Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634 (2024-04-25)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 259.634 van 25 april 2024 Instellingen, Binnenlandse zaken en
lokale besturen - Bewakingsondernemingen Beslissing : Vernietiging bekendmaking
Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 259.634 van 25 april 2024
in de zaak A. 233.242/VII-41.060
In zake :
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Angelique Van de Meirssche
kantoor houdend te 9000 Gent
Koning Albertlaan 128
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Binnenlandse Zaken, Institutionele
Hervormingen en Democratische Vernieuwing
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 22 maart 2021, strekt tot de
nietigverklaring van de beslissing van de minister van Binnenlandse Zaken,
Institutionele Hervormingen en Democratische Vernieuwing van 20 januari 2021
waarbij
aan
verzoeker
de
identificatiekaart
voor
het
uitoefenen
van
bewakingsactiviteiten wordt geweigerd.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Adjunct-auditeur Lennard Michaux heeft op 29 november 2023
een verslag opgesteld.
Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en
een laatste memorie ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634
VII-41.060-1/8
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 21 maart 2024.
Staatsraad Peter Sourbron heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Angelique Van de Meirssche, die verschijnt voor
verzoeker en juriste Dominique Van Dam, die verschijnt voor de verwerende
partij, zijn gehoord.
Adjunct-auditeur Lennard Michaux heeft een met dit arrest
andersluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Op 10 september 2019 vraagt verzoeker een identificatiekaart
aan voor het uitoefenen van bewakingsactiviteiten die ingedeeld zijn onder de code
EXE 10 (goederenbewaking en de gewone vorm van persoonscontrole).
3.2.
Naar aanleiding van de aanvraag wordt, met instemming van
verzoeker, een veiligheidsonderzoek uitgevoerd.
3.3.
De bevindingen van het veiligheidsonderzoek leiden tot het
advies van de Commissie onderzoeken naar de veiligheidsvoorwaarden waarin
wordt geconcludeerd dat hij niet voldoet aan de wettelijke voorwaarden voor het
verkrijgen van een identificatiekaart.
3.4.
Verzoeker dient bij de bevoegde minister zijn verweermiddelen
in.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634
VII-41.060-2/8
3.5.
Op 20 januari 2021 stelt de minister van Binnenlandse Zaken,
Institutionele Hervormingen en Democratische Vernieuwing vast dat verzoeker
niet voldoet aan de persoonsvoorwaarde bepaald in artikel 61, 6°, van de wet van 2
oktober 2017 ‘tot regeling van de private en bijzondere veiligheid’ (hierna: wet van
2 oktober 2017). Aan verzoeker wordt de identificatiekaart voor het uitoefenen van
alle bewakingsactiviteiten geweigerd.
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Onderzoek van het enige middel
Standpunt van de partijen
In een enig middel wordt de schending aangevoerd van de
materiëlemotiveringsplicht, van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna:
motiveringswet) en van het redelijkheidsbeginsel.
Verzoeker zet onder meer het volgende uiteen:
“De Minister stelt dat verzoekende partij geen toegang verleend kan worden
tot het beroep omwille van bepaalde risico’s tot recidive en legt daarbij ook
de beoordeling van de raadkamer naast zich neer. Dit beroepsverbod houdt in
dat de verzoekende partij geen enkele activiteit in de bewakingssector kan
uitoefenen, waarbij bewaking van zowel goederen als personen wordt
uitgesloten.
Hoewel de minister een discretionaire bevoegdheid heeft om een aanvraag te
beoordelen, heeft de minister haar bevoegdheid niet correct uitgeoefend. De
minister dient alle mogelijke feiten die een belemmering voor het uitoefenen
van het beroep als bewakingsagent weliswaar in overweging te nemen bij
haar beslissing, maar in huidig dossier heeft zij haar
beoordelingsbevoegdheid te streng ingevuld.
De minister stelt immers dat er nog risico’s zouden zijn op recidivegevaar,
maar zet dit verder niet uiteen. Verzoekende partij betwist dat er sprake zou
zijn van een recidivegevaar.
Uit het dossier blijkt niet dat er bijkomende elementen zijn waaruit een
recidivegevaar kan worden opgemaakt, het parket maakte immers enkel het
voormelde PV uit 2014 over. Uit het dossier blijkt niet dat er bijkomende
elementen zijn die wijzen op een recidivegevaar. Er wordt nergens melding
gemaakt van bijkomende feiten of incidenten in de loopbaan van de
verzoekende partij als bewakingsagent. De minister baseert zich dus
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634
VII-41.060-3/8
uitsluitend op het PV uit 2014 en houdt geen rekening van de opgeworpen
elementen in het beroepsschrift dd. 06 oktober 2020.
Uit de beslissing van de raadkamer blijkt vooreerst dat reeds in 2014 werd
vastgesteld dat de feiten eenmalig waren en er geen gevaar was op recidive.
Sindsdien hebben er zich geen feiten voorgedaan. Uit het dossier blijkt
daarenboven dat er zich tijdens zijn loopbaan als bewakingsagent geen
incidenten hebben voorgedaan.
Het is onredelijk vanwege de minister om te stellen dat er sprake is van een
recidivegevaar, waardoor de verzoekende partij geen identificatiekaart zou
kunnen verleend worden, aangezien uit het dossier blijkt dat de feiten uit
2014 eenmalig waren.
Daarenboven is ook het naast zich neerleggen van het oordeel van de
raadkamer niet redelijk verantwoord, nu de raadkamer, met zicht op het
volledige strafdossier en nadat vastgesteld werd dat er geen seksuele
problematiek in hoofde van de verzoekende partij bestond, oordeelde dat de
verzoekende partij geen gevaar voor de maatschappij betekende. Hier dient
ook opgemerkt te worden dat tegen de beslissing van de raadkamer geen
beroep werd ingesteld door het Openbaar Ministerie.”
De verwerende partij antwoordt dat de bestreden beslissing
voldoet aan de vereisten van de motiveringswet, dat de bestreden beslissing niet
louter gebaseerd is op het gevaar voor recidive, maar dat de weigering van de
identificatiekaart ook steunt op het ontbreken van het profiel, zoals vereist door
artikel 64 van de wet van 2 oktober 2017, en op de ernst van de feiten. Met
betrekking tot de beoordeling of de betrokkene al dan niet beschikt over het door
de wet van 2 oktober 2017 vereiste profiel, wijst de verwerende partij op haar
discretionaire appreciatiebevoegdheid die “per definitie de mogelijkheid in[houdt]
van uiteenlopende conclusies die elk wettig zijn en meer bepaald elk geacht
kunnen worden binnen de grenzen van de redelijkheid te zijn gebleven”. Voorts
benadrukt zij dat een identificatiekaart van het type EXE 10 werd aangevraagd
voor het toezicht op personen en goederen en dat “ook bij goederenbewaking
contact met het publiek niet uitgesloten is en […] er nog steeds een mogelijkheid
tot misbruik van de functie bestaat”.
Volgens de verwerende partij zijn de feiten, ondanks de
opschorting van de straf, wel degelijk “bewezen en ernstig geacht”. Bovendien
dienen de bevoegdheden van de rechterlijke macht en de administratieve overheid
“geheel van elkaar gescheiden te worden”. Als bestuursoverheid dient zij de
gepleegde feiten te beoordelen in het licht van artikel 64 van de wet van 2 oktober
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634
VII-41.060-4/8
-
De omstandigheid dat verzoeker niet vervolgd of veroordeeld werd voor die
feiten, brengt niet mee dat de bestreden beslissing niet zou steunen op wettige
motieven.
Verzoeker beklemtoont in zijn memorie van wederantwoord dat
de vrees voor recidive wel degelijk het hoofdmotief is voor de weigering van de
identificatiekaart.
In zijn laatste memorie laat verzoeker nog gelden dat de ruime
beoordelingsbevoegdheid van de minister niet zover reikt dat “een definitieve
uitspraak van een rechtbank naast zich neergelegd zou kunnen worden”.
Bovendien herhaalt hij dat de zogenaamde risico’s voor recidive in de bestreden
beslissing niet nader worden toegelicht.
Beoordeling
Artikel 61, 6°, van de wet van 2 oktober 2017 bepaalt dat de
personen belast met het uitoefenen van de activiteiten behorend tot het
toepassingsgebied van deze wet, moeten beantwoorden aan het profiel, zoals
bedoeld in artikel 64.
Artikel 64 van dezelfde wet bepaalt:
“Het profiel van de personen, bedoeld in artikel 60, is gekenmerkt door:
1° respect voor de grondrechten en de rechten van de medeburgers;
2° integriteit, loyaliteit en discretie;
3° een incasseringsvermogen ten aanzien van agressief gedrag van derden en
het vermogen om zich daarbij te beheersen;
4° afwezigheid van verdachte relaties met het crimineel milieu;
5° respect voor de democratische waarden;
6° de afwezigheid van risico voor de inwendige of uitwendige veiligheid van
de Staat of voor de openbare orde.”
De motivering van de bestreden beslissing geeft duidelijk aan
dat de verwerende partij van oordeel is dat verzoekers profiel voldoende
waarborgen mist voor het respect van de grondrechten en de rechten van de
medeburgers en van de integriteit, zoals vereist door artikel 64, 1° en 2°, van de wet
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634
VII-41.060-5/8
van 2 oktober 2017. In dit verband wordt verwezen naar een proces-verbaal van
2014 over feiten van “uitzonderlijke ernstige aard” die een “vaststaand karakter”
hebben. Omtrent de strafrechtelijke afhandeling van deze feiten waarbij de
raadkamer “het gevaar op recidive niet aanwezig acht”, is de verwerende partij van
oordeel dat “er wel degelijk nog bepaalde risico’s aanwezig zijn voor wat betreft
een job als bewakingsagent”.
De omstandigheid dat de raadkamer heeft geoordeeld dat het
aangewezen is om verzoeker de gunst van de opschorting van de uitspraak van de
veroordeling te verlenen, kan de verwerende partij in beginsel niet verhinderen om
ten aanzien van verzoeker het nemen van een bestuurlijke maatregel te overwegen
op grond van de bepalingen van de wet van 2 oktober 2017. Bij de uitoefening van
die bevoegdheid is de verwerende partij niet volledig gebonden door de
beoordeling van de raadkamer van de ten laste gelegde feiten, noch door de
beschouwingen die hebben geleid tot de straftoemeting die door het
onderzoeksgerecht gepast wordt geacht.
Ook al beschikt de verwerende partij over een ruime
discretionaire bevoegdheid in het kader van de beoordeling van de
persoonsvoorwaarden, bepaald in artikel 64 van de wet van 2 oktober 2017, volgt
daaruit evenwel niet dat de beslissing over een aanvraag tot het verkrijgen van een
identificatiekaart de materiëlemotiveringsplicht zou mogen miskennen. Dit
algemeen beginsel van behoorlijk bestuur vereist dat elke administratieve
rechtshandeling dient te steunen op motieven waarvan het feitelijk bestaan naar
behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die handeling in
aanmerking kunnen worden genomen. In dit verband wordt in de bestreden
beslissing overigens terecht overwogen dat de bevoegde minister de “actieve plicht
[heeft] om de nodige kennis te verwerven over alle relevante feitelijke gegevens
die [zijn] beslissing kunnen beïnvloeden”.
Met de in de bestreden beslissing niet nader onderbouwde
beschouwing dat “bepaalde risico’s” zich tegen het verlenen van de gevraagde
identificatiekaart verzetten, gaat de verwerende partij volledig voorbij aan de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634
VII-41.060-6/8
gegevens die essentieel zijn voor de beoordeling van het door de wet vereiste
profiel, met name dat:
- in de beslissing van de raadkamer erop werd gewezen dat kan worden
verondersteld dat verzoeker zich “in de toekomst [zal] onthouden van nieuwe
strafbare feiten”, dat er geen seksuele problematiek bestaat en dat hij geen therapie
behoeft;
- dat de raadkamer in 2014 aan verzoeker de gunst van de opschorting van de
uitspraak van de veroordeling heeft toegestaan voor een termijn van drie jaar en dat
tot op het ogenblik dat de bestreden beslissing werd genomen, ongeveer zeven jaar
later, verzoeker blijkbaar geen nieuwe strafbare feiten heeft gepleegd.
Door louter gewag te maken van “bepaalde risico’s” die niet
nader geduid of verklaard worden, mist de bestreden beslissing een afdoende
feitelijke grondslag die de weigering van de gevraagde identificatiekaart naar recht
kan verantwoorden.
Het enige middel is in de aangegeven mate gegrond.
BESLISSING
-
De Raad van State vernietigt de beslissing van de minister van
Binnenlandse Zaken, Institutionele Hervormingen en Democratische
Vernieuwing van 20 januari 2021 waarbij aan verzoeker de identificatiekaart
voor het uitoefenen van bewakingsactiviteiten wordt geweigerd.
-
Dit arrest dient bij uittreksel te worden bekendgemaakt op dezelfde wijze
als de vernietigde beslissing.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
20 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is
aan verzoeker.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634
VII-41.060-7/8
- Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoeker niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op vijfentwintig april tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
staatsraad,
Frédéric Vanneste,
staatsraad,
bijgestaan door
Elisabeth Impens,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Elisabeth Impens
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.634
VII-41.060-8/8