Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751 (2024-05-16)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 259.751 van 16 mei 2024 Sociale zaken en volksgezondheid - Artsen,
geneesheren-specialisten en dierenartsen en paramedische beroepen Beslissing
: Vernietiging Depersonalisatie
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
XIVe KAMER
ARREST
nr. 259.751 van 16 mei 2024
in de zaak A. 235.629/XIV-39.336
In zake :
XXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Seno Devriendt
kantoor houdend te 2060 Antwerpen
Vondelstraat 6 bus 3
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de VLAAMSE GEMEENSCHAP
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Bart Staelens
kantoor houdend te 8000 Brugge
Stockhouderskasteel, Gerard Davidstraat 46 bus 1
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 7 februari 2022, strekt tot de
nietigverklaring
van
de
beslissing
van
5
december
2021
van
de
erkenningscommissie ‘oftalmologie’ van het Agentschap Zorg en Gezondheid van
de Vlaamse overheid waarbij verzoeksters aanvraag tot het bekomen van een
erkenning in de oftalmologie wordt geweigerd.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en verzoekster heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-1/14
Eerste auditeur-afdelingshoofd Ann Eylenbosch heeft een
verslag opgesteld.
De verwerende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het
geding en een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 27 maart 2024.
Staatsraad Kaat Leus heeft verslag uitgebracht.
Verzoekster, die in persoon verschijnt bijgestaan door advocaat
Nike De Witte, en advocaat Caroline Cleynen, die loco advocaat Bart Staelens
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Alexander Van Steenberge heeft een met dit
arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoekster, die sedert 8 november 2022 de staat van Belg
verwierf, behaalde in 2000 haar diploma geneeskunde aan de Turkse universiteit te
Istanbul. Zij specialiseerde zich aldaar verder in de oftalmologie (oogheelkunde)
en behaalde er ook een Turks diploma in de oogheelkunde.
3.2.
Verzoekster wordt in 2017 in België erkend als vluchteling.
3.3.
Op
17
januari
2018
bekomt
verzoekster
een
gelijkwaardigheidsattest wat haar Turks (basis)diploma geneeskunde betreft.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-2/14
3.4.
Verzoekster beoogt zich in België verder te specialiseren als
oogarts. In 2016 neemt verzoekster deel aan het EBO-examen (European Board of
Ophthalmology), waarop ze vervolgens datzelfde jaar het EBO-diploma behaalt.
Zij behaalde tevens de certificering van de International Council of
Ophthalmology. Zij doorloopt in 2017 op eigen initiatief een kijkstage in het
Brugmann ziekenhuis te Brussel.
3.5.
Op 23 mei 2019 dient verzoekster bij het Agentschap Zorg en
Gezondheid een aanvraag in tot erkenning van haar beroepskwalificatie als
geneesheer-specialist.
3.6.
Op
27
augustus
2019
vindt
de
hoorzitting
van
de
erkenningscommissie oftalmologie plaats waarop verzoekster is uitgenodigd.
3.7.
Op
24
december
2019
wordt
een
ontwerp
van
weigeringsbeslissing per e-mail overgemaakt aan verzoekster.
3.8.
Op 3 januari 2020 weigert de administrateur-generaal van het
Agentschap Zorg en Gezondheid, in navolging van het negatief advies van de
erkenningscommissie, de erkenning. Dit negatief advies, dat integraal bij deze
weigeringsbeslissing is gevoegd, luidt:
“De erkenningscommissie oftalmologie heeft de aanvraag van [verzoekster]
onderzocht en heeft de kandidaat uitgenodigd tijdens haar zitting van 27 augustus
2019.
Op basis van het dossier en de hoorzitting is de erkenningscommissie van oordeel
dat [verzoekster] niet kan erkend worden in de oftalmologie. Om in aanmerking te
komen zal zij een aanpassingsstage van 24 maanden in een universitair ziekenhuis
in Vlaanderen moeten doorlopen bij erkende stagemeesters in de oftalmologie.
Hoewel [verzoekster] klinische ervaring in de oftalmologie heeft, blijkt het
aandeel ervaring in de chirurgie toch miniem te zijn. [Verzoekster] is in 2014 naar
België gekomen en heeft sindsdien niet meer gewerkt. Wel heeft zij zich
voorbereid voor examens: zij heeft in 2016 deelgenomen aan het EBO-examen en
in 2014 aan het ICO-examen. Voor beide examens was zij geslaagd en zijn de
nodige documenten voorhanden. Deze examens moet [verzoekster] dus niet meer
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-3/14
afleggen. Bijkomend heeft zij op eigen initiatief in 2017 een kijkstage doorlopen
in het Brugmann ziekenhuis.
[Verzoekster] heeft tijdens haar opleiding een scriptie geschreven ‘The role of
subretinal fluid drainage in single tear retinal detachment surgery with local
buckling’. Deze scriptie werd echter niet gepubliceerd. Daarom vraagt de
erkenningscommissie dat [verzoekster] een artikel als eerste auteur publiceert,
aangezien dit één van de erkenningscriteria is die ook aan de Belgische kandidaten
opgelegd wordt in het kader van hun opleiding en hun erkenning.
[Verzoekster] moet binnen vier maanden na aanvang van deze aanpassingsstage
een stageplan overmaken aan de erkenningscommissie samen met een attest van
inschrijving bij de Orde der Artsen en een opleidingsovereenkomst voor het
eerste opleidingsjaar.
[…]”.
Eveneens in navolging van dit advies, wordt in deze
weigeringsbeslissing van 3 januari 2020, om aan de erkenningsvoorwaarden te
voldoen, “een compenserende maatregel” voorgesteld, met name “met succes een
aanpassingsstage van 24 maanden in een universitair ziekenhuis in Vlaanderen te
doorlopen bij een daartoe erkende stagemeester. Bijkomend verwacht de
erkenningscommissie oftalmologie dat u binnen deze 24 maanden een artikel als
eerste auteur gepubliceerd heeft”.
3.9.
Op 27 mei 2021 richt verzoekster een verzoek tot heroverweging
aan het Agentschap Zorg en Gezondheid. Zij zet daarin wat volgt uiteen:
“Met deze brief wil ik mijn wens kenbaar maken om opnieuw mijn erkenning in
oftalmologie te wordt beoordeeld.
De erkenningscommissie oftalmologie heeft mijn aanvraag op 27 augustus 2019
negatief geadviseerd. Volgens het advies dien ik een aanpassingsstage van
24 maanden in een universitair ziekenhuis in Vlaanderen te doorlopen.
Ik heb vorig jaar en ook dit jaar voor de stage aangevraagd in het hele universitair
ziekenhuis in Vlaanderen. Mijn aanvraag werd niet geaccepteerd vanwege het
gebrek aan ruimte en de financiering van de stage. Ik heb zelfs aangegeven dat ik
deze stage zonder betaling kan lopen. Helaas heb ik geen positieve reactie kunnen
ontvangen.
Ik probeerde naar verschillende oplossingen te zoeken. Ik nam contact op met de
onderwijscoördinator van faculteit geneeskunde van de universiteiten maar ik heb
geen oplossing gevonden.
Op basis van de reacties van de universitair ziekenhuizen lijkt het besluit van de
commissie niet haalbaar.
Ondertussen heb ik 5 maanden de operaties van Dr. [V.] geassisteerd. Sinds
januari volg ik de consultatie van een oogarts in een privé kabinet. Ik wil mijn
beroep uitoefenen waaraan ik mijn leven wijd zelfs ik geen heelkundige therapie
uitvoert.
- Kunt u deze beslissing opnieuw beoordelen?
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-4/14
- Kan ik deze aanpassingsstage onder begeleiden van een stagemeester in andere
ziekenhuizen (algemene ziekenhuizen of privé) lopen?
- Ik heb het EBO-diploma en meer dan 10 jaar ervaring als oogarts. Kan de duur
van de aanpassingsperiode worden bekort? Hoe korter, hoe meer mogelijkheid er
is om een stageplaats te vinden.
Als u een examen aanbeveelt, ben ik klaar om het examen af te leggen.
Ik stel het op prijs als u mij een oplossing voorstelt.
Bij voorbaat dank voor het overwegen van mijn aanvraag”.
3.10.
Met een e-mail van 17 juni 2021 vraagt verzoekster of zij
aanwezig mag zijn op de vergadering van de erkenningscommissie.
3.11.
Verzoekster wordt niet uitgenodigd voor de vergadering van de
erkenningscommissie van 23 juni 2021 noch voor de vergadering van 29
september 2021 tijdens welke verder werd gedebatteerd over haar vraag en
eventuele alternatieven zoals het afleggen van een “proeve van bekwaamheid”.
Met een e-mail van 23 juni 2021 wordt verzoekster meegedeeld
dat de regelgeving niet meteen voorziet in een heroverweging van het dossier doch
dat zij een nieuwe aanvraag kan indienen als deze nieuwe elementen bevat
tegenover het eerder ingediende dossier. In die e-mail wordt nog gesteld dat haar
vraag deze namiddag aan de erkenningscommissie “wordt voorgelegd” doch een
aanwezigheid “gezien bovenstaande info minder opportuun [lijkt]”.
3.12.
Met een e-mail van 8 juli 2023 wordt verzoekster meegedeeld
dat haar vraag werd besproken doch dat de “erkenningscommissie er nog niet
meteen [is] uitgeraakt. Zij volgen in principe de regelgeving die stelt dat een
heroverweging niet mogelijk is en dat er een nieuwe aanvraag kan ingediend
worden, op voorwaarde dat er nieuwe relevante elementen in het dossier aanwezig
zijn”. Er wordt nog meegegeven dat er wel “gedebatteerd werd” over verzoeksters
vraag naar een examen omdat dergelijk examen of een proef nog nooit eerder werd
georganiseerd, zodat goed moet worden nagedacht over (de haalbaarheid van) het
concept en dat de juridische dienst nog op de hoogte moet worden gebracht.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-5/14
3.13.
Met een e-mail van 29 oktober 2021 wordt aan verzoekster
meegedeeld dat de erkenningscommissie oftalmologie, “na lang en rijp beraad”,
tijdens de zitting van september haar initieel uitgebracht advies behoudt.
3.14.
Met een beslissing van 5 december 2021 waarbij het in punt 3.8
vermelde (en gehandhaafde) advies nogmaals als bijlage is gevoegd, weigert de
administrateur-generaal van het Agentschap Zorg en Gezondheid verzoeksters
erkenning als oftalmoloog op grond van volgende overwegingen:
“[…]
Ik volg hierbij het advies van de erkenningscommissie oftalmologie.
De erkenningscommissie heeft uw nieuwe aanvraag grondig bestudeerd.
Zij behoudt echter het advies dat uitgebracht werd tijdens de zitting van
27 augustus 2019 en aan u betekend werd op 03 januari 2020. Zij is van oordeel
dat er geen nieuwe elementen zijn die tot een nieuw en ander advies kunnen
leiden.
[…]”
Dit is de bestreden beslissing.
Deze beslissing wordt verzoekster bezorgd met een e-mail van
6 december 2021 en een aangetekend schrijven van dezelfde datum.
IV. Onderzoek van de middelen
Derde middel
Standpunt van de partijen
Verzoekster voert in een derde middel in haar verzoekschrift,
wat zij herneemt in de memorie van wederantwoord, een schending aan van “het
motiveringsbeginsel, in samenhang gelezen met een schending van de
zorgvuldigheidsplicht en de hoorplicht”. Zij zet uiteen dat de bestreden beslissing
niet verstaanbaar is met de motiveringsplicht. Een afdoende formele motivering
impliceert een motivering die een verzoekende partij in staat stelt te begrijpen op
grond van welke feitelijke en juridische gegevens de beslissing is genomen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-6/14
Verzoekster stelt dat de bestreden beslissing nergens blijk geeft van enige
overweging omtrent het feit dat verzoekster volstrekt “in limbo” verkeert
ingevolge de omstandigheid dat zij enerzijds een stage dient te doorlopen om tot
oftalmoloog te worden erkend, en, anderzijds, haar stageverzoek geweigerd zag
door de diensthoofden die over haar stageaanvraag beslisten en ook zetelden in de
commissie die nadien haar erkenningsaanvraag weigerden. Verzoekster benadrukt
dat zij de commissie met een schrijven van 27 mei 2021 informeerde over de
patstelling waarmee ze wordt geconfronteerd. Verzoekster suggereerde de
commissie in voormeld schrijven een viertal compenserende maatregelen, met
name (i) het mogen inkorten van haar aanpassingsstage zodat ze gemakkelijker een
stageplaats zou vinden, (ii) het mogen doorlopen van de stage in een
niet-universitair ziekenhuis, meer bepaald in een privé-ziekenhuis of in een
algemeen ziekenhuis, (iii) het afleggen van een examen om haar kennis in de
oftalmologie te kunnen staven, (iv) het onbezoldigd mogen doorlopen van de
stage. Verzoekster meent dat het zeker niet onredelijk is in dat verband aan te
nemen dat het verschaffen van enige feitelijke en juridische motivering omtrent de
(impliciete) weigering in de bestreden beslissing om op verzoeksters
gesuggereerde compenserende maatregelen in te gaan, het voor verzoekster
mogelijk zou hebben gemaakt beter te begrijpen op welke feitelijke en juridische
gegevens de bestreden beslissing werd genomen. Verzoekster meent dat het
aannemelijk is dat de verwerende partij een andere dan huidige bestreden
beslissing zou hebben genomen, mocht zij verzoekster omtrent huidige patstelling
en haar daaraan gerelateerde oplossingsgerichte suggesties, hebben gehoord.
Minstens mocht verzoekster er toch van uitgaan dat zij omtrent dit “in limbo”
verkeren, en haar daaraan gerelateerde schrijven van 27 mei 2021 nader zou
worden gehoord zodat er eventueel naar een oplossing zou worden gezocht.
Verzoekster diende evenwel vast te stellen dat de verwerende partij zich er in de
bestreden beslissing toe beperkte haar initiële beslissing van 3 januari 2020 te
hernemen zonder er blijk van te geven verzoeksters suggesties mee in overweging
te hebben genomen. Verzoekster is dan ook van mening dat de bestreden beslissing
getuigt van een gebrek aan een zorgvuldige motivering, meer bepaald van niet
afdoende feitengaring, of toch minstens van een routineuze en administratieve
afwikkeling van zaken die in het licht van een zorgvuldige besluitvorming niet kan
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-7/14
worden aanvaard. Volgens verzoekster ligt dan ook een schending voor van het
motiveringsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel en de hoorplicht.
In de memorie van antwoord repliceert de verwerende partij dat
verzoekster onmogelijk kan voorhouden niet te begrijpen welke motivering aan de
bestreden beslissing ten grondslag ligt. Zij stelt dat de erkenningscommissie reeds
op 3 januari 2021 over haar erkenningsaanvraag heeft beslist doch verzoekster
vervolgens voorhoudt dat het voor haar onmogelijk is gebleken een stageplaats te
vinden
waarop
zij
verzoekt
de
beslissing
te
heroverwegen.
De
erkenningscommissie heeft zich op 23 juni 2021 “uitgebreid over deze vraag
gebogen” en “nagedacht over een eventuele uitwerking of voorstel, waarvan
vervolgens juridisch intern werd nagegaan of dit een valabele mogelijkheid tot
toetsing was”. Ter zitting van 29 september 2021 werd geoordeeld dat een
alternatief -zoals een proeve van bekwaamheid- echter weinig soelaas [bracht]”,
wat moet blijken uit het proces-verbaal van die vergaderingen die de verwerende
partij met haar memorie van antwoord bijbrengt. De erkenningscommissie heeft
dan ook haar initieel advies uitgebracht op 27 augustus 2019 en aan verzoekster
betekend op 3 januari 2022, behouden gezien zij van oordeel was “dat er geen
nieuwe elementen waren die tot een nieuw en ander advies kunnen leiden”. Bij
betekening van de bestreden beslissing werd dit advies nogmaals gevoegd, en
bijgevallen. Volgens de verwerende partij blijken uit de thans bestreden beslissing
dan ook duidelijk en omstandig de redenen die haar verantwoorden. Het gebrek
aan praktijkbekwaamheid en het gebrek aan publicatie van een artikel blijven
overeind zodat enkel een aanpassingsstage en de verplichte publicatie van een
artikel soelaas kunnen bieden. De verwerende partij wijst er nog op dat geen
schending van de hoorplicht voorligt nu verzoekster de gelegenheid heeft gehad
haar standpunt schriftelijk te uiten zodat zowel de erkenningscommissie als de
administrateur-generaal ervan kennis hebben kunnen nemen en niet blijkt dat er
een gebrek aan kennis daarover bestond. In de mate verzoekster aanvoert dat er een
gebrek aan zorgvuldige motivering is, meer bepaald een niet afdoende
feitengaring, minstens een routineuze en administratieve afwikkeling van zaken, is
dit standpunt onjuist nu net werd nagegaan wat de diverse opties waren, wat van de
grootste zorgvuldigheid getuigt. Zij besluit dat de bestreden beslissing berust op
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-8/14
een adequate motivering waarvan de juistheid niet kan worden betwist, dat deze
afdoende is “en zonder meer deugdelijk, pertinent, draagkrachtig en van aard de
thans bestreden beslissing te verantwoorden”. Voorts kunnen noch de hoorplicht,
noch het zorgvuldigheidsbeginsel geschonden worden geacht.
In haar laatste memorie stelt de verwerende partij dat
verzoekster de formele motivering betwist, niet de materiële motivering. Er is
gemotiveerd, “weze het summier”, dat “er geen nieuwe elementen zijn die tot een
nieuw en ander advies kunnen leiden”. Kortom, er is gemotiveerd dat de
argumenten van verzoekster geen grondslag hadden en verzoekster zet in haar
procedurestukken niet uiteen “waarom die dan wel grondslag zouden hebben” en
tot een ander besluit hadden moeten leiden. Voorts blijkt uit het advies dat
verzoekster nog haar eerste publicatie moest doorvoeren, wat als één van de
schragende motieven was aangegeven in het advies, wat volstaat om aan te geven
dat het advies overeind blijft evenals de nieuwe beslissing. Uit de e-mail van 8 juli
2021 blijkt voorts dat verzoekster prefect wist dat de argumenten die ze heeft
aangehaald niet als afdoende worden aangezien doch zij heeft nagelaten daarop te
repliceren. In die mate heeft ze volgens de verwerende partij geen belang bij het
middel omdat hoe dan ook aan de publicatie-eis niet is voldaan.
Beoordeling
Wat de in het middel ingeroepen schending van het
motiveringsbeginsel door de bestreden beslissing betreft, voert verzoekster in het
verzoekschrift in essentie aan dat een “afdoende formele motivering” een
“motivering impliceert die een verzoekende partij in staat stelt te begrijpen op
grond van welke feitelijke en juridische gegevens de beslissing is genomen”. Zij
acht de bestreden beslissing in strijd met die vereiste omdat die akte nergens blijk
geeft van enige overweging omtrent het feit dat verzoekster volstrekt “in limbo”
(lees: in een patstelling) verkeert ingevolge de omstandigheid dat zij enerzijds
(luidens de beslissing van 3 januari 2020) een stage dient te doorlopen om tot
oftalmoloog erkend te worden (dit is de compenserende maatregel die werd
opgelegd bij de eerste beslissing van 3 januari 2020 (cfr. supra punt 3.8)), en,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-9/14
anderzijds, (nadien) haar stageverzoek(en) zag geweigerd door de diensthoofden
die over haar stageaanvraag beslisten en ook zetelden in de commissie die nadien
haar erkenningsaanvraag weigerden. Verzoekster benadrukt dat zij de commissie
over die patstelling informeerde met een schrijven van 27 mei 2021 en om
“heroverweging” verzocht waarbij zij verzocht (alternatieve) compenserende
maatregelen in ogenschouw te nemen doch de bestreden beslissing geen enkel
inzicht verleent waarom geen alternatief kan worden overwogen of, met andere
woorden, geen blijk geeft van “enige feitelijke en juridische motivering omtrent de
(impliciete) weigering […] om op verzoeksters gesuggereerde compenserende
maatregelen in te gaan”.
Aldus is zonder meer duidelijk – en zo heeft de verwerende
partij het ook begrepen waar zij in haar laatste memorie zelf stelt dat moet worden
vastgesteld dat verzoekster “de formele motivering betwist, niet de materiële
motivering”–,
dat
verzoekster
verwijst
naar
een
schending
van
de
formelemotiveringsplicht zoals die, wat de bestuurshandelingen met individuele
strekking betreft, ligt vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen’ (hierna: de
wet van 29 juli 1991), die ze aldus parafraseert.
De artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de
uitdrukkelijke
motivering
van
de
bestuurshandelingen’
verplichten
de
administratieve overheid in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te
nemen die aan de beslissing ten grondslag liggen (artikel 2), en dat op “afdoende”
wijze.
Het afdoend karakter van de motivering betekent dat de
motivering pertinent moet zijn, dit wil zeggen dat ze duidelijk met de beslissing te
maken moet hebben, en dat ze draagkrachtig moet zijn, dit wil zeggen dat de
aangehaalde redenen moeten volstaan om de beslissing te dragen. De belangrijkste
bestaansreden van de motiveringsplicht, zoals die wordt opgelegd door de
voormelde wet van 29 juli 1991, bestaat erin dat de betrokkene in de hem
aanbelangende beslissing zelf de motieven moet kunnen aantreffen op grond
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-10/14
waarvan ze werd genomen, opdat de betrokkene met kennis van zaken zou kunnen
uitmaken of het aangewezen is de beslissing met een annulatieberoep te bestrijden.
Het auditoraat besluit tot de gegrondheid van dit middel op
grond van de volgende overwegingen.
“19. Het verzoek tot heroverweging van verzoekster werd blijkens de bestreden
beslissing beschouwd als een nieuwe aanvraag.
20. Verzoekster werd niet gehoord. Artikel 14, §2 van het besluit van de Vlaamse
regering van 24 februari 2017 ‘betreffende de erkenning van artsen-specialisten en
van huisartsen’ voorziet geen verplichting, doch enkel de mogelijkheid om de
aanvrager uit te nodigen voor de vergadering van de erkenningscommissie
teneinde bijkomende inlichtingen te verstrekken. Verzoekster maakt niet
inzichtelijk welke bijkomende inlichtingen de erkenningscommissie niet gekend
waren en haar tot een ander oordeel hadden kunnen brengen. Inzoverre afgeleid
uit de schending van de hoorplicht, wordt het middel niet aangenomen.
21. Beslist werd om de erkenning opnieuw te weigeren om de redenen zoals
opgegeven in het bijgevoegde advies van de erkenningscommissie. De bestreden
beslissing stelt dat de erkenningscommissie van oordeel is dat er geen nieuwe
elementen zijn die tot een nieuw en ander advies kunnen leiden en het advies dat
uitgebracht werd tijdens de zitting van 27 augustus 2019, behoudt.
22. Waarom haar erkenningsaanvraag niet wordt ingewilligd, is aldus op grond
van de formele motieven voor verzoekster voldoende inzichtelijk te begrijpen. Het
initieel vastgestelde minimale aandeel ervaring in de chirurgie is immers niet
veranderd door de reden voor de nieuwe aanvraag, nl. de weigeringen om stage te
mogen doorlopen. De vereiste om te remediëren aan dat vastgestelde minimale
aandeel ervaring vooraleer erkend te kunnen worden, blijft dan ook overeind.
23. Verzoekster betwist evenwel als dusdanig noch het vastgestelde aandeel
ervaring in de chirurgie, noch de vereiste van een compenserende maatregel.
Hetgeen zij nastreefde met haar verzoek tot heroverweging, is een alternatief voor
de voorgestelde compenserende maatregel van een aanpassingsstage van
24 maanden in een universitair ziekenhuis is Vlaanderen bij erkende
stagemeesters in de oftalmologie (en de publicatie van een artikel als eerste
auteur) omwille van de patstelling waarin zij zich stelt te bevinden.
24. Het dossier doet ervan blijken dat de erkenningscommissie de draagwijdte van
het verzoek tot heroverweging ook zo heeft begrepen. Zij heeft haar onderzoek
gevoerd uitgaande van een principiële keuzemogelijkheid voor een kandidaat
tussen een aanpassingsstage en een proeve van bekwaamheid. De
erkenningscommissie heeft gedebatteerd over een eventuele uitwerking of
voorstel en gevraagd om juridisch uitsluitsel. Verwerende partij heeft verzoekster
ook een update bezorgd van deze stand van zaken.
Door uiteindelijk zonder meer de erkenning te weigeren op grond dat de
erkenningscommissie van oordeel is dat geen nieuwe elementen voorliggen die
nopen tot een ander advies en dat het initiële advies behouden blijft, doet de
bestreden beslissing tekort aan de verwachting die verzoekster in de gegeven
omstandigheden mocht hebben om in de bestreden beslissing een antwoord te
vinden op de (juridische) haalbaarheid van een alternatief voorstel. De verklaring
in de memorie van antwoord dat een ‘alternatief -zoals een proeve van
bekwaamheid- (…) echter weinig soelaas (bracht), zo werd geoordeeld’, blijkt
niet uit de besluitvorming.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-11/14
Het kan verzoekster niet ten kwade worden geduid dat zij in haar memorie van
wederantwoord niet meer ingaat op de niet vertrouwelijk neergelegde
processen-verbaal van de zittingen van de erkenningscommissie van 23 juni 2021
en 29 september 2021. Hoewel aldaar te lezen valt dat over de organisatie van de
proeve van bekwaamheid weinig is bepaald en een praktijktoets in een ziekenhuis
zeer relevant kan zijn, laten ook deze motieven in hun algemeenheid immers niet
toe uit te maken of zij het besluit van de erkenningscommissie om het initiële
advies te behouden, concreet kunnen schragen. In dat verband merkt verzoekster
niet ten onrechte op dat niet blijkt dat haar voorstellen, ook als die tegemoet
komen aan het vastgestelde gebrek aan praktijkervaring, in overweging zijn
genomen.”.
In de mate de verwerende partij in haar laatste memorie
repliceert dat verzoekster de formele motivering betwist, niet de materiële
motivering, kan zij, zoals hiervoor is gesteld, worden bijgevallen. Euvel is echter
dat– daargelaten nog de vraag of de mededeling van verzoekster van 27 mei 2021,
dat de met de beslissing van 3 januari 2020 opgelegde compenserende maatregel
waarbij volgens de verwerende partij “een oplossing [werd] aangeboden om wel in
aanmerking te komen voor een erkenning” niet haalbaar cq. onuitvoerbaar is
gebleken, “geen nieuwe elementen [zouden zijn] die tot een nieuw en ander advies
konden leiden” – daar in de bestreden akte geen enkele motivering aan wordt
gewijd, of, anders geformuleerd, in de bestreden akte geen enkele overweging laat
staan enig motief – ook niet summier – wordt veruitwendigd waarom niet op
verzoeksters uitdrukkelijke vraag tot het opleggen van een alternatieve
compenserende maatregel wordt ingegaan.
In de mate de verwerende partij in de memorie van antwoord aan
de hand van de notulen van de vergaderingen van de erkenningscommissie van
23 juni 2021 en 29 september 2021 (notulen die zij overigens pas met die memorie
bijbrengt) argumenten aanbrengt waarom geen alternatieve maatregel kan worden
overwogen, komen die hoe dan ook te laat om aan eisen van de
formelemotiveringsplicht tegemoet te komen. De bewering dat uit de e-mail van
8 juli 2021, die derhalve de laatste vergadering van de erkenningscommissie van
29 september 2021 waarop verzoeksters dossier is besproken, voorafgaat, zou
blijken dat verzoekster “prefect wist dat de argumenten die ze heeft aangehaald
niet als afdoende worden aanzien doch nagelaten heeft daarop te repliceren”,
overtuigt niet. Die e-mail laat er slechts van blijken dat haar is meegedeeld, in
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-12/14
opvolging
van
de
(eerste)
vergadering
van
23
juni
2021,
dat
de
“erkenningscommissie er nog niet meteen [is] uitgeraakt”, dat haar vraag derhalve
nog hangende is en, ook vanuit juridisch oogpunt, nog wordt onderzocht en er
verder over wordt “nagedacht” omdat er nog geen precedenten zijn (cfr. supra
punt 3.12). Daarmee weet verzoekster echter niet wat het eindresultaat is van dat
onderzoek en nadenken, noch welke, naar het (finale) oordeel van de
erkenningscommissie, de (feitelijke en juridische) elementen zijn die aan een
alternatieve compenserende maatregel in de weg zouden staan, wat ook verklaart
waarom verzoekster niet in staat is deze elementen (materieel of naar inhoud) voor
de rechter te betwisten. Evenmin mag van verzoekster worden verwacht dat zij
daarop in haar memorie van wederantwoord alsnog zou repliceren wil men het
doel zelf van de wet van 29 juli 1991 niet voorbijschieten.
Tot slot, in de mate de verwerende partij in haar laatste memorie
voor het eerst nog aanvoert dat het derde middel niet-ontvankelijk zou zijn
aangezien verzoekster “geen belang heeft bij het middel” omdat uit het advies
volgt dat zij nog haar eerste publicatie moest doorvoeren, wat volgens de
verwerende partij als één van de schragende motieven was aangegeven in het
advies, is dat verweer laattijdig en derhalve niet ontvankelijk, daargelaten nog de
vaststelling dat de compenserende maatregel die met de beslissing van 3 januari
2020 was opgelegd, inhield dat “met succes een aanpassingsstage van 24 maanden
in een universitair ziekenhuis in Vlaanderen [is] te doorlopen bij een daartoe
erkende stagemeester” en, “bijkomend” wordt verwacht dat “binnen deze 24
maanden een artikel als eerste auteur wordt gepubliceerd”, wat erop wijst – en wat
ook in de rede ligt – dat beide proeven hand in hand gaan.
In die omstandigheden en na een eigen onderzoek, ziet de Raad
van State geen reden om het anders te zien dan het auditoraat en bevindt aldus, de
redenering van het auditoraatsverslag bijvallend, het middel in de aangegeven
mate gegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-13/14
BESLISSING
-
De Raad van State vernietigt de beslissing van 5 december 2021 van de
erkenningscommissie ‘oftalmologie’ van het Agentschap Zorg en Gezondheid
van de Vlaamse overheid waarbij verzoeksters aanvraag tot het bekomen van
een erkenning in de oftalmologie wordt geweigerd.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
22 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is
aan verzoekster.
-
Bij de publicatie van dit arrest door de Raad van State wordt de identiteit
van verzoekster niet bekendgemaakt.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op zestien mei tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:
Geert Debersaques,
kamervoorzitter,
Chantal Bamps,
staatsraad,
Kaat Leus,
staatsraad,
bijgestaan door
Johan Pas,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Johan Pas
Geert Debersaques
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.259.751
XIV-39.336-14/14