Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.543 (2024-01-23)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.543 van 23 januari 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar
ambt) Beslissing : Vernietiging Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIVe KAMER
ARREST
nr. 258.543 van 23 januari 2024
in de zaak A. 233.991/XIV-38.747
In zake :
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Peter Crispyn
kantoor houdend te 9030 Mariakerke
Mazestraat 16
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de POLITIEZONE 5911 DEINZE-ZULTE-LIEVEGEM
vertegenwoordigd door
advocaat Koen Verroken
kantoor houdend te 9700 Oudenaarde
Hoogstraat 38
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 28 juni 2021, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de korpschef van de lokalepolitiezone van
29 april 2021 waarbij aan verzoeker de lichte tuchtstraf van de blaam wordt
opgelegd.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een verslag
opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-1/12
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en
een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie
ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden 13 september 2023.
Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Flore Aerens, die loco advocaat Peter Crispyn
verschijnt voor verzoeker, en advocaat Sebastiaan Vandenbogaerde, die loco
advocaat Koen Verroken verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een met dit arrest
andersluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is inspecteur van politie bij de lokalepolitiezone.
3.2.
Op 22 maart 2021 stelt de tuchtoverheid het inleidend verslag
op, met daarin het voornemen om de lichte tuchtstraf van de blaam op te leggen.
3.3.
Op 29 april 2021 beslist de tuchtoverheid aan verzoeker de lichte
tuchtstraf van de blaam op te leggen.
Dit is de bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-2/12
De aan verzoeker ten laste gelegde feiten worden in de bestreden
beslissing als volgt omschreven en gekwalificeerd:
“3. Uiteenzetting feiten
Zowel op 25 als op 26 september 2020 hebben INP [B.D.] en [K.R.] tijdens de
uitvoering van hun interventiedienst 330 voor langere tijd in uw privéwoning en de
woning van uw overbuur verbleven:
• 25 september 2020: van 22.37 uur tot en met 00.27 uur
• 26 september 2020: van 23.20 uur tot en met 01.08 uur
Uzelf was op 25 september 2020 niet van dienst, op 26 september 2020 was u
celwacht van dienst en diende u ‘s nachts op te komen.
Tijdens de bovenvermelde periodes heeft de interventieploeg zich meerdere uren
onbeschikbaar gesteld voor de dienst en zijn taken (patrouille, secundaire
toezichtsopdrachten, bijstand) niet ten volle uitgevoerd.
Alhoewel INP [B.D.] op privé-vlak in een moeilijke periode zat en hij uw steun
hierin kon gebruiken, diende u er zich als medewerker van dezelfde
interventiedienst terdege van bewust te zijn dat de interventieploeg in dienstverband
was en door bij u langs te komen zijn opdrachten niet kon uitvoeren.
Conform de korpswaarde Teamgeest was het bovendien aangewezen hen hierop te
wijzen en buiten dienstverband een afspraak te maken met INP [B.D.].
[…].
8. Kwalificatie van het tuchtvergriip
Na analyse van het tuchtdossier ben ik van oordeel dat de feiten bedoeld in punt 3
een tuchtvergrijp uitmaken in de zin van artikel 3 van de Tuchtwet.
lk leg u het volgende tuchtvergrijp ten laste:
‘Als inspecteur van politie, lid van de dienst Interventie […], de waardigheid van
het ambt in het gedrang hebben gebracht door:
• Nagelaten te hebben de interventieploeg te wijzen op zijn beschikbaarheid voor de
dienst en de uitvoering van de opdrachten;
• Nagelaten te hebben de betrokken collega’s te wijzen op de voorbeeldfunctie die
elk lid van de geïntegreerde politie moet uitdragen’”.
IV. Onderzoek van het eerste middel
Standpunt van de partijen
Verzoeker voert in het eerste middel in het verzoekschrift de
schending aan van de materiëlemotiveringsplicht en van artikel 3 van de wet van
13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de
politiediensten’ (hierna: de tuchtwet). Verzoeker citeert de feitelijke grondslag van
het tuchtvergrijp in de bestreden beslissing en besluit dat hem is verweten dat hij
nagelaten heeft zijn collega’s te wijzen op hun beschikbaarheid voor de dienst en
de uitvoering van de opdrachten, evenals dat hij heeft nagelaten hen te wijzen op de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-3/12
voorbeeldfunctie die zij moeten uitdragen. Hij wijst erop dat 1°) uit de gegevens
van de zaak moet worden afgeleid dat het de collega’s in dienst zijn die op eigen
initiatief bij hem zijn gekomen en 2°) uit de lezingen van de bevragingen van de
betrokken collega’s in dienst, van een andere collega die niet met dienst was maar
ook aanwezig was, en van verzoeker blijkt dat aan niemand werd gevraagd of zij
door verzoeker of door de andere collega buiten dienst werden gewezen op hun
beschikbaarheidsplicht en hun voorbeeldfunctie en dat hij in zijn verzoekschrift
hierop reeds had gewezen, eraan toevoegend dat hij het zich op dat moment niet
meer herinnert. Hij concludeert dat het motief dat het aangewezen was dat hij de
collega’s op het een en ander moest wijzen en dat er buiten dienstverband een
afspraak diende te worden gemaakt, niet naar behoren is bewezen. Verzoeker
concludeert dat niet is bewezen en uit niets blijkt dat hij ter gelegenheid van het
bezoek
van
de
collega’s
heeft
nagelaten
hen
te
wijzen
op
hun
beschikbaarheidsplicht en voorbeeldfunctie. Derhalve heeft de tuchtoverheid de
feitelijke gegevens welke haar daartoe leiden niet correct beoordeeld en is zij niet
binnen de grenzen van de redelijkheid tot haar oordeel gekomen.
De verwerende partij stelt in de memorie van antwoord
vooreerst dat zij wel degelijk de op haar rustende bewijslast en motiveringsplicht
heeft nageleefd, hierbij zeer omstandig het juridisch kader van het bewijs
omschrijvend. Zij wijst op de discretionaire bevoegdheid van de tuchtoverheid
inzake het bewijs, stellende dat het bewijs van een feit ook kan steunen op feitelijke
vermoedens, dat de feitenvinding door het bestuursorgaan “bovendien onderhevig
[is] aan de mogelijkheden waarover dat bestuursorgaan beschikt” – en aldus is
onderworpen aan een redelijkheidstoets – en dat het belang van de materiële
motivering in verhouding moet staan tot de zwaarte van de bestreden beslissing in
die zin dat uitgebreider moet worden gemotiveerd “in de mate dat de tuchtstraffen
een meer ingrijpende impact op de persoonlijke situatie van de persoon hebben.”
Voorts doet de verwerende partij gelden dat de tuchtoverheid in
alle redelijkheid kon beslissen dat de aan verzoeker verweten feiten bewezen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-4/12
waren en een tuchtvergrijp uitmaakten, hierbij “voor alle duidelijkheid op de
volgende elementen in het dossier” wijzend:
“27.1. De verklaring waarin inspecteur [B.D.] stelt dat ‘ik vermoed dat [verzoeker]
ons eens heeft gezegd dat wij altijd bij hem mochten langsgaan wanneer het kalm
was tijdens de dienst’ […].
27.2. De duurtijd en de frequentie van het bezoek aan verzoeker (2 opeenvolgende
avonden gedurende bijna 2 uur).
27.3. Het feit dat inspecteur [B.D.] en inspecteur [K.R.] op 26/09/2020 bijna 2 uur
in de woning van de overburen van verzoeker hebben gezeten, en dat inspecteur
[B.N.] daar ook aanwezig was. Het lijkt erg onwaarschijnlijk dat de inspecteurs van
dienst op eigen initiatief de woning van onbekenden zijn binnen gegaan.
Inspecteur [B.D.] verklaart: ‘Daar bovenop waren wij dus in de woning van die
overbuur van [verzoeker] en in die woning waren dus nog de twee bewoners. Wij
waren op dat ogenblik met zes in totaal. Ik kende die mensen voorheen niet. Wij zijn
er binnen geweest omdat [verzoeker] dat voorstelde’ (eigen onderlijning) […].
Inspecteur [K.R.] verklaart eveneens dat ‘[B.N.], [verzoeker], ik en [B.D.] dus bij
die overbuur [zaten]. We kenden die persoon niet echt, maar ik had hem al gezien.
Ze hadden ons binnen gevraagd en dit hebben we gedaan.’
Alles wijst erop dat dit een georganiseerd onderonsje was, en geen toevallig bezoek.
27.4. Het feit dat inspecteurs [B.D.] en [K.R.] voor hun bezoek aan verzoeker op
26/09/2020 sigaretten hebben meegebracht voor inspecteur [B.D.]. Ook dit wijst op
een voorafgaande invitatie door verzoeker.”
Voorts wijst de verwerende partij erop dat, om de redelijke
totstandkoming van de tuchtbeslissing te betwisten, verzoeker concrete en
toereikende gegevens moet aanreiken om aan te tonen dat de feiten zich niet
hebben voorgedaan, dan wel zich materieel onmogelijk konden voordoen zoals de
overheid het voorstelt, hetzij dat de overheid de door haar voorgestelde feiten niet
op basis van de regels van de bewijsvoering naar recht (met inbegrip van de
redelijkheid) kon afleiden. Tot slot heeft volgens de verwerende partij het
voorliggende middel “een zuiver semantische strekking”: verzoeker interpreteert
de inhoud van de tuchtbeslissing onterecht op een overdreven beperkende wijze,
door te beweren dat zijn tekortkomingen beperkt zijn tot “het nalaten om zijn
collega’s op hun beschikbaarheid tijdens de dienst, en op hun voorbeeldfunctie te
wijzen”. Volgens de verwerende partij worden de aan verzoeker verweten feiten
daarentegen gevormd door het volledige administratieve dossier. Volgens haar
viseert de opgelegde tuchtsanctie niet enkel de specifieke feiten, maar ook de
volledige
houding
van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
verzoeker,
met
name
het
gebrek
aan
XIV-38.747-5/12
verantwoordelijkheidszin, en niet louter “het feit dat hij de inspecteurs [B.D.] en
[K.R.] niet op hun verantwoordelijkheden zou gewezen hebben”.
In haar laatste memorie handhaaft de verwerende partij
vooreerst haar verweer en meent dat, als antwoord op de kritiek van verzoeker in
diens laatste memorie dat zij niet meegeeft welke de vermoedens zijn waarop zij
haar beslissing steunt, het niet louter om vermoedens gaat, maar dat de feiten ten
laste van verzoeker vast liggen: twee inspecteurs van politie onderbraken hun
interventiedienst telkens voor een tweetal uren door op zaterdag bij verzoeker in
diens woning langs te komen en op zondag in die van zijn overbuur, waar
verzoeker ook aanwezig is. Volgens de verwerende partij is het gedrag van
verzoeker op menselijk vlak te verklaren, maar het is professioneel not done om
collega’s die op interventie zijn twee opeenvolgende nachten om en bij de twee
uren te ontvangen. Dat verzoeker zelf niet in dienst was, verandert daaraan niets,
net zo min het feit dat een van de collega’s een hiërarchische meerdere was.
Beoordeling
Artikel 3 van de tuchtwet definieert het begrip “tuchtvergrijp”
als volgt:
“Elke handeling of gedraging, zelfs buiten de uitoefening van het ambt, die een
tekortkoming aan de beroepsplichten uitmaakt of die van aard is de waardigheid van
het ambt in het gedrang te brengen, is een tuchtvergrijp en kan aanleiding geven tot
het opleggen van een tuchtstraf.”
De
materiëlemotiveringsplicht
houdt
in
dat
iedere
administratieve rechtshandeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk
bestaan naar behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die
handeling in aanmerking kunnen worden genomen.
De
tuchtoverheid
heeft
bij
de
uitoefening
van
haar
tuchtbevoegdheid een discretionaire beoordelingsbevoegdheid, zowel op het vlak
van de bewezenverklaring als op het vlak van de tuchtrechtelijke kwalificatie van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-6/12
de ten laste gelegde feiten. De tuchtoverheid die zich over het opleggen van een
tuchtstraf wegens een bepaald feit moet uitspreken, vermag daarbij niet alleen te
steunen op bekentenissen of vaststaande bewijzen, maar ook op getuigenissen,
vermoedens, enz. Indien, zoals te dezen, een tuchtregeling geen bijzondere
bewijswaardering voorschrijft, beoordeelt de tuchtoverheid op discretionaire wijze
de bewijswaarde van de gegevens uit het tuchtdossier om tot een bepaalde
overtuiging te komen.
De tuchtoverheid kan aldus het bewijs van het tuchtvergrijp
steunen op een vermoeden waarbij zij het bestaan ervan afleidt uit het voorhanden
zijn van een of meer bekende feiten. Zij kan echter enkel een vermoeden aannemen
indien het op één of meer ernstige en precieze aanwijzingen berust. Voor zover het
vermoeden op meerdere aanwijzingen steunt, moeten die met elkaar
overeenstemmend zijn.
Het komt aan de Raad van State binnen het raam van zijn
wettigheidstoezicht niet toe om zelf een beoordeling te maken van het bewezen
zijn van de ten laste gelegde feiten of van de kwalificatie ervan als tuchtvergrijpen
in de zin van artikel 3 van de tuchtwet. De Raad van State is enkel bevoegd om
desgevraagd na te gaan of de tuchtoverheid is uitgegaan van de juiste feitelijke
gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan binnen de
perken van de redelijkheid tot haar besluit is gekomen.
Anders dan hoe de verwerende partij het ziet, is de al dan niet
grote(re) ingrijpende impact van de tuchtstraf op de persoonlijke situatie van
verzoeker, niet bepalend voor het onderzoek of voldaan is aan de
materiëlemotiveringsplicht:
ongeacht
welke
impact
moet
immers
elke
administratieve handeling steunen op afdoende (rechtsgeldige) motieven in de zin
als hiervoor in punt 7 is bepaald. In de mate dat de verwerende partij uitgaat van
een andere rechtsopvatting, faalt die in rechte.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-7/12
De formele motivering van de bestreden beslissing is hiervoor
weergegeven (supra, punt 3.3). Hieruit blijkt dat de tuchtoverheid het voor
bewezen houdt dat verzoeker heeft nagelaten de interventieploeg te wijzen op zijn
beschikbaarheid voor de dienst en de uitvoering van de opdrachten en de betrokken
collega's te wijzen op de voorbeeldfunctie die elk lid van de geïntegreerde politie
moet uitdragen. Uit die formele motivering blijkt dat de tuchtoverheid het bewijs
van dat tuchtvergrijp afleidt uit het feit dat “de interventieploeg zich meerdere uren
onbeschikbaar [heeft] gesteld voor de dienst en zijn taken (patrouille, secundaire
toezichtsopdrachten, bijstand) niet ten volle uitgevoerd” en dat verzoeker zich er
wel degelijk van bewust moest zijn dat de interventieploeg in dienstverband was en
door bij verzoeker langs te komen zijn opdrachten niet kon uitvoeren. Het
standpunt van de verwerende partij in de memorie van antwoord dat het middel een
“zuiver semantische strekking” heeft en dat de opgelegde tuchtsanctie “niet enkel
de specifieke feiten [viseert], maar ook de volledige houding van verzoeker, met
name het gebrek aan verantwoordelijkheidszin, en niet louter ‘het feit dat hij de
inspecteurs [B.D.] en [K.R.] niet op hun verantwoordelijkheden zou gewezen
hebben’”, vindt bijgevolg geen steun in de formele motivering van de bestreden
beslissing, zodat er geen rekening mee mag worden gehouden. Het aan verzoeker
ten laste gelegde feit betreft aldus enkel het in de bestreden beslissing verwoorde
tuchtvergrijp.
Uit de formele motivering blijkt dat het bewijs van het tuchtfeit
niet door een rechtstreeks bewijs wordt geleverd, maar steunt op een feitelijk
vermoeden afgeleid uit het (niet-betwiste) feit dat de interventieploeg bestaande uit
B.D. en K.R. gedurende de tijd dat die verzoeker bezocht, meerdere uren niet
beschikbaar was voor de dienst en zijn taken niet ten volle heeft uitgevoerd. Het
door de verwerende partij in haar laatste memorie ingenomen ongemotiveerde
standpunt dat het niet louter om vermoedens gaat, maar dat de feiten ten laste van
verzoeker vast liggen, vindt geen steun in de formele motivering van de bestreden
beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-8/12
Een bewijs op grond van vermoeden(s) vereist dat de
verwerende partij aantoont dat er redelijkerwijze een verband bestaat tussen het
tuchtvergrijp en het bekende feit en dat dus het tuchtvergrijp met voldoende
zekerheid kan volgen uit de door haar vastgestelde feiten.
De argumenten die ter adstructie hiervan worden geboden in de
memorie van antwoord – en die anders dan hoe verzoeker het in de memorie van
wederantwoord ziet, bij dat onderzoek mogen worden betrokken vermits het de
bewijzen van een motief betreffen die niet expliciet moeten worden vermeld in de
formele motivering van de bestreden beslissing –, overtuigen ter zake niet. De
verklaring van B.D. waarnaar de verwerende partij verwijst, betreft geen
getuigenis van B.D., maar zijn persoonlijk standpunt. Het steunt niet op, noch is
afgeleid uit wat B.D. zelf heeft vastgesteld. Voorts wordt zij niet ondersteund door
verklaringen van andere betrokkenen. In deze feitelijke context maakt de
verwerende partij niet aannemelijk waarom de verklaring door een derde –
overigens betrokken bij de “onderbreking” van de interventiediensten – dat die
vermoedt dat verzoeker eens heeft gezegd dat de interventieploeg altijd bij
verzoeker mocht langsgaan wanneer het kalm was tijdens de dienst, zou volstaan
om zekerheid te verwerven aangaande het bestaan van het tuchtvergrijp. Voorts
maakt de verwerende partij niet duidelijk, noch aannemelijk dat de duurtijd en de
frequentie van het bezoek aan verzoeker op enige wijze bepalend kan zijn voor de
gevolgtrekking dat hieruit blijkt dat verzoeker het hem ten laste gelegde
tuchtvergrijp heeft gepleegd. Evenmin blijkt zulks uit de overige geciteerde
verklaringen, noch uit het standpunt in de laatste memorie dat verzoeker tijdens dat
bezoek een “luisterend oor” heeft geboden. Ook daarvan maakt de verwerende
partij niet aannemelijk dat hieruit op eenduidige wijze kan worden afgeleid dat
verzoeker - die het tuchtvergrijp ontkende en waarbij niet wordt betwist dat de
tuchtoverheid aan de betrokken ondervraagden nooit (expliciet) heeft gevraagd of
verzoeker de op hem rustende deontologische plichten heeft vervuld -, het
tuchtvergrijp heeft gepleegd. Tot slot is het gegeven dat sigaretten werden
meegebracht mogelijks een indicatie dat zulks zou kunnen wijzen “op een
voorafgaande invitatie door verzoeker”, maar dat feit wordt niet ten laste gelegd
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-9/12
van verzoeker en de verwerende partij verzuimt aan te geven waarom dit te dezen
het tenlastegelegde tuchtvergrijp met voldoende zekerheid kan (mede) bewijzen.
Uit wat voorafgaat volgt dat de verwerende partij niet
aannemelijk maakt dat het door haar opgeworpen vermoeden afdoende
verantwoordt waarom het tenlastegelegde tuchtfeit is bewezen. Aldus gaat de
tuchtoverheid de perken van haar beoordelingsbevoegdheid te buiten wat de
beoordeling van het bewijs van het tuchtvergrijp betreft. Zulks schendt de
materiëlemotiveringsplicht.
Het eerste middel is in de aangegeven mate gegrond.
V. Verzoek om toepassing van artikel 35/1 van de gecoördineerde wetten op de
Raad van State
Uiteenzetting van het verzoek
In de memorie van antwoord en herhaald in de laatste memorie,
vraagt de verwerende partij om ingeval van vernietiging van de bestreden
beslissing, “in het arrest te verduidelijken welke maatregelen moeten worden
genomen om de onwettigheid die tot de nietigverklaring heeft geleid te verhelpen,
voor zover de gronden van vernietiging dit toelaten.”
Beoordeling
Artikel 35/1 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State
luidt:
“Art. 35/1. Op verzoek van één der partijen, ten laatste in de laatste memorie,
verduidelijkt de afdeling bestuursrechtspraak in de motieven van haar arrest
houdende nietigverklaring, de maatregelen die moeten worden genomen om de
onwettigheid die heeft geleid tot deze nietigverklaring te verhelpen.”
Uit de wetsgeschiedenis van deze bepaling blijkt dat deze
bevoegdheid voortvloeit uit het idee dat, “wanneer te verwachten valt dat een arrest
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-10/12
uitvoerings- of interpretatieproblemen dreigt te veroorzaken door de complexiteit
van de zaak”, de partijen kunnen vragen “dat in hetzelfde arrest wordt verduidelijkt
hoe de tenuitvoerlegging ervan wordt gefaciliteerd.” Deze verduidelijkingen
omvatten “de nodige uitleg betreffende de inhoud van het gezag van gewijsde om
aan de onregelmatigheden te remediëren die tot de nietigverklaring hebben geleid”
(Parl. St. Senaat, 2012-13, nr. 5-2277/1, 26).
Te dezen maakt de verwerende partij niet aannemelijk dat te
verwachten valt dat het arrest uitvoerings- of interpretatieproblemen dreigt te
veroorzaken
door
de
complexiteit
van
de
zaak.
Bovendien
is
het
vernietigingsmotief duidelijk in het arrest uiteengezet, wat de verwerende partij
moet toelaten tegemoet te komen aan de vastgestelde gebreken zodat bijkomende
preciseringen zich niet opdringen.
Het verzoek om toepassing te maken van artikel 35/1 van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State wordt afgewezen.
BESLISSING
-
De Raad van State vernietigt de bestreden beslissing.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
20 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is
aan verzoeker.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-11/12
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op drieëntwintig januari tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
Chantal Bamps,
staatsraad,
Ann Coolsaet,
staatsraad,
bijgestaan door
Joris Casneuf,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Joris Casneuf
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR. 258.543
XIV-38.747-12/12