Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462 (2024-01-16)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.462 van 16 januari 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar
ambt) Beslissing : Vernietiging Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIVe KAMER
ARREST
nr. 258.462 van 16 januari 2024
in de zaak A. 235.599/XIV-38.955
In zake :
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Joost Bosquet
kantoor houdend te 2650 Edegem
Mechelsesteenweg 326
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Binnenlandse Zaken
die woonplaats kiest bij
de Federale Politie DGR/Legal/CTX
gevestigd te 1050 Brussel
Kroonlaan 145/A
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 2 februari 2022, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de directeur-generaal van de Federale
Bestuurlijke politie van 2 december 2021 waarbij aan verzoeker de zware
tuchtstraf van de inhouding van wedde van 10% gedurende twee maanden is
opgelegd.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een verslag opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-1/13
De verwerende partij heeft een laatste memorie ingediend.
Verzoeker heeft een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 13 december 2023.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Joost Bosquet, die verschijnt voor verzoeker, en
adviseur Kirsten Peeters, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is eerste inspecteur van politie bij de Federale politie.
3.2.
Op 7 december 2020 stelt de hogere tuchtoverheid het inleidend
verslag op met daarin het voornemen om verzoeker de zware tuchtstraf van de
inhouding van wedde ten belope van 10 % gedurende twee maanden op te leggen.
Dit inleidend verslag wordt betekend met een eerste
aangetekende zending van 7 december 2020. Het afgiftebewijs daarvan vermeldt
het volgende adres: “[B.]baan 147, [postcode gemeente B.] [B.]”. Het
e-trackdocument vermeldt dat de verwerende partij deze zending aan bpost heeft
overhandigd op 7 december 2020, dat de zending op het voornoemde adres zonder
succes werd aangeboden op 10 december 2020 waarvan een bericht is gelaten in de
brievenbus en dat de zending is afgeleverd op 14 december 2020. In dit
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-2/13
e-trackdocument kan ook worden gelezen dat de zending op 14 december 2020 is
afgehaald.
De tweede aangetekende zending waarmee het inleidend verslag
wordt verstuurd dateert van 8 december 2020. Het afgiftebewijs daarvan bevat in
handschrift het volgende adres: [B.]baan 147, [postcode gemeente B.] en dan
(oorspronkelijk) gemeente [T.], wat vervolgens – zonder dat duidelijk is wanneer
of door wie – manueel is overschreven door gemeente [B.]. Het e-trackdocument
vermeldt dat de verwerende partij deze zending aan bpost heeft overhandigd op
8 december 2020, dat de zending zonder succes werd aangeboden op 9 december
2020 waarvan een bericht is gelaten in de brievenbus, dat de zending niet is
afgehaald door de bestemmeling en dat de zending wordt teruggestuurd naar de
afzender en aldaar is afgeleverd op 29 december 2020.
3.3.
Bij e-mail van 9 december 2020 vraagt de afgevaardigde van de
hogere tuchtoverheid aan verzoeker of, indien hij mondeling wil worden gehoord,
dit past op zaterdag 9 januari 2021 om 10 uur. Bij e-mail van 5 januari 2021 wordt
verzoeker aan deze vraag herinnerd. Op 7 januari 2021 vraagt verzoekers
tuchtverdediger onder meer om de hoorzitting uit te stellen naar later in de
namiddag.
3.4.
Op zaterdag 9 januari 2021 om 15u11 wordt de tuchtverdediger
van verzoeker via Teams gehoord door de afgevaardigde van de hogere
tuchtoverheid. Bij die gelegenheid verklaart de tuchtverdediger het volgende:
“Wat ik wens te vermelden in het verhoor, is dat de verdediging wenst gehoord te
worden. Doch ik wens vandaag niet gehoord te worden.
lk heb het tuchtdossier vandaag geraadpleegd, dewelke u mij op vrijdagavond
8 januari 2021 per mail hebt overgemaakt. lk heb eveneens de documentatie
geraadpleegd die mij overgemaakt werd door de betrokken collega.
lk stel vast dat de betekening van het inleidend verslag effectief heeft
plaatsgevonden op 14 december 2020.
Tijdens de 30 dagen volgend op de betekening van het inleidend verslag beschikt de
verdediging zodoende over het recht om een verweerschrift over te maken of een
hoorzitting aan te vragen.
lk wens dan ook van deze volle periode van dertig dagen gebruik te maken om mijn
verdediging te houden ten aanzien van de tuchtoverheid.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-3/13
De verdediging wenst uitgenodigd te worden voor een hoorzitting door de
tuchtoverheid op een later tijdstip.”
3.5.
Op 18 januari 2021 stelt de hogere tuchtoverheid voor om
verzoeker de zware tuchtstraf van de inhouding van wedde ten belope van 10 %
gedurende twee maanden op te leggen. Tegen dat voorstel dient verzoeker een
verzoek tot heroverweging in bij de Tuchtraad.
3.6.
Op 29 september 2021 adviseert de Tuchtraad in hoofdorde dat
het gepast voorkomt af te zien van de vooropgestelde straf gelet op de verjaring
van het ten laste gelegde feit. In ondergeschikte orde adviseert de Tuchtraad dat het
gepast voorkomt af te zien van de voorgestelde straf gelet op de schending van het
recht van verdediging van verzoeker. In nog meer ondergeschikte orde adviseert de
Tuchtraad dat het ten laste gelegde feit, zoals omschreven in punt 5.2, bewezen is
en aan verzoeker dient te worden toegerekend, dat dit feit een tuchtinbreuk
uitmaakt in de zin van artikel 3 van de tuchtwet en dat de door de hogere
tuchtoverheid voorgestelde zware tuchtstraf van de inhouding van wedde van 10 %
gedurende twee maanden een gepaste straf is.
3.7.
Op 2 december 2021 beslist de hogere tuchtoverheid om
verzoeker de zware tuchtstraf van de inhouding van wedde ten belope van 10 %
gedurende twee maanden op te leggen.
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Regelmatigheid van de rechtspleging
In zijn laatste memorie werpt verzoeker op dat de laatste
memorie van de verwerende partij geen verzoek tot voortzetting van het geding
bevat.
De verwerende partij heeft tijdig een laatste memorie ingediend
waarin zij uiteenzet niet akkoord te gaan met het auditoraatsverslag en vraagt het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-4/13
beroep tot nietigverklaring te verwerpen. Die laatste memorie kan niet anders
worden beschouwd dan als een verzoek tot voortzetting van het geding.
De exceptie wordt verworpen.
V. Onderzoek van het tweede middel
Standpunt van de partijen
Verzoeker voert in het tweede middel in het verzoekschrift
onder meer de schending aan van de artikelen 29 en 38quater van de wet van 13
mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de
politiediensten’ (hierna: de tuchtwet) in samenhang met de artikelen 8 en 9 van het
koninklijk besluit van 26 november 2001 ‘tot uitvoering van de wet van 13 mei
1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’
(hierna: het KB van 26 november 2001).
Verzoeker zet onder meer uiteen dat hij ten onrechte reeds op
9 januari 2021 mondeling werd gehoord. Het inleidend verslag werd immers ten
vroegste op 10 december 2020 betekend aan het correspondentieadres van
verzoeker. De tweede aangetekende zending ter kennisgeving van het inleidend
verslag, waarvan de verwerende partij beweert dat die op 9 december 2020 werd
aangeboden, heeft verzoeker nooit bereikt. Dit is te wijten aan de fout dat die
zending weliswaar was gericht aan het juiste adres (straatnaam en huisnummer)
maar in de verkeerde gemeente [T.], terwijl het correspondentieadres van
verzoeker in de gemeente [B.] gelegen is. Het verweer dat die fout nog zou
rechtgezet zijn voorafgaand aan de verzending, wat zou moeten blijken uit het
overschrijven van de naam van de gemeente [T.] door [B.] op het afgiftebewijs van
de aangetekende zending, kan volgens verzoeker niet worden gevolgd, nu de
verwerende partij de omslag niet neerlegt die door bpost aan haar werd
teruggezonden en de overschrijving van de naam van de gemeente evengoed na de
verzending kan gebeurd zijn.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-5/13
Rekening houdende met de wettelijke termijn van dertig dagen
na de betekening van het inleidend verslag om een schriftelijk verweer in te dienen
en om te vragen om mondeling te worden gehoord, die liep tot en met 9 januari
2021, kon het mondelinge horen nog niet plaatsvinden op 9 januari 2021. Het
mondelinge horen op 9 januari 2021 had volgens verzoeker een onrechtmatige
verkorting van zijn verweertermijn tot gevolg. Zoals blijkt uit het proces-verbaal
van verhoor, stemde verzoeker niet in met een inkorting van de verweertermijn van
dertig dagen en drong hij daarentegen uitdrukkelijk aan op een uitstel van het
verhoor, zodat hij de verweertermijn volledig kon benutten. Ook wanneer hij
ervoor kiest zich enkel mondeling te verweren, moet hij over de volle termijn van
dertig dagen kunnen beschikken.
In de memorie van wederantwoord vat verzoeker allereerst zijn
middel zoals aangevoerd in het verzoekschrift samen en antwoordt hij op het
standpunt van de verwerende partij. Hij beklemtoont onder meer dat uit het
administratief dossier niet blijkt dat de tweede aangetekende zending aan zijn
correspondentieadres zou zijn betekend, zodat daarmee geen rekening kan worden
gehouden bij de berekening van de verweertermijn van dertig dagen.
In de laatste memorie voert verzoeker aan dat het standpunt van
de verwerende partij verwoord in de laatste memorie niet kan worden bijgevallen.
Hij wijst er onder meer op dat het juist de onduidelijkheid over het adres op de
tweede aangetekende zending is, die tot gevolg heeft dat onmogelijk kan worden
nagegaan op welk adres die zending werd aangeboden. De e-tracker van bpost
biedt geen zekerheid terzake en geeft evenmin aan waarom de zending niet werd
afgehaald. Verzoeker beklemtoont dat de verwerende partij de teruggestuurde
omslag niet als stuk heeft neergelegd en dat het bewijs van de aflevering van een
aangetekende zending niet uit het afgiftebewijs volgt.
In de memorie van antwoord zet de verwerende partij uiteen dat
het inleidend verslag werd betekend aan verzoeker door middel van twee
aangetekende zendingen, waarvan de eerste op zijn correspondentieadres werd
aangeboden op 10 december 2020, doch de tweede zending reeds op 9 december
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-6/13
- Volgens de verwerende partij begon de verweertermijn van dertig dagen te
lopen op 10 december 2020 en eindigde deze termijn op 8 januari 2021. Bijgevolg
was 9 januari 2021 de eerste dag waarop verzoeker mondeling kon worden
gehoord.
In de laatste memorie betwist de verwerende partij de conclusies
van het auditoraatsverslag en voert zij aan dat er in de gemeente [B.] geen straat
met de benaming [B.baan] bestaat en dat wanneer men dit adres ingeeft in Google
Maps, men automatisch uitkomt bij de straat met dezelfde naam in de gemeente
[T]. Dit blijkt volgens de verwerende partij ook uit de stratenlijst in het centraal
referentieadressenbestand, waarvan zij een uittreksel bij haar laatste memorie
voegt. Indien op de brief aan verzoeker [(postnummer gemeente B.) T.] zou
vermeld zijn, dan zou de brief nooit afgeleverd zijn, daar postcode en gemeente
dan niet overeenkomen. Uit het feit dat de brief werd aangeboden, leidt de
verwerende partij af dat de verbetering van de naam van de gemeente gebeurde
voorafgaand aan de verzending, zo niet zou de brief zijn teruggekeerd met de
vermelding “verkeerd adres”. Ook wijst de verwerende partij erop dat “alle”
brieven aan verzoeker op het opgegeven correspondentieadres [B.baan 147 te
[postcode B.] B.] zijn aangekomen en dat het e-trackdocument vermeldt dat de
tweede aangetekende zending werd aangeboden, waaruit zij afleidt dat “met
zekerheid” kan worden gezegd dat de tweede aangetekende zending wel degelijk
aan verzoekers correspondentieadres werd aangeboden.
Beoordeling
Artikel 29 van de tuchtwet luidt:
“In elke stand van de procedure mag het betrokken personeelslid zich naar keuze
laten bijstaan of vertegenwoordigen tegelijk door een advocaat, een personeelslid
en een lid van een erkende vakorganisatie, hierna aangeduid met de term
“-‘verdediger’.
Geen enkele straf mag worden uitgesproken zonder dat betrokkene ingelicht werd
over zijn recht om mondeling gehoord te worden. De betrokkene en de getuigen
worden door de bevoegde tuchtoverheid of door de door hem aangewezen overheid
gehoord.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-7/13
De tuchtoverheid of, naargelang van het geval, de tuchtraad, kan evenwel de
persoonlijke verschijning bevelen.”
Artikel 38quater van de tuchtwet luidt:
“Het betrokken personeelslid of zijn verdediger dient zijn verweer in binnen dertig
dagen na de dag volgend op de ontvangst van het inleidend verslag. Na deze termijn
wordt het personeelslid geacht geen schriftelijk verweer te willen indienen.”
Artikel 8 van het koninklijk besluit van 26 november 2001 luidt:
“Het personeelslid dat gehoord wenst te worden bij toepassing van artikel 29,
tweede lid, van de tuchtwet, vermeldt dit in zijn verweerschrift of dient een
aanvraag, tegen ontvangstbewijs of bij een ter post aangetekende brief, in bij de
bevoegde tuchtoverheid.
Het proces-verbaal van verhoor van het personeelslid, gehoord bij toepassing van
het eerste lid, wordt toegevoegd aan het tuchtdossier bedoeld in artikel 4.
De datum en het uur van het verhoor bedoeld in het eerste lid, worden vastgelegd
door de met het dossier belaste tuchtoverheid of de door haar aangewezen
overheid.”
Artikel 9 van het koninklijk besluit van 26 november 2001 luidt:
“Het verhoor bedoeld in artikel 8 moet :
1° worden aangevraagd, in voorkomend geval in het verweerschrift, ten laatste vóór
het einde van de termijn van dertig dagen bedoeld in artikel 35 of 38quater van de
tuchtwet;
2° plaatsvinden vóór de beslissing van lichte tuchtstraf of het voorstel van zware
tuchtstraf.
De procedure van verhoor schorst in geen geval de lopende tuchtprocedure.”
Uit het samenlezen van deze bepalingen volgt dat de
tuchtrechtelijk vervolgde politieambtenaar over een termijn van dertig dagen
beschikt om zijn schriftelijk, zijn mondeling of zijn schriftelijk én mondeling
verweer voor te bereiden en om dienovereenkomstig ofwel enkel een schriftelijk
verweer in te dienen ofwel een schriftelijk verweer gepaard met een vraag tot
mondeling verhoor ofwel een vraag tot mondeling verhoor. Daar de
politieambtenaar, behoudens akkoord van zijnentwege, over de volledige
verweertermijn moet kunnen beschikken, heeft dit tot gevolg dat het mondeling
verhoor slechts kan worden gehouden na het verstrijken van de termijn van dertig
dagen, eventueel verlengd met de termijn voor de ontvangst van een op de laatste
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-8/13
dag van de termijn ter post neergelegd stuk.
Verzoeker voert aan dat het mondeling verhoor reeds plaatsvond
tijdens de verweertermijn van dertig dagen, zodat te dezen de vraag rijst wanneer
de in artikel 38quater van de tuchtwet voorziene verweertermijn aanvangt en
eindigt. Om die termijn te kunnen bepalen, is het van belang te weten wanneer het
inleidend verslag aan verzoeker werd betekend.
Artikel 38bis van de tuchtwet schrijft voor dat het inleidend
verslag aan het personeelslid wordt betekend, hetzij door de overhandiging tegen
een ontvangstbewijs, hetzij door een ter post aangetekend schrijven. Wanneer het
bestuur gebruik maakt van een aangetekende zending, moet het bewijzen dat de
zending het personeelslid heeft bereikt, wat gebeurt door het bewijs van de
aanbieding van de brief aan de betrokkene.
Zoals hiervoor uiteengezet (supra, punt 3.2.) wordt te dezen niet
betwist dat de tuchtoverheid het inleidend verslag tweemaal aangetekend heeft
verzonden. De eerste aangetekende zending werd verstuurd op 7 december 2020 en
blijkens het afgiftebewijs gericht aan het adres dat door verzoeker bij de
verwerende partij opgegeven is als zijn correspondentieadres, met name [B.baan
147, [postcode B.] B.]. Blijkens het e-trackdocument is deze zending op
10 december 2020 aangeboden, werd op die datum een bericht gelaten in de
brievenbus en werd deze zending vervolgens afgehaald op 14 december 2020.
Verzoeker betwist deze feitelijke gegevens niet. Derhalve kan 10 december 2020,
de dag van aanbieding, worden beschouwd als de datum dat het inleidend verslag
met de eerste aangetekende zending werd betekend.
Of en wanneer de tweede aangetekende zending aan verzoeker
werd betekend, bewijst de verwerende partij niet. Verzoeker betwist deze tweede
aangetekende zending te hebben ontvangen, terwijl die volgens de verwerende
partij is aangeboden op 9 december 2020, wat zij afleidt uit het e-trackdocument
van bpost. Uit het afgiftebewijs blijkt dat ook deze zending werd gericht aan het
door verzoeker opgegeven correspondentieadres, maar dat het afgiftebewijs
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-9/13
aanvankelijk de verkeerde gemeente vermeldde naast de juiste postcode, nl. [T.] in
plaats van [B.]. Op het afgiftebewijs werd de naam van de gemeente nadien
verbeterd, wat blijkt uit het feit dat de oorspronkelijk vermelde plaatsnaam [T.]
werd overschreven door de juiste plaatsnaam [B.]. De vraag of die verbetering
gebeurde voor dan wel na de verzending, kan uit het afgiftebewijs niet worden
afgeleid. Bijgevolg kan aan de hand van het afgiftebewijs niet worden bewezen aan
welk adres de aangetekende zending werd gericht.
De verwerende partij levert evenmin op een andere wijze het
bewijs van de aanbieding van de tweede aangetekende zending aan verzoeker. Het
e-trackdocument bevat immers geen informatie noch over de geadresseerde, noch
over het adres waarop de zending werd aangeboden. In tegenstelling tot wat de
verwerende partij voorhoudt, kan uit het e-trackdocument van de tweede
aangetekende zending dus niet op onweerlegbare wijze worden afgeleid dat deze
door bpost effectief op het correspondentieadres van verzoeker [B.baan 147,
[postcode B.] B.] zou zijn aangeboden. Het enige dat met zekerheid uit dit
e-trackdocument kan worden afgeleid, is dat deze aangetekende zending – op
9 december 2020 – is aangeboden op één of ander adres, alleen staat allerminst vast
op welk adres.
In de laatste memorie werpt de verwerende partij op dat er geen
straat met de naam [B.baan] bestaat in de gemeente [B.], maar wel in de gemeente
[T.], wat zij staaft met een uittreksel uit het centraal referentieadressenbestand, en
dat wanneer men in Google Maps het adres [B.baan 147, (postcode B.) B.] ingeeft,
men automatisch uitkomt bij het adres [B.baan 147, [postcode T.] T.]. Daargelaten
de vraag waarom de verwerende partij desondanks alle kennisgevingen in dit
dossier dan aan het adres te [B.] heeft gericht én de vaststelling dat die zendingen,
behoudens de aangetekende zending van 8 december 2020, ook zijn afgeleverd op
dit volgens de verwerende partij onbestaande adres, leveren de door de verwerende
partij voorgelegde gegevens en stukken niet het bewijs dat de tweede aangetekende
zending ter kennisgeving van het inleidend verslag daadwerkelijk is aangeboden
aan verzoeker op zijn correspondentieadres. Noch het afgiftebewijs, noch het
e-trackdocument leveren met zekerheid dit bewijs, zoals hiervoor is vastgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-10/13
Dit bewijs zou mogelijk kunnen blijken uit de door bpost aan de verwerende partij
teruggezonden omslag, doch die legt de verwerende partij niet neer, want “deze
blijkt verloren te zijn gegaan”.
De verwerende partij voert verder aan dat “vaststaat” dat het
adres op de omslag werd verbeterd voorafgaand aan de verzending ervan, omdat de
omslag anders zou zijn teruggestuurd aan de verwerende partij met de vermelding
“ongeldig adres” en de zending daarentegen werd aangeboden. Ook dit argument
overtuigt niet. Herhaald wordt dat enkel de aan de verwerende partij terugbezorgde
omslag duidelijkheid kan verschaffen over de reden waarom de aangetekende
zending niet werd aangeboden of afgehaald. Op basis van het e-trackdocument
alleen kan geenszins worden vastgesteld dat de zending werd aangeboden op het
juiste adres noch, bijgevolg, dat het verzoeker was die de zending gebeurlijk niet
heeft afgehaald.
Bijgevolg wordt vastgesteld dat de verwerende partij niet
bewijst dat de tweede aangetekende zending met het inleidend verslag wel degelijk
aan verzoeker werd aangeboden, laat staan op 9 december 2020. Hieruit volgt dat
de verwerende partij de dag volgend op 9 december 2020 onterecht heeft
beschouwd als aanvangspunt van de in artikel 38quater van de tuchtwet voorziene
verweertermijn. Deze verweertermijn is daarentegen pas aangevangen op
11 december 2020, zijnde de dag volgende op deze waarop de eerste aangetekende
zending op het correspondentieadres van verzoeker werd aangeboden (op
10 december 2020) en eindigde op 9 januari 2021. Het mondelinge verhoor heeft
plaatsgevonden op 9 januari 2021 en dus op een ogenblik dat de verweertermijn
van dertig dagen nog niet volledig was verstreken. Ondanks het feit dat de
tuchtverdediger van verzoeker reeds op 7 januari 2021 een eerste maal opmerkte
dat de verwerende partij het op 9 januari 2021 geplande verhoor blijkbaar niet wou
verzetten naar een latere datum en ondanks het feit dat de tuchtverdediger tijdens
het verhoor van 9 januari 2021 uitdrukkelijk wees op het nog niet verstreken zijn
van de verweertermijn van dertig dagen en alsnog vroeg op een andere dag te
worden gehoord, heeft de verwerende partij het mondelinge verhoor toch laten
doorgaan op 9 januari 2021 en werd op een later tijdstip, doch nog voorafgaand aan
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-11/13
het voorstel van zware tuchtstraf van 18 januari 2021, geen enkel mondeling
verhoor meer georganiseerd. Door het mondelinge verhoor toch te laten
plaatsvinden op 9 januari 2021, verkortte de tuchtoverheid zonder de instemming
van verzoeker onrechtmatig de verweertermijn van dertig dagen waarover
verzoeker beschikte.
Het tweede middel is in de aangegeven mate gegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State vernietigt de bestreden beslissing.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
22 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is
aan verzoeker.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-12/13
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op zestien januari tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
Chantal Bamps,
staatsraad,
Ann Coolsaet,
staatsraad,
bijgestaan door
Joris Casneuf,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Joris Casneuf
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.462
XIV-38.955-13/13