Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404 (2024-01-11)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.404 van 11 januari 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar
ambt) Beslissing : Verwerping Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIVe KAMER
ARREST
nr. 258.404 van 11 januari 2024
in de zaak A. 233.712/XIV-38.709
In zake :
XXXX
woonplaats kiezend te 8830 Hooglede
Zouavenstraat 14
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Leroy Lievens en Ann Van de Steen
kantoor houdend te 9300 Aalst
Leopoldlaan 48
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Binnenlandse Zaken
die woonplaats kiest bij
de Federale Politie DGR/JUR
gevestigd te 1050 Brussel
Kroonlaan 145/A
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 21 mei 2021, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de commissaris-generaal van de Federale
politie van 22 maart 2021 waarbij aan verzoeker de zware tuchtstraf van de
terugzetting in weddeschaal is opgelegd.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een verslag opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-1/35
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en
een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie
ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 22 november 2023.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Verzoeker en adviseur Jana Mouton, die verschijnt voor de
verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft een
met dit arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is inspecteur van politie bij de Federale politie.
3.2.
Op 20 februari 2020 stelt de hogere tuchtoverheid het inleidend
verslag op, met daarin het voornemen om verzoeker de zware tuchtstraf van de
terugzetting in weddeschaal op te leggen.
De ten laste gelegde feiten worden als volgt omschreven:
“U zou op 9 januari 2018 om 10u50 de nummerplaat van uw persoonlijk voertuig
opgevraagd hebben in de ANG. Tevens zou u om 10u52 uzelf opgevraagd hebben in
de ANG. In het raam van het strafdossier verklaarde u dat voornoemde opzoekingen
niet kaderden in een opdracht van bestuurlijke of gerechtelijk politie. U verklaarde
dat u middels de opzoekingen wilde nagaan of u geseind stond voor het niet-betalen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-2/35
van een verkeersboete, die u had opgelopen tijdens een privévakantie in het
buitenland. U verklaarde dat, volgens u, het oplopen van een parkeerboete in het
buitenland een geldige politionele reden is om voornoemde opzoekingen in de ANG
uit te voeren. U verklaarde dat het niet zijn bedoeling was om iets te weten te komen
over uw privéleven, doch dat u enkel wou nagaan of u de parkeerboete nog diende te
betalen.
De loggingcontrole, bijgevoegd aan het strafdossier, bevestigt dat u op 9 januari
2018 om 10u50 en om 10u52 eerst de nummerplaat van uw voertuig en vervolgens
uzelf zou opgezocht hebben in de ANG.”
3.3.
Op 6 april 2020 stelt de hogere tuchtoverheid voor de zware
tuchtstraf van de terugzetting in weddeschaal op te leggen.
Tegen
dat
voorstel
dient
verzoeker
een
verzoek
tot
heroverweging in bij de Tuchtraad.
3.4.
Op 23 februari 2021 adviseert de Tuchtraad:
“dat de ten laste gelegde feiten, zoals omschreven in punt 5.2, bewezen zijn en aan
verzoeker dienen te worden toegerekend;
dat de feiten een tuchtinbreuk uitmaken in de zin van art. 3 van de wet van 13 mei
1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten;
dat de door de hogere tuchtoverheid voorgestelde zware tuchtstraf van de
terugzetting in weddeschaal een gepaste straf is.”
3.5.
Op 22 maart 2021 beslist de hogere tuchtoverheid aan verzoeker
de zware tuchtstraf van de terugzetting in weddeschaal op te leggen.
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Rechtspleging
Verzoeker legt ter terechtzitting een aanzienlijke nota getiteld
“Noodzakelijke en relevante opmerkingen en bedenkingen voor terechtzitting
Raad van State in dossier met kenmerk G/A 233.712/XIV-38709 en G/A
228.441/XIV-38086” en een omvangrijke bundel aanvullende stukken neer.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-3/35
Beoordeling
De toepasselijke procedureregeling voorziet niet in de
mogelijkheid tot de neerlegging van een pleit- of andere nota, noch aanvullende
stukken, ter terechtzitting. In zoverre deze nota de neerslag vormt van de
uiteenzetting ter terechtzitting wordt ze niet als een processtuk, maar als een
loutere inlichting in aanmerking genomen. In zoverre verzoeker in zijn mondelinge
opmerkingen ter terechtzitting of in de pleitnota die er derhalve de schriftelijke
neerslag van vormt, nieuwe argumenten ter adstructie van zijn middelen
ontwikkelt waarvan hij - zoals te dezen - niet aantoont dat hij die niet in zijn
verzoekschrift kon ontwikkelen, zijn zij niet-ontvankelijk en worden ze uit het
debat geweerd.
In zoverre de nota slaat op de procedure die bij de Raad van State
is gekend onder het nummer G/A 228.441/XIV-38.086 wordt opgemerkt dat die
procedure is afgesloten met het arrest nr. 247.218 van 4 maart 2020.
In zoverre verzoeker in diezelfde nota vraagt om hem te
vergoeden voor de geleden schade ten belope van 274.990,15 euro, wordt enerzijds
opgemerkt dat de Raad van State niet bevoegd is om het verzoek tot
schadevergoeding te beoordelen in de mate dat het steunt op andere gronden dan
(de onwettigheid van) de in dit beroep bestreden beslissing, anderzijds dat in de
mate de door verzoeker voorgelegde schadebegroting wel steunt op de te dezen
bestreden beslissing, zijn verzoek niet beantwoordt aan de bepalingen van artikel
25/2 van besluit van de Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de
rechtspleging voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State’ (hierna:
de algemene procedureregeling) en derhalve niet kan worden beschouwd als een
verzoek tot schadevergoeding tot herstel zoals bedoeld in artikel 11bis van de
wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. Nog daargelaten
dat een verzoek tot schadevergoeding tot herstel niet kan worden ingediend via een
ter terechtzitting neergelegde niet in de procedureregeling voorziene nota, maar
overeenkomstig artikel 84, § 1, eerste lid, van de algemene procedureregeling bij
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-4/35
ter post aangetekende brief of via de elektronische procesvoering geregeld in
artikel 85bis van de algemene procedureregeling moet worden ingediend, bevat het
verzoek immers niet alle voorgeschreven vermeldingen bepaald in artikel 25/2, §
2, tweede lid, 1° en 4° en is het niet vergezeld van de door artikel 3bis van de
algemene procedureregeling vereiste afschriften.
In zoverre uit de nota van verzoeker nieuwe middelen moeten
worden afgeleid, wordt gewezen op wat volgt.
Artikel 2, § 1, 3° van de algemene procedureregeling zoals het
luidde en van toepassing is op het voorliggende beroep, bepaalt dat het
verzoekschrift een uiteenzetting van de middelen moet bevatten. Hieruit volgt dat
in beginsel alle middelen tot nietigverklaring door verzoeker noodzakelijk, op
straffe van niet-ontvankelijkheid, worden aangevoerd in het verzoekschrift of,
nadat verzoeker er kennis van heeft gekregen of er kennis van moest hebben,
uiterlijk bij de eerst mogelijke procedurele gelegenheid die de algemene
procedureregeling hem biedt.
In zoverre de grondslag van het nieuwe middel pas na het
indienen van de laatste memorie en na het verstrijken van de termijn daartoe, aan
het licht gekomen is, en verzoeker aldus, in die stand van het geding, niet meer de
gelegenheid had om door middel van een in de algemene procedureregeling
voorziene mogelijkheid dit middel alsnog aan te voeren, leidt, in het licht van het
recht op toegang tot de rechter, de enkele omstandigheid dat het middel in een niet
in de algemene procedureregeling voorzien stuk – te dezen de “nota” – is
aangevoerd, er op zich niet toe het als niet-ontvankelijk te verwerpen.
Het voorgaande staat er evenwel niet aan in de weg dat van een
verzoeker die in die omstandigheden een nieuw middel opwerpt, een loyale
procesvoering moet worden verwacht, wat onder meer inhoudt dat door de
verzoeker wordt aangetoond, minstens redelijkerwijze aannemelijk gemaakt dat
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-5/35
hij het aldus aangevoerde nieuwe middel niet eerder kon aanvoeren, wat hij zoals
hierna wordt uiteengezet, niet doet.
Op de terechtzitting, noch in de nota heeft verzoeker redenen,
laat staan in redelijkheid aanvaardbare redenen, gegeven waarom hij pas ter
terechtzitting de in de nota vervatte argumenten kon opwerpen.
Hij geeft enkel aan dat de nota betrekking heeft op
“noodzakelijke en relevante opmerkingen en bedenkingen”.
Daargelaten nog de vraag of deze “noodzakelijke en relevante
opmerkingen en bedenkingen” kunnen worden aangezien als een middel dat
immers de voldoende duidelijke en nauwkeurige omschrijving vereist van zowel
de overtreden rechtsregel als van de wijze waarop die rechtsregel door de
bestreden rechtshandeling wordt geschonden, overtuigt verzoekers betoog niet.
De enkele omstandigheid dat verzoeker pas kennis kreeg van de
nieuwe feiten na de laatste memorie, verklaart niet waarom hij ultiem tot op de
terechtzitting wachtte om zijn nota in te dienen met als gevolg dat de verwerende
partij, noch het auditoraat noch de Raad van State er op gepaste tijd kennis van
konden nemen.
Uit wat voorafgaat blijkt dat verzoeker geen deugdelijke redenen
geeft die zijn stilzitten kunnen verantwoorden, minstens redelijkerwijze
aannemelijk maken. Dat doet de Raad van State besluiten dat de proceshouding
van verzoeker, die de verwerende partij, het auditoraat en de Raad van State
nodeloos en vermijdbaar uitermate in extremis overvalt met wat verzoeker
aanduidt als “noodzakelijke en relevante opmerkingen en bedenkingen”, niet
getuigt van gepaste loyauteit ten aanzien van de merites van een correct en efficiënt
procesverloop.
In die omstandigheden zijn de voor het eerst in de nota en ter
terechtzitting toegelichte nieuwe argumenten niet ontvankelijk.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-6/35
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-7/35
V. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in het eerste middel in het verzoekschrift de
schending aan van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de
uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen’ (hierna: de wet van 29 juli
1991) en van het beginsel patere legem quam ipse fecisti.
Vooreerst zet hij uiteen dat de bestreden beslissing niet afdoende
gemotiveerd is, daar ze in strijd is met de permanente nota CGO-2007/3141
CG2007 12164 d.d. 9 oktober 2007 met als onderwerp: ‘raadpleging van de
politiële gegevensbanken of de gegevensbanken ter beschikking gesteld van de
politiediensten’, alsook in strijd is met ‘principes die verzoeker aangeleerd
werden’. Onder punt 3 ‘Verantwoordelijkheden en verplichtingen van de
gebruikers’ vermeldt de nota CGO-2007/3141 CG2007 12164 o.a. dat als
onwettige doeleinden worden beschouwd “nieuwsgierigheid, nagaan of uzelf, een
ander lid van een politiedienst of een naast familielid geregistreerd staat in een
gegevensbank, elk ander privégebruik of ongerechtvaardigd gebruik, hetzij in het
raam van een identiteitscontrole in de zin van art. 34 WPA, hetzij in het raam van
een lopend gerechtsdossier (reactief of proactief) of dossier van bestuurlijke
politie.” Volgens verzoeker is een raadpleging een zoektocht. Verzoeker zet verder
uiteen dat de beide raadplegingen op dezelfde dag op hetzelfde moment
geschiedden, waaruit volgt dat de raadplegingen om dezelfde reden plaatsvonden.
Op het ogenblik van het gerechtelijk verhoor over de raadplegingen was verzoeker
van mening dat zijn opzoekingen die verband houden met ‘verkeer’ noch onder
bestuurlijke, noch onder gerechtelijke politie vallen, maar onder een aparte
categorie. Onder welke categorie een reden voor het raadplegen van de databanken
valt, is volgens verzoeker van minder belang. Wat vooral van belang is, is de
aanwezigheid van een geldige “politionele reden”, wat in dit dossier absoluut het
geval is, want “een duidelijkere politionele reden dan een openstaande boete is
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-8/35
bijna onvindbaar”. Het categoriseren van een “politionele reden” is in vele
gevallen overigens onduidelijk en verzoeker licht dit toe met een voorbeeld.
Verzoeker wist dat een openstaande verkeersboete een absolute geldige
“politionele reden” was en verwijst desbetreffend naar enkele verklaringen uit zijn
verhoor door de Dienst Enquêtes P op 13 februari 2019: “Ik meende dat ik een
geldige reden had”. “Volgens mij is een parkeerboete in het buitenland tijdens
privévakantie ook een geldige politionele reden om de databank op te vragen, het
was nooit de bedoeling om iets te weten te komen voor mijn privéleven”. “Ik weet
dat dit geen taak is van gerechtelijke of administratieve politie maar zeker wel
politioneel”. Volgens verzoeker gebeuren binnen het interventiekorps, waarvan hij
deel uitmaakt, alle raadplegingen van de databanken tijdens patrouilles op basis
van verkeer. Tijdens een gesprek op 23 april 2021 met de heer F.B., lesgever in de
materie ‘gebruik van de politionele databanken’, bevestigde deze aan verzoeker
dat van zodra er een “politionele reden” is voor het gebruik van de databanken, dit
voldoende is om een raadpleging uit te voeren. Dat er een geldige reden moet zijn
voor een raadpleging in de databanken, is het enige waarmee rekening moet
worden gehouden; wie of wat het voorwerp vormt van een raadpleging doet
minder ter zake. Dat er een extra alertheid bestaat bij de controlediensten wanneer
een raadpleging gebeurt binnen de privésfeer is logisch, maar ook niet meer dan
dat. Het is enkel de afhandeling die dan beter wordt doorgegeven naar een andere
collega.
Verzoeker
verwijst
naar
het
deskundigenverslag
van
de
inspecteur-generaal dat naar artikel 23 van de deontologische code verwijst inzake
het afhandelen van een zaak wanneer iemands onpartijdigheid ter discussie kan
worden gesteld. Echter kan er bij het vereffenen van een openstaande boete geen
enkele (on)partijdigheid ter discussie worden gesteld: men vereffent deze
openstaande boete of niet. Vervolgens gaat het volgens verzoeker “over het
waarborgen van de latere handelingen, namelijk afhandeling, zelfs voortzetten van
de afhandeling, deze zijn zelfs niet gebeurd, namelijk het opstellen van het
proces-verbaal”. De veiligheid en het goede verloop van de latere handelingen zijn
absoluut gewaarborgd gebleven. Uit het voorgaande blijkt volgens verzoeker dat
hij met miskenning “van de eigen nota en principes” tot een zware tuchtsanctie
werd veroordeeld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-9/35
In de memorie van wederantwoord verwijst verzoeker allereerst
naar het verzoekschrift tot nietigverklaring. Verder repliceert verzoeker op de
memorie van antwoord en voert hij aan dat hij wist dat de boete nog niet was
betaald en dat hij dat meermaals heeft verklaard. Hij deed de opzoekingen enkel
om de boete te kunnen vereffenen. Zelfs nagaan of een boete is vereffend, is een
geldige reden om tot controle over te gaan. Het gaat erom of men een geldige reden
heeft om tot controle over te gaan, niet meer dan dat. Punt 3 van de permanente
nota CGO-2007/3141 CG2007 12164 houdt geen absoluut verbod in om jezelf na
te gaan. Om van misbruik van databanken te spreken zou verzoeker overigens
bewust misbruik moeten hebben gemaakt. Verzoeker maakte helemaal geen fout.
Hij “handelde in zijn hoedanigheid van politieambtenaar 24/24”. Het doet er niet
toe welke opdracht je al dan niet uitvoert op het moment van de raadpleging,
zolang er maar een geldige “politionele reden” is voor de raadpleging.
Vervolgens breidt verzoeker het eerste middel uit met de
schending van artikel 7 en van artikel 56 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende
het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de
tuchtwet). Met betrekking tot de schending van artikel 56 van de tuchtwet zet hij,
samengevat, allereerst uiteen dat de wettelijke en redelijke termijn verstreken is.
Van één dossier worden drie dossiers gemaakt om, zelfs na verjaring, verzoeker
alsnog te kunnen beschuldigen. De toepassing van artikel 56 van de tuchtwet in het
dossier “verkeersbelemmering” had enkel tot doel de stukken betreffende het
vermeende misbruik van databanken te bekomen. De tuchtvervolging is een vorm
van belaging, hiërarchisch pesten en een represaille voor verzoekers klacht wegens
pesterijen en schuldig verzuim. Verzoeker schetst vervolgens hoe een gerechtelijk
onderzoek werd gestart wegens belaging en verkeersbelemmering, hoe door een
opvraging van dat dossier de feiten inzake de raadpleging van databanken onder de
aandacht van de tuchtoverheden kwamen, terwijl er geen aanleiding was om dit
dossier op te vragen, alsook hoe de gewone en hogere tuchtoverheid al veel eerder
dan 27 september 2019 op de hoogte waren van de feiten. Hij besluit, met
verwijzing naar het deskundigenverslag van de inspecteur-generaal voor de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-10/35
Tuchtraad, dat de feiten verjaard zijn. Betreffende de schending van artikel 7 van
de tuchtwet zet verzoeker uiteen dat het onwettig is om één tuchtdossier te splitsen
in
drie
tuchtdossiers
en
dat
er
samenhang
is
tussen
het
dossier
“verkeersbelemmering” en het dossier “misbruik van databanken”.
In de laatste memorie verwijst verzoeker allereerst naar het
verzoekschrift tot nietigverklaring en naar de memorie van wederantwoord.
Vervolgens voert hij aan dat het auditoraatsverslag ten onrechte meent dat het
middel niet is uitgewerkt. Verzoeker toont immers duidelijk aan dat de databanken
mogen worden gebruikt, zowel voor verkeersinbreuken als gegevens en
inlichtingen van persoonlijke aard, en hij herhaalt wat hij reeds eerder aanvoerde.
Nog volgens verzoeker haalt het auditoraatsverslag artikel 44/1 van de wet van 5
augustus 1992 ‘op het politieambt’ (hierna: wet op het politieambt) ten onrechte
ten nadele van verzoeker aan. Dat artikel bepaalt duidelijk: “In het kader van de
uitoefening van hun opdrachten bestuurlijke of gerechtelijke politie …”. Er staat
niet “een vooraf – voorziene – opgelegde dienst of opdracht”. Onder meer een
verkeersinbreuk betreft een opdracht van bestuurlijke of gerechtelijke politie en
artikel 44/1 van de wet op het politieambt heeft tot doel en “zelfs verplichting” dat
informatie die een politiefunctionaris heeft verkregen, zelfs buiten een opgelegde
dienst of opdracht, moet worden verwerkt. Wat de verwijzing in het
auditoraatsverslag naar artikel 23 van de deontologische code betreft, is het
volgens verzoeker niet zo dat hij meent dat zijn onpartijdigheid in het geding is,
daar het “enkel de vraag betrof of de openstaande boete al dan niet vereffend zou
worden”. Verzoeker moest eerst nagaan of hij geseind stond wegens het niet
betalen van de boete, om via deze weg de boete te kunnen vereffenen, en niet enkel
om zonder politionele reden na te gaan of hij al dan niet geseind stond omwille van
het niet betalen van de boete. Elke raadpleging van de databanken is immers
nagaan of iets of iemand geseind staat. Het gaat erom of dit niet enkel uit
nieuwsgierigheid is, maar met een “politionele reden”. Het auditoraatsverslag
vergist zich eveneens over het betalen van de boete. De boete werd niet betaald na
verduidelijking te hebben gekregen van het autoverhuurbedrijf, maar na voor de
tweede maal hardnekkig te hebben aangedrongen bij de lokale politie van Tenerife,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-11/35
“nadat de voorzitter van de Tuchtraad lacherig deed over het bestaan van de
boete”.
Wat de schending van artikel 56 en van artikel 7 van de tuchtwet
betreft, herhaalt verzoeker in zijn laatste memorie wat hij reeds in zijn memorie
van wederantwoord aanvoerde. Verder verwijst verzoeker naar de vrijspraak door
de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge op 15 juni 2020,
ten gevolge waarvan de vorige zware tuchtstraf moet worden ingetrokken en de
thans bestreden beslissing moet worden vernietigd. Tot slot voert verzoeker aan
dat het onwettig is en “in strijd met de beginselen van behoorlijk bestuur” om een
uitspraak te doen of een inleidend verslag op te stellen zonder te wachten op de
einduitspraak van de vonnisgerechten, wanneer men niet over de noodzakelijke
gegevens beschikt.
Beoordeling
Verzoeker voert allereerst de schending aan van de
formelemotiveringsplicht vervat in de wet van 29 juli 1991.
Artikel 2, § 1, 3°, van de algemene procedureregeling zoals het
luidde en van toepassing is op het voorliggende beroep, vereist dat het
verzoekschrift tot nietigverklaring “een uiteenzetting van de feiten en de
middelen” bevat. De uiteenzetting van een middel vereist dat zowel de rechtsregel
of het rechtsbeginsel wordt aangeduid die volgens verzoeker werd geschonden, als
de wijze waarop die rechtsregel of dat rechtsbeginsel door de bestreden beslissing
werd geschonden.
Opdat een middel ontvankelijk zou zijn, is minstens vereist dat
summier doch duidelijk de beweerde onregelmatigheid van de bestreden beslissing
wordt aangegeven. De vereiste om een middel voldoende duidelijk en nauwkeurig
te formuleren strekt er toe het tegensprekelijke karakter van de schriftelijke
procedure en de rechten van verdediging van de verwerende partij te waarborgen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-12/35
Het komt overigens niet aan de Raad van State toe om uit een juridisch
niet-onderbouwde uiteenzetting zelf middelen te construeren die voldoen aan de
vereiste van de algemene procedureregeling.
Verzoeker zet niet uiteen op welke wijze de formele motivering
van de bestreden beslissing niet beantwoordt aan de vereisten van de wet van
29 juli 1991. Het middel is in die mate niet-ontvankelijk.
Verzoeker voert verder aan dat de bestreden beslissing het
beginsel patere legem quam ipse fecisti schendt doordat de bestreden beslissing in
strijd is met de nota CGO-2007/3141 CG2007 12164 van 9 oktober 2007, waarin
wordt bepaald: “Hetgeen volgt wordt dus o.a. beschouwd als onwettige
doeleinden: nieuwsgierigheid, nagaan of uzelf, een ander lid van een politiedienst
of een naast familielid geregistreerd staat in een gegevensbank, elk ander
privégebruik of ongerechtvaardigd gebruik, hetzij in het raam van een
identiteitscontrole in de zin van art. 34 WPA, hetzij in het raam van een lopend
gerechtsdossier (reactief of proactief) of dossier van bestuurlijke politie.” In
essentie voert verzoeker aan dat zijn raadpleging van de databanken niet
ongeoorloofd was, daar hij meent over een “geldige politionele reden” te
beschikken, wat volgens verzoeker volstaat om de databanken te mogen
raadplegen.
Verzoeker verwijst naar de hiervoor geciteerde passage in de
nota CGO-2007/3141 CG2007 12164 van 9 oktober 2007, maar verduidelijkt niet
hoe hieruit blijkt dat de bestreden beslissing deze nota schendt. Verzoeker heeft de
databanken geraadpleegd om na te gaan of een verkeersboete die hij in het
buitenland in de privésfeer had opgelopen nog moest worden betaald. Hij is aldus
nagegaan of hij zelf geregistreerd stond in een gegevensbank, wat volgens de
aangehaalde nota wordt beschouwd als een onwettig doeleinde. Verzoeker toont
derhalve niet aan dat de tuchtoverheid haar eigen regels niet respecteert en het
rechtsbeginsel patere legem quam ipse fecisti schendt.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-13/35
Om dit alsnog aan te tonen plaatst verzoeker zich op het
standpunt dat het van geen of minder belang is te weten of een opzoeking gebeurt
omwille van een opdracht van bestuurlijke of gerechtelijke politie, en dat het
volstaat dat de opzoeking gebeurt met een “geldige politionele reden”, wat volgens
verzoeker het geval is, met name nagaan of een verkeersboete betaald is.
Verzoeker kan in die visie niet worden bijgevallen. Artikel 44/1
van de wet op het politieambt bepaalt:
Ҥ 1. In het kader van de uitoefening van hun opdrachten, bedoeld in hoofdstuk III
afdeling 1, [lees: de opdrachten van bestuurlijke en gerechtelijke politie] kunnen de
politiediensten informatie en persoonsgegevens verwerken voor zover deze laatste
toereikend, terzake dienend en niet overmatig van aard zijn in het licht van de
doeleinden van bestuurlijke en van gerechtelijke politie waarvoor ze verkregen
worden en waarvoor ze later verwerkt worden.
§ 2. Met het oog op het uitoefenen van hun opdrachten mogen de politiediensten,
volgens de door de Koning bepaalde nadere regels, na advies van de Commissie ter
bescherming van de persoonlijke levenssfeer, persoonsgegevens zoals bedoeld in
artikel 6 van de wet van 8 december 1992 tot bescherming van de persoonlijke
levenssfeer ten opzichte van de verwerking van persoonsgegevens, verzamelen en
verwerken.
§ 3. Wanneer de politiediensten in het kader van de uitoefening van hun opdrachten
van bestuurlijke politie kennis krijgen van persoonsgegevens en informatie die van
belang zijn voor de uitoefening van de gerechtelijke politie, stellen zij de bevoegde
gerechtelijke overheden daarvan onverwijld, zonder enige beperking en met
schriftelijke bevestiging in kennis.
§ 4. Wanneer de politiediensten in het kader van de uitoefening van hun opdrachten
van gerechtelijke politie kennis krijgen van persoonsgegevens en informatie die van
belang zijn voor de uitoefening van de bestuurlijke politie en die aanleiding kunnen
geven tot beslissingen van bestuurlijke politie, stellen zij de bevoegde bestuurlijke
politieoverheden daarvan onverwijld, zonder enige beperking en met schriftelijke
bevestiging in kennis, behoudens wanneer dit de uitoefening van de strafvordering
in het gedrang kan brengen, maar onverminderd de maatregelen die noodzakelijk
zijn in geval van een ernstig en onmiddellijk gevaar voor de bescherming van
personen en van de openbare veiligheid of gezondheid.”
Uit paragraaf 1 van de hiervoor aangehaalde bepaling blijkt
duidelijk dat de politiediensten de bedoelde opzoekingen slechts kunnen doen in
het kader van hun opdrachten van bestuurlijke of gerechtelijke politie, wat ten
aanzien van de individuele politiepersoneelsleden wordt bevestigd in de
ministeriële omzendbrief GPI 75 van 15 oktober 2013 “Gemeenschappelijke
richtlijn van de Ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken betreffende de door
de politiediensten na te leven procedureregels in het kader van de onrechtstreekse
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-14/35
toegang tot de persoonsgegevens die zij in het kader van de uitoefening van hun
opdrachten van gerechtelijke en bestuurlijke politie verwerken in de algemene
nationale gegevensbank”, waarin onder punt 10 “Raadpleging ANG voor
privédoeleinden door personeelsleden van de politiediensten” onder meer wordt
vermeld: “Iedere raadpleging door een personeelslid van de politiediensten mag
slechts uitgevoerd worden voor zover zij gerechtvaardigd is door een operationele
behoefte, met andere woorden, wanneer zij binnen zijn/haar opdrachten van
bestuurlijke of gerechtelijke politie kadert.” De stelling van verzoeker dat het voor
een opzoeking zou volstaan dat er een geldige “politionele reden” aanwezig is,
zonder dat de vraag moet worden gesteld of deze past in een opdracht van
bestuurlijke of gerechtelijke politie van het betrokken personeelslid, strookt niet
met de hiervoor aangehaalde regelgeving.
Het standpunt dat verzoeker in de laatste memorie huldigt, met
name dat het volstaat dat de raadpleging gebeurt “in het kader van de uitoefening
van een opdracht van bestuurlijke of gerechtelijke politie” en dat niet vereist is
“tijdens een vooraf – voorziene – opgelegde dienst of opdracht”, doet niet anders
besluiten. Tevergeefs tracht verzoeker de feiten voor te stellen alsof hij als
politiefunctionaris een verkeersinbreuk moest afhandelen. Met zijn opdrachten als
politiefunctionaris hebben de feiten niets vandoen. Ze betreffen het louter
raadplegen door verzoeker van zichzelf en zijn persoonlijk voertuig in een
volledige private context, los van elke uitoefening van zijn ambt. Het nagaan door
verzoeker of hij geseind stond om “via deze weg de boete te kunnen vereffenen” is
geen “politionele reden” om de algemene nationale gegevensbank (ANG) te
raadplegen, maar een loutere privéreden, nog daargelaten of wat verzoeker
aanduidt als een “politionele reden” zou volstaan om deze databank te mogen
raadplegen.
In zoverre verzoeker nog argumenteert dat de raadpleging op
zich wettig was en dat enkel de afhandeling van de zaak beter was doorgegeven
aan een collega, waarbij hij verwijst naar de in artikel 23 van de deontologische
code opgenomen plicht tot onpartijdigheid, kan hij evenmin worden gevolgd.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-15/35
Artikel 23 van de Deontologische Code bepaalt:
“Art. 23. Onverminderd de verplichting om onmiddellijk de dringende maatregelen
te treffen die nodig zijn om de veiligheid en het goede verloop van de latere
handelingen te waarborgen, handelen de personeelsleden die persoonlijk betrokken
zijn bij een zaak waarbij hun onpartijdigheid ter discussie kan worden gesteld, deze
zaak niet zelf af. Zij doen, desgevallend via hun chef een beroep op andere collega’s
om de ambtsplichten uit te voeren of voort te zetten.”
Uit deze bepaling volgt dat, wanneer een personeelslid
persoonlijk betrokken is bij een zaak waarbij zijn partijdigheid ter discussie kan
worden gesteld, hij de zaak niet zelf afhandelt. Verzoeker meent dat bij het
vereffenen van een boete zijn (on)partijdigheid niet ter discussie kan worden
gesteld, daar men de verkeersboete vereffent of niet. Verzoeker wou echter vooral
nagaan of hij “geseind” stond omwille van het niet betalen van de boete, naar eigen
zeggen om via die weg de boete te betalen. De persoonlijke betrokkenheid van
verzoeker is te dezen dus duidelijk en, bovendien, dat zijn partijdigheid daarbij ter
discussie kon worden gesteld, kon voorafgaand aan de niet toegelaten opzoeking
geenszins worden uitgesloten.
In de memorie van wederantwoord voert verzoeker verder aan
dat om van misbruik van databanken te spreken, verzoeker bewust misbruik zou
moeten hebben gemaakt.
Ook dit argument wordt niet gevolgd. Verzoeker is
tuchtrechtelijk gestraft wegens het opzoeken van zichzelf en de nummerplaat van
zijn persoonlijk voertuig in de algemene nationale gegevensbank (ANG) zonder
dat dit kadert binnen een opdracht van bestuurlijke of gerechtelijke politie. Enig
intentioneel element is niet vereist om die feiten als een tuchtfeit te kunnen
kwalificeren. Het loutere feit van tekort te komen aan de beroepsplichten is
bijgevolg in rechte voldoende opdat tuchtrechtelijk kan worden ingegrepen, zonder
dat de hogere tuchtoverheid bij haar kwalificatie van verzoekers handelen als
tuchtvergrijp moet aantonen of bewijzen dat verzoeker bewust handelde.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-16/35
Verzoeker werpt verder op dat hij “handelde in zijn
hoedanigheid van politieambtenaar 24/24”. Het doet er volgens hem niet toe welke
opdracht je al dan niet uitvoert op het moment van de raadpleging, zolang er maar
een geldige “politionele reden” is voor de raadpleging.
Ook dit argument wordt niet gevolgd. Verzoeker kan niet in
redelijkheid staande houden dat hij optrad in zijn hoedanigheid van
politieambtenaar, met andere woorden, in de uitoefening van zijn ambt. Hij
verklaarde immers met de raadpleging te willen nagaan of hij geseind stond
wegens een verkeersinbreuk in zijn privésfeer en erkende niet belast te zijn met
enige opdracht daartoe, zodat niet, laat staan ernstig, kan worden betwist dat
verzoeker niet heeft gehandeld binnen een opdracht van gerechtelijke of
bestuurlijke politie. Het is niet omdat verzoeker het ambt van politieambtenaar
bekleedt, dat alles wat hij doet moet worden beschouwd als zijnde in de
uitoefening van dat ambt. Het zichzelf en zijn persoonlijk voertuig raadplegen in
de algemene nationale gegevensbank (ANG) om na te gaan of hij stond geseind,
heeft met de uitoefening van zijn ambt niets vandoen.
In de mate dat verzoeker in de memorie van wederantwoord en
de laatste memorie nieuwe argumenten ter adstructie van zijn in het verzoekschrift
ontwikkelde middel aanvoert, bemerkt de Raad van State dat verzoeker die reeds
had kunnen aanvoeren en ontwikkelen in het verzoekschrift. In die mate geeft
verzoeker aldus in wezen op laattijdige en niet-ontvankelijke wijze een nieuwe
grondslag aan zijn middel. Ze zijn derhalve laattijdig en niet ontvankelijk.
In zijn memorie van wederantwoord breidt verzoeker het eerste
middel uit met de schending van artikel 7 en van artikel 56 van de tuchtwet.
Het auditoraat besluit tot de niet-ontvankelijkheid van deze
uitbreiding van het eerste middel op grond van de volgende overwegingen:
“Volgens vaste rechtspraak van de Raad is een middel dat voor het eerst wordt
opgeworpen in de memorie van wederantwoord of laatste memorie in beginsel niet
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-17/35
ontvankelijk. Evenwel mag een nieuw middel alsnog worden aangevoerd indien dit
middel is gesteund op gegevens waarvan verzoekende partij pas na inzage van het
neergelegd administratief dossier kennis kon krijgen (o.a. RvS, 1 april 2010, nr.
202.704).
De uitbreiding van het middel betreft hier de naar mening van verzoeker
kunstmatige opsplitsing in drie tuchtdossiers (schending artikel 7 tuchtwet) en de
verjaring van de tuchtvordering (schending van artikel 56 tuchtwet). Deze
wettigheidskritieken waren reeds opgenomen in het ontwerp van verzoekschrift dat
verzoeker aan zijn toenmalige raadsman heeft overgemaakt. Het is aldus duidelijk
dat de verzoeker reeds bij het indienen van het verzoekschrift kennis had van de
gegevens op grond waarvan hij de schending van de artikelen 7 en 56 van de
tuchtwet steunt.
In zoverre de verzoeker het eerste middel in zijn memorie van wederantwoord
uitbreidt met de schending van artikel 7 en 56 van de tuchtwet uitbreidt, voert hij
een nieuw middel aan dat reeds in het verzoekschrift had kunnen aangevoerd
worden. Dit nieuw middel is wegens laattijdigheid onontvankelijk.”
Verzoeker betwist deze conclusie maar beperkt zich, na
kennisneming van het verslag van het auditoraat, tot het verwijt aan het auditoraat
dat deze “zich verschuilt achter procedurele excuses om de zaak niet ten gronde te
hoeven onderzoeken” en tot het hernemen en parafraseren van de feitelijke
kritieken en argumenten uiteengezet in de memorie van wederantwoord. Hij brengt
evenwel geen (inhoudelijke) argumenten in tegen de beoordeling van het
auditoraat.
In die omstandigheden en na een eigen onderzoek, ziet de Raad
van State geen reden om het anders te zien dan het auditoraat en bevindt aldus, de
redenering van het auditoraatsverslag bijvallend, de uitbreiding van het eerste
middel niet-ontvankelijk.
In de laatste memorie voegt verzoeker aan de uitbreiding van het
eerste middel nog toe dat het onwettig is en “in strijd met de beginselen van
behoorlijk bestuur” om een uitspraak te doen of een inleidend verslag op te stellen
zonder te wachten op de einduitspraak van de vonnisgerechten. Om dezelfde
redenen als vermeld in het hiervoor geciteerde auditoraatsverslag, is ook deze
uitbreiding van het eerste middel niet-ontvankelijk.
Het eerste middel is deels niet-ontvankelijk, deels ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-18/35
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in het tweede middel in het verzoekschrift de
schending aan van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991, alsook de
schending van artikel 41 van het Handvest van de Europese Unie en van het
redelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel. Hij zet uiteen dat de opgelegde
tuchtstraf van de terugzetting in weddeschaal “in zeer kennelijke onredelijke
verhouding” staat tot de tuchtfeiten. Verzoeker meent dat bij het bepalen van de
strafmaat rekening moet worden gehouden met de situationele context waarin de
feiten zich hebben afgespeeld en dat “ongemotiveerd” een zeer zware tuchtstraf
werd opgelegd. Hij zet verder uiteen dat ten onrechte geen rekening werd
gehouden met het eenmalig karakter van de feiten, het blanco strafblad en de
felicitaties, de (geringe) ernst van de feiten, het principe “gelijke feiten – gelijke
straffen” waarmee verzoeker doelt op de disproportionaliteit van de strafmaat, en
tot slot, de weerslag van de feiten op de werking van de dienst en op het aanzien
van de dienst bij het publiek.
In de memorie van wederantwoord herneemt en parafraseert
verzoeker allereerst wat hij in het verzoekschrift tot nietigverklaring heeft
uiteengezet. Hij benadrukt dat de tuchtoverheid verplicht is rekening te houden met
de jurisprudentiegegevensbank, waaruit blijkt dat de strafmaat disproportioneel is.
Verder zet verzoeker op omstandige wijze nieuwe feitelijke gegevens en
argumenten uiteen ter nadere verduidelijking van de situationele context waarin de
tuchtfeiten zich hebben afgespeeld. Volgens verzoeker is dat van belang om de
verzachtende omstandigheden te kunnen “distilleren”. In zijn betoog wijst
verzoeker erop dat de feiten aangaande pesterijen en schuldig hulpverzuim jegens
hem in de doofpot worden gestopt en zet hij omstandig en met verwijzing naar
concrete voorvallen uiteen dat hij het slachtoffer is van een “heksenjacht”, waarbij
hij voortdurend wordt belaagd met administratieve en gerechtelijke dossiers, zodat
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-19/35
een onmogelijke werksituatie wordt gecreëerd. Tot slot breidt hij ook het tweede
middel uit met de schending van artikel 7 van de tuchtwet, omdat in strijd met deze
bepaling één tuchtdossier in drie tuchtdossiers werd gesplitst.
In de laatste memorie herneemt en parafraseert verzoeker
allereerst wat hij in het verzoekschrift tot nietigverklaring en de memorie van
wederantwoord heeft uiteengezet. Hij wijst ook op het vonnis van de rechtbank van
eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge, van 15 juni 2020 waarbij hij voor
alle tenlasteleggingen werd vrijgesproken. Verder breidt hij het feitelijke relaas dat
de “heksenjacht” op verzoeker moet aantonen, reeds aangevat in de memorie van
wederantwoord, uit met een omstandige uiteenzetting van recente feiten en
gebeurtenissen.
Beoordeling
Verzoeker voert allereerst de schending aan van artikel 41 van
het Handvest van de Europese Unie.
Artikel 2, § 1, 3°, van de algemene procedureregeling zoals het
luidde en van toepassing is op het voorliggende beroep, vereist dat het
verzoekschrift tot nietigverklaring “een uiteenzetting van de feiten en de
middelen” bevat. De uiteenzetting van een middel vereist dat zowel de rechtsregel
of het rechtsbeginsel wordt aangeduid dat volgens verzoeker werd geschonden, als
de wijze waarop die rechtsregel of dat rechtsbeginsel door de bestreden beslissing
werd geschonden.
Opdat een middel ontvankelijk zou zijn, is minstens vereist dat
summier doch duidelijk de beweerde onregelmatigheid van de bestreden beslissing
wordt aangegeven. De vereiste om een middel voldoende duidelijk en nauwkeurig
te formuleren strekt er toe het tegensprekelijke karakter van de schriftelijke
procedure en de rechten van verdediging van de verwerende partij te waarborgen.
Het komt overigens niet aan de Raad van State toe om uit een juridisch
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-20/35
niet-onderbouwde uiteenzetting zelf middelen te construeren die voldoen aan de
vereiste van de algemene procedureregeling.
Verzoeker zet niet uiteen op welke wijze artikel 41 van het
Handvest van de Europese Unie geschonden zou zijn. Het middel is in die mate
niet-ontvankelijk.
De artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 verplichten de
administratieve overheid in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te
nemen die aan de beslissing ten grondslag liggen, en dat op “afdoende” wijze.
Het afdoend karakter van de motivering betekent dat de
motivering pertinent moet zijn, dit wil zeggen dat ze duidelijk met de beslissing te
maken moet hebben, en dat ze draagkrachtig moet zijn, dit wil zeggen dat de
aangehaalde redenen moeten volstaan om de beslissing te dragen. De belangrijkste
bestaansreden van de motiveringsplicht, zoals die wordt opgelegd door de
voormelde wet van 29 juli 1991, bestaat erin dat de betrokkene in de hem
aanbelangende beslissing zelf de motieven moet kunnen aantreffen op grond
waarvan ze werd genomen, opdat de betrokkene met kennis van zaken zou kunnen
uitmaken of het aangewezen is de beslissing met een annulatieberoep te bestrijden.
Hoewel de formelemotiveringsplicht de tuchtoverheid er niet toe
verplicht uitdrukkelijk te antwoorden op alle door de politieambtenaar tijdens de
tuchtprocedure
opgeworpen
argumenten
of
aangevoerde
verzachtende
omstandigheden, moet uit haar beslissing wel kunnen worden opgemaakt dat het
verweer van de politieambtenaar daadwerkelijk in de besluitvorming is betrokken.
Hieruit volgt dat de tuchtoverheid niet uitvoerig moet antwoorden op elk van deze
argumenten of verzachtende omstandigheden. Wel moet impliciet of expliciet
blijken dat de argumentatie van de betrokkene in de besluitvorming werd
betrokken en moet hieruit minstens impliciet kunnen worden afgeleid waarom de
argumenten in het algemeen niet werden aanvaard.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-21/35
Een schending van het redelijkheidsbeginsel (of van het
evenredigheidsbeginsel dat er een bijzondere toepassing van is) als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur, veronderstelt dat de overheid bij het nemen van de
beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere woorden dat zij de haar
toegekende discretionaire beoordelings- of beleidsvrijheid onjuist heeft gebruikt.
Van
een
schending
van
het
redelijkheidsbeginsel
(en
van
het
evenredigheidsbeginsel) kan slechts sprake zijn wanneer een beslissing, waarvan is
vastgesteld dat ze berust op deugdelijke grondslagen, inhoudelijk dermate afwijkt
van het normale beslissingspatroon of, nog, er een zodanige wanverhouding
bestaat tussen die motieven en de inhoud van de beslissing, dat het niet denkbaar is
dat een andere zorgvuldig handelende administratieve overheid in dezelfde
omstandigheden tot die besluitvorming zou komen of die beslissing zou nemen. De
Raad van State is in de uitoefening van zijn wettigheidstoezicht enkel bevoegd om,
desgevraagd, na te gaan of de administratieve overheid op grond van de juiste en
correct beoordeelde feitelijke gegevens, in redelijkheid tot de bestreden beslissing
is kunnen komen. Het komt de Raad van State evenwel niet toe zijn beoordeling in
de plaats te stellen van die van de bevoegde administratieve overheid.
De Raad van State gaat bij de beoordeling van de redelijkheid of
de proportionaliteit van de bestreden beslissingen uit van de feiten zoals ze blijken
uit de bestreden beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft
aangetoond, getoetst aan de door verzoeker in het middel aangevoerde argumenten
die volgens verzoeker doen blijken dat de bestreden beslissingen het redelijkheidsof evenredigheidsbeginsel miskennen.
Verzoeker maakt geen duidelijk onderscheid tussen de
schending van de formelemotiveringsplicht en de schending van het redelijkheidsen het evenredigheidsbeginsel. Verzoeker leidt de schending van de
formelemotiveringsplicht af uit het feit dat niet afdoende rekening is gehouden met
een aantal elementen bij het bepalen van de strafmaat, met als gevolg dat die
strafmaat onredelijk en onevenredig is. Het middel wordt vanuit dat oogpunt
onderzocht.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-22/35
De strafmaat is in de bestreden beslissing als volgt formeel
gemotiveerd:
“Gelet op de bepalingen van de Tuchtwet, inzonderheid op de artikelen 2, 3, 5, 13,
38 en 38sexies;
Gelet op de conclusies opgenomen in punt 5;
Gelet dat de tuchtfeiten bedoeld in punt 3 vaststaan en aan u worden toegerekend,
dat ze krachtens de motivering uiteengezet in punt 6 een tuchtvergrijp uitmaken in
de zin van art. 3 van de Tuchtwet;
Gelet dat een zware tuchtsanctie te verantwoorden is aangezien de tuchtfeiten te
zwaarwichtig zijn om enkel bestraft te worden met een aanmaning of een formele
afkeuring in de zin van de Tuchtwet;
Gelet dat de tuchtfeiten die u verweten worden principieel door een ontslag kunnen
gestraft worden;
Gelet echter op uw blanco blad der tuchtstraffen op het moment van het plegen van
de tuchtfeiten, dat als verzachtende omstandigheid in rekening moet worden
gebracht;
Gelet dat de zware tuchtsanctie van de terugzetting in weddeschaal te
verantwoorden is wanneer meerdere waarden, normen of fundamentele principes
eigen aan de Geïntegreerde Politie geschonden werden; dat u uw beroepsplichten
niet heeft nageleefd, waaronder de voorbeeldfunctie, de integriteitsplicht en de
plicht om de wetten en reglementen na te leven, door het in respectievelijk de ANG
en de DIV opzoekingen van uzelf en de nummerplaat van uw persoonlijk voertuig,
buiten enige opdracht van bestuurlijke of gerechtelijke politie;
Gelet dat de zware tuchtsanctie van de terugzetting in de weddeschaal de kans biedt
tot bezinning over de deontologische verplichtingen en verantwoordelijkheden ten
opzichte van de bevolking en de organisatie; gelet dat hierdoor de kans wordt
geboden om zichzelf opnieuw te bewijzen in het raam van de deontologische
principes, waarden en normen van de Geïntegreerde Politie;”
Uit deze formele motivering van de strafmaat in de bestreden
beslissing blijkt dat de hogere tuchtoverheid van oordeel is dat de tuchtfeiten te
zwaarwichtig zijn om enkel met een aanmaning of formele afkeuring te worden
bestraft, daar die feiten principieel met een ontslag kunnen worden bestraft. De
hogere tuchtoverheid neemt echter het blanco tuchtstraffenblad als verzachtende
omstandigheid in aanmerking en legt de terugzetting in weddeschaal op, omdat
verzoeker zijn beroepsplichten inzake voorbeeldfunctie, integriteitsplicht en de
plicht om de wetten en reglementen te respecteren niet heeft nageleefd. Voorts
overweegt de hogere tuchtoverheid nog dat deze straf verzoeker de kans biedt tot
bezinning. Verzoeker kan aldus uit de formele motivering afleiden waarom de
tuchtstraf van de terugzetting in weddeschaal werd opgelegd. Deze formele
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-23/35
motivering voldoet aan de vereisten voor een afdoende formele motivering in de
zin van de wet van 29 juli 1991.
Verzoeker werpt op dat geen rekening wordt gehouden met het
eenmalig karakter van de feiten.
Verzoeker
zet
evenwel
niet
uiteen
waarom
de
formelemotiveringsplicht en het redelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel
geschonden zouden zijn omdat niet expliciet in overweging wordt genomen dat de
feiten een eenmalig karakter hebben. Dat de feiten een eenmalig karakter hebben,
zegt immers niets over de mogelijke ernst van de feiten, zodat uit het eenmalig
karakter van de feiten niet ipso facto volgt dat de formelemotiveringsplicht en het
redelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel geschonden zouden zijn. Een
positieve formele motivering volstaat overigens, hetgeen inhoudt dat verzoeker in
de tuchtbeslissing zelf de motieven moet kunnen terugvinden op grond waarvan
een bepaalde tuchtstraf werd opgelegd. In de mate dat verzoeker uitgaat van een
andere rechtsopvatting, faalt het middel in rechte.
Verzoeker voert ook aan dat de tuchtoverheid geen rekening
houdt met zijn blanco tuchtverleden en niet motiveert waarom de lichtst mogelijke
tuchtstraf niet volstaat.
In zoverre verzoeker aanvoert dat wel wordt verwezen naar het
blanco strafblad, maar dat toch zonder enige motivering de terugzetting in
weddeschaal wordt opgelegd, mist dit argument feitelijke grondslag, daar het
blanco strafblad net in aanmerking genomen wordt om niet het ontslag van
ambtswege, maar de terugzetting in weddeschaal op te leggen.
In zoverre verzoeker de formelemotiveringsplicht geschonden
acht doordat de bestreden beslissing niet motiveert waarom niet de lichtst
mogelijke tuchtstraf wordt opgelegd, geeft hij aan deze plicht een draagwijdte die
deze niet heeft. De formelemotiveringsplicht reikt te dezen niet zover dat hij de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-24/35
hogere tuchtoverheid ertoe zou verplichten uitdrukkelijk te motiveren waarom
geen andere (zwaardere of lichtere) straf wordt opgelegd. Een positieve formele
motivering volstaat, hetgeen inhoudt dat verzoeker in de tuchtbeslissing zelf de
motieven moet kunnen terugvinden op grond waarvan een bepaalde tuchtstraf
werd opgelegd, wat te dezen het geval is. In de mate dat verzoeker uitgaat van een
andere rechtsopvatting, faalt het middel in rechte.
Verder voert verzoeker aan dat uit een vergelijking met de
jurisprudentiegegevensbank volgt dat hij, in verhouding tot de ernst van de feiten,
onevenredig zwaar wordt gestraft. Uit zijn analyse blijkt dat de waarschuwing de
maximumstraf zou mogen zijn, daar “in alle gevallen” slechts een lichte tuchtstraf
wordt gegeven, zelfs indien de feiten door omstandigheden zoals samenhang of
herhaling zwaarder zijn dan de hem ten laste gelegde feiten. Verzoeker benadrukt
dat de tuchtoverheid rekening moet houden met de jurisprudentiegegevensbank
om willekeur te vermijden.
Deze argumenten overtuigen evenmin.
De jurisprudentiegegevensbank waarnaar verzoeker verwijst, is
deze bedoeld in artikel 65quater van de tuchtwet. Deze gegevensbank wordt
bijgehouden
door
de
Tuchtraad,
verzamelt
anoniem
alle
genomen
tuchtbeslissingen en werd gecreëerd ten bate van de leden van de Tuchtraad en van
de personeelsleden van de geïntegreerde politiedienst (Memorie van toelichting,
Parl.St. Kamer 2000-01, nr. 1173/001, 18). Verzoeker toont niet aan, te meer nu
elke individuele zaak met inachtneming van de eigen merites ervan, geval per
geval en in concreto, moet worden beoordeeld, dat de tuchtoverheden verplicht
zouden zijn om “rekening te houden” met de jurisprudentiegegevensbank, die
blijkens de parlementaire voorbereiding een louter documentaire en informatieve
functie heeft.
Zelfs indien met verzoeker wordt aangenomen dat in “de meeste
gevallen” een lichte tuchtstraf wordt opgelegd, zoals volgens verzoeker blijkt uit
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-25/35
het door hem neergelegde verslag van het vast comité P, én dat aan die vaststelling
enige indicatieve waarde ter bepaling van de strafmaat moet worden gehecht, dan
nog blijkt uit de uittreksels uit de jurisprudentiegegevensbank door verzoeker
neergelegd, dat in heel wat gevallen voor gelijkaardige feiten een terugzetting in
weddeschaal of een ontslag van ambtswege werd opgelegd. Er werd met andere
woorden in een aantal gevallen ook een zware tuchtstraf opgelegd voor
gelijkaardige feiten, wat overigens ook blijkt uit het verslag van het vast comité P.
In die omstandigheden kan niet worden aangenomen dat de hogere tuchtoverheid
een beslissing heeft genomen die dermate afwijkt van het normale
beslissingspatroon dat het ondenkbaar is dat een andere zorgvuldig handelende
overheid in dezelfde concrete omstandigheden tot hetzelfde besluit zou komen.
Daarbij mag niet uit het oog worden verloren dat elke tuchtzaak in concreto moet
worden beoordeeld, waaruit volgt dat de vaststelling dat in de “meeste” gevallen
voor gelijkaardige feiten een lichte tuchtstraf wordt opgelegd, op zich niet belet dat
de tuchtoverheid te dezen een zware tuchtstraf oplegt.
Nog volgens verzoeker motiveert de hogere tuchtoverheid niet
waarom de feiten te zwaarwichtig zijn om enkel met een aanmaning of formele
afkeuring te worden bestraft. De formele motivering is volgens verzoeker te
“generalistisch” en te “bombastisch” en hij werpt de vraag op of een schorsing niet
meer aangewezen was indien het de bedoeling was dat verzoeker zich zou
bezinnen over zijn deontologische verplichtingen.
Het argument dat de hogere tuchtoverheid louter vermeldt dat de
feiten te zwaarwichtig zijn om te bestraffen met een aanmaning of formele
afkeuring, zonder enige motivering, wordt tegengesproken door de formele
motivering: de hogere tuchtoverheid motiveert dit door er op te wijzen dat de feiten
principieel met een ontslag kunnen worden bestraft. Vanuit het oogpunt van de
formelemotiveringsplicht volstaat een positieve motivering, wat inhoudt dat de
verzoeker in de bestreden beslissing de motieven op grond waarvan de bepaalde
tuchtstraf werd opgelegd moet kunnen aantreffen. Dit is hier het geval: de feiten
komen principieel in aanmerking voor ontslag, maar omwille van het blanco
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-26/35
tuchtverleden wordt de terugzetting in weddeschaal opgelegd. Voorts gaat de
formelemotiveringsplicht te dezen niet zover dat ze de verwerende partij ertoe zou
verplichten de uitgedrukte motieven ter zake nog nader te expliciteren of te
verantwoorden. De enkele omstandigheid dat verzoeker zich niet kan vinden in de
gegeven formele motivering en een andere standpunt ter zake heeft, maakt die
daarom niet onwettig. Ook het gegeven dat verzoekers eigen feitelijke beoordeling
van de strafmaat verschilt van die van de hogere tuchtoverheid, toont niet aan dat
deze bij het bepalen van de strafmaat de grenzen van een redelijke uitoefening van
haar beoordelingsvrijheid heeft overschreden.
Onder de noemer “gelijke feiten – gelijke straffen” speculeert
verzoeker dat de bestreden zware tuchtstraf in de toekomst een poging tot ontslag
doet vermoeden. Verzoeker verwijst ook naar het deskundigenverslag van de
inspecteur-generaal voor de Tuchtraad die een ontslag van ambtswege voorstelde,
omdat hij de voorgestelde zware tuchtstraf te licht bevond, wat volgens verzoeker
“te gek voor woorden” en intimiderend is. Personeelsleden zouden daardoor
immers gaan aarzelen om nog databanken te raadplegen. Tot slot haalt verzoeker
het door hem neergelegde verslag van het vast comité P aan, om daaruit af te leiden
dat hij disproportioneel werd gestraft.
Verzoekers argumenten zijn loutere veronderstellingen over de
toekomst die de wettigheid van de bestreden beslissing niet aantasten.
Daarenboven wordt opgemerkt dat de inspecteur-generaal slechts een adviserende
bevoegdheid heeft ten aanzien van de Tuchtraad, zodat diens opinie evenmin de
wettigheid van de bestreden beslissing aantast, te meer die opinie niet werd
gevolgd, noch door de Tuchtraad, noch door de hogere tuchtoverheid. In zoverre
verzoeker steunt op het verslag van het vast comité P, om daaruit af te leiden dat hij
disproportioneel werd gestraft, wordt vastgesteld dat verzoeker niet aantoont dat
de hogere tuchtoverheid verplicht zou zijn om met dit verslag rekening te houden
bij
de
bepaling
van
de
strafmaat.
Voorts
wordt
herhaald
dat
de
formelemotiveringsplicht te dezen niet zover reikt dat hij de tuchtoverheid ertoe
zou verplichten uitdrukkelijk te motiveren waarom geen andere (zwaardere of
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-27/35
lichtere) straf wordt opgelegd. Een positieve formele motivering volstaat, hetgeen
inhoudt dat verzoeker in de tuchtbeslissing zelf de motieven moet kunnen
aantreffen op grond waarvan een bepaalde tuchtstraf werd opgelegd. In de mate dat
verzoeker uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het middel in rechte.
Tot slot voert verzoeker nog aan dat geen rekening werd
gehouden met het feit dat de tuchtfeiten geen weerslag hadden op het aanzien van
de dienst bij het publiek, omdat het vereffenen van boetes nu eenmaal “een
duidelijke politionele opdracht, die zelfs moet uitgevoerd worden” is.
Zelfs indien met verzoeker zou worden aangenomen dat de
feiten geen weerslag hebben “op het aanzien van de dienst bij het publiek” – en
waarbij hij klaarblijkelijk abstractie maakt van het feit dat het raadplegen door een
politieambtenaar van een (politionele) gegevensdatabank voor private doeleinden
wel degelijke het vertrouwen van het publiek in die openbare dienst kan aantasten
–, toont dit op zich niet aan dat de hogere tuchtoverheid bij het bepalen van de
strafmaat de grenzen van een redelijke uitoefening van haar beoordelingsvrijheid
heeft overschreden.
In zoverre verzoeker voor het eerst in de memorie van
wederantwoord en laatste memorie nieuwe argumenten en kritieken aanvoert,
zoals onder meer de schending van artikel 7 van de tuchtwet, toont verzoeker niet
aan dat hij die niet reeds in zijn verzoekschrift had kunnen ontwikkelen. Aldus
geeft verzoeker op laattijdige en niet-ontvankelijke wijze een nieuwe grondslag
aan het middel. Die argumenten en kritieken kunnen derhalve niet tot
nietigverklaring leiden.
In zoverre verzoeker in de laatste memorie zeer uitvoerig het
feitelijke relaas over de “situationele context” dat de “heksenjacht” op hem moet
aantonen, uitbreidt, waarbij verzoeker “in eerste instantie” ook nog verwijst naar
een bij die laatste memorie als stuk 48 bijgevoegde uiteenzetting van 220 pagina’s,
wordt opgemerkt dat een laatste memorie van een verzoeker die in het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-28/35
auditoraatsverslag in het ongelijk wordt gesteld, ertoe strekt die verzoeker de
gelegenheid te geven om zijn standpunt te doen kennen, zowel ten aanzien van de
voorstelling die het bevoegde lid van het auditoraat geeft van de feitelijke en de
juridische toedracht van de zaak, als ten aanzien van de oplossing van de
opgeworpen rechtsvragen die het auditoraat voorstelt. De laatste memorie doet
aldus de laatste stand kennen van de stellingen en argumenten van verzoeker.
Dergelijke uitbreiding waarbij verzoeker in en als bijlage bij de
laatste memorie over de “situationele context” uitweidt, kan niet worden ingepast
in wat hiervoor is vermeld. Die uiteenzetting wordt om die reden uit het debat
geweerd.
Het tweede middel is deels niet-ontvankelijk, deels ongegrond.
C. Derde middel
Uiteenzetting van het middel
In de memorie van wederantwoord formuleert verzoeker een
nieuw derde middel waarin hij de schending aanvoert van artikel 32/2 van de wet
van 4 augustus 1993 ‘betreffende het welzijn van de werknemers bij de uitvoering
van hun werk’ (hierna: de wet van 4 augustus 1993), alsook van het
zorgvuldigheidsbeginsel en het redelijkheidsbeginsel. In essentie voert verzoeker
aan dat de werkgever niet binnen een redelijke termijn de nodige maatregelen heeft
genomen in uitvoering van artikel 32/2 van de wet van 4 augustus 1993.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-29/35
Beoordeling
Exceptie inzake de ontvankelijkheid van het middel
Het auditoraat besluit tot de niet-ontvankelijkheid van het derde
middel op grond van de volgende overwegingen:
“Deze wettigheidskritiek betreft in essentie de vaststelling van verzoeker dat de
verwerende partij, nadat verzoeker zijn klacht wegens pesterijen ingediend heeft, de
welzijnswet van 4 augustus 1996 niet gerespecteerd heeft, met name dat de
hiërarchie nalaat de gepaste maatregelen te nemen nadat verzoeker zijn klacht
wegens pesterijen had ingediend.
Met betrekking tot dit argument wordt vastgesteld dat de klacht wegens pesterijen
niet het voorwerp uitmaakt van huidig beroep en dat verzoeker evenmin
verduidelijkt hoe de eventuele schending van artikel 32/2 van de welzijnswet van 4
augustus 1996 de hier bestreden beslissing onwettig zou maken. Hoe dan ook
dateert de klacht wegens pesterijen van 14 augustus 2015 zodat verzoeker dit
argument reeds in zijn verzoekschrift had kunnen en moeten aanvoeren, zodat het –
met verwijzing naar hetgeen onder punt 3.3. is gesteld – als onontvankelijk moet
worden afgewezen wegens laattijdigheid.”
Onder punt 3.3. in het auditoraatsverslag, waarnaar in het
hiervoor weergegeven citaat uit het auditoraatsverslag wordt verwezen, wordt
vermeld:
“Volgens vaste rechtspraak van de Raad is een middel dat voor het eerst wordt
opgeworpen in de memorie van wederantwoord of laatste memorie in beginsel niet
ontvankelijk. Evenwel mag een nieuw middel alsnog worden aangevoerd indien dit
middel is gesteund op gegevens waarvan verzoekende partij pas na inzage van het
neergelegd administratief dossier kennis kon krijgen (o.a. RvS, 1 april 2010, nr.
202.704).
[…]
In zoverre de verzoeker het eerste middel in zijn memorie van wederantwoord
uitbreidt met […], voert hij een nieuw middel aan dat reeds in het verzoekschrift had
kunnen aangevoerd worden. Dit nieuw middel is wegens laattijdigheid
onontvankelijk.”
Verzoeker betwist deze conclusie maar beperkt zich, na
kennisneming van het verslag van het auditoraat, tot het standpunt dat het
auditoraat zich “vergist” en zich “verschuilt achter procedurele excuses om de zaak
niet ten gronde te hoeven te onderzoeken”. Hij brengt evenwel geen (inhoudelijke)
argumenten in tegen de beoordeling van het auditoraat.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-30/35
In die omstandigheden en na een eigen onderzoek, ziet de Raad
van State geen reden om het anders te zien dan het auditoraat en bevindt aldus, de
redenering van het auditoraatsverslag bijvallend, het nieuwe derde middel
niet-ontvankelijk.
D. Nieuwe verzoeken in de memorie van wederantwoord
Uiteenzetting van de verzoeken
In de memorie van wederantwoord formuleert verzoeker allerlei
nieuwe verzoeken. Hij voert vooreerst nieuwe gegevens aan die volgens verzoeker
wijzen op een samenwerking tussen zijn voormalige advocaten en de verwerende
partij en op basis waarvan hij een reeks onderzoeksvragen stelt aan de Raad van
State. Daarnaast geeft verzoeker een uitgebreidere uiteenzetting van de feiten van
pesterijen waartegen hij klacht heeft ingediend. In dat verband vraagt hij aan de
Raad van State bijkomende onderzoekshandelingen. In fine van zijn memorie van
wederantwoord vraagt verzoeker ook de onmiddellijke stopzetting van alle tegen
hem genomen maatregelen en het stopzetten van de heksenjacht tegen hem, een
uitspraak over de blijvende weigering van de kosteloze rechtsbijstand, alsook het
doorsturen van het dossier naar de minister van Binnenlandse Zaken en de minister
van Justitie.
Beoordeling
Exceptie inzake de ontvankelijkheid van de verzoeken
Het auditoraat onderzoekt elk van deze verzoeken en besluit tot
de niet-ontvankelijkheid ervan op grond van de volgende overwegingen:
“3.1 In zijn memorie van wederantwoord heeft verzoeker het over ‘nieuwe
gegevens aan het licht gekomen na het indienen van het verzoekschrift’, met name
‘Groot vermoeden van samenwerking tussen de voormalige raadgevers van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-31/35
verzoeker, namelijk Meester [N.T.] en Meester [R.N.] met de verwerende partij. Op
zijn minst werking in het voordeel van verwerende partij door de voormalige
raadsmannen van verzoeker.’
In de toelichting hierbij stelt verzoeker onder meer dat Mr. [N.R.] bij het indienen
van het verzoekschrift niet volledig overgenomen heeft wat verzoeker wou dat er in
opgenomen werd. Nadat verzoeker hem hierop gewezen had, heeft Mr. [N.R.] op 25
mei 2021 de samenwerking stopgezet. De verzoeker verduidelijkt dan verder nog
welke gevolgen dit gehad heeft voor de opvolging van een strafzaak en welke
gevolgen de passiviteit van Mr. [N.R.] voor zijn zaken voor de Raad van State heeft
gehad.
De verzoeker vraagt daarom:
‘onderzoek naar:
- De reden waarom beide advocaten dergelijke werkwijze gehanteerd hebben?
- Of er communicatie geweest is tussen beide advocaten, verwerende partij,
controlediensten, ..(tf., Mail,…) en welke afspraken er gemaakt werden?
- Of er financiële/geldelijke voordelen (kosteloze rechtsbijstand …) geweest zijn
om op dergelijke manier te handelen, mede door nazicht van eventuele geldelijke
stortingen aan het adres van beide advocaten, uitgaande van verwerende partij?’
De verzoeker verwijst ook nog naar problemen inzake kosteloze rechtsbijstand in
het kader van zijn klacht betreffende pesterijen op het werk.
Beoordeling
Deze argumenten of deze kritiek betreft de relatie tussen verzoeker en zijn
raadsman(nen). De Raad van State heeft geen enkele bevoegdheid om tussen te
komen naar aanleiding van eventuele deontologische en/of strafrechtelijke
inbreuken die de advocaten van verzoeker zouden begaan hebben. Dit komt in
voorkomend geval enkel de Orde van advocaten of de strafrechter toe. Er kan dan
ook geen enkel gevolg gegeven worden aan de vraag van verzoeker om bijkomend
onderzoek naar daden of handelingen van zijn advocaten.
3.2 Verzoeker geeft in zijn memorie van wederantwoord een uitgebreidere
uiteenzetting van de feiten, inzonderheid met betrekking tot de feiten van pesterijen
waartegen hij klacht heeft ingediend.
In dat verband vraag hij ook ‘bijkomende onderzoekshandelingen’, die hij ook reeds
aan de Tuchtraad gevraagd heeft: 1) welke onderzoeksdaden of maatregelen heeft
de Tuchtraad verricht in het pestdossier? 2) waarom werd er geen tuchtonderzoek
gevoerd naar CP [V.]? 3) waarom werd er geen tuchtonderzoek gevoerd naar CP
[V.H.]? 4) Waarom laat de Tuchtraad toe dat er zaken in het persoonlijk dossier van
verzoeker zitten die reeds verwijderd moesten zijn? 5) Waarom splitst de
tuchtoverheid één tuchtdossier zonder motivering in drie dossiers, terwijl er
samenhang is? 6) Verzoeker vraagt de overlegging van de schriftelijke verklaring
die geleid heeft tot de annulering van zijn terugkeer naar het interventiekorps; 7)
Waarom werd er tergend lang gewacht met het aanvatten van onderhavig
onderzoek? 8) Welk gevolg wordt er gegeven aan het kennelijk onwettig bevel van
Dirco [D.L.] van 27 december 2017? 9) Waarom wordt er in een vorig tuchtdossier
van 24 april 2019 (zware tuchtstraf) niet gesproken over de ontvangst op 12 april
2019 van afschrift en toestemming tot inzage van het strafdossier? 10) Verzoek tot
inzage strafdossier DGR/TIWK/2018/XXX/XXXX van 23 augustus 2018?
Verzoeker vraagt ook nu in zijn memorie van wederantwoord ‘nieuwe bijkomende
onderzoekshandelingen’: 1) verzoeker vraagt toevoeging aan de oorspronkelijke
vraag van de hogere tuchtoverheid, waarop geantwoord is op 22 december 2019 dat
[E.D.C.] doorverwezen werd naar de onderzoeksrechter; 2) Hoe en wanneer heeft
de hogere tuchtoverheid van de vermeende feiten van misbruik van de databanken
kennis gekregen, waardoor plots het gerechtelijk dossier opgevraagd wordt? 3)
Tevens werd artikel 56 niet ingeroepen na inzage te hebben verkregen van het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-32/35
strafdossier waarvan inzage werd gevraagd op 23 mei 2018; verzoeker vraagt
inzage van die nota van 23 mei 2018; 4) (de verzoeker herhaalt zijn vragen m.b.t. de
contacten tussen zijn advocaten en de verwerende partij); 5) verzoeker vraagt
onderzoek naar de bijkomende situaties die aantonen dat de heksenjacht bijlange
nog niet voorbij is.
Beoordeling
In zoverre deze vragen tot bijkomend onderzoek betrekking hebben op de
tuchtprocedure en/of de Tuchtraad, moet er op gewezen worden dat, wanneer de
Raad van State gevat wordt door een verzoek tot nietigverklaring, hij niet op vraag
van de verzoeker de ware toedracht van alle feitelijkheden vaststelt. De Raad is er in
dat geval enkel toe gerechtigd de bestreden beslissing te vernietigen. Als
wettigheidsrechter is de Raad van State op grond van artikel 14, § 1 RvS-wet enkel
bevoegd om binnen de grenzen van het hem ontvankelijk voorgelegde geschil een
onwettig gebleken administratieve rechtshandeling nietig te verklaren. Hij is dan
geen rechter die in hoger beroep kennis neemt van de betwisting die een
verzoekende partij heeft met een bestuur en die een eigen beslissing vermag te
stellen (o.a. RvS, 2 augustus 2019, nr. 245.274).
Indien de verzoeker van oordeel is dat er zich in de tuchtprocedure en/of in de
procedure voor de Tuchtraad onwettigheden hebben voorgedaan, dan had hij deze
wettigheidskritiek tijdig in een middel in het verzoekschrift moeten formuleren.
[…]
3.6 In fine van zijn memorie van wederantwoord vraagt verzoeker de Raad niet
alleen de bestreden beslissing te vernietigen, maar tevens de ‘onmiddellijke
stopzetting van alle maatregelen en ophouden met heksenjacht ten opzichte van
verzoeker, omwille van het grote gevaar waarin verzoeker verkeer[t]’, alsook ‘een
uitspraak aangaande de blijvende weigering van de kosteloze rechtsbijstand aan
verzoeker’.
Beoordeling
Met betrekking tot deze bijkomende verzoeken wordt vastgesteld dat de Raad
zonder rechtsmacht is: de Raad is niet bevoegd om enige beslissing te nemen in het
kader van de klacht wegens pesterijen. Met betrekking tot de vraag om een uitspraak
aangaande de blijvende weigering van kosteloze rechtsbijstand wordt – de vraag
daargelaten of de Raad zake bevoegd zou kunnen zijn – vastgesteld dat deze
blijvende weigering niet het voorwerp uitmaakt van huidig beroep tot
nietigverklaring. Het voorwerp van het beroep dient in het verzoekschrift
omschreven te worden aangezien de grenzen van de rechtsstrijd en de eventuele
vernietiging bepaalt. Deze omschrijving van het voorwerp kan later niet meer
gewijzigd worden vermits dit zou ingaan tegen artikel 2, § 1, 3° van het algemeen
procedurereglement en vermits het een fair verloop van de rechtsstrijd in de weg
zou staan (RvS, 13 januari 2014, nr. 226.019).”
Verzoeker betwist deze conclusie maar beperkt zich, na
kennisneming van het verslag van het auditoraat, tot het standpunt dat het
auditoraat zich “vergist” en zich “verschuilt achter procedurele excuses om de zaak
niet ten gronde te hoeven te onderzoeken”. Hij meent dat het “frappant” is dat
bijzonder kort na een nieuw conflict met Dirco D.L. het auditoraatsverslag wordt
opgesteld. Hij brengt evenwel geen (inhoudelijke) argumenten in tegen de
beoordeling van het auditoraat.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-33/35
In die omstandigheden en na een eigen onderzoek, ziet de Raad
van State geen reden om het anders te zien dan het auditoraat en bevindt aldus, de
redenering van het auditoraatsverslag bijvallend, de nieuwe verzoeken in de
memorie van wederantwoord niet-ontvankelijk.
Verzoekers betoog in de laatste memorie dat hij pas kennis nam
van de “vermoedelijke wanpraktijken” van zijn raadsmannen na het indienen van
het verzoekschrift tot nietigverklaring en dat hij het weigeren van rechtsbijstand
wel kan aanvechten op basis van artikel 159 van de Grondwet, noopt niet tot een
andere conclusie, daar deze argumentatie geen afbreuk doet aan de hiervoor
aangehaalde bevindingen in het auditoraatsverslag.
E. Nieuw verzoek in de laatste memorie
Uiteenzetting van het verzoek
In de laatste memorie vraagt verzoeker bijkomend de herziening
van het vorige tuchtdossier gekend onder rolnummer G/A 228.441/XIV-38.086 en
vraagt hij de “intrekking van deze zware tuchtstraf”.
Beoordeling
Verzoekers beroep tot nietigverklaring in de zaak met
rolnummer G/A 228.441/XIV-38.086 werd verworpen bij arrest nr. 247.218 van 4
maart 2020 nadat werd vastgesteld dat het vereiste belang om de gevorderde
vernietiging te verkrijgen, ontbrak, daar verzoeker niet tijdig een memorie van
wederantwoord aan de griffie had toegestuurd. Dit beroep tot nietigverklaring is
bijgevolg definitief afgehandeld.
Artikel 31 van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op
12 januari 1973, voorziet weliswaar in een beroep tot herziening dat een
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-34/35
buitengewoon rechtsmiddel is, doch verzoeker toont niet aan dat voldaan is aan de
ontvankelijkheidsvoorwaarden die artikel 31 van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973, formuleert.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro en een bijdrage van 20
euro.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op elf januari tweeduizend vierentwintig, door
de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Chantal Bamps,
waarnemend voorzitter,
Kaat Leus,
staatsraad,
Ann Coolsaet,
staatsraad,
bijgestaan door
Joris Casneuf,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Joris Casneuf
Chantal Bamps
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.404
XIV-38.709-35/35