Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.479 (2024-01-18)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.479 van 18 januari 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw,
leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Natuurbehoud - Vergunningen
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 258.479 van 18 januari 2024
in de zaak A. 234.478/VII-41.207
In zake :
Diana DE LAET
woonplaats kiezend te 2980 Zoersel
De Hulsten 74
tegen :
het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Willem Slosse en Stijn Brusselmans
kantoor houdend te 2018 Antwerpen
Mechelsesteenweg 64, bus 201
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 17 augustus 2021, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van het Agentschap voor Natuur en Bos van
16 juli 2021 waarbij het verzoek tot ontheffing van het verbod op ontbossing voor
het bouwen van een weekendwoning op een perceel gelegen in de gemeente
Brasschaat, wordt geweigerd.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoekster heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Wouter De Cock heeft op 9 december 2022 een
verslag opgesteld.
Verzoekster heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en
een laatste memorie ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-1/15
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 12 oktober 2023.
Staatsraad Peter Sourbron heeft verslag uitgebracht.
Verzoekster, die in persoon verschijnt, en advocaat Wannes Op
de Becq, die loco advocaten Willem Slosse en Stijn Brusselmans verschijnt voor
de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Wouter De Cock heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoekster is eigenaar van een perceel gelegen aan de Grote
Heidedreef te Brasschaat, kadastraal bekend onder 1ste afdeling, sectie B, nr. 22 02
L 002.
3.2.
Het perceel is overeenkomstig de bepalingen van het gewestplan
Antwerpen gelegen in een zone voor verblijfsrecreatie en overeenkomstig het bij
ministerieel besluit van 25 november 1982 goedgekeurde bijzonder plan van
aanleg nr. 26 ‘Grote Heide’ in een zone voor weekendverblijven.
3.3.
Op 10 juni 2021 ontvangt het Agentschap voor Natuur en Bos
(hierna: ANB) een aanvraag van verzoekster voor het ontbossen van een
oppervlakte van 60 m² om het bouwen van een weekendverblijf mogelijk te
maken.
3.4.
Op 15 juli 2021 verleent de adjunct-directeur ‘Adviezen en
Vergunningen Antwerpen’ van het ANB een ongunstig advies.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-2/15
3.5.
Met het thans bestreden besluit van 16 juli 2021 weigert de
administrateur-generaal van het ANB de door verzoekster beoogde ontheffing van
het verbod op ontbossing.
Deze beslissing steunt op de volgende motieven:
“- Op 10 juni 2021 werd een aanvraag ingediend door De Laet Diana voor
een ontbossing van 60 m2 op een perceel gelegen te Brasschaat, 1° afdeling,
sectie B, nr. 22 02 L 002 voor het bouwen van een weekendwoning.
- Het Agentschap voor Natuur en Bos heeft de aanvraag tot ontheffing
onontvankelijk en onvolledig verklaard per mail van 17 juni 2021 wegens
het ontbreken van een ecologische motivatie.
- Op 22 juni 2021 heeft de aanvrager de ontbrekende stukken aan ons
Agentschap bezorgd.
- Het Agentschap voor Natuur en Bos heeft de aanvraag tot ontheffing
ontvankelijk en volledig verklaard per mail van 25 juni 2021.
- Het te ontbossen perceel is gelegen in een gebied voor verblijfrecreatie; de
ontbossing voor het bouwen van een vakantiewoning is verenigbaar met de
ruimtelijke bestemming.
- Het perceel is niet gelegen in VEN, beschermd landschap of een zoekzone
voor bosuitbreiding.
- Het Agentschap voor Natuur en Bos concludeert op basis van een
screening dat het project geen aanzienlijke milieueffecten op een bijzonder
beschermd gebied kan hebben en dat er bijgevolg geen MER moet worden
opgemaakt.
- Het betreft een gemengd bestand met zomereik, berk, fijnspar en
rhododendron in de onderetage.
- De ecologische en landschappelijke waarde is niet gering.
- Het bos is ontstaan voor 1850, wat aangeeft dat er een reële kans bestaat
op aanwezigheid en ontwikkeling van een zeer waardevolle bestaande
bosvegetatie.
- Het betrokken perceel is gelegen in een aaneengesloten geheel van bossen
dat nog niet bebouwd is en kan als bos behouden worden.
- Het perceel is gelegen tussen het Groot- en Klein Schietveld, die beiden
als habitatrichtlijngebied werden geselecteerd en het perceel vervult een
functie als zone voor faunapassage en rustplaats voor fauna.
- Als instandhoudingsdoelstellingen voor de Speciale beschermingszone
Groot- en Klein Schietveld (code BE2100016-1), bij besluit goedgekeurd
door de Vlaamse Regering op 23 april 2014, zijn als prioriteit opgenomen
om de bestaande natuurverbindingen tussen de bestaande populaties te
behouden en waar nodig bijkomend te creëren.
- De waarde en potenties van het bos als onderdeel van een natuurnetwerk
in het INBO-document ‘Natuurverbindingsgebieden in Vlaanderen:
achtergronden, afbakening en mogelijke inrichting (rapporten van het
Intituut voor Natuur- en Bosonderzoek 2007, INBO.R.2007.14)’, werden
bevestigd.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-3/15
- De geplande ontbossing voor bebouwing, aanleg van verhardingen,
inrichting van de percelen met het voorzien van erfafsluitingen en
menselijke activiteiten zal aanleiding geven tot verdere versnippering van
het ecologisch waardevol gebied. Dat dit vermeden moet worden zodat de
natuurwaarde kan gewaarborgd blijven.
- De bijkomende versnippering en bosdegradatie binnen het gebied heeft
een negatief effect op de in het Groot- en Klein Schietveld aanwezige
populaties van vleermuizen en vogelsoorten; dat hierbij op lange termijn de
isolatie van de leefgebieden en de beperkte genetische uitwisseling die dat
met zich meebrengt, de kans op het lokaal uitsterven van de populatie
toeneemt welke de instandhouding van verschillende dier- en
plantensoorten hypothekeert.
- Het niet toekennen van een ontheffing van het verbod op ontbossing van
de percelen, bij het kadaster gekend als ‘Brasschaat, 1 AFD sectie B nr. 22
02 L 002’ zal verdere degradatie van het boscomplex en versnippering
voorkomen.”
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Standpunt van verzoekster
In een eerste middel wordt de schending aangevoerd van artikel
90bis, § 1, van het bosdecreet van 13 juni 1990 (hierna: het bosdecreet), van de
artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: motiveringswet) en van het
motiverings-, het vertrouwens- en het redelijkheidsbeginsel.
Volgens verzoekster dient de beoogde ontbossing naast een
eventuele intrinsieke natuurwaarde van het perceel mede te worden beoordeeld op
grond van de kenmerken van de omgeving. Meer bepaald blijkt ‘uit stukken
hieromtrent’ dat het betrokken perceel gelegen is tussen bebouwde percelen,
waardoor het geen onderdeel uitmaakt van een aangesloten geheel van bossen en
geen functie als zone voor faunapassage en rustplaats voor fauna kan vervullen. In
de gegeven feitelijke omstandigheden kon in redelijkheid niet worden verwacht dat
het betrokken perceel zou worden ingezet om te voldoen aan de
instandhoudingsdoelstellingen voor de speciale beschermingszone Groot- en Klein
Schietveld waarvan de prioritaire doelstelling strekt tot het behoud van de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-4/15
bestaande natuurverbindingen met de bestaande populaties en waar nodig de
bijkomende creatie ervan. Verzoekster wijst er ook op dat op aanpalende percelen
na 2014 nog bebouwingen voor recreatie werden toegestaan.
In het licht van wat voorafgaat acht verzoekster het onredelijk en
in strijd met het vertrouwensbeginsel om geen ontbossing toe te staan op haar
perceel, zodat het zou kunnen dienen voor recreatie, zoals dat ook is toegestaan
voor aangrenzende percelen.
In haar laatste memorie houdt verzoekster staande dat uit “alle
feitelijke gegevens omtrent de plaatsgesteldheid” blijkt dat de omliggende
percelen die eveneens behoren tot het zogenaamd “aaneengesloten geheel van
bossen” bebouwd zijn met (weekend)verblijven waarvoor wel een ontheffing van
het verbod op ontbossing werd verleend.
Beoordeling
Op grond van artikel 90bis, § 1, derde lid, van het bosdecreet kan
de Vlaamse regering, op individueel en op gemotiveerd verzoek van diegene die in
aanmerking wenst te komen voor een vergunning tot ontbossen of een
verkavelingsvergunning, de ontheffing toestaan van het verbod tot het verlenen
van een omgevingsvergunning voor ontbossing of voor het verkavelen van
gronden voor geheel of gedeeltelijk beboste terreinen, met inachtneming van de
wetgeving inzake de ruimtelijke ordening en na advies van het agentschap.
Bij de beoordeling van een individuele ontheffingsaanvraag,
ingediend met toepassing van voormelde bepaling van het bosdecreet, beschikt het
bestuur over een ruime discretionaire bevoegdheid. In het kader van de uitoefening
van die bevoegdheid vereist het zorgvuldigheidsbeginsel dat rekening gehouden
wordt met alle beschikbare feitelijke gegevens die relevant zijn voor de
beoordeling van de aanvraag.
De artikelen 2 en 3 van de motiveringswet verplichten de
administratieve overheid in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-5/15
nemen die aan de beslissing ten grondslag liggen, en zulks op een afdoende wijze.
Er is sprake van een afdoende motivering als de uitdrukkelijk opgegeven motieven
pertinent zijn, dit wil zeggen dat ze duidelijk met de beslissing te maken moet
hebben, en dat ze voldoende draagkrachtig zijn, dit wil zeggen dat ze in rechte
volstaan als verantwoording voor de genomen beslissing. De belangrijkste
bestaansreden van de motiveringsplicht, zoals die wordt opgelegd door de
motiveringswet, bestaat erin dat de betrokkene in de hem aanbelangende beslissing
zelf de motieven moet kunnen aantreffen op grond waarvan ze werd genomen,
opdat hij met kennis van zaken zou kunnen uitmaken of het aangewezen is de
beslissing met een annulatieberoep te bestrijden.
In de motivering van de bestreden beslissing wordt in de eerste
plaats ingegaan op de natuurwaarden die aanwezig zijn op het betrokken perceel.
Ter zake wordt melding gemaakt van “een gemengd bestand met zomereik, berk,
fijnspar en rhododendron in de onderetage”, en er wordt aangegeven dat de
“ecologische en landschappelijke waarde […] niet gering [is]”. Er wordt tevens
gewezen op de functie die het perceel vervult “als zone voor faunapassage en
rustplaats voor fauna”.
Daarnaast wordt ook rekening gehouden met de kenmerken van
de omgeving. In dit verband wordt vermeld dat het “betrokken perceel […]
gelegen [is] in een aaneengesloten geheel van bossen dat nog niet bebouwd is en
[…] als bos [kan] behouden worden”, dat het “perceel is gelegen tussen het Grooten Klein Schietveld, die beiden als habitatrichtlijngebied werden geselecteerd
[…]”. Het gegeven dat in de motivering wordt aangegeven dat “de geplande
ontbossing voor bebouwing […] aanleiding [zal] geven tot verdere versnippering”
en dat wordt geoordeeld dat het “niet toekennen van een ontheffing van het verbod
op ontbossing van de percelen […] verdere degradatie van het boscomplex en
versnippering [zal] voorkomen”, wijst op de bestaande versnippering van de
aanwezige bebossing (door bebouwing in de omgeving).
Aldus blijkt uit de motivering dat de bestreden beslissing
gebaseerd is op concrete feitelijke elementen, waarbij zowel rekening wordt
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-6/15
gehouden met de kenmerken van het betrokken perceel als met de kenmerken van
de omgeving.
Deze motieven verschaffen voldoende duidelijkheid waarom de
aanvraag tot ontheffing van het verbod op ontbossing wordt geweigerd. Ze vormen
ook een afdoende verantwoording voor de bestreden weigeringsbeslissing. De
formelemotiveringsplicht vereist voor het overige niet dat op alle argumenten van
de aanvrager van een ontheffing wordt geantwoord.
Verzoekster betwist in essentie het motief dat er sprake zou zijn
van een aaneengesloten geheel van bossen dat nog niet bebouwd is, aangezien er
wel degelijk bebouwing aanwezig is, waardoor deze geen functie kan vervullen als
zone voor faunapassage en rustplaats voor fauna.
Uit de door verzoekster bijgebrachte foto’s blijkt dat langs beide
zijden van de Heidedreef, en ook rondom het betrokken perceel, nog bos aanwezig
is. De bij het verzoekschrift gevoegde foto’s geven verder blijk van bebouwing op
andere percelen, maar dat sluit op zich niet uit dat het betrokken perceel deel
uitmaakt van “een aaneengesloten geheel van bossen” zoals in het bestreden
besluit wordt aangegeven. Uit geen van de bijgebrachte foto’s kan worden afgeleid
dat de aanwezige bebossing niet in verbinding zou staan met andere (onbebouwde)
bossen. Aangezien verzoekster niet aannemelijk maakt dat er geen sprake is van
een aaneengesloten geheel van bossen, maakt zij evenmin aannemelijk dat de
functie als natuurverbinding niet mogelijk zou zijn.
De ligging van het perceel in een gebied voor verblijfsrecreatie
en zone voor weekendverblijven, brengt niet mee dat verzoekster de
gerechtvaardigde verwachting mocht koesteren dat het bestuur op elk ogenblik en
zonder verder onderzoek ertoe gehouden was een toelating of vergunning te
verlenen die strekt tot het realiseren van een weekendverblijf op het betrokken
terrein. De realisatie van de planologische bestemming is immers afhankelijk van
de verenigbaarheid met andere sectorale wetgeving, zoals in dit geval het
bosdecreet. In sommige gevallen kunnen de door de sectorale wetgeving gestelde
eisen ertoe leiden dat de bestemming die bepaald werd in de verordenende
stedenbouwkundige voorschriften, niet kan worden gerealiseerd. De bestreden
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-7/15
beslissing stelt overigens vast dat de ontbossing van het betrokken perceel
“verenigbaar [is] met de ruimtelijke bestemming”.
12.
Het eerste middel is ongegrond.
B. Tweede middel
Standpunt van verzoekster
In een tweede middel voert verzoekster aan dat de bestreden
beslissing niet afdoende gemotiveerd is omdat zonder meer wordt aangenomen dat
het bos is ontstaan voor 1850. Ook betoogt zij dat de opgegeven motivering
feitelijk onjuist is in zoverre wordt gesteld dat het perceel onderdeel is van een
aaneengesloten geheel van bossen.
Beoordeling
In zoverre verzoekster herhaalt dat het perceel geen onderdeel
uitmaakt van een aaneengesloten geheel van bossen, en in dat verband wijst op de
bebouwde percelen in de omgeving, wordt verwezen naar de beoordeling van het
eerste middel.
Voor het aanmerken van de aanwezige bosvegetatie als (zeer)
waardevol steunt de bestreden beslissing niet alleen op het feit dat het bos is
ontstaan
voor
1850,
maar
ook
op
“het
INBO-document
‘Natuurverbindingsgebieden in Vlaanderen: achtergronden, afbakening en
mogelijke inrichting (rapporten van het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek
2007, INBO.R.2007.14)’”. Tegen dat motief formuleert verzoekster geen kritiek.
Het tweede middel is ongegrond.
C. Derde middel
Standpunt van verzoekster
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-8/15
Een derde middel is genomen uit de schending van artikel 1 van
het eerste aanvullend protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de
Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (hierna: eerste aanvullend
protocol bij het EVRM), alsook van het zorgvuldigheidsbeginsel, het
rechtszekerheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel, het motiveringsbeginsel en
het beginsel van gelijkheid van de burgers voor openbare lasten.
Volgens verzoekster is de onmogelijkheid om het perceel voor
recreatie te gebruiken omdat het als bos behouden moet blijven, een last die groter
is dan die welke elke andere particuliere persoon of vennootschap in het
gemeenschappelijk belang moet dragen. Er is volgens verzoekster sprake van een
onverantwoorde of ongedifferentieerde verdeling van de lasten. Zij merkt ook op
dat het bestreden besluit niet vooruit kan lopen op het resultaat van een eventuele
aanvraag tot omgevingsvergunning, vermits die beoordeling niet tot de
bevoegdheid van de steller van de bestreden beslissing behoort. Voorts
argumenteert zij dat de overheid door het weigeren van de gevraagde ontheffing,
kiest voor de meest schadelijke optie aangezien zij terecht investeringen heeft
gedaan, het perceel bestemd is voor recreatie en de aangrenzende percelen reeds
bebouwd zijn.
Uit de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de
Mens volgt volgens verzoekster dat een gebruiksreglementering waardoor de
waarde van de grond quasi tot nul wordt herleid, gelijk staat aan
eigendomsberoving. Gezien de omvang van de waardevermindering is de
eigendomsbeperking in toepassing van het bosdecreet niet proportioneel. Volgens
haar is geen enkele vorm van recreatie nog mogelijk op het betrokken perceel en
doordat het bos integraal behouden moet blijven ondergaat haar eigendom een
ernstige waardevermindering.
Verzoekster beklemtoont in haar laatste memorie dat uit
correspondentie met het gemeentebestuur van Brasschaat blijkt dat voor de
realisatie van “eender welk project” op het betrokken perceel een ontheffing van
het ontbossingsverbod verkregen moet worden, zodat de bestreden beslissing
neerkomt op het instellen van een absoluut bouwverbod.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-9/15
Beoordeling
Er valt in de eerste plaats niet in te zien hoe de bestreden
beslissing
zou
vooruitlopen
op
een
eventuele
beslissing
over
een
omgevingsvergunningsaanvraag, aangezien met de bestreden beslissing enkel
uitspraak wordt gedaan over het verzoek tot ontheffing van het ontbossingsverbod
en dit verzoek op grond van concrete en, in het kader van een dergelijke aanvraag,
pertinente motieven wordt geweigerd.
Beperkingen van het eigendomsrecht die geen overdracht van de
eigendom met zich meebrengen, vallen onder de waarborgen van artikel 1 van het
eerste aanvullend protocol bij het EVRM.
Artikel 1 van het eerste protocol bepaalt:
“Alle natuurlijke of rechtspersonen hebben recht op het ongestoord genot
van hun eigendom. Niemand zal van zijn eigendom worden beroofd
behalve in het algemeen belang en met inachtneming van de voorwaarden
neergelegd in de wet en in de algemene beginselen van het internationaal
recht.
De voorgaande bepalingen zullen echter op geen enkele wijze het recht
aantasten dat een Staat heeft om die wetten toe te passen welke hij
noodzakelijk oordeelt om toezicht uit te oefenen op het gebruik van
eigendom in overeenstemming met het algemeen belang of om de betaling
van belastingen of andere heffingen en boeten te verzekeren.”
Die bepaling biedt niet alleen bescherming tegen een
daadwerkelijke onteigening of eigendomsberoving (eerste alinea, tweede zin,
artikel 1, eerste protocol), maar ook tegen elke verstoring van het genot van de
eigendom (eerste alinea, eerste zin, artikel 1, eerste protocol) en elke regeling van
het gebruik van de eigendom (tweede alinea, artikel 1, eerste protocol). Bovendien
beschermt artikel 1 van het eerste protocol niet alleen het klassieke eigendomsrecht
in de zakenrechtelijke betekenis maar ook de vermogensrechten.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-10/15
Het is vaste rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten
van de Mens en het Grondwettelijk Hof dat elke inmenging in het eigendomsrecht
een billijk evenwicht dient te vertonen tussen de vereisten van het algemeen belang
en die van de bescherming van het recht op het ongestoord genot van de eigendom.
Er moet een redelijk verband van evenredigheid bestaan tussen de aangewende
middelen en het nagestreefde doel.
Een beperking van “het ongestoord genot” van eigendom houdt
evenwel niet ipso facto een schending in van artikel 1 van het eerste aanvullend
protocol bij het EVRM. Het tweede lid van dit artikel bepaalt immers dat het recht
op ongestoord genot “op geen enkele wijze” het recht aantast dat een Staat heeft
om die wetten toe te passen welke hij noodzakelijk oordeelt om toezicht uit te
oefenen op het gebruik van eigendom in overeenstemming met “het algemeen
belang”.
Het bosdecreet voert een principieel ontbossingsverbod in met
het oog op het behoud, de bescherming, het beheer en het herstel van de bossen en
van hun natuurlijk milieu. Een door dat doel ingegeven weigering tot ontheffing
van het decretale ontbossingsverbod kan worden ingepast in artikel 1, tweede lid,
van het eerste aanvullend protocol bij het EVRM.
Er moet tevens een redelijk verband van evenredigheid bestaan
tussen de aangewende middelen en het beoogde doel. Wanneer het gaat om een
maatregel van reglementering van gebruik van eigendom, is het gebrek aan
vergoeding één van de factoren waarmee rekening moet worden gehouden om te
bepalen of het billijk evenwicht geëerbiedigd werd, maar kan dat gebrek aan
vergoeding op zichzelf nooit een schending van het voormelde artikel 1 opleveren.
In de bestreden beslissing wordt erop gewezen dat de
“ecologische en landschappelijke waarde [van het bos op het betrokken perceel]
niet gering [is]” dat “er een reële kans bestaat op aanwezigheid en ontwikkeling
van zeer waardevolle bestaande bosvegetatie” en dat het betrokken perceel is
gelegen “in een aangesloten geheel van bossen dat nog niet bebouwd is en als bos
[…] behouden [kan] worden”. Voorts wordt gesteld dat “[d]e geplande ontbossing
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-11/15
voor bebouwing, aanleg van verhardingen, inrichting van de percelen met het
voorzien van erfafsluitingen en menselijke activiteiten […] aanleiding [zal] geven
tot verdere versnippering van het ecologisch waardevol gebied”. De in de
bestreden beslissing opgegeven weigeringsmotieven kunnen ingepast worden in de
bescherming van het algemeen belang in de zin van artikel 1, tweede lid, van het
eerste aanvullend protocol bij het EVRM.
Verzoekster toont niet aan dat ingevolge de bestreden beslissing,
waarmee haar verzoek tot ontheffing van het ontbossingsverbod wordt geweigerd,
geen constructies van welke aard dan ook meer zullen kunnen worden opgericht.
De bestreden beslissing spreekt zich immers enkel uit over de concreet ingediende
aanvraag en houdt rekening met “[d]e geplande ontbossing voor bebouwing,
aanleg van verhardingen, inrichting van de percelen met het voorzien van
erfafsluitingen en menselijke activiteiten”. Uit niets blijkt dat ieder ander project
op het betrokken perceel uitgesloten is, laat staan dat de bestreden beslissing ertoe
strekt een volledig bouwverbod in te stellen.
Zoals reeds werd opgemerkt bij de beoordeling van het eerste
middel, kan verzoekster, uit het gegeven dat het perceel gelegen is in een gebied
voor verblijfsrecreatie en zone voor weekendverblijven, niet de gerechtvaardigde
verwachting putten dat het bestuur ertoe gehouden zou zijn een toelating te
verlenen voor eender welk project dat strekt tot het realiseren van een
weekendverblijf op het betrokken terrein.
In zoverre verzoekster opwerpt dat “alle aangrenzende percelen
bebouwingen bevatten”, wordt niet aangetoond dat die bouwprojecten
vergelijkbaar zijn met het project dat verzoekster ter plaatse wenst te realiseren.
Tegelijk mag ook niet uit het oog worden verloren dat het Agentschap voor Natuur
en
Bos
bij
de
beoordeling
van
een
individuele
ontheffingsaanvraag
overeenkomstig artikel 90bis, § 1, derde lid, van het bosdecreet over een ruime
discretionaire bevoegdheid beschikt en dat bij de uitoefening van die bevoegdheid
rekening moet worden gehouden met alle beschikbare feitelijke elementen die
relevant zijn voor de beoordeling van de aanvraag. De dossiergerichte beoordeling
van ontheffingsaanvragen brengt mee dat het verlenen van een individuele
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-12/15
ontheffing van het verbod op ontbossing in een bepaald geval niet bij elkeen de
gerechtvaardigde verwachting kan wekken dat ook zijn aanvraag dezelfde
gewenste uitkomst zal kennen.
26.
Volgens de rechtspraak van het Grondwettelijk Hof en het Hof
van Cassatie houdt het beginsel van de gelijkheid van de burgers voor de openbare
lasten in dat de overheid niet zonder vergoeding lasten kan opleggen die groter zijn
dan die welke een particulier in het gemeenschappelijk belang moet dragen. Uit dat
beginsel vloeit voort dat de onevenredig nadelige - dit zijn de buiten het normale
maatschappelijke risico of het normale bedrijfsrisico vallende en op een beperkte
groep burgers of instellingen drukkende - gevolgen van een op zich rechtmatige
overheidsdaad, zoals het opleggen van een erfdienstbaarheid van openbaar nut,
niet ten laste van de getroffene behoren te komen, maar gelijkelijk over de
gemeenschap dienen te worden verdeeld.
In
dit
geval
voorziet
het
Bosdecreet
niet
in
een
vergoedingsregeling voor de eigenaars van beboste percelen wiens verzoek tot
ontheffing van het verbod op ontbossing wordt geweigerd. Dat verhindert niet dat
de rechter in het kader van bepaalde geschillen moet onderzoeken of op grond van
het beginsel van de gelijkheid van de burgers voor de openbare lasten een
vergoeding moet worden toegekend. Het ontbreekt de Raad van State echter aan
rechtsmacht om dergelijk onderzoek te verrichten in het kader van een
vernietigingsberoep tegen de bestreden beslissing.
Het derde middel is ongegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
20 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 700 euro, die verschuldigd is
aan de verwerende partij.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-13/15
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-14/15
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op achttien januari tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
staatsraad,
Frédéric Vanneste,
staatsraad,
bijgestaan door
Elisabeth Impens,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Elisabeth Impens
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.479
VII-41.207-15/15