Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.443 (2024-01-15)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.443 van 15 januari 2024 Vreemdelingen - Niet begeleide minderjarigen
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER
ARREST
nr. 258.443 van 15 januari 2024
in de zaak A. 238.353/VII-41.905
In zake :
Nasratullah IBRAHIMKHEL
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Benoit Dhondt
kantoor houdend te 2060 Antwerpen
Rotterdamstraat 53
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Ine De Cneudt
kantoor houdend te 3054 Oud-Heverlee
Maurits Noëstraat 145
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 6 januari 2023, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de Federale Overheidsdienst Justitie, dienst
Voogdij, van 28 november 2022 waarbij wordt beslist verzoeker te beschouwen als
ouder dan 18 jaar en dat hij geen voogd zal krijgen.
II. Verloop van de rechtspleging
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een verslag
opgesteld overeenkomstig artikel 93, eerste lid, van het besluit van de Regent van
23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-1/24
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 14 september 2023, om 14 uur.
Kamervoorzitter Carlo Adams heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Benoit Dhondt, die verschijnt voor verzoeker, en
advocaat Ine De Cneudt, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Marijke Van Limbergen heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Verzoeker komt België binnen en hij wordt op 14 november
2022 als niet-begeleide minderjarige vreemdeling aangemeld door de dienst
Vreemdelingenzaken bij de dienst Voogdij. Hij heeft verklaard van Afghaanse
nationaliteit te zijn en geboren te zijn op 30 november 2005. De dienst
Vreemdelingenzaken uit twijfel over verzoekers voorgehouden leeftijd.
Op 18 november 2022 ondergaat verzoeker in het Universitair
Ziekenhuis Sint-Rafaël te Leuven een medisch onderzoek om na te gaan of hij al
dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. De arts besluit dat verzoeker “op
datum van 18-11-22 minstens ouder is dan 18 jaar”.
De dienst Voogdij beslist op 29 november 2022 op grond van het
voormelde medisch onderzoek verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar en
dat hij geen voogd zal krijgen. Dit is de bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-2/24
IV. Onderzoek van het enige middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker werpt in een enig middel de schending op van de
artikelen 3 en 8 iuncto 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de
Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, ondertekend te Rome op
4 juni 1950 (hierna: EVRM), van de artikelen 2 en 7 van Titel XIII, Hoofdstuk 6
‘Voogdij over niet-begeleide minderjarige vreemdelingen’ van de programmawet
(I) van 24 december 2002 (hierna: voogdijwet), van artikel 3 van het koninklijk
besluit van 22 december 2003 ‘tot uitvoering van Titel XIII, Hoofdstuk 6 “Voogdij
over niet-begeleide minderjarige vreemdelingen” van de programmawet (I) van
24 december 2002’ (hierna: koninklijk besluit van 22 december 2003), van “de
motiveringsplicht” zoals vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna:
wet van 29 juli 1991), van de zorgvuldigheidsplicht en het evenredigheidsbeginsel
als algemene beginselen van behoorlijk bestuur, van de artikelen 1, 7, 18, 24.2 en
47 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, van de artikelen
3 en 12 van het internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind (hierna:
kinderrechtenverdrag), van de artikelen 25 en 46 van richtlijn 2013/32/EU van het
Europees parlement en de Raad van 26 juni 2013 ‘betreffende gemeenschappelijke
procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming’
(hierna: richtlijn 2013/32), van artikel 4 van richtlijn 2011/95/EU van het Europees
Parlement en de Raad van 13 december 2011 ‘inzake normen voor de erkenning
van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale
bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor
personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de
inhoud van de verleende bescherming’ (hierna: richtlijn 2011/95) en van de
artikelen 10 en 11 van de Grondwet.
In een eerste middelonderdeel “de bijstand van een voogd en
geïnformeerde toestemming” citeert verzoeker artikel 7 van de voogdijwet,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-3/24
artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003 en artikel 25.1 en 25.5
van richtlijn 2013/32. Hij merkt op dat hij een verzoek om internationale
bescherming heeft ingediend en in die hoedanigheid is aangemeld bij de dienst
Voogdij.
Verzoeker voert aan dat artikel 7 van de voogdijwet niet de
omzetting vormt van artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 maar wel richtlijnconform
moet worden geïnterpreteerd. De door de dienst Voogdij georganiseerde
leeftijdstest vormt een toepassing van het voornoemde artikel 25.5. De aanstelling
van een voogd voor een verzoeker om internationale bescherming die aangeeft
minderjarig te zijn, valt onder het Unierecht.
Verzoeker vervolgt dat artikel 25.5 van richtlijn 2013/32
gepaard gaat met een appreciatiebevoegdheid. Hij acht artikel 7 van de voogdijwet
hiermee in strijd omdat het geen enkele marge voorziet doch een verplichting
inhoudt om een medische leeftijdstest uit te voeren zodra de dienst
Vreemdelingenzaken twijfel uit over de opgegeven leeftijd. De beperking van de
discretionaire bevoegdheid heeft een impact op de evenredigheid van de bestreden
beslissing. Artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 vereist de onmiddellijke aanstelling
en bijstand van een voogd, hetgeen blijkt uit de structuur en de logica van deze
bepaling, waarbij pas later een medische leeftijdstest kan worden overwogen in
geval van twijfel. Verzoeker verwijst hierover onder meer naar standpunten van
het VN-Comité voor de Rechten van het Kind (hierna: VN-Kinderrechtencomité),
het Fundamentel Rights Agency en de Europese Commissie en naar het arrest van
Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 21 juli 2022 in de zaak 5797/17,
Darboe en Camara tegen Italië.
Te dezen heeft verzoeker geen voogd noch opvang gekregen
voordat de leeftijdstest werd afgenomen. Verzoeker werd niet correct
geïnformeerd over de leeftijdstest en de gevolgen ervan, noch over de
mogelijkheid deze test te weigeren en de gevolgen daarvan. Er kan niet worden
geverifieerd of de in de “fiche niet-begeleide minderjarige” aangegeven informatie
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-4/24
wel klopt. Verzoeker beschikte niet over een voogd of een advocaat zodat hij niet
met de nodige procedurele garanties zijn toestemming voor de leeftijdstest kon
geven en geen sprake kan zijn van een vrije, geïnformeerde toestemming. Een
leeftijdstest die wordt afgenomen terwijl verzoeker de gevolgen van dergelijke test
niet begrijpt, gebeurt niet met respect voor zijn recht op privéleven en zijn hoger
belang als kind. Op grond van het voorgaande acht verzoeker ook artikel 8 van het
EVRM en artikel 12 van het kinderrechtenverdrag geschonden.
In een tweede middelonderdeel “met betrekking tot de
nauwkeurigheid en evenredigheid van de test” herhaalt verzoeker dat hem geen
voogd werd toegewezen vóór het uitvoeren van de leeftijdstest. Er werden geen
verklaringen afgenomen van verzoeker noch werd enig ander (bijvoorbeeld
psycho-affectief of multidisciplinair) onderzoek gevoerd en er werden evenmin
inlichtingen ingewonnen via diplomatieke posten. De verwerende partij heeft
verzoekers identiteitsdocument niet bekeken.
Verzoeker voert aan dat op grond van artikel 25.5 van richtlijn
2013/32 het minst ingrijpende medisch onderzoek moet worden georganiseerd,
volgens het Europees Asielagentschap pas nadat alle andere mogelijkheden om de
leeftijd te schatten zijn uitgeput. Het VN-Kinderrechtencomité vereist dat niet
enkel met het fysieke voorkomen maar ook met de psychische maturiteit van de
betrokkene rekening wordt gehouden. Ook het EHRM wijst in zijn hoger genoemd
arrest van 21 juli 2022 op het belang van een holistische en multidisciplinaire
leeftijdsschatting. Op grond van een richtlijnconforme interpretatie van artikel 7
van de voogdijwet en artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december 2003,
evenals de in artikel 4 van richtlijn 2011/95 voorziene samenwerkingsplicht, de
zorgvuldigheidsplicht en het evenredigheidsbeginsel, is ook de verwerende partij
hiertoe gehouden. Tot slot is de verwerende partij op grond van artikel 3 iuncto
artikel 13 van het EVRM verplicht verzoekers identiteit en leeftijd aan een
nauwgezet en nauwkeurig onderzoek te onderwerpen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-5/24
Verzoeker laat gelden dat de beoordeling van de verklaarde
leeftijd van een verzoeker om internationale bescherming, inclusief de betwisting
hiervan, deel uitmaakt van de beoordeling van het verzoek om internationale
bescherming, dit overeenkomstig artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 48/6 van
de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het
verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna:
vreemdelingenwet), dat er de omzetting van is. Verzoekers leeftijd en identiteit
behoren tot de kernelementen voor de beoordeling van het verzoek om
internationale bescherming die in direct verband staan met verzoekers
geloofwaardigheid. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen beschouwt de
leeftijdsbeslissingen van de dienst Voogdij als administratieve beslissingen
waaraan het privilège du préalable kleeft en die worden geacht wettig te zijn
zolang ze niet zijn vernietigd of ingetrokken. De asiel- en beroepsinstanties maken
geen latere inschatting van de leeftijd. Indien de verklaarde leeftijd niet wordt
aanvaard, kan dit nochtans een tegenindicatie vormen voor de algemene
geloofwaardigheid van het asielrelaas. Hier geldt ook de samenwerkingsplicht
voor de lidstaten van de Europese Unie met de verzoeker om internationale
bescherming, waarvoor verzoeker naar analogie verwijst naar rechtspraak van het
Hof van Justitie van de Europese Unie wat het onderzoek naar de seksuele
gerichtheid van de betrokkene betreft. Verzoeker leidt hieruit af dat een
leeftijdsschatting met een zeer grote foutenmarge, zonder een verzoeker eerst
uitgebreid te horen en zonder zijn documenten nauwkeurig en nauwgezet te
onderzoeken, in strijd is met artikel 4 van richtlijn 2011/95 en artikel 13 van
richtlijn 2005/85 van de Raad van 1 december 2005 ‘betreffende minimumnormen
voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de
vluchtelingenstatus’ (hierna: richtlijn 2005/85). Er is op zijn minst aanvullend
onderzoek nodig, zoals de in artikel 3 van het koninklijk besluit van 22 december
2003 voorziene psycho-affectieve test, en dit voorafgaand aan een medische
leeftijdstest.
Het is onzorgvuldig en onredelijk om zonder enige motivering
en zonder goede reden verzoekers identiteitsdocumenten, te dezen een foto van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-6/24
verzoekers taskara, buiten beschouwing te laten en zonder enig ander mogelijk
onderzoek over te gaan tot een notoir onnauwkeurige test. Indien een verzoeker
beschikt over identiteitsdocumenten zou niet mogen worden overgegaan tot een
leeftijdstest, alleszins niet totdat de valsheid van die documenten zou blijken.
Verzoeker wijst verder op de noodzaak van een daadwerkelijk
rechtsmiddel zoals vereist door artikel 46.3 van richtlijn 2013/32 en op de
rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie, die een uitputtend en
geactualiseerd (ex nunc) onderzoek vereist. De toetsingsbevoegdheid van de Raad
van State is bij gebrek aan volle rechtsmacht veel beperkter en vormt derhalve geen
effectief rechtsmiddel. Het VN-Kinderrechtencomité deelt die mening.
In
een
derde
middelonderdeel
“met
betrekking
de
betrouwbaarheid en nauwkeurigheid van de test en het voordeel van de twijfel”
acht verzoeker de medische leeftijdstest “op zich onnauwkeurig en weinig
precies”, hetgeen hij omstandig toelicht. Hij benadrukt het belang van het voordeel
van de twijfel, waarbij ook rekening moet worden gehouden met de
psychologische maturiteit van de betrokkene en waarbij de laagst mogelijke
leeftijd in aanmerking moet worden genomen.
Vervolgens betwist verzoeker de interpretatie van de resultaten
van zijn leeftijdstest. Dat overeenkomstig artikel 7, § 3, van de voogdijwet
rekening moet worden gehouden met “de jongste leeftijd” wil zeggen dat de
betrokkene als minderjarig moet worden beschouwd indien één van de drie tests
een “relevante” leeftijd oplevert die onder de meerderjarigheidsgrens ligt.
Verzoeker merkt op dat de “standaarddeviatie” aan beide zijden van de geschatte
leeftijd 34,1 % bedraagt, waarna er met die resultaten nog eens 15,9 % ouder of
jonger dan de standaarddeviatie zijn. Zelfs met een dubbele standaarddeviatie van
13,6 % aan beide zijden, vallen 2,2 % van de personen er aan weerszijden buiten.
De jongste leeftijd bevindt zich extreem links op de leeftijdscurve, zodat de
standaarddeviatie zou moeten worden vermenigvuldigd met drie.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-7/24
Verzoekers leeftijd zou volgens de radiografie van het
sleutelbeen liggen op 26,7 jaar met een standaarddeviatie van 2,3 jaar. Op basis
van de handpolsradiografie wordt besloten dat verzoeker een matuur skelet heeft,
dat zich gemiddeld situeert op 18 jaar. Hierbij gaat het slechts om een gemiddelde
en niet om een absolute ondergrens, waarbij verzoeker nog opmerkt dat de test
enkel is gericht op de skeletleeftijd en niet op de effectieve leeftijd. Het
orthopantomogram, op basis waarvan men tot een leeftijd van 17,7 jaar komt,
wordt zonder geldige reden buiten beschouwing gelaten. Er wordt door de
deskundige niet bewezen dat verzoeker kampt met een vertraagde ontwikkeling
van de wijsheidstanden, minstens bestaat reële twijfel over de prevalentiegraad
hiervan. De uitslag van het orthopantomogram stemt overeen met verzoekers
verklaarde leeftijd.
Verzoeker noemt de medische leeftijdstest nogmaals “te
onnauwkeurig en weinig betrouwbaar”, onder meer omdat de standaardafwijking
als ondergrens wordt gehanteerd terwijl ze slechts 68% van de testpopulatie beslaat
en 32% uitsluit. Om deze reden acht verzoeker meteen de overige in het opschrift
van het middel aangehaalde bepalingen en beginselen geschonden. Het uitvoeren
van dergelijke test vormt een niet-rechtvaardigbare inmenging in verzoekers
privéleven en, wat de mogelijkheid van gezinshereniging betreft, ook in zijn
gezinsleven. Tussendoor merkt verzoeker nog op dat een beroep tegen de
bestreden beslissing automatisch schorsend moet zijn, zodat hij ook tijdens de
beroepsprocedure wordt behandeld als een minderjarige en het hoger belang van
het kind toepassing blijft vinden.
In ondergeschikte orde vraagt verzoeker de volgende
prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie:
“1. Dient artikel 25.1 van richtlijn 2013/32/EU (de Procedurerichtlijn) zo
gelezen te worden dat een niet-begeleide minderjarige verzoeker
internationale bescherming recht heeft op de bijstand van een voogd, ook al
wordt er aan diens leeftijd getwijfeld en overweegt men een medische test in
de zin van artikel 25.5 van de richtlijn af te nemen?
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-8/24
- Dient artikel 25 van de Procedurerichtlijn zo gelezen te worden dat indien
er een medische leeftijdstest in de zin van artikel 25.5 van de richtlijn wordt
afgenomen de niet-begeleide minderjarige reeds vertegenwoordigd moet zijn
door een voogd?
- Dient artikel 25.5 van de Procedurerichtlijn zo gelezen te worden dat
lidstaten een discretionaire marge moeten genieten om al dan niet over te
gaan tot het afnemen van een leeftijdstest na het uiten van ernstige twijfel, en
dient deze discretionaire marge conform het hoger belang van het kind, en
algemene
rechtsbeginselen
als
het
redelijkheidsbeginsel,
het
zorgvuldigheidsbeginsel uitgeoefend te worden?
- Dient artikel 25.5 van de Procedurerichtlijn zo gelezen te worden dat het
uiten van ernstige twijfel geen subjectief proces mag zijn dat louter
voortvloeit uit een inschatting van het uiterlijk van de minderjarige, maar aan
kwaliteitsstandaarden dient te beantwoorden, en zo ja, welke?
- Dient artikel 25.5 van de Procedurerichtlijn gelezen te worden in functie
van artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn, en geldt de samenwerkingsplicht
bij de inschatting van de leeftijd van een verzoeker?
- Dient artikel 25.5 van de Procedurerichtlijn gelezen te worden in functie
van artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn, en houdt dit in dat de beoordeling
van de geloofwaardigheid van de leeftijd dient te gebeuren door de bevoegde
asielinstantie, of alleszins dezelfde instantie die de andere elementen
vernoemd in artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn beoordeelt?
- Dient artikel 25.5 van de Procedurerichtlijn gelezen te worden in functie
van artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn, en houdt dit dat de leeftijd niet
enkel medisch mag ingeschat worden maar in relatie tot de andere materiële
elementen vermeld in artikel 4 van de Kwalificatierichtlijn?
7 [lees: 8]. Dient er tegen een leeftijdsinschatting van een verzoeker
internationale bescherming een ex nunc rechtsmiddel open te staan in de zin
van artikel 46 lid 3 van de Procedurerichtlijn?
8 [lees: 9]. Dient het uiten van toestemming en de informatieplicht over de
leeftijdstest en de gevolgen hiervan, zoals bepaald in artikel 25.5 van de
Procedurerichtlijn, aan bepaalde standaarden en procedurele garanties te
voldoen, zoals de bijstand van een voogd, een raadsman, een schriftelijk en
gehandtekend verslag in een taal die de verzoeker begrijpt?”
Beoordeling
Eerste onderdeel van het enige middel
In de mate dat verzoeker verwijst naar richtlijn 2013/32, dient in
de eerste plaats te worden opgemerkt dat deze in haar artikel 1 uitdrukkelijk “de
vaststelling van gemeenschappelijke procedures voor de toekenning of intrekking
van internationale bescherming” beoogt. Zoals verzoeker terecht opmerkt, vormt
de voogdijwet niet de omzetting van deze richtlijn. De voogdijwet dateert van vóór
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-9/24
de richtlijn en maakt geen onderscheid naargelang de betrokkenen “de erkenning
van de hoedanigheid van vluchteling hebben gevraagd” dan wel “niet voldoen aan
de voorwaarden inzake toegang tot en verblijf op het grondgebied vastgesteld in de
wetten betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de
verwijdering
van
vreemdelingen”.
Het
in
de
voogdijwet
voorziene
leeftijdsonderzoek heeft enkel tot doel in geval van twijfel na te gaan of de
betrokkenen al dan niet de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt en hen dus al dan niet
een voogd moet worden toegekend. Het gaat niet om een beoordeling in het licht
van een verzoek om internationale bescherming.
Artikel 25.1, a), van richtlijn 2013/32 legt de lidstaten op “zo
snel mogelijk maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de niet-begeleide
minderjarige wordt vertegenwoordigd en bijgestaan door een vertegenwoordiger
zodat hij aanspraak kan maken op de rechten en kan voldoen aan de verplichtingen
die in deze richtlijn zijn vastgesteld”.
Voor zover het Unierecht te dezen van toepassing zou zijn,
dient in de eerste plaats te worden opgemerkt dat de voogdijwet de mogelijkheid
niet uitsluit dat reeds een voogd wordt aangewezen indien er twijfel is over de
voorgehouden leeftijd en de leeftijdstest nog moet worden uitgevoerd. Verder
vermeldt het voornoemde artikel 25.1, a), enkel dat de vertegenwoordiger van de
niet-begeleide minderjarige “zo snel mogelijk” moet worden aangesteld, zonder
enige concrete termijn en met name zonder aan te geven dat dit moet gebeuren
vooraleer tot een leeftijdsonderzoek wordt beslist of dergelijk onderzoek wordt
uitgevoerd, laat staan dat een op grond van een medisch onderzoek genomen
leeftijdsbeslissing onwettig zou zijn om de enkele reden dat op dat ogenblik nog
geen voogd was aangesteld. Vervolgens dient te worden opgemerkt dat de dienst
Voogdij op grond van artikel 6, § 2, van de voogdijwet de betrokkene meteen
onder de hoede neemt vanaf zijn aanmelding bij de dienst Voogdij. In de
verantwoording bij het amendement dat tot artikel 6, § 2, van de voogdijwet heeft
geleid, heet het:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-10/24
“De beschermingsregeling bestaat uit twee fasen: De eerste fase bestaat erin
dat de Dienst voogdij de vreemdeling die verklaart minderjarig te zijn onder
zijn hoede neemt. De tweede fase vangt aan op het tijdstip waarop de Dienst
voogdij de voogd heeft aangewezen wanneer volgens hem vast is komen te
staan dat de betrokken persoon voldoet aan de voorwaarden bedoeld in
artikel 6 van het ontwerp.
Ingeval een vreemdeling asiel aanvraagt of aan de grens of op het
grondgebied wordt gevonden zonder de documenten op grond waarvan hij
het grondgebied mag betreden of aldaar verblijven en hij verklaart
minderjarig te zijn, neemt de Dienst voogdij onmiddellijk die persoon onder
zijn hoede en plaatst hem tijdelijk onder haar bescherming tot wanneer zijn
minderjarigheid is bevestigd, voor zover zij wordt betwist. Het betreft een
overgangsperiode die zo kort mogelijk moet zijn.”
Net omwille van deze eerste fase van de bescherming, blijkt te
dezen dat de in de voogdijwet voorziene en op verzoeker toegepaste regeling geen
schending vormt van artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 voor zover deze bepaling
van toepassing zou zijn.
Naar luid van artikel 25.5, eerste lid, van richtlijn 2013/32/EU
kunnen “de lidstaten […] in het kader van de behandeling van een verzoek om
internationale bescherming besluiten om door middel van een medisch onderzoek
de leeftijd van een niet-begeleide minderjarige vast te stellen, wanneer zij, nadat er
een algemene verklaring is afgelegd of ander relevante aanwijzingen zijn
overgelegd, twijfels hebben over diens leeftijd”.
Ook uit deze richtlijnbepaling blijkt niet dat een voogd moet
zijn aangesteld alvorens een leeftijdsonderzoek kan worden ingesteld. Ze bevat
geen enkele vermelding in die zin. Evenmin blijkt dat artikel 25 van richtlijn
2013/32 chronologisch zou moeten gelezen zoals verzoeker doet, namelijk dat
eerst (artikel 25.1) een voogd moet worden aangesteld en dat in een later stadium
en wanneer daaraan is voldaan pas een leeftijdsonderzoek (artikel 25.5) kan
worden uitgevoerd. Zo hebben artikel 25.3 en 25.4 duidelijk betrekking op een
latere fase dan de leeftijdsbeslissing, namelijk het onderzoek van het verzoek om
internationale bescherming en zelfs de mogelijke intrekking van die bescherming.
Tot slot voorziet artikel 25.5 zowel de situatie met als zonder voogd waar het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-11/24
voorziet dat “de niet-begeleide minderjarige” moet worden geïnformeerd over het
leeftijdsonderzoek (artikel 25.5, derde lid, a) van de richtlijn) en dat “de
niet-begeleide minderjarige en/of zijn vertegenwoordiger” moet instemmen met
het leeftijdsonderzoek (artikel 25.5, derde lid, b) van de richtlijn).
Verzoeker beroept er zich op dat artikel 25.5 van richtlijn
2013/32 een appreciatiebevoegdheid inhoudt omdat de lidstaten “kunnen”
overgaan tot een leeftijdsonderzoek terwijl artikel 7 van de voogdijwet de dienst
Voogdij ertoe verplicht een medisch onderzoek uit te voeren indien twijfel wordt
geuit over de leeftijd van de betrokkene.
Uit de term “kunnen” blijkt reeds de discretionaire marge die
aan de lidstaten wordt gegeven om in het kader van een verzoek om internationale
bescherming de leeftijd te laten vaststellen aan de hand van een medisch
leeftijdsonderzoek. Dat in artikel 7, § 1, eerste lid, van de voogdijwet geen sprake
is van het woord “kunnen”, maar dat erin wordt bepaald dat de dienst Voogdij
onmiddellijk een medisch onderzoek door een arts laat uitvoeren teneinde na te
gaan of deze persoon al dan niet jonger is dan 18 jaar wanneer die dienst of de
overheden bevoegd voor asiel, toegang tot het grondgebied, verblijf en
verwijdering twijfel koesteren omtrent de leeftijd van de betrokken persoon, is
geenszins in strijd met de richtlijn. De discretionaire marge heeft immers
betrekking op het hebben van twijfels over de voorgehouden leeftijd, in welk geval
krachtens artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 de leeftijd dient te worden nagegaan
door middel van een medisch onderzoek. Het komt daarbij aan de lidstaten toe een
dergelijk medisch onderzoek op te leggen om in geval van twijfel de leeftijd te
laten vaststellen aan de hand van een medisch leeftijdsonderzoek.
Verder blijkt uit de op 14 november 2022 opgestelde “fiche
niet-begeleide minderjarige” betreffende verzoeker dat de twijfel aan de
opgegeven leeftijd is gesteund op verzoekers fysieke kenmerken, dat hem die
twijfel werd meegedeeld, dat de dienst Vreemdelingenzaken heeft gevraagd een
leeftijdsonderzoek uit te voeren, dat verzoeker een document heeft ontvangen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-12/24
betreffende het verloop van het leeftijdsonderzoek (in een voor verzoeker
begrijpelijke taal, met alle informatie, ook over de gevolgen van (een weigering
van) het leeftijdsonderzoek en dat verzoeker geen bezwaar heeft uitgeoefend tegen
het uitvoeren van dergelijk onderzoek. Verzoeker stelt wel dat de juistheid van de
inhoud van de voormelde fiche niet kan worden geverifieerd, doch hij brengt geen
enkel element bij dat wijst op enige onjuistheid en hij heeft evenmin de valsheid
van dat stuk aangevoerd. Uit het medisch verslag van 18 november 2022 blijkt nog
dat verzoeker bij het leeftijdsonderzoek was vergezeld van personeel van de dienst
Voogdij. In de gegeven omstandigheden valt ook niet in te zien hoe het
leeftijdsonderzoek doorgang had kunnen vinden indien verzoeker er niet akkoord
mee ging. In de voormelde omstandigheden blijkt evenmin dat verzoeker geen
toestemming of geen geïnformeerde toestemming zou hebben gegeven voor een
leeftijdsonderzoek. Verzoeker toont wat dat betreft geen schending aan van
artikel 8 van het EVRM, noch van artikel 12 van het kinderrechtenverdrag.
Wat het feit betreft dat verzoeker niet meteen bij zijn
aanmelding een voogd kreeg toegewezen, dient nog te worden opgemerkt dat de
termijn waarbinnen verzoeker wel onder de hoede stond van de dienst Voogdij
maar er nog geen voogd was aangesteld en er twijfel bestond over verzoekers
leeftijd, zo kort mogelijk is gehouden. Het leeftijdsonderzoek heeft immers
plaatsgevonden op 18 november 2022, slechts 4 dagen nadat verzoeker had
verklaard minder dan 18 jaar oud te zijn en de dienst Vreemdelingenzaken
daarover twijfel had geuit.
In het licht van het voorgaande is de verwijzing naar het door
verzoeker aangehaalde arrest van het EHRM van 21 juli 2022 niet dienstig. In die
zaak ging het immers om feiten die niet vergelijkbaar zijn met de huidige zaak,
namelijk een leeftijdstest zonder dat de betrokkene behoorlijk was geïnformeerd en
de overbrenging naar een opvangcentrum voor volwassenen voordat de uitslag van
leeftijdstest definitief was en waar hij gedurende maanden werd vastgehouden.
Tweede onderdeel van het enige middel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-13/24
Daargelaten de vraag of verzoeker zich te dezen kan beroepen
op het Unierecht, sluit artikel 25 van richtlijn 2013/32, anders dan verzoeker
voorhoudt, niet uit dat een medisch onderzoek wordt georganiseerd indien er
twijfels zijn over de leeftijd van de betrokkene hoewel deze laatste een document
overlegt ter staving van zijn voorgehouden geboortedatum. Te dezen heeft
verzoeker overigens geen identiteitsdocument overgelegd: zoals aangegeven in de
“fiche niet-geleide minderjarige” en zoals verzoeker zelf aangeeft, gaat het enkel
om een foto van een taskara op verzoekers gsm.
Verzoeker verstaat onder het in artikel 25.5 van richtlijn
2013/32 vermelde “minst ingrijpende onderzoek” dat eerst alle andere
mogelijkheden moeten worden geprobeerd alvorens wordt overgegaan tot een
medisch onderzoek. Deze interpretatie berust op een verkeerde lezing van de
desbetreffende bepaling. Artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 voorziet enkel dat “[d]e
lidstaten […] in het kader van de behandeling van een verzoek om internationale
bescherming [kunnen] besluiten om door middel van een medisch onderzoek de
leeftijd van een niet-begeleide minderjarige vast te stellen, wanneer zij, nadat er
een algemene verklaring is afgelegd of ander relevante aanwijzingen zijn
overgelegd, twijfels hebben over diens leeftijd”. Er is geen sprake van een
verplichting om eerst andere onderzoeken uit te voeren. De verwijzing in artikel
25.2 van dezelfde richtlijn naar het “minst ingrijpende onderzoek” heeft enkel
betrekking op het in die bepaling vermelde “medisch onderzoek”.
Verzoeker beroept zich op artikel 46.3 van richtlijn 2013/32
dat bepaalt:
“Teneinde aan lid 1 te voldoen, zorgen de lidstaten ervoor dat een
daadwerkelijk rechtsmiddel een volledig en ex nunc onderzoek van zowel de
feitelijke als juridische gronden omvat, met inbegrip van, indien van
toepassing, een onderzoek van de behoefte aan internationale bescherming
overeenkomstig Richtlijn 2011/95/EU, zulks ten minste in
beroepsprocedures voor een rechterlijke instantie van eerste aanleg.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-14/24
Artikel 46.1 van richtlijn 2013/32 legt echter uitsluitend de
mogelijkheid op van “een daadwerkelijk rechtsmiddel bij een rechterlijke
instantie” tegen de volgende beslissingen:
“ a) een beslissing die inzake hun verzoek om internationale bescherming is
gegeven, met inbegrip van een beslissing:
i) om een verzoek als ongegrond te beschouwen met betrekking tot de
vluchtelingenstatus en/of de subsidiaire beschermingsstatus;
ii) om een verzoek als niet-ontvankelijk te beschouwen overeenkomstig
artikel 33, lid 2;
iii) aan de grens of in de transitzones van een lidstaat zoals omschreven in
artikel 43, lid 1;
iv) om een behandeling niet uit te voeren krachtens artikel 39;
b) een weigering om de behandeling van een verzoek na de onderbreking
ervan overeenkomstig de artikelen 27 en 28 te hervatten;
c) een beslissing tot intrekking van de internationale bescherming krachtens
artikel 45.”
De bestreden beslissing die er uitsluitend toe strekt op grond van
een leeftijdsschatting vast te stellen of verzoeker al dan niet de leeftijd van 18 jaar
heeft bereikt, valt niet onder artikel 46 van richtlijn 2013/32, zodat verzoeker zich
alleen al om die reden niet dienstig op deze richtlijnbepaling kan beroepen. Hierbij
kan nog worden opgemerkt dat noch artikel 25.5 van deze richtlijn noch enige
andere bepaling de vereiste van een rechtsmiddel met een ex nunc-beoordeling
tegen een beslissing zoals de thans bestreden beslissing voorziet.
Artikel 4 van richtlijn 2011/95 heeft betrekking op de
beoordeling van een verzoek om internationale bescherming. De bestreden
beslissing, die louter een leeftijdsschatting inhoudt en niet is genomen door een
asielinstantie, valt daar niet onder.
Artikel 48/6 van de vreemdelingenwet heeft uitsluitend
betrekking op de door “een verzoeker om internationale bescherming” bij te
brengen “elementen ter staving van zijn verzoek” en dit bij de “met het onderzoek
van het verzoek belaste instanties”. De bestreden beslissing is niet genomen door
dergelijke instantie en houdt ook geen verband met het voorgaande doch betreft
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-15/24
slechts een voorafgaande schatting of verzoeker al dan niet de leeftijd van 18 jaar
heeft bereikt en aldus al dan niet in aanmerking komt voor de bescherming die is
voorzien voor een niet-begeleide minderjarige vreemdeling.
Indien de thans bestreden beslissing ertoe zou leiden dat in een
beslissing omtrent het verzoek om internationale bescherming verzoekers
verklaarde leeftijd niet wordt aanvaard en dit zou worden beschouwd als een
tegenindicatie voor de algemene geloofwaardigheid van het asielrelaas, kan
verzoeker daartegen alsnog de rechtsmiddelen uitputten waarover hij beschikt, met
de mogelijkheid van een beroep met hervormingsbevoegdheid bij de Raad voor
Vreemdelingenbetwistingen en van een cassatieberoep bij de Raad van State tegen
de arresten van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Verzoekers omstandige kritiek die betrekking heeft op de
beoordeling van de voorgehouden leeftijd in het licht van een verzoek om
internationale bescherming is dan ook niet dienstig, net omdat de thans bestreden
beslissing geen uitstaans heeft met de behandeling van een verzoek om
internationale bescherming. Om dezelfde reden is ook verzoekers verwijzing naar
rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie betreffende het
onderzoek naar de seksuele gerichtheid van een verzoeker om internationale
bescherming te dezen niet dienstig.
Naar luid van artikel 7, § 1, van de voogdijwet laat de dienst
Voogdij, indien hij twijfel koestert omtrent de leeftijd van de betrokken persoon,
onmiddellijk een medisch onderzoek door een arts uitvoeren teneinde na te gaan of
die persoon al dan niet jonger is dan 18 jaar. Nu de wet zelf het medisch onderzoek
als bewijsmiddel heeft ingesteld wanneer twijfel over de leeftijd van de betrokkene
bestaat, blijkt geen schending van het zorgvuldigheidsbeginsel of de
materiëlemotiveringsplicht uit het feit dat de dienst Voogdij de bestreden
beslissing heeft genomen op grond van dergelijk leeftijdsonderzoek.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-16/24
Dat in dergelijke gevallen uitdrukkelijk een leeftijdsonderzoek
wordt voorzien, houdt niet in dat de bestreden beslissing op zich het
evenredigheidsbeginsel zou schenden. Voor zover verzoekers grief in wezen
kritiek op de wet vormt, is ze niet-ontvankelijk.
In de mate dat verzoeker zich richt tegen de “notoir inaccurate
medische leeftijdsschatting, kan worden verwezen naar de behandeling van het
derde middelonderdeel infra.
Naar luid van artikel 3, eerste lid, van het koninklijk besluit van
22 december 2003 “[gaat] de dienst Voogdij […] over tot de identificatie van de
niet-begeleide minderjarige vreemdeling en controleert zijn verklaringen
betreffende zijn naam, nationaliteit en leeftijd inzonderheid door middel van zijn
officiële documenten of van de inlichtingen verstrekt door de consulaire of
diplomatieke posten van het land van herkomst of van doorvoer, of van elke andere
inlichting […]”. Deze bepaling verzet er zich niet tegen dat in geval van twijfel aan
de informatie uit de overgelegde documenten (te dezen beperkt tot een foto op gsm
van een taskara) wordt overgegaan tot een leeftijdsonderzoek dat, zoals hoger
reeds
is
aangehaald,
door
de
wet
zelf
is
ingesteld.
Dat
het
VN-Kinderrechtencomité hierover een ander standpunt zou hebben ingenomen,
doet geen afbreuk aan het voorgaande.
Artikel 3, tweede lid, van het koninklijk besluit van 22 december
2003 voorziet weliswaar de mogelijkheid van psycho-affectieve tests, doch er is
geenszins sprake van een verplichting bij het uitvoeren van een medisch
onderzoek. Noch deze laatste bepaling, noch het zorgvuldigheidsbeginsel is
derhalve geschonden door het niet uitvoeren van psycho-affectieve tests nu de
uitslag van het uitgevoerd medisch onderzoek duidelijk is en door verzoeker niet
wordt ontkracht met de algemene bewering van het tegendeel.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-17/24
Verzoeker laat gelden dat de verwerende partij op grond van
artikel 3 iuncto 13 van het EVRM verplicht is “een nauwgezet en nauwkeurig
onderzoek” te voeren naar zijn identiteit en leeftijd.
Er kan worden verwezen naar de beoordeling supra waarmee
verzoekers kritiek tegen het uitgevoerde leeftijdsonderzoek reeds werd verworpen,
evenals naar de beoordeling van het derde middelonderdeel infra. Verzoeker licht
niet anders toe op welke wijze het door artikel 3 van het EVRM opgelegde verbod
van folteringen of onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen
zou zijn geschonden met de bestreden beslissing, die enkel een leeftijdsschatting
inhoudt.
Derde onderdeel van het enige middel
Verzoeker benadrukt in het algemeen de voorgehouden
onnauwkeurigheid van medische onderzoeken voor leeftijdsbepaling. Met die
algemene kritiek toont hij niet aan dat het medisch onderzoek te dezen
ondeskundig, onbetrouwbaar of niet correct is. Zo blijkt dat de arts eventuele
afwijkingen ten gevolge van genetische, etnische of andere factoren heeft
opgevangen door, waar nodig, een standaarddeviatie te hanteren. De wetgever
heeft met de medische leeftijdstest overigens niet de bedoeling gehad de exacte
leeftijd van de betrokkene te laten achterhalen doch enkel uitsluitsel te krijgen of
de betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt.
Meer concreet blijkt dat de arts zich steunt op een meervoudig
onderzoek, waarvan elk deelonderzoek individueel wordt geïnterpreteerd en
waarna
een
algemene
conclusie
wordt
getrokken
met
de
eigenlijke
leeftijdsschatting. Bij het bepalen in de bestreden beslissing of verzoeker al dan
niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt, is de eindconclusie van de arts op basis
van die deelonderzoeken relevant en niet het resultaat van een afzonderlijk
deelonderzoek. Die eindconclusie, en niet de conclusie van ieder deelonderzoek
afzonderlijk, is derhalve ook bepalend voor de in het voornoemde artikel 7, § 3,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-18/24
van de voogdijwet bedoelde “jongste leeftijd”. Indien de arts voor zijn
eindconclusie een deviatiefactor vermeldt, wordt de ondergrens daarvan in
aanmerking genomen voor het bepalen van de leeftijd. Te dezen is de
eindconclusie dat verzoeker “op datum van 18-11-2022 minstens ouder is dan 18
jaar”. Dat er verschillen bestaan tussen de resultaten van de deelonderzoeken, doet
geen afbreuk aan het feit dat daaruit een eindconclusie kan worden afgeleid.
Bovendien wordt in het medisch verslag met betrekking tot de
handpolsradiografie toegelicht “dat er een volledige fusie is van de distale
diaphyse
en epiphyse van de radius, wat overeenkomt met een biologisch matuur skelet
onafhankelijk van de gebruikte methode, en wat neer komt op een leeftijd van
minstens 18 jaar”. Voor wat het orthopantomogram betreft, gaat het volgens de in
het onderzoek gebruikte techniek om “een leeftijd van 17.7 jaar” waarbij een “95%
predictie-interval […] 16.1 – 19.8 jaar [is], met een kans van 40% dat deze persoon
ouder is dan 18 jaar”. Met verwijzing naar “de algemene gebitsstatus, de maturiteit
van het handpolsgewricht en het ontwikkelingsstadium van het claviculaire
gewricht” mag er volgens de deskundige van uitgegaan worden “dat de
ontwikkeling van de wijsheidstanden in de boven- en onderkaak sterk vertraagd
verloopt”. Volgens de deskundige is het “onmogelijk om de ontwikkeling van de
wijsheidstanden correct in te schatten, doch op basis van handpols en clavicula lijkt
het aannemelijk om er van uit te gaan dat betrokkene minstens ouder is dan 18
jaar”. Wat de radiografie van de sleutelbeenderen betreft, wordt in het onderzoek
besloten tot “een gemiddelde leeftijd van 26,7 jaar met een standaarddeviatie van
2,3 jaar”. Zoals hoger reeds werd opgemerkt, heeft de wetgever met de medische
leeftijdstest niet de bedoeling gehad de exacte leeftijd van de betrokkene te laten
achterhalen doch enkel uitsluitsel te krijgen of de betrokkene al dan niet de leeftijd
van 18 jaar heeft bereikt. Zoals hoger eveneens werd opgemerkt, is de
eindconclusie op grond van de verschillende deelonderzoeken van belang voor het
bepalen van de jongste leeftijd. In het deskundig verslag wordt duidelijk
aangegeven waarom de geschatte leeftijd niet wordt bepaald op de leeftijd volgens
het orthopantomogram, waarin een leeftijd van meer dan 18 jaar overigens niet
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-19/24
wordt uitgesloten. Verzoeker toont niet aan dat de eindconclusie in strijd is met de
bevindingen van de deelonderzoeken.
Verzoeker toont met de algemene stelling dat de leeftijdstest “op
zich onnauwkeurig en weinig precies” is, geen gebrek aan in het te dezen
uitgevoerde leeftijdsonderzoek waarop de bestreden beslissing is gesteund. Zoals
reeds aangegeven, gaat het enerzijds enkel om een schatting en niet om een
nauwkeurige leeftijdsbepaling en is die schatting net gesteund op een door artsen
uitgevoerd meervoudig onderzoek. Anderzijds gaat het om een duidelijke
conclusie en blijkt uit de bewoordingen van het medisch verslag dat er in hoofde
van de arts geen twijfel over bestaat dat verzoeker ouder dan 18 jaar is. Verzoekers
verwijzing naar rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie
betreffende het onderzoek naar de seksuele gerichtheid van een verzoeker om
internationale bescherming houdt geen verband met en doet dan ook geen afbreuk
aan het voorgaande. De bestreden beslissing betreft immers geen uitspraak over
een verzoek tot internationale bescherming.
Verzoeker ontkracht derhalve niet dat het medisch onderzoek
met de vereiste deskundigheid is gebeurd en dat de arts bij de beoordeling van de
objectieve gegevens die hem voorlagen, rekening heeft gehouden met alle
gegevens die in de huidige stand van de wetenschap gemeenzaam worden
aanvaard. Verder komt het de Raad van State niet toe zijn eigen interpretatie van de
onderzoeksresultaten in de plaats te stellen van deze in het deskundig verslag.
Gezien de duidelijke conclusie van het leeftijdsonderzoek,
diende verzoeker niet “het voordeel van de twijfel” te worden gegeven, waarop hij
zich beroept.
Om de leeftijdsschatting te bekritiseren gaat verzoeker nog in op
de betekenis van het begrip normaalverdeling in de statistiek. De in het
leeftijdsonderzoek toegepaste standaardafwijking geeft echter de correctie (in
jaren) weer die moet worden toegepast op de geschatte leeftijd om tot de jongste
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-20/24
(of minimum-)leeftijd te besluiten. Verzoekers betoog doet geen afbreuk aan de
toegepaste en nader toegelichte schattingen en correcties in het medisch verslag.
Verzoeker mag het dan “bijzonder opmerkelijk” vinden dat op korte tijd meerdere
gevallen voorkomen van een vertraagde ontwikkeling van de wijsheidstanden bij
Afghaanse jongeren, daarmee maakt hij niet de onjuistheid van de desbetreffende
vaststellingen in het medisch verslag aannemelijk.
Waar verzoeker laat gelden dat de beroepsprocedure bij de Raad
van State tegen de bestreden beslissing niet schorsend werkt waardoor ze geen
effectief rechtsmiddel zou vormen, gaat hij voorbij aan de mogelijkheden om een
schorsing van de tenuitvoerlegging en voorlopige maatregelen te vragen, eventueel
bij uiterst dringende noodzakelijkheid. Hij heeft hiervan geen gebruik gemaakt.
Bovendien is de vraag naar het bestaan van een schorsend rechtsmiddel te dezen
niet relevant, gelet op het feit dat met het onderhavige arrest uitspraak ten gronde
wordt gedaan over verzoekers beroep tot nietigverklaring en uit de behandeling
van het middel blijkt dat verzoekers kritiek tegen de leeftijdsschatting ongegrond
is. Tot slot kan worden verwezen naar punt 18 supra, wat betreft de rechtsmiddelen
waarover verzoeker beschikt.
In de mate dat verzoeker een rechtsmiddel met toetsing van de
evenredigheid vraagt, dient te worden opgemerkt dat de Raad van State ook als
annulatierechter bevoegd is om zich uit te spreken over de evenredigheid van een
voor hem aangevochten beslissing doch dat verzoeker te dezen geen schending van
het evenredigheidsbeginsel aantoont, louter omdat hij op grond van een
leeftijdsonderzoek wordt beschouwd als ouder dan 18 jaar.
Prejudiciële vragen
In ondergeschikte orde vraagt verzoeker 9 prejudiciële vragen te
stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Ze zijn in punt 8 supra
weergegeven en worden hierna in dezelfde volgorde behandeld, voor zover zou
worden aangenomen dat het Unierecht van toepassing is.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-21/24
Voor de eerste prejudiciële vraag kan worden verwezen naar
punt 10 e.v. supra. Daaruit blijkt dat artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 de lidstaten
wel oplegt “zo snel mogelijk maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de
niet-begeleide minderjarige wordt vertegenwoordigd en bijgestaan door een
vertegenwoordiger”, doch zonder enige termijn op te leggen, en dat verzoeker te
dezen meteen “onder de hoede” van de dienst Voogdij is geplaatst. Hierbij kan ook
worden gewezen op de vaststelling dat het leeftijdsonderzoek reeds 4 dagen na
verzoekers aanmelding en leeftijdsverklaring heeft plaatsgevonden.
Voor de tweede prejudiciële vraag kan worden verwezen naar de
punten 10 tot en met 13 supra. Daaruit blijkt dat artikel 25.5 van richtlijn 2013/32
de lidstaten wel een aantal verplichtingen oplegt maar niet noodzakelijk de
aanstelling van een voogd vooraleer een leeftijdsonderzoek plaatsvindt. Er blijkt
eveneens uit dat te dezen aan die waarborgen is voldaan, minstens dat verzoeker
het tegendeel niet aannemelijk maakt, zodat de voorgestelde prejudiciële vraag niet
relevant is voor de oplossing van het geschil.
Voor de derde prejudiciële vraag kan worden verwezen naar
onder meer punt 12 supra. Verzoeker gaat uit van een verkeerde lezing van
artikel 25.5 van richtlijn 2013/32, zodat de in het licht daarvan voorgestelde
prejudiciële vraag niet relevant is voor de oplossing van het geschil.
Met betrekking tot de vierde prejudiciële vraag blijkt duidelijk
dat artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 geen “kwaliteitsstandaarden” voorziet en dat
te dezen de twijfel aan verzoekers verklaarde leeftijd werd geuit op grond van een
objectief element, zijnde verzoekers fysieke kenmerken. Net omdat de
voornoemde richtlijnbepaling geen “kwaliteitsstandaarden” voorziet, is het
antwoord op de prejudiciële vraag niet vereist voor de oplossing van het geschil.
Voor de vijfde tot en met de zevende prejudiciële vraag kan
worden verwezen naar onder meer punt 17 supra, waarin is vastgesteld dat artikel 4
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-22/24
van richtlijn 2011/95 niet van toepassing is op de bestreden beslissing. Het
antwoord op de voorgestelde vragen is derhalve niet dienstig voor de oplossing van
het geschil.
Voor de achtste prejudiciële vraag kan worden verwezen naar
onder meer punt 16 supra, waaruit blijkt dat artikel 46.3 van richtlijn 2013/32
evenmin van toepassing is op de bestreden beslissing. Het antwoord op de
voorgestelde vraag is derhalve niet dienstig voor de oplossing van het geschil.
Voor de negende prejudiciële vraag kan worden verwezen naar
onder meer punt 13 supra. Nu blijkt dat aan de in artikel 25.5 van richtlijn 2013/32
gestelde waarborgen is voldaan, is het antwoord op de voorgestelde prejudiciële
vraag niet relevant voor de oplossing van het geschil.
De door verzoeker voorgestelde prejudiciële vragen worden niet
gesteld.
V. Kosten – rechtsplegingsvergoeding
Zoals verzoeker terecht opmerkt, vallen de kosten van het
“medisch onderzoek” overeenkomstig artikel 7, § 1, derde lid, van de voogdijwet
ten laste van de overheid die het heeft gevraagd, te dezen de dienst
Vreemdelingenzaken.
De
kosten
van
de
huidige
procedure,
waaronder
de
rechtsplegingsvergoeding, vormen echter geen kosten van het medisch onderzoek
maar van het jurisdictionele beroep tegen de desbetreffende leeftijdsbeslissing.
Naar luid van artikel 30/1, § 1, van de gecoördineerde wetten op
de Raad van State kan een rechtsplegingsvergoeding worden toegekend die een
forfaitaire tegemoetkoming is in de kosten en honoraria van de advocaat van “de in
het gelijk gestelde partij”. Op grond van artikel 30/1, § 2, tweede lid van die
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-23/24
gecoördineerde wetten wordt de rechtsplegingsvergoeding ten laste van de in het
ongelijk gestelde partij die juridische tweedelijnsbijstand geniet, zoals te dezen
verzoeker, beperkt tot het minimumbedrag, zoals overigens gevraagd door de
verwerende partij.
Verzoeker verwijst naar artikel 20 van richtlijn 2013/32 doch
deze bepaling heeft betrekking op de behandeling van verzoeken om internationale
bescherming en beroepsprocedures tegen beslissingen dienaangaande. Het beroep
tot nietigverklaring van de thans bestreden beslissing valt daar hoe dan ook niet
onder.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep tot nietigverklaring.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring,
begroot
op
een
rolrecht
van
200
euro
en
een
rechtsplegingsvergoeding van 154 euro, die verschuldigd is aan de
verwerende partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op vijftien januari tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.443
VII-41.905-24/24