Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599 (2024-01-26)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 258.599 van 26 januari 2024 Openbaar ambt - Plaatselijk openbaar
ambt - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 258.599 van 26 januari 2024
in de zaak A. 229.607/X-17.618
In zake :
Herman MARTENS
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Thomas Eyskens
kantoor houdend te 1000 Brussel
Bischoffsheimlaan 33
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de GEMEENTE SCHOTEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Vincent Vuylsteke en Chris Van Olmen
kantoor houdend te 1050 Brussel
Louizalaan 221
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 23 november 2019, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van het college van burgemeester en schepenen
van de gemeente Schoten van 19 september 2019 om Herman Martens aan te
stellen als voltijds adviseur lokaal bestuur, met behoud van het statuut en de
salarisschool die hij in zijn vorige functie van financieel beheerder verworven
heeft.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij arrest nr. 254.226 van 6 juli 2022 wordt het debat heropend
en wordt aan het Grondwettelijk Hof een prejudiciële vraag gesteld.
Eerste auditeur Iris Verheven heeft een aanvullend verslag
opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-1/14
Verzoeker heeft een aanvullende laatste memorie ingediend. De
verwerende partij heeft een aanvullende laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 20 oktober 2023.
Kamervoorzitter Johan Lust heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Junior Geysens, die loco advocaat Thomas Eyskens
verschijnt voor verzoeker, en advocaat Laurent Generet, die loco advocaten
Vincent Vuylsteke en Chris Van Olmen verschijnt voor de verwerende partij, zijn
gehoord.
Eerste auditeur Iris Verheven heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Juridisch kader en feiten
Het decreet van 22 december 2017 ‘over het lokaal bestuur’
(hierna: decreet lokaal bestuur) vervangt de bestaande decreten die de organisatie
en de werking van de Vlaamse lokale besturen regelen. Het voorziet onder meer in
het ambt van de financieel directeur, die in de plaats treedt van zowel de financieel
beheerder van de gemeente als de financieel beheerder van het openbaar centrum
voor maatschappelijk welzijn (OCMW).
Wat de titularis van het ambt van financieel beheerder van de
gemeente of van het ambt van financieel beheerder van het OCMW betreft die niet
wordt aangesteld als financieel directeur, bepaalt artikel 589, § 2, van het decreet
lokaal bestuur:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-2/14
“De persoon, vermeld in artikel 583, § 2, eerste lid, die niet wordt
aangesteld als financieel directeur wordt op persoonlijke titel en met
behoud van de aard van zijn dienstverband en geldelijke anciënniteit
aangesteld hetzij als adjunct-financieel-directeur bij de gemeente, hetzij in
een passende functie van niveau A bij de gemeente of bij het openbaar
centrum voor maatschappelijk welzijn dat de gemeente bedient, of bij een
verzelfstandigde entiteit van de gemeente of vereniging van het openbaar
centrum voor maatschappelijk welzijn dat de gemeente bedient. Hij wordt
aangesteld met behoud van de salarisschaal die hij kreeg als financieel
beheerder, zolang het salaris op basis daarvan gunstiger is dan het salaris
dat hij zou krijgen na de inschaling in de passende functie.
De adjunct-financieel-directeur staat de financieel directeur bij in de
vervulling
van
zijn
ambt,
overeenkomstig
het
organisatiebeheersingssysteem, vermeld in artikel 217 tot en met 220. In
afwijking van artikel 166 vervangt de adjunct-financieel-directeur de
financieel directeur als hij afwezig of verhinderd is. De gemeenteraad
regelt die vervanging.”
4.1.
Verzoeker was financieel beheerder van de gemeente Schoten.
4.2.
Op 29 maart 2018 beslist de gemeenteraad van Schoten om de
statutaire functie van financieel directeur in te vullen door aanwerving. Verzoeker
neemt niet deel aan de aanwervingsprocedure.
Op 28 maart 2019 beslist de gemeenteraad om W. V. aan te
stellen als statutair financieel directeur met een proefperiode van twaalf maanden.
Op 28 mei 2020 stelt de gemeenteraad W. V. definitief aan als
financieel directeur.
Verzoekers beroepen tegen de gemeenteraadsbeslissingen van
29 maart 2018, 28 maart 2019 en 28 mei 2020 worden verworpen bij
respectievelijk arrest nr. 252.277 van 1 december 2021, nr. 246.783 van 21 januari
2020 en nr. 252.278 van 1 december 2021.
4.3.
Onder verwijzing naar onder meer artikel 589, § 2, van het
decreet lokaal bestuur stelt de algemeen directeur op 27 augustus 2019 de
functiebeschrijving van adviseur lokaal bestuur (A1a-A1b-A2a) vast.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-3/14
Eveneens verwijzend naar onder meer artikel 589, § 2, van het
decreet lokaal bestuur beslist de gemeenteraad op 12 september 2019 om in te
stemmen met de uitbreiding van het personeelskader met één voltijdse statutaire
functie van adviseur lokaal bestuur op A1a-A1b-A2a-niveau.
Met toepassing van artikel 589, § 2, van het decreet lokaal
bestuur stelt het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Schoten
op 19 september 2019 verzoeker aan als voltijds adviseur lokaal bestuur, met
behoud van het statuut en de salarisschaal die hij verworven heeft in de vorige
functie van financieel beheerder. Dit is de bestreden beslissing.
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Samenvatting van het middel
Verzoeker leidt een eerste middel af “uit de schending van
art. 10, 11, 23 – al dan niet gelezen in samenhang met de art. 12 van de Grondwet
en art. 8 EVRM –, 159 en 162 van de Grondwet, art. 589, § 2 van het Decreet
Lokaal Bestuur”.
Toegelicht wordt dat de bestreden beslissing steunt op
artikel 589, § 2, van het decreet lokaal bestuur. Deze decretale regeling is al te
summier en daarom rechtsonzeker opgevat, waardoor ze het legaliteitsbeginsel
vervat in artikel 23 van de Grondwet schendt, evenals het legaliteitsbeginsel in
artikel 162 van de Grondwet. Minstens ontbreken in artikel 589, § 2, van het
decreet lokaal bestuur “de draagwijdte en de toekenningsvoorwaarden die aan een
passende functie (minimaal) moeten worden gesteld”.
Voorts moet volgens verzoeker worden opgemerkt dat een
betrokkene voordien wel het beschermingsniveau genoot van een statuut dat
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-4/14
uniform gold voor het hele grondgebied van Vlaanderen. Er is bijgevolg sprake
van een schending van het standstillprincipe.
Tevens biedt de decreetgever, in strijd met artikel 23 van de
Grondwet, geen waarborgen “op het vlak van de vrije keuze van beroepsarbeid in
het raam van een algemeen werkgelegenheidsbeleid en het recht op billijke
arbeidsvoorwaarden”.
De decretale bepaling waarop de bestreden beslissing berust, is
strijdig met artikel 23 van de Grondwet. Er is reden om het Grondwettelijk Hof
hierover prejudicieel te ondervragen. Na het antwoord te hebben ontvangen “moet
worden besloten dat de bestreden akte steunt op een ongrondwettelijke grondslag,
net zoals de reglementaire besluiten dd. 27 augustus 2019 en 12 september 2019
waarop de bestreden akte steunt, die derhalve om deze reden en op grond van
art. 159 van de Grondwet buiten toepassing gelaten moet worden”.
Beoordeling
Gevolg gevend aan verzoekers vraag stelde de Raad van State bij
arrest nr. 254.226 van 6 juli 2022 de volgende prejudiciële vraag aan het
Grondwettelijk Hof:
“Schendt art. 589, § 2 van het decreet van 22 december 2017 ‘over het
lokaal bestuur’ de artikelen 10, 11, en 23 van de Grondwet, al dan niet
gelezen in samenhang met artikel 162 van de Grondwet, in zoverre deze
bepaling niet voorschrijft op grond van welke criteria de keuze moet
worden
gemaakt
tussen,
enerzijds,
een
aanstelling
als
adjunct-financieel-directeur bij de gemeente en, anderzijds, een aanstelling
in een passende functie van niveau A bij gemeentelijke en daaraan
verbonden overheden, en in zoverre erin wordt nagelaten het begrip
‘passende functie’ te concretiseren en er een uniforme invulling aan te
geven?”
In antwoord hierop zegde het Grondwettelijk Hof bij
arrest nr. 55/2023 van 23 maart 2023 voor recht dat artikel 589, § 2, van het decreet
lokaal bestuur niet de artikelen 10, 11 en 23, in samenhang gelezen met artikel 162,
van de Grondwet schendt. Overwogen werd onder meer wat volgt:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-5/14
“B.7.1. De in het geding zijnde bepaling voorziet erin dat de financieel
beheerder die niet als financieel directeur wordt aangesteld, hetzij als
adjunct-financieel directeur in de gemeente, hetzij in een ‘passende functie’
van niveau A binnen de gemeente, het OCMW of een verzelfstandigde
entiteit van de gemeente of het OCMW wordt aangesteld. De in het geding
zijnde bepaling bepaalt dat de adjunct-financieel directeur de financieel
directeur bijstaat in de vervulling van zijn ambt, overeenkomstig het
organisatiebeheersingssysteem, vermeld in de artikelen 217 tot 220 van het
Decreet Lokaal Bestuur, en dat hij de financieel directeur vervangt als hij
afwezig of verhinderd is. Door met betrekking tot de tweede functie te
bepalen dat het moet gaan om een ‘passende’ functie van niveau A, heeft de
decreetgever aangegeven dat de gewezen financieel beheerder moet
worden aangesteld in een evenwaardige functie die voor de betrokkene
geen degradatie mag inhouden. Uit de rechtspraak van de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State blijkt dat de gemeenten voor
zover mogelijk rekening dienen te houden met de competenties en de
belangstelling van de betrokkene (RvSt, 5 juli 2022, nr. 254.219;
RvSt, 25 november 2021, nr. 252.230).
De in het geding zijnde bepaling voorziet voorts erin dat de aanstelling
gebeurt op persoonlijke titel en met behoud van de aard van het
dienstverband, de geldelijke anciënniteit en de salarisschaal, zolang het
salaris op basis daarvan gunstiger is dan het salaris verbonden aan de
passende functie. Ten slotte bepaalt paragraaf 3 van artikel 589 van het
Decreet Lokaal Bestuur dat de gewezen financieel beheerder tot en met
31 december 2023 wordt geacht te voldoen aan de aanwervings- en
bevorderingsvoorwaarden die door de gemeenteraad worden vastgesteld
voor het ambt van financieel directeur en dat de gemeenteraad de
betrokkene ook kan opnemen in een wervingsreserve.
De in het geding zijnde bepaling bevat derhalve zowel inhoudelijke als
pecuniaire waarborgen ten aanzien van de functie waarin de gewezen
financieel beheerder kan worden aangesteld.
B.7.2. De in het geding zijnde bepaling bepaalt weliswaar niet op grond van
welke criteria een gemeente de keuze moet maken tussen de aanstelling van
een gewezen financieel beheerder in de functie van adjunct-financieel
directeur bij de gemeente of in een passende functie van niveau A bij de
gemeente, bij het OCMW of bij een daaraan verbonden entiteit. Evenmin
bevat de in het geding zijnde bepaling aanwijzingen over welke functies als
‘passende functies’ kunnen worden beschouwd. De in het geding zijnde
bepaling verleent de gemeenten over die aspecten derhalve een
discretionaire bevoegdheid.
Zoals uit B.4.1 blijkt, waarborgt artikel 162 van de Grondwet niet alleen het
wettigheidsbeginsel, maar ook de bevoegdheid van de gemeenten voor
alles wat van gemeentelijk belang is. De voormelde grondwetsbepaling
verankert, net als artikel 41, eerste lid, eerste zin, van de Grondwet, het
beginsel van de lokale autonomie, dat impliceert dat de lokale overheden
zich elke aangelegenheid kunnen toe-eigenen waarvan zij menen dat ze tot
hun belang behoort en ze kunnen regelen zoals zij dat opportuun achten.
Het formeel wettigheidsbeginsel neemt derhalve niet weg dat de
decreetgever het beginsel van de lokale autonomie dient te respecteren. Op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-6/14
grond van dat laatste beginsel zijn de gemeenten principieel bevoegd om
regelingen vast te stellen inzake de eigen interne organisatie, de eigen
diensten en het eigen personeel (RvSt, advies nr. 15.933/9 van 9 mei 1984;
advies nr. 18.760/8 van 17 mei 1989). Het komt in principe de gemeenten
toe functies in te richten en de opdrachten te bepalen die bij die functies
horen (RvSt, advies nr. 18.809/2 van 5 december 1988).
De toekenning aan de gemeenten van de bevoegdheid om te bepalen in
welke functie de gewezen financieel beheerder moet worden aangesteld,
wordt dan ook verantwoord door het beginsel van de lokale autonomie. Uit
de parlementaire voorbereiding van het Decreet Lokaal Bestuur blijkt
overigens dat één van de achterliggende doelstellingen van het voormelde
decreet bestaat in ‘het streven naar organieke regels die getuigen van
vertrouwen en die derhalve veel meer ruimte bieden voor de lokale
autonomie (maatwerk)’ (Parl. St., Vlaams Parlement, 2017-2018,
nr. 1353/1, p. 6). Het feit dat de decreetgever niet op een uniforme wijze
heeft bepaald in welke functie een gewezen financieel beheerder kan
worden aangesteld, is dan ook een gevolg van het feit dat hij het aan de
gemeenten zelf wenste over te laten om, naar gelang van de noden van de
gemeente en als onderdeel van het beginsel van de lokale autonomie, te
bepalen in welke functie de gewezen financieel beheerder het best wordt
aangesteld. Op de keuzes die de gemeente ter zake maakt, wordt toegezien
door de toezichthoudende overheid en de bevoegde rechter.
B.8. De in het geding zijnde bepaling is bestaanbaar met de artikelen 10, 11
en 23, in samenhang gelezen met artikel 162, van de Grondwet.”
Naar hieruit blijkt, gaat het verwijt van verzoeker in het
besproken middel dat artikel 589, § 2, van het decreet lokaal bestuur te summier is
en onvoldoende garanties bevat, zodat de reglementaire besluiten van
27 augustus 2019 en 12 september 2019 buiten toepassing moeten worden gelaten
en de bestreden beslissing moet worden vernietigd, niet op.
Immers moet worden aangenomen dat de bepaling zowel
inhoudelijke als pecuniaire waarborgen bevat ten aanzien van de functie waarin de
gewezen financieel beheerder kan worden aangesteld, én dat het beginsel van de
lokale autonomie voldoende de toekenning verantwoordt aan de gemeenten van de
discretionaire bevoegdheid om te bepalen in welke functie de gewezen financieel
beheerder moet worden aangesteld. Precies omdat de decreetgever het, als
onderdeel van de lokale autonomie, aan de gemeenten zelf heeft willen overlaten
om uit te maken in welke functie de gewezen financieel beheerder het best wordt
aangesteld, heeft hij niet op een uniforme wijze bepaald in welke functie een
gewezen financieel beheerder kan worden aangesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-7/14
Het eerste middel doet dus niet aannemen dat de bestreden
beslissing en de reglementaire
besluiten van 27 augustus 2019 en
12 september 2019 op een ongrondwettige decretale bepaling berusten.
Tevergeefs blijft verzoeker er in zijn aanvullende laatste
memorie op aandringen dat ook nog na het arrest van het Grondwettelijk Hof zou
worden geoordeeld dat de decreetgever in gebreke is gebleven om de inhoud,
draagwijdte en toekenningsvoorwaarden van de passende functie van niveau A
nader te bepalen of om aan de Vlaamse regering op te dragen een uniform stelsel
uit te werken. Zoals gezien is het niet vereist dat de decreetgever het begrip
‘passende functie’ nader concretiseert en een uniforme invulling ervan garandeert.
In zoverre verzoeker zich erover beklaagt dat hem in de gegeven
omstandigheden, als enige “optie”, een eenzijdig vastgestelde functie wordt
opgedrongen waarin hij “ten prooi” is “aan de grillen van een Algemeen Directeur,
een Schepencollege en/of een Gemeenteraad die elk naar eigen inzicht in principe
vrij in de arbeidsvoorwaarden en de arbeidsomstandigheden van de betrokken
passende functie kunnen ingrijpen”, wordt opgemerkt dat het zijn eigen keuze was
om niet deel te nemen aan de aanwervingsprocedure voor financieel directeur en
dat, zoals ook het Grondwettelijk Hof aangeeft, hij de keuzes die de verwerende
partij in verband met zijn nieuwe functie maakt bij de bevoegde rechter kan
aanvechten. Dat doet hij overigens in het derde middel.
Het eerste middel wordt verworpen.
B. Tweede middel
Samenvatting van het middel
Een tweede middel is “genomen uit de schending van
art. 589, § 2 van het Decreet Lokaal Bestuur, art. 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen, het
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-8/14
redelijkheidsbeginsel,
het
materieel
motiveringsbeginsel
en
het
zorgvuldigheidsbeginsel als algemene beginselen van behoorlijk bestuur”.
Toegelicht wordt dat de keuze tussen een aanstelling als
adjunct-financieel-directeur of in een passende functie van niveau A niet is
gebeurd op grond van een zorgvuldige afweging tussen, eensdeels, de bestuurlijke
noden en belangen en, anderdeels, de particuliere wensen en rechten van de
betrokken ambtenaar. Noch de bestreden beslissing, noch de reglementaire
besluiten van 27 augustus 2019 en 12 september 2019 steunen op enige motivering
ter zake. Het blijkt ook niet dat een zorgvuldig onderzoek is gevoerd.
Beoordeling
betreft
Wat de financieel beheerder van de gemeente en van het OCMW
die
niet
wordt
aangesteld
als
financieel
directeur,
schrijft
artikel 589, § 2, van het decreet lokaal bestuur voor dat hij wordt aangesteld “hetzij
als adjunct-financieel-directeur bij de gemeente, hetzij in een passende functie van
niveau A bij de gemeente of bij het openbaar centrum voor maatschappelijk
welzijn dat de gemeente bedient, of bij een verzelfstandigde entiteit van de
gemeente of vereniging van het openbaar centrum voor maatschappelijk welzijn
dat de gemeente bedient”.
Uit het gebruik van de nevenschikking “hetzij/hetzij” volgt dat
de aanstelling als adjunct-financieel-directeur en die in een passende functie van
niveau A, op dezelfde voet naast mekaar staan en als een gelijke benoeming te
beschouwen zijn.
Zoals
het
Grondwettelijk
Hof
met
betrekking
tot
artikel 589, § 2, van het decreet lokaal bestuur genoegzaam benadrukt, heeft de
decreetgever het aan de gemeente overgelaten om uit te maken, overeenkomstig
haar noden, in welke functie precies de gewezen financieel beheerder dient
aangesteld te worden.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-9/14
Te dezen heeft de verwerende partij het nodig geacht om voor
verzoeker in de functie van adviseur lokaal bestuur te voorzien, waarin hij de
algemeen directeur moet adviseren over complexe vragen en over de
bovengemeentelijke samenwerkingen van de gemeente, en verantwoordelijk is
voor de samenwerking met de kerkfabrieken.
Het is naar het oordeel van de Raad van State niet vereist dat de
verwerende partij bij het instellen van die functie en bij de aanstelling erin van
verzoeker, verantwoordde waarom zij het niét nodig achtte om, in de plaats
daarvan, te voorzien in de functie van adjunct-financieel-directeur en verzoeker in
die functie te benoemen.
De
omstandigheid
dat
verzoeker
steeds
behoorlijk
gefunctioneerd zou hebben als financieel beheerder van de gemeente en nooit een
negatieve opmerking over zijn functioneren heeft ontvangen, doet daar niet aan af.
Het tweede middel wordt verworpen.
C. Derde middel
Samenvatting van het middel
In een derde middel wordt de schending aangevoerd “van
art. 589, § 2 van het Decreet Lokaal Bestuur, art. 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen, het
rechtszekerheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel, het redelijkheidsbeginsel, het
materieel motiveringsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel als algemene
beginselen van behoorlijk bestuur”.
Verzoeker zet in de eerste plaats uiteen dat de bestreden
beslissing onwettig is omdat ze steunt op de gemeenteraadsbeslissing van
12 september 2019 tot uitbreiding van het personeelskader met een functie van
adviseur lokaal bestuur, welke beslissing op grond van artikel 159 van de
Grondwet buiten toepassing moet worden gelaten. Meer bepaald verantwoordt de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-10/14
gemeenteraad in zijn beslissing van 12 september 2019 niet om welke reden een
functie van adviseur lokaal bestuur in het personeelskader moet worden voorzien.
Het is “volstrekt onduidelijk”, zo betoogt verzoeker, welk concreet algemeen
gemeentelijk belang deze passende functie moet nastreven. Essentieel opdat deze
passende functie zou stroken met het algemeen belang, is “dat minstens het nut en
de zin van de functie in de gemeente is onderzocht en bij de besluitvorming is
betrokken”. Het blijkt niet dat dit gebeurd is.
Het is voorts intern strijdig om voor de functie van adviseur
lokaal bestuur een relevante beroepservaring van vier jaar (bij aanwerving) of een
niveau-anciënniteit in een administratieve of technische graad van niveau B van
vier jaar (bij bevordering) te vereisen voor een functie die passend geacht moet
worden voor een gewezen financieel beheerder met dertig jaar dienst bij de
gemeente.
In het dossier zijn voldoende gegevens voorhanden waaruit
blijkt dat de gemeente in werkelijkheid verzoeker “tracht te treffen, in gevolge van
een aversie ten aanzien van zijn persoon”. Dit is geen wettig motief om een
passende functie te “verzinnen” en hem door de bestreden aanstelling “verder op
een administratief dood spoor te plaatsen”.
Beoordeling
In het middel, zoals het geadstrueerd is, doet verzoeker
wezenlijk gelden dat er geen deugdelijke verantwoording bestaat voor het instellen
van de “passende functie” waarin hij aangesteld werd en dat er in werkelijkheid
mee beoogd is hem “te treffen” en op een “administratief dood spoor” te zetten.
Dat verzoeker de passende functie “waarvoor een titel van
‘adviseur lokaal bestuur’ is bedacht” en haar niet hoog aanslaat, mag duidelijk zijn,
maar het wekt ook verwondering.
Zoals uit stuk 1 van het administratief dossier blijkt, is de
verwerende
partij,
voorafgaand
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
aan
de
gemeenteraadsbeslissing
van
X-17.618-11/14
12 september 2019 en de bestreden beslissing, met hem in gesprek gegaan over
wat voor hem de passende functie kon zijn en heeft zij hem om “input” gevraagd.
Verzoeker heeft zelf de functiebenaming ‘adviseur lokaal
bestuur’ voorgesteld en heeft op 14 mei 2019 twee werkdomeinen geopperd. Een
eerste was de intergemeentelijke samenwerking; een tweede betrof “specifieke
dossiers debiteurenbeheer”, waaromtrent hij uit een e-mail van 10 mei 2019 al
moest begrepen hebben dat dit voor de verwerende partij geen optie was.
Uiteindelijk besluit de verwerende partij op 12 september 2019
het personeelskader uit te breiden met de functie van adviseur lokaal bestuur,
waarvan de functiebeschrijving op 27 augustus 2019 door de algemeen directeur
werd opgesteld. Volgens die functiebeschrijving zijn de hoofdtaken van de
adviseur lokaal bestuur: het geven van advies aan de algemeen directeur “over
complexe, algemene of specifieke vragen die een hoger niveau van ervaring en
analyse vereisen”; het analyseren en adviseren met betrekking tot de zogenaamde
intercommunales; de opvolging van de dossiers inzake de samenwerking met de
kerkfabrieken.
Terecht dan ook brengt de bestreden beslissing in verband met
het gepaste karakter van de aan verzoeker toebedeelde functie in herinnering dat
“de toekomstige functievervuller zelf aangegeven heeft geïnteresseerd te zijn in
onder meer de bovengemeentelijke samenwerkingsverbanden en daar een deel van
zijn passende functie in zag”.
Voorts wordt, met de verwerende partij in de bestreden
beslissing, vastgesteld dat de aanstelling van verzoeker – indien niet als
adjunct-financieel-directeur – in een passende functie een decretale verplichting is,
en dat de adviseur lokaal bestuur rechtstreeks rapporteert en verantwoording aflegt
aan de algemeen directeur, wat beklemtoont dat de functie, op die van algemeen
directeur na, zich op het hoogste niveau in het organogram bevindt.
Rekening houdend met het voorgaande valt de Raad van State
niet bij dat de uitbreiding van het personeelskader met de functie waarin de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-12/14
bestreden beslissing verzoeker aanstelt, onzorgvuldig genomen is en zonder dat er
een nood aan, of toereikende verantwoording voor, bestaat. Dat wordt, louter
volledigheidshalve, post factum bevestigd door de vaststelling, die de verwerende
partij volgens haar eerste laatste memorie recent “in het kader van
organisatiebeheersing” deed, van twee lacunes in de huidige organisatie, namelijk
met betrekking tot het aansturen van de samenwerking met de intercommunales en
van die met de kerkfabrieken.
Evident, in dit licht, kan evenmin de grief dat de
gemeenteraadsbeslissing van 12 september 2019 tot uitbreiding van het
personeelskader zou beogen verzoeker te “treffen” wegens “een aversie ten
aanzien van zijn persoon” bijval genieten.
De grief dat de aanwervings- en bevorderingsvoorwaarden voor
de functie van adviseur lokaal bestuur beweerdelijk “niet passend” zouden zijn, is
– zelfs indien ze juist zou zijn, wat te betwijfelen valt – hoe dan ook niet van aard
dat te ontkrachten. Voor een aanwerving in de functie van financieel beheerder is
zelfs geen ervaring vereist.
Rest, ten slotte, nog verzoekers kritiek in verband met wat hij
zegt op het terrein – “in de feiten” – te ervaren, namelijk dat hij in een
“administratief isolement” verkeert, zonder overleg met het politieke niveau, sinds
18 maart 2020 zonder rechtstreeks contact met de algemeen directeur, met een
bureau in een nagenoeg verlaten OCMW-gebouw, en zelfs zonder vermelding in
de telefoonlijst.
Het is een kritiek waar de verwerende partij zich in haar eerste
laatste memorie met een zeer uitvoerige uiteenzetting, en niet zonder elke
overtuigingskracht, tegen verzet. Zij concludeert:
“Het beeld dat verzoeker ophangt over zijn beweerd isolement, is dus
alleszins niet aan het bestuur toe te schrijven. Zo er al sprake is van een
isolement, wordt dat eerder door verzoeker zelf geconstrueerd vanuit de
ingesteldheid dat hij de hem toegekende passende functie niet wil
opnemen.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-13/14
Naar aldus blijkt, geeft de uitvoering van de passende functie
waarin de verwerende partij verzoeker aanstelde kennelijk aanleiding tot
problemen en ergernis. Dit zou eventueel een bemiddelingstraject kunnen
verantwoorden, maar wijst als zodanig nog niet uit dat het instellen zelf van de
betrokken functie en de aanstelling erin van verzoeker onwettig zijn en de in het
middel aangevoerde rechtsregels schenden.
Het derde middel wordt verworpen.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van 20
euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan
de verwerende partij.
Dit
arrest
is
uitgesproken
te
Brussel,
op
zesentwintig januari
tweeduizend vierentwintig, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Johan Lust,
kamervoorzitter,
Stephan De Taeye,
staatsraad,
Jurgen Neuts,
staatsraad,
bijgestaan door
Silvan De Clercq,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Silvan De Clercq
Johan Lust
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.258.599
X-17.618-14/14