
Dit percentage bedraagt op vandaag 21, 18% en wordt vanaf 1 januari 2020
19,40 %, vanaf 1 januari 2021 17,85% en vanaf 1 januari 2022 16,18%.
Het [agentschap] berekent voor elk jaar het bedrag van de extra punten of het
extra bedrag in euro waarop de vergunde zorgaanbieder voor dat jaar aanspraak kan
maken.
Het [agentschap] berekent hiertoe het gemiddelde van het totaal aantal
zorggebonden punten of het van totale bedrag in euro dat gedurende de twee
voorafgaande kalenderjaren bij de vergunde zorgaanbieder werden ingezet en past
voormelde percentage hierop toe.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-13/39
Een vergunde zorgaanbieder kan de organisatiegebonden punten die hem in dit
kader worden toegekend beperkt omzetten in werkingsmiddelen. Hij kan nu
maximaal 50% van de organisatiegebonden punten omzetten in werkingsmiddelen.
Dit percentage wordt in 2020 opgetrokken tot 55%, in 2021 tot 60% en in 2022 tot
65%...’
Het percentage van de organisatiegebonden punten dat kan worden omgezet in
werkingsmiddelen wordt geleidelijk aan verhoogd.
Intussen werd opgemerkt dat de formulering van artikel 31, 2° als volgt moet
worden aangepast:
‘2° in paragraaf 3, vijfde lid, wordt punt 3°, vervangen door wat volgt:
‘2° vanaf het kalenderjaar 2022: 65%’.
De redactie van artikel 31, 2°, van het ontwerp zal moeten worden
aangepast in de door de gemachtigde aangegeven zin.
[…]
Artikel 55
13. In artikel 55, eerste lid, wordt aan sommige bepalingen van het ontwerp
uitwerking gegeven met ingang van 1 januari 2021. Dit is het geval voor onder meer
de artikelen 29, 5° en 34. Er moet evenwel worden vastgesteld dat de tekst van het
ontwerp geen artikel 29, 5°, bevat en dat de inwerkingtreding van artikel 34 ook het
voorwerp uitmaakt van artikel 55, vijfde lid, van het ontwerp. De
inwerkingtredingsbepaling van artikel 55 bevat derhalve een aantal
onvolkomenheden en incoherenties. De gemachtigde verklaarde in dit verband:
‘Er zijn inderdaad fouten geslopen in het artikel over de inwerkingtreding als
gevolg van laatste aanpassingen aan het ontwerpbesluit. Zo moet artikel 33 en niet
34 uitwerking krijgen met ingang van 1 januari 2021 en was artikel 29 in een eerder
ontwerp onderverdeeld in een aantal punten’.
De stellers van het ontwerp zullen de redactie van artikel 55 van het
ontwerp nog aan een bijkomend nazicht moeten onderwerpen.”
3.8.
In de nota aan de Vlaamse regering met betrekking tot de
definitieve goedkeuring van het bestreden besluit is het volgende gesteld:
“1. Situering
B. Vorige beslissingen en adviezen
[…]
De Raad van State bracht advies uit op 8 februari 2021 (advies 68.624/1).De
aanhef werd aangepast conform de opmerking van de Raad van State.
Artikel 26 over de terbeschikkingstelling van persoonsvolgende middelen aan de
personen met een handicap die niet tot de automatische toekenningsgroepen
behoren is aangepast conform de opmerking van de Raad van State over de
machtiging die aan de Vlaamse minister, bevoegd voor personen met een beperking,
wordt gegeven om de resterende middelen te verdelen.
[…]
Tot slot werd artikel 55 van het ontwerpbesluit over de inwerkingtreding van de
verschillende bepalingen van het ontwerpbesluit conform de opmerking van de
Raad van State nagekeken en waar nodig aangepast.
2. Inhoud
A. Algemene toelichting
[…]
10. Aanpassing van de tabellen bij het besluit van 27 november 2015 in verband
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-14/39
met de budgetbepaling
(artikel 28 van het ontwerpbesluit en tabel in bijlage)
In de tabellen 2, 3 en 4 in de bijlage bij het besluit van 27 november 2015 worden
een aantal wijzigingen aangebracht. Het betreft een aantal corrigerende acties
.-Met het vernieuwde ZZI dat in gebruik is sinds maart 2020 wordt een
grotere spreiding bij de B –waarden (0-8 i.p.v.0-6), gehanteerd. Dit betekent dat
nieuwe combinaties gemaakt moesten worden met de P –waarden. De tabellen zijn
nu aangevuld met de nog ontbrekende, noodzakelijke combinaties: B5/P1, B1/P4,
B1/P6, B1/P7, B5/P0, B5/P1, B5/P2, B7/P1, B7/P2, B7/P3, B8/P2, B5/P7.
-Momenteel worden sommige B/P combinaties (bijvoorbeeld B4/P3,
B3/P4, B6/P2) gelinkt aan meerdere budgetcategorieën. Omdat ontbrekende
combinaties zijn aangevuld (zie Pagina 18 van 36boven), konden de dubbels
verwijderd worden bij de budgetcategorieën. Er is steeds voor gekozen om de
hogere budgetcategorie toe te kennen: Bv B4/P3 stond zowel bij 7 als 8, dan is de
combinatie in 7 verwijderd maar in 8 behouden.-Aan de combinaties B6/P1 en
B8/P1 zijn momenteel niet de correcte budgetcategorieën gekoppeld. Dit wordt
rechtgezet.
11. Actualisering van budgetten in functie van de nieuwe methode
budgetbepaling
(artikel 25 van het ontwerpbesluit (nieuw ontworpen artikel 37, §5)
Sinds 1 januari 2020 werd een nieuwe methode van budgetbepaling ingevoerd.
Voor de grootste groep van wachtenden op de wachtlijst werd het persoonsvolgend
budget bepaal[d] aan de hand of rekening houdend met de oude methode
budgetbepaling.
Omwille van de gelijke berechtiging van alle personen met een handicap die
staan te wachten op een persoonsvolgend budget wordt voorgesteld om het budget
dat werd toegewezen op het moment dat deze personen in aanmerking komen voor
een terbeschikkingstelling van het toegewezen budget te actualiseren in functie van
de nieuwe methode budgetbepaling. Er wordt een bepaling in deze zin ingevoegd in
het besluit van 27 november 2015 over de toeleiding naar een persoonsvolgend
budget.
De huidige prioriteitenlijst bevat drie grote categorieën van vragen:
-CRZ vragen: ofwel vragen die nog in het oude systeem gesteld zijn, en
bij de invoering van persoonsvolgende financiering in 1 grote beweging vertaald
zijn naar een persoonsvolgend budget. De objectieve ondersteuningsnood (B/P
waarden) is niet gekend.
-Nieuwe vragen of herzieningen waarbij het budget werd vastgesteld aan
de hand van de oude methode budgetbepaling. Ondersteuningsfuncties, frequenties
en B/P waarden zijn dan gekend.
-Nieuwe vragen of herzieningen waarbij het budget al werd berekend op
basis van de nieuwe methode budgetbepaling.
Voor vragen uit de tweede categorie, waarbij ondersteuningsfuncties, frequentie
van ondersteuningsfuncties én de objectieve ondersteuningsnood (uitgedrukt in B/P
waarden) gekend zijn, wordt bij de terbeschikkingstelling van het budget op basis
van deze parameters een nieuwe berekening gemaakt volgens de nieuwe
budgetbepaling. Het geactualiseerde budget zal worden ter beschikking gesteld.
Voor de eerste categorie vragen, de grootste groep op de prioriteitenlijst, wordt
een meer pragmatische aanpak voorgesteld. Er wordt hier geopteerd om dezelfde
vertaalbeweging uit te voeren als gebruikt is om de vaste budgetcategorieën bij
automatische toekenningsgroepen (noodsituatie, spoedprocedure & NAH) om te
zetten naar de nieuwe budgetcategorieën. Dit betekent dat alleen naar de hoogte van
de ‘oude’ budgetcategorie wordt gekeken, en deze bij de terbeschikkingstelling van
het budget wordt vertaald naar de budgetcategorie van de nieuwe budgetbepaling
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-15/39
waarvan de zorggebonden punten net iets lager liggen. Er wordt een tabel in de
bijlage bij het besluit van 27 november 2015 toegevoegd aan de hand waarvan de
omzetting naar nieuwe budgetcategorieën kan worden uitgevoerd.
[…].
13. Verlaging van het percentage beheerskosten
Bij de regeringsvorming en het opstellen van een meerjarenraming werden een
aantal maatregelen genomen die budgettaire ruimte moeten creëren voor nieuwe
beleidsinitiatieven. Bij de cashbesteding van een persoonsvolgend budget werd een
besparing vooropgesteld ten belope van 2 miljoen euro. Om deze besparing te
kunnen realiseren wordt het percentage beheerskosten dat wordt toegekend bij
cashbesteding verlaagd. Het besluit besteding van het persoonsvolgend budget
voorziet dat voor het deel van het PVB dat cash wordt besteed een bijkomend bedrag
van 11, 94% van het deel dat in cash wordt besteed, wordt toegekend als vergoeding
voor beheerskosten. Dit percentage wordt verlaagd van 11,94% naar 10,35%.
(artikel 31van het ontwerpbesluit)
[…]
B. Toelichting bij de artikelen
[…]
Artikel 26 voegt een nieuw artikel 39/0 in, in hoofdstuk 8. De
terbeschikkingstelling van een budget voor niet rechtstreeks toegankelijke zorg en
ondersteuning. De budgetten die niet zijn vastgesteld conform de nieuwe methode
budgetbepaling zullen rekening houdend met deze nieuwe methode geactualiseerd
zullen worden op het moment dat ze ter beschikking kunnen worden gesteld worden.
[…]
Artikel 29 vervangt een aantal tabellen in verband met budgetbepaling in de
bijlage bij het besluit en voegt een tabel toe die gebruikt wordt om de transitie CRZ
budgetten te actualiseren.
[…]
Artikel 31 past artikel 3 aan. Het percentage beheerskosten wordt verlaagd van
11% naar 10, 35%. Er wordt een materiële fout verbeterd in artikel 3, §3, vijfde lid.
[…]
Artikel 55 regelt de inwerkingtreding
3. Bestuurlijke impact
A. Budgettaire impact voor de Vlaamse overheid
Voorliggend ontwerpbesluit bevat een hele reeks aanpassingen aan besluiten van
de Vlaamse Regering over de ondersteuning van personen met een handicap.
[…]
10. Vervangen van een aantal tabellen die verband houden met de
budgetbepaling. Sinds 17 maart 2020 is er een nieuw zorgzwaarte-instrument in
gebruik dat toelaat om de inschatting van de nood aan begeleiding meer te
differentiëren. Deze verfijningen worden nu gelinkt aan de nieuwe budgetbepaling
en de bijhorende budgetcategorieën. Omdat enerzijds de range van de scores niet
wijzigt en anderzijds er ook geen wijziging is op macro-budgettair vlak, heeft dit
geen financiële implicaties.
11. Actualisering van budgetten in functie van de nieuwe methode
budgetbepaling. Als een toegewezen budget niet is vastgesteld conform de nieuwe
methode budgetbepaling (nieuwe methode budgetbepaling wordt toegepast sinds
17 maart 2020) zal het budget op het moment van de terbeschikkingstelling
geactualiseerd worden. Om de financiële impact te kunnen beoordelen werd voor
alle personen die op de wachtlijst staan en aan wie een PVB is toegewezen dat werd
vastgesteld conform de oude methode budgetbepaling, het budget opnieuw
vastgesteld aan de hand van de nieuwe methode van budgetbepaling. Voor de
personen met een handicap die op de wachtlijst staan met een budget dat de vertaling
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-16/39
is van een oude zorgvraag werd het toegewezen budget behouden. Er zijn geen B/P
waarden bekend omdat er geen ZZI is afgenomen. Er kan geen budget worden
vastgesteld aan de hand van de nieuwe methode budgetbepaling. Deze budgetten
zullen aan de hand van een tabel gevoegd bij het ontwerpbesluit vertaald worden
naar een nieuwe budgetcategorie. Mogelijke zeer beperkte financiële implicaties
van deze vertaling werden niet meegenomen in de simulatie maar doorgaans liggen
de nieuwe budgetcategorieën iets lager dan de oude. Er werd vervolgens uitgegaan
van de hypothese dat aan alle personen op de wachtlijst een persoonsvolgend budget
kon worden toegekend, quod non. De kostprijs hiervan zonder actualisatie van de
budgetten bedraagt 522 miljoen euro en met actualisatie 548 miljoen euro.
[…]
13. Verlaging van het percentage beheerskosten van 11,94% naar 10, 35%. De
verlaging van het percentage beheerskosten bij cashbesteding leidt tot een
minderuitgave die geraamd wordt op 2 miljoen euro.
[…].”
3.9.
Het artikel 37/0 van het besluit van besluit van 27 november
2015, ingevoegd door artikel 26 van het bestreden besluit, wordt als volgt
aangevuld door artikel 9 van het besluit van de Vlaamse Regering van 17 februari
2023 ‘tot wijziging van een aantal besluiten over de ondersteuning van personen
met een handicap (hierna: het besluit van 17 februari 2023):
“Art. 9. In artikel 37/0, § 2, eerste lid, van hetzelfde besluit, ingevoegd bij het
besluit van de Vlaamse Regering van 5 maart 2021, wordt tussen de woorden ‘van
het toegewezen budget’ en de woorden ‘De beslissing’ de zin ‘Om de
budgetcategorie vast te stellen, wordt de waarde 5 voor de parameter begeleiding,
vermeld in het multidisciplinaire verslag, omgezet in de waarde 6 en wordt de
waarde 6 omgezet in de waarde 8.’ ingevoegd.”
Deze bepaling heeft uitwerking met ingang van 1 januari 2021
(art. 9, tweede lid, van het besluit van 17 februari 2023).
IV. Ontvankelijkheid van het beroep wat de gehele nietigverklaring van het
bestreden besluit betreft
Standpunt van de partijen
De verwerende partij betwist in de memorie van antwoord dat de
verzoekende partijen een belang hebben bij de nietigverklaring van het gehele
bestreden besluit argumenterend dat die enkel en alleen hun belang schetsen inzake
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-17/39
de artikelen 26, 29, 31, 1° en 55 van het bestreden besluit en hiermee dus zelf te
kennen geven dat een partiële vernietiging van het bestreden besluit, enkel met
betrekking tot deze artikelen, eigenlijk moet volstaan. Voorts wijst de verwerende
partij op het feit dat gebruik is gemaakt van de techniek van een mozaïek-besluit
hierbij verwijzend naar het advies nr. 68.624/1 van 8 februari 2021 van de Raad
van State, afdeling Wetgeving. Het bestreden besluit wijzigt een veertiental
besluiten van de Vlaamse regering die betrekking hebben op de ondersteuning van
personen met een handicap, waarbij de wijzigingen effectief van uiteenlopende
aard zijn. Het ligt derhalve voor de hand dat het mogelijk is om enkele geïsoleerde
artikelen uit het bestreden besluit te betwisten, zonder dat dit zijn gevolgen zou
moeten hebben met betrekking tot andere wijzigingen, a fortiori andere
wijzigingen van andere besluiten.
In haar laatste memorie stelt de verwerende partij dat het
auditoraat akkoord gaat met de beperking van de rechtsstrijd en met de beperking
van het voorwerp van de betwisting.
In het verzoekschrift vragen de verzoekende partijen in
hoofdorde de nietigverklaring van het gehele bestreden besluit en in
ondergeschikte orde de nietigverklaring van de artikelen 26, 29, 31, 1° en 55, eerste
lid, en van de bijlage van het bestreden besluit. Zij stellen voorts dat zij van oordeel
zijn dat de voornoemde bepalingen, met inbegrip van de bijlage bij het bestreden
besluit, afsplitsbaar zijn van de andere delen van het bestreden besluit. Zij viseren
“alleen de actualisering van de persoonsvolgende budgetten voor zover ze
betrekking hebben op de aanvragen die ingediend werden voor 17 maart 2020 en
de vermindering van de vergoeding voor de beheerskosten”, want “beide bestreden
wijzigingen hebben een vermindering van het persoonsvolgend budget tot gevolg”.
De overige artikelen van het bestreden besluit handelen volgens de verzoekende
partijen “over een potpourri van onderwerpen”.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-18/39
De verzoekende partijen nemen in de memorie van
wederantwoord “akte” van het standpunt van de verwerende partij en verwijzen,
voor zoveel als nodig, naar het verzoekschrift hieromtrent.
In hun laatste memorie stellen de verzoekende partijen dat zij
zich kunnen aansluiten bij het auditoraatsverslag en beperken zij zich tot het
beantwoorden van de juridische argumenten van de verwerende partij in haar
laatste memorie.
Beoordeling
De verzoekende partijen kunnen in het auditoraatsverslag het
volgende lezen:
“8. In casu zal een gedeeltelijke vernietiging aan de verzoekers een volledige
genoegdoening geven in het licht van het door hen aangevoerde belang. Verzoekers
viseren enkel de actualisering van de persoonsvolgende budgetten voor zover ze
betrekking hebben op de aanvragen die ingediend werden voor 17 maart 2020 en de
vermindering van de vergoeding voor de beheerskosten. De bestreden bepalingen
hebben een vermindering van het persoonsvolgend budget tot gevolg. De
vernietiging van de bestreden bepalingen geeft de verzoekers een volledige
genoegdoening. Voorts kan de actualisering van de betrokken budgetten voorzien
in het nieuwe artikel 37/0, de bijlage met de tabel voor de omzetting van oude naar
nieuwe budgetcategorieën voor personen met een handicap van wie de B/P waarden
niet zijn gekend, de vermindering van het bedrag voor de beheerskosten en de
inwerkingtreding van deze bepalingen, worden afgesplitst van de rest van het
[bestreden besluit], en blijkt niet dat de overheid, afgezien van het afgesplitste
gedeelte, voor het overige niet dezelfde beslissing zou kunnen hebben
uitgevaardigd. Verzoekers hebben bijgevolg enkel belang bij de nietigverklaring
van het bestreden besluit van de Vlaamse regering in zoverre ze betrekking heeft op
de actualisering van de persoonsvolgende budgetten voor aanvragen ingediend voor
17 maart 2020 (volledige aanvraagdossier ingediend op een datum voorafgaand aan
17 maart 2020).”
De verzoekende partijen betwisten dat standpunt niet doch
sluiten zich aan bij het auditoraatsverslag zonder nog op deze exceptie te
antwoorden. In die omstandigheden en na een eigen onderzoek, ziet de Raad van
State geen reden om het anders te zien dan het auditoraat en besluit, na eigen
onderzoek, aldus de redenering van het auditoraat bijvallend, dat de verzoekende
partij enkel belang hebben bij de nietigverklaring van het bestreden besluit in
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-19/39
zoverre het betrekking heeft op de actualisering van de persoonsgebonden
budgetten voor aanvragen ingediend voor 17 maart 2020 (volledige
aanvraagdossier ingediend op een datum voorafgaand aan 17 maart 2020), nu de
bestreden wijzigingen een vermindering van het persoonsvolgend budget tot
gevolg hebben wat die aanvragen betreft.
Uit wat voorafgaat volgt dat het voorwerp van het beroep is
beperkt tot artikel 26 en artikel 29 samen te lezen met de bijlage bij het bestreden
besluit, in zoverrre die betrekking hebben op de volledige aanvragen van
persoonsgebonden budgetten ingediend voor 17 maart 2020; artikel 31, 1° en
artikel 55, eerste lid, in zoverre dat die bepaling de datum van inwerkingtreding
betreft van de voornoemde bepalingen.
Met de bestreden bepalingen hierna worden dan ook de
voornoemde bepalingen bedoeld.
Het beroep wordt hierna vanuit dit oogpunt onderzocht.
V. Onderzoek van het derde middel
Standpunt van de partijen
De verzoekende partijen voeren in het verzoekschrift een derde
middel aan afgeleid uit inzonderheid de schending van artikel 23 van de Grondwet
en van de materiëlemotiveringsplicht.
Vooreerst zetten zij uiteen dat er door artikel 26 van het
bestreden besluit, samen te lezen met artikel 29 en de bijlage, een aanzienlijke
vermindering is van het beschermingsniveau. Het recht op sociale bijstand wordt
op twee punten aanzienlijk verminderd, waarbij elk van beide afzonderlijk een
aanzienlijke vermindering van de sociale bescherming betekent en de combinatie
van beide een nog grotere aanzienlijke achteruitgang is:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-20/39
1° ten eerste wat het tijdstip betreft van de vaststelling van de budgetcategorie. Dat
wordt verschoven van het moment van de aanvraag naar het moment van de
terbeschikkingstelling, zonder dat dit gebeurt op basis van een nieuwe procedure
met een reële inschaling en het objectief vaststellen van de zorgnood. Aangezien
de zorgnood met de jaren is toegenomen moet om een nieuwe budgetcategorie te
kunnen bepalen een nieuwe inschaling gebeuren zoals verplicht door het decreet
van 25 april 2014. Door dit niet te doen en een artificiële omzetting te doen gaan
de personen met een toegekend persoonsvolgend budget er aanzienlijk op
achteruit. Niet alleen kunnen zij maar inschalen in een beperkter aantal
budgetcategorieën dan de 24 categorieën, zij kunnen ook hun objectieve zorgnood
niet laten vaststellen waardoor zij er op het ogenblik van de terbeschikkingstelling
van hun budget aanzienlijk op achteruitgaan;
2° ten tweede wordt het toegekende budget voor de meeste personen met een
handicap die op de wachtlijst staan voor een persoonsvolgend budget voor 17 maart
2021, aanzienlijk wordt verminderd. Verzoekers baseren zich voor hun berekening
op de zorggebonden punten en het budget zoals geïndexeerd op 1 januari 2021 en
ondersteunen hun standpunt aan de hand van uitgewerkte omzettingstabellen.
Hieruit blijkt volgens de verzoekende partijen het volgende:
wat de personen betreft die vallen onder het door artikel 26 van het
bestreden besluit ingevoegde artikel 37/0, § 1, eerste lid, blijkt uit de door
de verzoekende partijen aangereikte omzettingstabeltabel betreffende “de
actualisering van het toegekende [persoonsvolgend budget] met omzetting
van de toegekende waarden B (voor nood aan begeleiding) en P (voor nood
aan permanentie), geïndexeerd op 01./01.2021” dat die “er systematisch op
achteruitgaan met een percentageverlies tussen 0,68% en 27,58% en een
verlies van budget gaande van 615,43 euro tot 10.261,57 euro per jaar.”
Slechts twee categorieën gaan erop vooruit met een percentage van 0,32 %
en 3,27 % voor een bedrag van 199,69 euro en 2.502,56 euro. Samengevat,
stellen de verzoekende partij, gaan 10 van de 12 categorieën (83,3 3%) er
sterk tot zeer sterk op achteruit. De twee categorieën (16,67 %) die erop
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-21/39
vooruitgaan zien hun budget veel minder sterk stijgen dan dat de andere
budgetten dalen;
wat de personen betreft die vallen onder het door artikel 26 van het
bestreden besluit ingevoegde artikel 37/0, § 2, derde lid, blijkt uit de door
de verzoekende partijen aangereikte omzettingstabel betreffende “de
actualisering van het toegekende [persoonsvolgend budget] ingeval geen
toegekende waarden B (voor nood aan begeleiding) en P (voor nood aan
permanentie) zijn gekend, geïndexeerd op 01./01.2021” dat die “er allemaal
op achteruitgaan met een percentageverlies tussen 0,68% en 16,14% en
verlies van budget gaande van 615,43 euro tot 2.989, 46 euro per jaar.”
Voorts geven de tweede tot en met de zesde verzoekende partij
op omstandige en gedetailleerde wijze inzage in hun feitelijke situatie, om te
besluiten dat de actualisering voor hen persoonlijk een aanzienlijke achteruitgang
betekent met belangrijke concrete gevolgen.
Ten tweede stellen de verzoekende partijen dat het een
“onbetwistbare aanzienlijke achteruitgang van het beschermingsniveau” betreft
voor henzelf en voor andere personen op de wachtlijst voor 17 maart 2020, hierbij
ter adstructie van hun standpunt verwijzend naar rechtspraak ter zake waar een
vergelijkbare achteruitgang in die zin werd gekwalificeerd. Zij wijzen er voorts op
dat het bestreden besluit een grotere impact heeft op de situatie van personen met
een handicap, dewelke in vele gevallen geen inkomen kunnen verwerven uit arbeid
en afhankelijk zijn van een vervangingsinkomen, alsook dat de bestreden
bepalingen uitsluitend betrekking hebben op wachtenden, waarbij hun reeds
bestaande benadeling nog wordt versterkt.
Ten derde stellen de verzoekende partijen vast dat er geen
afdoende redenen worden aangegeven waarom een dergelijke vermindering van
het
beschermingsniveau
objectief
gerechtvaardigd
zou
zijn,
zodat
de
materiëlemotiveringsplicht is geschonden. De enige reden van rechtvaardiging
voor de actualisering die wordt gegeven in de nota aan de Vlaamse regering is de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-22/39
gelijke berechtiging. Deze gelijkberechtiging zou erin bestaan om het budget, dat
werd toegewezen op het moment dat deze personen in aanmerking komen voor een
terbeschikkingstelling van het toegewezen budget, te actualiseren in functie van de
nieuwe methode van budgetbepaling. Verdere motivering of documentatie
ontbreekt. Die rechtvaardiging is gebrekkig. Er is volgens de verzoekende partijen
geen sprake van een gelijke berechtiging door de mensen die op de wachtlijst staan
voor 17 maart 2020 artificieel om te zetten naar een nieuwe budgetcategorie op
basis van het oude zorgzwaarte-instrument die ze jaren geleden hebben doorlopen
of op basis van tabel 9 van het bestreden besluit. In het bestreden besluit
rechtvaardigt de regering de achteruitgang onder het voorwendsel van een gelijke
berechtiging zonder echter de actuele zorgzwaarte en zorggebruik van de personen
met een handicap in kaart te brengen, zodat er geen sprake kan zijn van een gelijke
berechtiging; integendeel. Een gelijke berechtiging kan enkel worden bekomen
door de zorgzwaarte en het zorggebruik opnieuw in kaart te brengen. Bovendien
gaat de gegeven rechtvaardiging in tegen de rechtvaardiging die werd gegeven voor
de invoering van het nieuwe zorgzwaarte-instrument vanaf 1 januari 2020. In de
“ternota” aan de Vlaamse regering ‘betreffende het ontwerp van besluit van de
Vlaamse Regering van 10 mei 2019 tot wijziging van een aantal besluiten van de
Vlaamse Regering over de ondersteuning van personen met een handicap’ staat:
"Met het oog op een gelijkberechtiging van alle cliënten zal het [agentschap] de
geoptimaliseerde methodes van zorgzwaartebepaling en budgetbepaling vanaf
1 januari 2020 ook toepassen bij alle nieuwe aanvragen en herzieningen PVB."
(nadien werd de datum van 1 januari 2020 verschoven naar 17 maart 2020). Gelet
op het feit dat de gelijke berechtiging van personen met een handicap in het
verleden werd ingeroepen om het nieuwe zorgzwaarte-instrument niet van
toepassing te laten zijn op de personen met een handicap die een aanvraag
indienden voor 17 maart 2021, kan deze doelstelling niet ingeroepen worden om
thans het tegenovergestelde te rechtvaardigen. Minstens kan dit niet zonder
expliciete rechtvaardiging hiervan.
De verwerende partij gaat in de memorie van antwoord eerst in
op de draagwijdte van het standstilbeginsel, op het arrest van het Grondwettelijk
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-23/39
hof nr. 42/2019 van 17 maart 2016 waarin ook een standstill-toets is uitgevoerd en
dat zij uitvoerig citeert, op het advies van de afdeling Wetgeving van de Raad van
State ten aanzien van het bestreden besluit en waarin ook is ingegaan op de
standstil-verplichting, om daaruit te besluiten dat de vereiste van “aanzienlijk” niet
bepalend is, maar wel of de vermindering van de toegekende rechten leidt tot een
daling van het beschermingsniveau, waarbij moet worden nagegaan of deze
vermindering evenredig is ten aanzien van het vooropgestelde doel. Te dezen stelt
de nota aan de Vlaamse regering dat het bestreden besluit tot doel heeft de
regelgeving over de personen met een handicap te verduidelijken, te optimaliseren
en te rationaliseren, waarbij dat als volgt in die nota in concreto
wordt
verduidelijkt:
“Sinds 1 januari 2020 werd een nieuwe methode van budgetbepaling ingevoerd.
Voor de grootste groep van wachtenden op de wachtlijst werd het persoonsvolgend
budget bepaal[d] aan de hand of rekening houdend met de oude methode
budgetbepaling.
Omwille van de gelijke berechtiging van alle personen met een handicap die
staan te wachten op een persoonsvolgend budget wordt voorgesteld om het budget
dat werd toegewezen op het moment dat deze personen in aanmerking komen voor
een terbeschikkingstelling van het toegewezen budget te actualiseren in functie van
de nieuwe methode budgetbepaling.”
Voorts stelt de verwerende partij, na erop te hebben gewezen dat
artikel 23 van de Grondwet er niet aan in de weg staat dat de rechten voor sommige
categorieën van personen worden beperkt en gemoduleerd, op voorwaarde dat voor
het onderscheid in behandeling een redelijke verantwoording bestaat, het volgende:
“Er wordt dus door verwerende partij niet betwist dat er bij verzoekers een
welbepaalde andere modulering voorhanden kan zijn, wat volgens het
standstillbeginsel gerechtvaardigd is. De transitie naar het persoonsgebonden
budget voor personen met een handicap heeft in de geschiedenis een lange weg
afgelegd met verschillende, jaarlijkse mozaïekbesluiten. Deze hebben tot doel de
vigerende regelgeving te optimaliseren.
Personen met een handicap moeten in de toekomst allen gelijke rechten hebben
op een welbepaald budget. Omdat de kloof tussen de verschillende categorieën te
groot zou blijven, besloot de Vlaamse Gemeenschap tot actualisering van de
budgetten in het [bestreden besluit] bij de terbeschikkingstelling van het budget. Dat
deze actualisering noodzakelijk is om aan de besparingsdoeleinden van de Vlaamse
middelen te voldoen, houdt uiteraard geen stand daar duidelijk uit de nota blijkt dat
indien de hypothese gemaakt wordt dat aan alle personen op de wachtlijst een
persoonsgebonden budget kon worden toegekend, de kostprijs hiervan zonder
actualisatie van de budgetten 522 miljoen euro bedraagt en met actualisatie 548
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-24/39
miljoen euro. Dit is dus geen daling van de middelen.
Het doel ‘gelijke berechting voor alle personen met een handicap’ steunt
bijgevolg dus niet op vermeende besparingsoperaties.
In geen geval kadert het onderzoek naar de budgetbepaling en de
daaruitvolgende optimalisatie binnen een besparingsoperatie. Het volledige
instrumentarium (budgetbepaling, zorgzwaartebepaling, zorggebruikvaststelling) is
in het kader van correctiefase 2 geëvalueerd. Alle opmerkingen en kritieken zijn met
de hele sector op talloos veel momenten besproken. Er is gesimuleerd, zodat de
evaluatie van het instrumentarium afgerond was alvorens de correctiefase werd
aangevangen. Er werd uitzonderlijk veel met de sector besproken en empirisch werd
de budgetbepaling en het instrumentarium daaromtrent aangepast. Dit zal ertoe
leiden dat er in sommige gevallen tot een lager budget werd geconcludeerd, in
sommige tot een hoger budget. Besparing was niet het doel. Het doel was nauwer
aan te sluiten bij het zorgzwaarteprofiel.”
Volgens de verwerende partij is het voorts evident dat niet kan
worden geponeerd dat de vaststelling van de budgetcategorie in de tijd wordt
gefixeerd op het ogenblik van de terbeschikkingstelling tegen het standstillbeginsel zou ingaan: zulks leidt er gewoon toe dat er een grotere groep gelijk wordt
behandeld. De verwerende partij wijst erop dat het overigens eigen is aan elke
toepassing in de tijd dat een nieuwe regeling van toepassing is op de rechtsgevolgen
van een bestaande toestand. Niemand gaat erop achteruit die al een ter beschikking
gesteld budget geniet.
De omstandigheid dat de wijzigingen ertoe kunnen leiden dat
desgevallend
een
aantal
budgetten
“iets”
lager
zouden
zijn
bij
de
terbeschikkingstelling dan men, staande op de wachtlijst, beoogde, hangt volgens
de verwerende partij nu eenmaal samen met de implementatie van een nieuw
persoonsvolgend budget, waarmee net een grondiger sociale bescherming wordt
geboden. Dit compenseert volgens de verwerende partij ruimschoots een eventuele
lichte daling van de verhoopte budgetten, waarbij de verzoekende partijen
bovendien uit het oog verliezen dat de gelijkstelling van de budgetbepalingen niet
alleen het gelijkheidsbeginsel dient, maar er ook kan toe leiden dat wie nu wacht,
door de gelijkschakeling, desgevallend sneller een terbeschikkingstelling zou
bekomen dan vroeger. Zulks impliceert dat er hier geen sprake kan zijn van
schending van het standstill-beginsel.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-25/39
Voorts verliezen de verzoekende partijen uit het oog dat wat zij
beogen, eigenlijk impliceert dat zij op meer aanspraak zouden kunnen maken op
het ogenblik van de terbeschikkingstelling van het budget, dan de verzoekers die
na hen hun aanvraag hebben ingediend.
Na voorts in te gaan op de concrete problematiek van bepaalde
verzoekende partijen, besluit de verwerende partij wat de schending betreft van het
standstill-beginsel:
“Het is uiteraard de bedoeling geweest, van het betwiste besluit, om in grotere
gelijkheid te voorzien en ervoor te zorgen dat meerdere mensen budgetten kunnen
krijgen, sneller een terbeschikkingstelling kunnen bekomen als ze op de wachtlijst
staan, sneller een terbeschikkingstelling bekomen als ze zich aandienen en op de
wachtlijst terecht komen. Ook hier dient dus te worden vastgesteld dat de bedoeling
of een van de ratio's van de regel, hoe dan ook strekt tot een globalere, veel betere
sociale bescherming. Dit moet uiteraard globaal bekeken worden en niet zomaar uit
het oogpunt van een individuele verzoeker. Wat niet belet dat ook de individuele
verzoeker voldoende verder een budget kan bekomen, zonder dat er daarbij een
negatieve weerslag zou zijn die tot een andere toetsing aan de door de verzoekers
ingeroepen rechtsregels zou moeten leiden.
Er moet ook worden vastgesteld dat wat als achteruitgang wordt aan de kaak
gesteld, toch wel heel erg ‘eventualis’ is. Zo geeft vierde verzoeker aan al 17 jaar
op de wachtlijst te staan. Er valt dan ook niet in te zien hoe er in deze concrete
omstandigheden kan beweerd worden dat er hier sprake is van een negatieve
weerslag, integendeel, de nieuwe regelgeving zal er desgevallend toe strekken dat
vierde verzoeker rapper een terbeschikkingstelling bekomt dan zonder deze nieuwe
regelgeving.
De algemene conclusie dat er sprake zou zijn van wat een onbetwistbare
aanzienlijke achteruitgang van het beschermingsniveau […], klopt dus niet en is
helemaal niet correct. Er wordt gewag gemaakt van een achteruitgang van euro's
per jaar, terwij1 deze euro's op het ogenblik van inwerkingtreding van het betwiste
besluit niet eens ter beschikking waren gesteld.
Maar waar wel onmiddellijk sprake is van een betere sociale bescherming,
precies door het hele systeem vraaggestuurd te maken en het is in het kader van deze
paradigma-shift dat met steeds grotere precisie gelijkheid wordt nagestreefd tussen
de verschillende aanvragers. Bij de beoordeling in rechte moet uiteraard rekening
gehouden worden met alle aanvragers en met alle potentiële ter
beschikkinggestelden, niet alleen met de verzoekers die zich samen met eerste
verzoekster tot Uw Raad wenden. De verwijzingen naar een arrest van het
Grondwettelijk Hof en naar een arrest van Uw Raad, gaan volledig voorbij aan die
paradigma-shift die het grondkader vormt waarin de mozaïekbesluiten worden
ingebed. Het gaat niet zomaar om een bepaling waarbij plots desgevallend en
eventueel bij een aantal verzoekers een en ander tot een vermindering zou kunnen
leiden op het ogenblik van terbeschikkingstelling, het gaat om een volstrekt nieuw
systeem dat as such de sociale bescherming aanzienlijk verhoogt.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-26/39
Wat de schending van de materiëlemotiveringsplicht betreft,
verwijst de verwerende partij naar de nota aan de Vlaamse regering waar is
uiteengezet wat het doel van het bestreden besluit is, namelijk de regelgeving over
de personen met een handicap te verduidelijken, te optimaliseren en te
rationaliseren. Ook verwijst zij naar de passage uit die nota betreffende de gelijke
berechtiging van alle personen met een handicap die wachten op een
persoonsvolgend budget en de actualisering van het toegewezen budget in functie
van de nieuwe methode inzake budgetbepaling. Voorts betoogt zij:
“Ten onrechte betoogt de verzoekende partij dat de rechtvaardiging gebrekkig
zou zijn en dat het om een artificiële redenering zou gaan. Het is net artificieel wat
verzoekers betogen, namelijk dat er een motief zou bestaan dat zich zou verzetten
tegen de huidige regelgeving om mensen die desgevallend al jaren op de wachtlijst
staan, zoals bepaalde verzoekende partijen, anders te behandelen dan mensen die na
17 maart 2020 op de wachtlijst zijn gekomen. En als er sprake is van een nieuw te
bepalen zorgzwaarte en zorggebruik, is dit iets anders dat niets te maken heeft met
de betwiste regels.
De stelling dat een gelijke berechtiging enkel zou bekomen worden door de
zorgzwaarte en het zorggebruik opnieuw in kaart te brengen, is een stelling die
zondermeer onjuist is. Het gaat erom dat in de visie van de verzoekers mensen met
een gelijke zorgzwaarte en een gelijk zorggebruik per definitie anders zouden
moeten behandeld worden, als men nu voor of na 17 maart 2020 op de wachtlijst is
geplaatst, ook al is er helemaal geen sprake van een terbeschikkingstelling. Net de
redenering van de verzoekers is als er dieper op wordt nagedacht, moeilijker
hanteerbaar en moeilijker te verzoenen met het gelijkheidsbeginsel dan de situatie
zoals die dankzij het nu betwiste besluit gecreëerd wordt.
(Wat verzoekers beogen zou desgevallend niet per definitie tegen het
gelijkheidsbeginsel zijn, gezien de toepassing van de wet in de tijd nu eenmaal door
de wijziging en de voortgang in de tijd, een aantal verschillen kan impliceren. Maar
het is toch evident dat het criterium terbeschikkingstelling in een situatie waar
mensen bijzonder lang op een wachtlijst kunnen figureren, veel meer het
gelijkheidsbeginsel dient dan de criteria die de verzoekende partijen naar voren
menen te mogen schuiven.) Ook de verwijzing naar vroegere regelgeving waar
gelijkheid werd nagestreefd, leidt niet tot een omgekeerde vaststelling, integendeel.
Verzoekers geven tenslotte aan dat de budgetten bijzonder krap zijn. Dit is
natuurlijk een eeuwige verzuchting, namelijk dat al wie aanspraak maakt op sociale
bescherming, hoopt dat de budgetten verhoogd worden. Dit hangt ook samen met
de eigenheid van sociale rechten, dat ze progressief verbeterd worden.
De begroting blijft echter een exclusieve bevoegdheid van de uitvoerende macht
en er kan Uw Raad niet gevraagd worden om een arrest uit te spreken dat de
begroting dient gewijzigd te worden.
Er is uiteraard sprake, van een evidente budgettaire schaarste. Aldus ligt het toch
ook voor de hand dat de gelijkheid wordt nagestreefd en dat die ook wordt
nagestreefd met als relevant beoordelingsmoment het ogenblik dat een budget ter
beschikking wordt gesteld.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-27/39
In haar laatste memorie beklemtoont de verwerende partij dat het
bestreden besluit in het leven is geroepen om de persoonsvolgende financiering te
implementeren en bij te sturen, waarbij deze bijsturing er net is gekomen om het
doel verder te bestendigen, met name om te bereiken dat er tussen gelijke
“zorgvragers” meer gelijkheid nagestreefd kan worden. Eén van die pertinente
bijsturingen vormt de wijziging van het budget. Voor de invoering van de bestreden
bepalingen gold als algemene principe dat wie een bepaald budget toegewezen
kreeg, ook dit budget daadwerkelijk (weliswaar op een latere datum) uitgekeerd
kreeg. Deze werkwijze bestendigde de facto de ongelijkheid en leidde tot
ellenlange wachtlijsten, waardoor bijsturing noodzakelijk was. Het is daarom
onjuist deze bijsturing niet als een systeemhervorming te zien.
Voorts betoogt de verwerende partij dat de verzoekende partijen
uitgaan van een verkeerde lezing van het standstill-beginsel. Volgens haar wordt
door de verzoekende partijen bij de vergelijking steeds vertrokken vanuit de
individuele situatie van deze partijen, terwijl het standstill-beginsel de facto moet
worden gezien in het licht van de geldende reglementering an sich.
Voorts is volgens haar minstens evenzeer van belang, de
toepassing van de intertemporele werking in de tijd van de rechtsregel. Volgens de
verwerende partij is de vraag die aan de orde is of zij de definitieve toekenning van
het budget mocht bepalen op het ogenblik van de terbeschikkingstelling, zoals is
vastgelegd in het bestreden besluit. Zij wijst erop dat de wetgever steeds de
wetgeving mag wijzigen en te dezen was de wijziging van het “kantelpunt”
noodzakelijk om tegemoet te komen aan de volgende doelen:
“1. de gelijkberechting van personen met een handicap die gebruik willen maken
van een persoonsvolgend budget en staan te wachten op de wachtlijst door een gelijk
budget toe te kennen voor een gelijke zorgvraag en een gelijke zorgzwaarte.
2. Een efficiënte inzet van de schaarse overheidsmiddelen door budgetten toe te
kennen die voldoende hoog maar ook niet te hoog zijn zodat er middelen vrijkomen
om budgetten toe te kennen aan die grote groep van personen met een handicap die
nog wachten op hun budget.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-28/39
Volgens de verwerende partij hebben de verzoekende partijen
een recht bekomen, maar dat was hen nog niet toegekend: zij stonden op een
wachtlijst. Het aanknopingspunt wordt thans inzake de budgetbepalingsmethodiek,
het moment dat het budget ter beschikking wordt gesteld. Kortom, er bestaat een
rechtstoestand vanaf het ogenblik dat het budget is toegewezen aan de verzoekende
partijen, maar er was nog geen budget ter beschikking gesteld. De wetgever kan
bepalen dat de nieuwe norm onmiddellijke uitwerking heeft. Typerend voor het
zorgbudget is dat de investering slechts kan gebeuren op het ogenblik dat het
zorgbudget ter beschikking is gesteld. Zolang dat niet het geval is, gaat er per
definitie geen investering door krachtens het zorgbudget. Het kantelmoment is
derhalve het gebruik van het zorgbudget.
Tot slot is het voor de verwerende partij evident dat het
gelijkheidsbeginsel wordt gediend door de thans betwiste wijziging en wordt het
financiële systeem daarbij beveiligd, waardoor net aan meer mensen sneller de
toewijzing kan gebeuren.
De tussenkomende partijen voeren in het verzoekschrift tot
tussenkomst eenzelfde argumentatie aan als de verzoekende partijen in het
verzoekschrift. Het volstaat daar naar te verwijzen.
Beoordeling
Vooraf
De verzoekende partijen voeren inzonderheid de schending aan
van het standstill-beginsel en van de materiëlemotiveringsplicht.
De draagwijdte van het standstill-beginsel is hiervoor (zie supra,
punt 3.1.) uiteengezet door het Grondwettelijk hof in zijn arrest nr. 42/2016 van
17 maart 2016, punten B.13.1. en B.13.2. De Raad van State sluit zich voor deze
zaak bij die rechtspraak aan.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-29/39
De
materiëlemotiveringsplicht
houdt
in
dat
iedere
administratieve rechtshandeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk
bestaan naar behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die
handeling in aanmerking kunnen worden genomen.
Het onderzoek van het middel afgeleid uit de schending van het
in artikel 23 van de Grondwet vervatte standstill-beginsel vereist dat nagegaan
wordt of de bestreden bepalingen de graad van bescherming die door de eerder van
toepassing zijnde bepalingen werd geboden aanzienlijk vermindert en zo ja, of de
verwerende partij redenen die verband houden met het algemeen belang kan doen
gelden om een dergelijke vermindering van de bescherming van de rechten van
gehandicapten te rechtvaardigen. Uit de materiëlemotiveringsplicht volgt dat deze
redenen moeten blijken uit de stukken van het dossier. Dit wordt hierna onderzocht.
Voorts stelt de verwerende partij in de laatste memorie terecht
dat het in beginsel aan de regelgever staat om zijn regelgeving te wijzigen – en dus
ook de systeemhervorming naar persoonsvolgende financiering te optimaliseren en
dus een nieuw “kantelpunt” te kiezen –, en wijst zij terecht op de intertemporele
werking in de tijd van die (nieuwe) regels, maar zulks belet niet dat de regelgever
bij die wijziging van de regelgeving het in artikel 23 van de Grondwet
gewaarborgde standstill-beginsel moet naleven. In de mate dat de verwerende
partij dat anders zou zien, faalt dat standpunt in rechte.
De vaststelling van een aanzienlijke vermindering van de graad
van bescherming vereist een vergelijking van de graad van bescherming die de van
toepassing zijnde norm biedt met de graad van bescherming die werd geboden door
de eerder van toepassing zijnde norm. Deze toetsing dient te gebeuren op het
niveau van de regelgeving en niet op dat van de individuele administratieve
beslissingen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-30/39
Anders dan hoe de verwerende partij het ziet, blijkt uit het
verzoekschrift dat aan deze voorwaarde is voldaan. De verzoekende partijen voeren
ter adstructie van hun middel duidelijk aan dat er sprake is van een aanzienlijke
vermindering van het beschermingsniveau door de bestreden regelgeving. De
omstandigheid dat zij uiteenzetten dat dat zulks ook blijkt uit de feitelijke situatie
van de tweede tot en met de zesde verzoekende partij, doet hieraan geen afbreuk.
Overigens gaat deze kritiek in elk geval niet op voor de eerste verzoekende partij.
Anders dan hoe de verwerende partij het ziet, is de vermindering
van het beschermingsniveau het gevolg van de wijziging van de uitvoering – door
het bestreden besluit – van de systeemwijziging (of paradigma-shift) naar een
persoonsvolgend budget, beoogd door het decreet van 25 april 2014. De
vermindering heeft betrekking op personen die in wezen door omstandigheden
volledig buiten hun wil en actiemogelijkheden om, op een wachtlijst stonden tot er
een beslissing voor de effectieve terbeschikkingstelling van dat budget zou worden
genomen. Zulks maakt dat de enkele omstandigheid dat het arrest van het
Grondwettelijk Hof nr. 42/2016 van 17 maart 2016 (pt. B.13.3) aanvaardt dat de
implementatie van die omslag stapsgewijs gebeurt (zie supra, punt 3.1.), niet kan
worden afgeleid dat de voorliggende (verdere) uitvoering ervan de aangevoerde
bepalingen en beginselen niet schenden.
De schending van de materiëlemotiveringsplicht in het licht van de plicht tot
naleving van het standstill-beginsel
De bestreden bepalingen zijn hiervoor weergegeven (supra, punt
3.6.). Voor de inwerkingtreding van de bestreden bepalingen legden het besluit van
10 mei 2019 en het besluit van 24 april 2020 de datum van de inwerkingtreding
van de nieuwe methode van berekening van de budgetcategorie vast op 1 januari
2020, nadien uitgesteld naar 17 maart 2020. Dit hield in dat, wie voor 17 maart
2020 een aanvraag van een persoonsvolgend budget had ingediend die formeel
volledig was, nog onder de vorige budgetbepalingsmethodiek viel, waarbij het
persoonsvolgend budget bestond uit twaalf budgetcategorieën. Met de bestreden
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-31/39
regeling wordt, samengevat, wat de personen betreft die op de wachtlijst staan voor
een persoonsvolgend budget dewelke met een formeel volledige vraag, werd
aangevraagd voor 17 maart 2020 – en dus bij de inwerkingtreding van de bestreden
bepalingen nog niet over dit budget beschikten - “geactualiseerd” naar het moment
waarop het toegekende budget in de toekomst ter beschikking zal worden gesteld.
Daarnaast wordt de vergoeding van beheerskosten wat de budgethouders betreft
die kiezen voor een cashbudget, vanaf de inwerkingtreding van de bestreden
bepalingen, verminderd van 11,94 % naar 10,35%.
De verzoekende partijen maken, aan de hand van door hen
aangereikte gedetailleerde omzettingstabellen afdoende aannemelijk dat:
1°) wat de personen betreft die vallen onder het door artikel 26 van het bestreden
besluit ingevoegde artikel 37/0, § 1, eerste lid, deze “er systematisch op
achteruitgaan met een percentageverlies tussen 0,68% en 27,58% en een verlies
van budget gaande van 615,43 euro tot 10.261,57 euro per jaar.” Slechts twee
categorieën gaan erop vooruit met een percentage van 0,32 % en 3,27 % voor een
bedrag va, 199,69 euro en 2.502, 56 euro. Samengevat, stellen de verzoekende
partijen, gaan 10 van de 12 categorieën (83,3 3%) er sterk tot zeer sterk op
achteruit. De twee categorieën (16,67 %) die erop vooruitgaan zien hun budget veel
minder sterk stijgen dan dat de andere budgetten dalen;
2°) wat de personen betreft die vallen onder het door artikel 26 van het bestreden
besluit ingevoegde artikel 37/0, § 2, derde lid, deze “er allemaal op achteruitgaan
met een percentageverlies tussen 0,68% en 16,14% en verlies van budget gaande
van 615,43 euro tot 2.989, 46 euro per jaar.”
Voorts wordt niet betwist dat artikel 31, 1°, van het bestreden
besluit impliceert dat voor de personen die opteren voor een cashbudget, de
vergoeding voor beheerskosten daalt van 11,94 % naar 10,35 %.
De algemene verwijzing in de memorie van antwoord naar het
“creatieve cijferwerk” zonder dat evenwel de door de verzoekende partijen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-32/39
voorgelegde berekeningen en omzettingen worden betwist - laat staan op
aannemelijke wijze worden weerlegd - is niet van aard die te weerleggen.
Uit de voorgaande vaststelling blijkt dat voor de betrokken
categorie van gerechtigden, de bestreden “actualisatie” van het persoonsvolgend
budget in de feiten neerkomt op een lineaire vermindering van dat budget voor
bijna alle gerechtigden, op twee categorieën na (die 16,67 % vormen van een
deelgroep). Ook de verlaging voor beheerskosten betreft een lineaire verlaging van
dat budget voor alle gerechtigden. De bedragen van deze verminderingen van het
budget zijn hiervoor weergegeven (zie punt 17).
Ook al bevindt de verwerende partij in de memorie van antwoord
dat “desgevallend een aantal budgetten iets lager zouden zijn bij de
terbeschikkingstelling dan men, staande op de wachtlijst, verhoopte,” moet een
dergelijke lineaire vermindering aanzienlijk worden geacht voor de betrokken
categorie van personen die wacht op de terbeschikkingstelling van het toegekende
persoonsvolgend budget en die zich, per hypothese, in een kwetsbare toestand
bevindt.
Een dergelijke aanzienlijke vermindering kan verantwoord
worden indien daarvoor redenen zijn die verband houden met het algemeen belang.
Zoals hiervoor is gesteld, dienen die op grond van de materiëlemotiveringsplicht
te blijken uit de stukken van het dossier. Te dezen blijkt het volgende:
1°)
De verwerende partij geeft in de nota aan de Vlaamse regering
(zie supra, pt. 3.8.) de volgende verklaring voor het onmiddellijk toepassen van de
nieuwe budgetbepaling op de categorie van “wachtenden” die voor 17 maart 2020
werden ingeschaald overeenkomstig de oude budgetbepalingsmethode:
“11. Actualisering van budgetten in functie van de nieuwe methode
budgetbepaling
(artikel 25 van het ontwerpbesluit (nieuw ontworpen artikel 37, §5)
Sinds 1 januari 2020 werd een nieuwe methode van budgetbepaling ingevoerd.
Voor de grootste groep van wachtenden op de wachtlijst werd het persoonsvolgend
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-33/39
budget bepaal[d] aan de hand of rekening houdend met de oude methode
budgetbepaling.
Omwille van de gelijke berechtiging van alle personen met een handicap die
staan te wachten op een persoonsvolgend budget wordt voorgesteld om het budget
dat werd toegewezen op het moment dat deze personen in aanmerking komen voor
een terbeschikkingstelling van het toegewezen budget te actualiseren in functie van
de nieuwe methode budgetbepaling. Er wordt een bepaling in deze zin ingevoegd in
het besluit van 27 november 2015 over de toeleiding naar een persoonsvolgend
budget”
Het doel is derhalve, vanuit de wens tot gelijke berechtiging van
alle
“wachtenden,”
en
die
dus
in
aanmerking
komen
voor
een
terbeschikkingstelling van het toegewezen budget, het toegewezen budget te
“actualiseren”. Deze nota, noch enig ander stuk uit het administratief dossier,
geven evenwel enige reden of verantwoording aan die verband houden met het
algemeen belang, waarom de blijkbaar met het oog op gelijke berechtiging
toegepaste “actualisering” – die in wezen bestaat uit een forfaitaire omzetting van
de eerder toegekende budgetcategorie naar een nieuwe (lagere) budgetcategorie –
verantwoordt dat voor de categorie van personen die wachten op de
terbeschikkingstelling van persoonsvolgend budget betreffende een volledige
aanvraag ingediend voor 17 maart 2020 die “actualisering” een aanzienlijke
vermindering betekent, ten opzichte van de voorheen geldende regeling, van de
voor hen geldende bescherming. Dit gebrek aan enig inzicht ter zake in de
motieven van deze aanzienlijke vermindering, plaatst de Raad van State in de
onmogelijkheid dit motief op zijn merites te beoordelen en inzonderheid te
beoordelen of dit een reden van algemeen belang is die de aanzienlijke
vermindering van het beschermingsniveau verantwoordt.
2°)
Voorts blijkt evenmin uit enig stuk dat door die “actualisering”
die – zoals reeds is vastgesteld – voor de betrokken categorie van personen een
(forfaitaire) theoretische omzetting van een eerdere budgetcategorie in een (lagere)
budgetcategorie inhoudt, nauwer wordt aangesloten bij het zorgzwaarteprofiel.
3°)
In de mate dat de bestreden regeling tot gevolg zou hebben dat
de persoonsgebonden budgetten sneller ter beschikking zouden kunnen worden
gesteld van de betrokkenen, blijkt zulks niet te zijn ondersteund door enig objectief
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-34/39
gegeven of berekening, zodat het te dezen een blote bewerking betreft die
geenszins de aanzienlijke vermindering van de bestaande graad van bescherming
kan verantwoorden.
Eenzelfde vaststelling gaat op wat de verantwoording betreft van
de lineaire daling van de beheerskosten. Ter zake blijkt uit de nota aan de Vlaamse
regering dat de verlaging van het percentage van de beheerskosten bij
cashbesteding een besparing oplevert die op 2 miljoen euro wordt geraamd. Zonder
dat de Raad van State zich moet uitspreken over de vraag of budgettaire
overwegingen kunnen volstaan als reden van algemeen belang, blijkt ook wat dat
argument betreft uit geen enkel stuk enige reden die verband houdt met het
algemeen belang die verantwoordt dat deze besparing, al dan niet in cumulatie met
de overige verminderingen van de persoonsvolgende budgetten, evenredig is ten
opzichte van de nagestreefde doelstellingen. Dit gebrek aan enig inzicht ter zake,
plaatst de Raad van State ook op dit punt in de onmogelijkheid dit motief op zijn
merites te beoordelen en inzonderheid te beoordelen of dit een reden van algemeen
belang is die de aanzienlijke vermindering van het beschermingsniveau
verantwoordt.
Tot slot is het argument dat de verzoekende partijen meer
aanspraak zouden maken op het ogenblik van de terbeschikkingstelling van het
budget dan de personen met een handicap die na hen hun aanvraag hebben
ingediend, niet ter zake. Aan de orde is immers de vraag of de aanzienlijke
vermindering van de graad van bescherming voor de categorie van personen die
wachten op de terbeschikkingstelling van persoonsvolgend budget betreffende een
volledige aanvraag ingediend voor 17 maart 2020, steunt op (afdoende) redenen
die verband houden met het algemeen belang.
Uit wat voorafgaat volgt dat uit de stukken die de verwerende
partij heeft neergelegd, geen (afdoende) verantwoording blijkt van reden(en) van
algemeen belang die de aanzienlijke vermindering van het beschermingsniveau
verantwoorden. Deze afwezigheid aan afdoende verantwoording
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
wordt
XIV-39.252-35/39
gelijkgesteld met de afwezigheid van deugdelijke materiële motieven waarop de
bestreden bepalingen zijn gesteund, zodat de materiëlemotiveringsplicht in de
aangegeven mate geschonden is.
Het derde middel is in de aangegeven mate gegrond.
VI. Handhaving van de gevolgen van de nietigverklaring
Verzoek van de verwerende partij
In de memorie van antwoord vraagt de verwerende partij, uiterst
subsidiair en in geval van vernietiging, “te zeggen voor recht dat de rechtsgevolgen
die zijn ontstaan uit het betwiste besluit tot het te wijzen arrest, blijven gelden.”
Zij argumenteert ter zake:
“IV.3. Rekening houdende met de normale duur van een annulatieprocedure
voor Uw Raad, ware een vernietiging van aard om tot een chaos te leiden. Dit zou
er toe leiden dat eventuele zorgbudgetten volledig anders moeten herberekend
worden, dit zou ertoe leiden dat prioriteringen eigenlijk ten onrechte zijn toegepast,
dit zou tot een ongelooflijke chaos leiden. Die ware in niemands voordeel en
dergelijke chaos zou moeten vermeden worden.
De vernietiging valt uiteraard ook erga omnes en zou dus niet enkel ten aanzien
van de verzoekende partijen zijn weerslag hebben maar zou zijn weerslag hebben
ten aanzien van duizenden en duizenden personen met een handicap. Dit zou er ook
toe leiden dat een aantal mensen die een aanvraag hebben ingediend en die dicht bij
een terbeschikkingstelling staan, door het evidentelijk retroagerend karakter van het
arrest van Uw Raad, plots jaren achteruit zouden geslagen worden.
Dit alles is enkel te vermijden als Uw Raad toepassing maakt van art. 14ter
Gecoördineerde Wetten op de Raad van State en zegt voor recht dat de
rechtsgevolgen die zich hebben voorgedaan van het betwiste besluit, blijven
gelden.”
Beoordeling
De verwerende partij verwijst in algemene bewoordingen naar
“de chaos” die zou volgen uit de nietigverklaring en de weerslag ervan op derden,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-36/39
waarbij zij alle rechtsgevolgen die zich voordeden voor het voorliggend arrest,
gehandhaafd wenst te zien.
Haar verzoek komt er wezenlijk op neer dat zij de noodzakelijke
gevolgtrekking uit de vaststelling van de onwettigheid en de uitwerking van de
nietigverklaring volledig wil uithollen. Voor de toepassing van artikel 14ter van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State kan de verwerende partij echter niet
volstaan met de enkele constatering dat de nietigverklaring van het reglementair
besluit zou leiden tot een “chaos” en ongewenste impact op de nog niet definitief
geworden individuele beslissingen – met de daaraan verbonden ongemakken –
want dat zou betekenen dat zowat élke nietigverklaring van een reglementair
besluit – en zelfs van heel wat individuele rechtshandelingen – gepaard moet gaan
met de handhaving van de gevolgen tot aan de datum van de uitspraak van de
rechterlijke uitspraak. Voorts blijkt te dezen niet ‐ en toont de verwerende partij
evenmin aan ‐ dat de gedeeltelijke vernietiging van het bestreden besluit, specifiek
vanuit het oogpunt van de rechtszekerheid, onaanvaardbare gevolgen zal hebben.
De verwerende partij overtuigt niet van uitzonderlijke redenen
die een aantasting van het legaliteitsbeginsel zouden rechtvaardigen. Het verzoek
wordt afgewezen.
BESLISSING
- De Raad van State vernietigt de volgende bepalingen uit het besluit van
5 maart 2021 van de Vlaamse regering ‘tot wijziging van een aantal besluiten
van de Vlaamse regering over de ondersteuning van personen met een
handicap’:
1° artikel 26,
2° artikel 29 en de bijlage gevoegd bij het voornoemde besluit van 5 maart
2021 in zoverre die betrekking hebben op de actualisatie van volledige
aanvragen van persoonsgebonden budgetten ingediend voor 17 maart 2020 en
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-37/39
waarvoor dat budget op de datum van inwerkingtreding van die bepalingen
nog niet ter beschikking was gesteld;
3° artikel 31, 1° en
4° artikel 55, eerste lid, in zoverre dat die bepaling de datum van
inwerkingtreding betreft van de voornoemde bepalingen.
-
De Raad van State verwerpt het beroep voor het overige.
-
Dit arrest dient bij uittreksel te worden bekendgemaakt op dezelfde wijze
als het vernietigde besluit.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 1200 euro, een bijdrage van
20 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan
de verzoekende partijen.
De tussenkomende partijen worden, elk voor een negende, verwezen in de
kosten van de tussenkomst, begroot op 1350 euro.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van de tweede tot en met zesde verzoekende partij en van de tussenkomende
partijen, niet bekendgemaakt.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-38/39
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op acht januari tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
Kaat Leus,
staatsraad,
Ann Coolsaet,
staatsraad,
bijgestaan door
Johan Pas,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Johan Pas
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.354
XIV-39.252-39/39