Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409 (2024-07-08)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.409 van 8 juli 2024 Sociale zaken en volksgezondheid - Dierenwelzijn
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIIe VAKANTIEKAMER
ARREST
nr. 260.409 van 8 juli 2024
in de zaak A. 242.294/VII-42.566
In zake:
U.T.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Tristan Carolus
kantoor houdend te 1090 Brussel
Odon Warlandlaan 187
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Isabelle Cooreman
kantoor houdend te 1082 Brussel
Keizer Karellaan 586 bus 9
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 26 juni 2024, strekt tot de schorsing
bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de beslissing
van de Inspectie Dierenwelzijn van de afdeling Dierenwelzijn van het departement
Omgeving bij de Vlaamse overheid van 11 juni 2024, ondertekend op 19 juni 2024,
waarbij vijftien dieren administratief in beslag worden genomen en in afwachting
van de bestemmingsbeslissing worden overgebracht naar twee erkende asielen.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier
ingediend.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-1/17
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 4 juli 2024, om 14 uur.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Tristan Carolus, die verschijnt voor verzoeker en
advocaat Joeri Leten, die loco advocaat Isabelle Cooreman verschijnt voor de
verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Anja Somers heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker verkrijgt op 10 november 2022 van de bevoegde
minister van het Vlaamse Gewest een erkenning als hobbykweker van katten op
een adres te Groot-Bijgaarden.
Na een aantal controles wordt deze erkenning op 8 februari 2024
ingetrokken met ingang van 20 mei 2024.
3.2.
Met ingang van 11 september 2023 verkrijgt verzoeker van de
bevoegde minister van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest een erkenning voor een
kattenkwekerij op een adres te 1083 Brussel (Ganshoren).
3.3.
Op 11 juni 2024 vindt een controle plaats door de Inspectie
Dierenwelzijn van de afdeling Dierenwelzijn van het departement Omgeving bij de
Vlaamse overheid op het adres te Groot-Bijgaarden. Tijdens die controle worden
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-2/17
een aantal vaststellingen gedaan die het voorwerp vormen van een aanvankelijk
proces-verbaal met nr. G-24-1370/LiD/11-06-2024.
3.4.
De controleur van de Inspectie Dierenwelzijn van de afdeling
Dierenwelzijn van het departement Omgeving bij de Vlaamse overheid (hierna: de
controleur dierenwelzijn) beslist op 11 juni 2024, gelet op de door haar gedane
vaststellingen, om in toepassing van artikel 42, § 1, van de wet van
14 augustus 1986 ‘betreffende de bescherming en het welzijn der dieren’
(hierna: de wet van 14 augustus 1986) vijftien in de beslissing nader
geïdentificeerde dieren administratief in beslag te nemen en in afwachting van de
bestemmingsbeslissing over te brengen naar twee erkende asielen.
Dit is de bestreden beslissing.
3.5.
De bestreden beslissing wordt op 19 juni 2024 per e-mail
bezorgd aan verzoeker.
IV. Voorwaarden voor de schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid
De Raad van State kan bij uiterst dringende noodzakelijkheid de
schorsing van de tenuitvoerlegging van een bestuurshandeling bevelen onder de
dubbele voorwaarde dat minstens één middel wordt aangevoerd dat de
nietigverklaring van de akte prima facie kan verantwoorden, en dat een uiterst
dringende noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de
behandelingstermijn van de gewone vordering tot schorsing (artikel 17, § 1 en § 4,
van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973).
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-3/17
V. Ernst van de middelen
A. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in een eerste middel de schending aan van de
artikelen 10, 11, 16, 33 en 159 van de Grondwet, van artikel 1 van het
Eerste Protocol bij het Verdrag ‘tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden’, ondertekend te Rome op 4 november 1950 (hierna:
het EVRM), van de artikelen 1 en 87 van de bijzondere wet van 8 augustus 1980
‘tot hervorming der instellingen’ (hierna: de bijzondere wet van 8 augustus 1980),
van “de hiërarchie der normen en de algemene beginselen van behoorlijk bestuur”,
van artikel II.24, § 2, van het Bestuursdecreet van 7 december 2018 en van het
beginsel patere legem quam ipse fecisti.
Overeenkomstig artikel 2, § 1, tweede lid van het besluit van de
Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak
van
de
Raad
van
State’
(hierna:
het
algemeen
procedurereglement) bestaat het middel uit de vermelding van de rechtsregel
waarvan de schending wordt aangevoerd en van de wijze waarop die rechtsregel
concreet zou zijn overtreden. Uit het verzoekschrift blijkt prima facie niet duidelijk
voor elk van de geschonden geachte rechtsregels, hoe de bestreden beslissing die
zou schenden.
In wat als een eerste middelonderdeel kan worden beschouwd,
voert verzoeker aan dat de bestreden beslissing is genomen door “beweerdelijk
controleur [D.M.]”, terwijl geen bewijs voorligt dat deze persoon personeelslid is
van de dienst Dierenwelzijn, noch dat deze persoon de eed heeft afgelegd in
handen van de Vlaamse regering. In wat als een tweede middelonderdeel kan
worden beschouwd, voert verzoeker aan dat de bestreden beslissing digitaal werd
ondertekend, terwijl een elektronische handtekening “geen handtekening
uitmaakt”, noch “de traceerbaarheid van de beslissing nemende persoon” (en dus
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-4/17
de bevoegdheid van die persoon) mogelijk maakt. Dergelijke wijze van
ondertekening kan volgens verzoeker niet worden gelijkgesteld met een
geschreven handtekening. Daarenboven is er volgens verzoeker geen zekerheid dat
de elektronische handtekening enkel door de desbetreffende ambtenaar kan
worden gegenereerd. Aldus ligt niet het bewijs voor dat de bestreden beslissing
werd genomen door de daartoe bevoegde ambtenaar.
Verzoeker lijkt prima facie alzo aan te voeren dat de bestreden
beslissing om de door hem aangehaalde redenen onwettig is en derhalve in
toepassing van artikel 159 van de Grondwet buiten toepassing moet worden
gelaten. De ernst van het eerste middel wordt vanuit dat oogpunt onderzocht.
Beoordeling
Artikel 42 van de wet van 14 augustus 1986 luidt:
Ҥ 1. Wanneer de in artikel 34 bedoelde overheidspersonen een inbreuk op
deze wet, haar uitvoeringsbesluiten of Europese verordeningen of
beschikkingen/besluiten vaststellen en deze inbreuk over levende dieren
gaat, kunnen zij deze dieren administratief in beslag nemen en indien nodig
onderbrengen in een geschikte opvangplaats.
Zij kunnen tevens dieren in beslag nemen wanneer deze gehouden worden in
weerwil van een in toepassing van artikel 40 uitgesproken verbod.
Als de dieren die in beslag worden genomen met toepassing van deze
paragraaf worden opgevangen in een erkend dierenasiel, bezorgt het erkende
dierenasiel aan de Dienst een overzicht van de dieren die zijn opgevangen en
de tijdsduur waarin ze zijn opgevangen.
Er wordt een vergoeding betaald aan het erkende dierenasiel voor de opvang
en voor de kosten verbonden aan de opvang.
De Vlaamse Regering bepaalt het bedrag van de vergoeding en de nadere
regels van de procedure, vermeld in het derde en vierde lid.
§ 1/1. In de in § 1 bedoelde gevallen wordt een kopie van het in
artikel 34, § 3, bedoelde proces-verbaal bezorgd aan de Dienst.
[…]”
Artikel 34 van de wet van de wet van 14 augustus 1986 luidt:
Ҥ 1. Onverminderd de ambtsbevoegdheid van de officieren van
gerechtelijke politie worden overtredingen op deze wet en op de
uitvoeringsbesluiten ervan en op de Europese verordeningen, beschikkingen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-5/17
en besluiten ter zake opgespoord en vastgesteld door:
1° de leden van de federale en lokale politie;
2° de statutaire en contractuele personeelsleden van de Dienst die worden
aangewezen door de Vlaamse Regering.
De contractuele personeelsleden van de Dienst leggen voorafgaand aan de
uitoefening van hun functie de eed af in handen van de Vlaamse Regering.
De personeelsleden van de Dienst, vermeld in het eerste lid, hebben een
legitimatiebewijs bij zich en tonen dat desgevraagd onmiddellijk. De
Vlaamse Regering kan bepalen wie het legitimatiebewijs verleent, en wat het
model en de inhoud van het legimitatiebewijs zijn.
[…]
§ 3. De processen-verbaal opgemaakt door de in § 1 bedoelde
overheidspersonen hebben bewijskracht tot het tegenbewijs is geleverd; een
afschrift ervan wordt binnen vijftien dagen na de vaststelling aan de
overtreders toegezonden.
[…].”
Artikel 1 van het ministerieel besluit van 24 mei 2019
‘betreffende de aanwijzing van personeelsleden belast met de opsporing en de
vaststelling van de overtredingen van de wet van 14 augustus 1986 betreffende de
bescherming en het welzijn der dieren, van de uitvoeringsbesluiten ervan en van de
Europese verordeningen, beschikkingen en besluiten ter zake’ (hierna: het
ministerieel besluit van 24 mei 2019) luidt:
“De volgende statutaire en contractuele personeelsleden van de subentiteit
bevoegd voor het dierenwelzijn van het departement Omgeving van de
Vlaamse overheid worden overeenkomstig artikel 34, § 1, eerste lid, 2° van
de wet van 14 augustus 1986 betreffende de bescherming en het welzijn der
dieren aangewezen:
[…]
5° [L.D.M.]
[…].”
Een middel dat in een schorsingsvordering wordt aangebracht
dient, om als ernstig te kunnen worden aangemerkt, dermate duidelijk te zijn dat
het bij de eerste lezing meteen aannemelijk is dat er een nietigverklaring op kan
worden gesteund, zonder dat een doorgedreven onderzoek van het middel
noodzakelijk is. In een schorsingsprocedure die, zoals te dezen, is ingeleid bij
uiterst dringende noodzakelijkheid, is zulks des te meer het geval, omdat het
onderzoek van de Raad van State in die procedure uiterst snel moet kunnen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-6/17
verlopen.
Uit de hiervoor vermelde rechtsregels (zie supra, nr. 5) blijkt
prima facie dat L.D. als controleur dierenwelzijn regelmatig werd aangeduid
overeenkomstig artikel 34, § 1, eerste lid, 2°, van de wet van 14 augustus 1986 en
dat zij aldus de bevoegdheden kon uitoefenen bepaald in artikel 42, § 1 van de wet
van 14 augustus 1986. Uit artikel 1 van het ministerieel besluit van 24 mei 2019
blijkt tevens dat L.D. een statutair of contractueel personeelslid is van de
subentiteit bevoegd voor het dierenwelzijn van het departement Omgeving van de
Vlaamse overheid.
Het ministerieel besluit van 24 mei 2019 geniet een vermoeden
van wettigheid, ook wat de eraan ten grondslag liggende motieven betreft. Om de
onwettigheid van dat ministerieel besluit aan te tonen, mag een verzoeker niet
volstaan met het louter ontkennen of in vraag stellen van de beoordeling waartoe
de overheid is overgegaan, waaronder de feitelijke elementen waarop die berust.
Het komt verzoeker toe om voor de Raad van State aanwijzingen te verschaffen die
het vermoeden wettigen of aantonen dat de aanduiding van L.D. als controleur
dierenwelzijn onwettig is. De loutere bewering van verzoeker dat het bewijs niet
voorligt dat L.D. een personeelslid is van de subentiteit bevoegd voor het
dierenwelzijn van het departement Omgeving van de Vlaamse overheid volstaat
daartoe niet. Dezelfde vaststelling geldt prima facie voor verzoekers bewering dat
niet is bewezen dat L.D. de eed heeft afgelegd. Verzoeker gaat met deze loutere
bewering voorbij aan de op hem rustende bewijslast om minstens aannemelijk te
maken dat L.D. een contractueel personeelslid is waarop de verplichting tot
eedaflegging rust, en dat, in voorkomend geval, niet tot deze eedaflegging werd
overgegaan.
De bestreden beslissing werd digitaal ondertekend door L.D. in
haar hoedanigheid van controleur dierenwelzijn. Het betreft een gekwalificeerde
elektronische handtekening aangemaakt via de elektronische identiteitskaart.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-7/17
Artikel 8.1 van het Burgerlijk Wetboek luidt:
“Wordt verstaan onder:
[…]
2° handtekening: een teken of een opeenvolging van tekens, aangebracht met
de hand, elektronisch of via ieder ander procedé, waarmee een persoon zich
identificeert en waaruit zijn wilsuiting blijkt;
3° elektronische handtekening: een handtekening conform artikel 3, 10° tot
3, 12° van de Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en
de Raad van 23 juli 2014 betreffende elektronische identificatie en
vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot
intrekking van Richtlijn 1999/93/EG;
[…]”
Artikel 3 van de Verordening (EU) 910/2014 van 23 juli 2014
van het Europees Parlement en de Raad ‘betreffende elektronische identificatie en
vertrouwensdiensten voor elektronische transacties in de interne markt en tot
intrekking van Richtlijn 1999/93/EG’ waarnaar voormelde bepaling verwijst,
luidt:
“Voor de doelstellingen van deze verordening, zijn de volgende definities
van toepassing:
[…]
10. “elektronische handtekening”: gegevens in elektronische vorm die
gehecht zijn aan of logisch verbonden zijn met andere gegevens in
elektronische vorm en die door de ondertekenaar worden gebruikt om te
ondertekenen;
11. “geavanceerde elektronische handtekening”: een elektronische
handtekening die voldoet aan de eisen in artikel 26;
12. “gekwalificeerde elektronische handtekening”: een geavanceerde
elektronische handtekening die is aangemaakt met een gekwalificeerd
middel voor het aanmaken van elektronische handtekeningen en die
gebaseerd is op een gekwalificeerd certificaat voor elektronische
handtekeningen;
[…]”
Prima facie maakt verzoeker niet aannemelijk dat de door hem
bekritiseerde handtekening geen gekwalificeerde elektronische handtekening zou
zijn in de zin van de hiervoor vermelde bepalingen, noch dat zij niet zou uitgaan
van L.D. of de bestreden beslissing onwettig zou maken. De loutere verwijzing
naar bepalingen uit het Bestuursdecreet van 7 december 2018 zonder die
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-8/17
bepalingen in concreto te betrekken op de wettigheid van de bestreden beslissing,
naar een vonnis van een politierechter over een gescande handtekening – te
onderscheiden van een gekwalificeerde elektronische handtekening – of de loutere
bewering dat niet zeker is dat de gekwalificeerde elektronische handtekening werd
aangebracht door L.D., volstaan niet om het vermoeden van wettigheid te
weerleggen.
Het eerste middel is niet ernstig.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in een tweede middel tot nietigverklaring de
schending aan van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: de wet van 29 juli 1991) en van
de materiëlemotiveringsplicht, het zorgvuldigheidsbeginsel, het redelijkheids- en
het proportionaliteits- en/of evenredigheidsbeginsel. Verzoeker zet uiteen dat de
formele motivering niet afdoende is en dat de bestreden beslissing niet zelf de
formele motivering bevat. Uit het gebruik van het woord “zullen” in de bestreden
beslissing leidt verzoeker af dat de motieven niet eens bestaan op de datum van de
motivering en al zeker niet gekend zijn bij verzoeker. Aldus worden zowel de
formelemotiveringsplicht, als de materiëlemotiveringsplicht geschonden. Voorts
voert verzoeker aan dat de bestreden beslissing uitgaat van de verkeerde
veronderstellingen, met name dat op het adres te Groot-Bijgaarden nog steeds de
kweek en verkoop van katten plaatsvond, en dat verzoeker niet werd gehoord.
Volgens verzoeker werden de dieren, die na de intrekking van de erkenning in het
Vlaamse
Gewest
naar
het
Brussels
Hoofdstedelijk
Gewest
werden
geherlocaliseerd, slechts tijdelijk en zonder vergoeding naar het adres te
Groot-Bijgaarden gebracht en bestaat er geen verplichting dat de dieren permanent
ter plaatse moeten zijn in de erkende inrichting. Het zorgvuldigheidsbeginsel is
volgens verzoeker geschonden doordat de bestreden beslissing steunt op een
feitenvinding zonder verder onderzoek. De overheid had zeer eenvoudig kunnen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-9/17
nagaan of de dieren deel uitmaakten van een erkende inrichting in het Brussels
Hoofdstedelijk Gewest. Bovendien was er telefonisch contact tussen verzoeker en
de verbaliserende ambtenaren, zodat het onjuist is dat verzoeker niet werd
gehoord. Tijdens dit telefonische contact werden de verbaliserende ambtenaren
bovendien ingelicht over de situatie, zodat zij over de “correcte feiten” beschikten.
Dat zij die informatie niet hebben betrokken bij de besluitvorming getuigt volgens
verzoeker
van
vooringenomenheid
en
van
een
schending
van
het
zorgvuldigheidsbeginsel. Tot slot voert verzoeker aan dat de vaststelling dat de
dieren niet conform hun behoeften werden gehouden, wordt tegengesproken door
het niet in beslag nemen van de andere katten die de eigendom zijn van verzoekers
moeder.
Beoordeling
De artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 verplichten de
administratieve overheid in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te
nemen die aan de beslissing ten grondslag liggen, en dat op “afdoende” wijze. Het
afdoende karakter van de motivering betekent dat de motivering pertinent moet
zijn, dit wil zeggen dat ze duidelijk met de beslissing te maken moet hebben, en dat
ze draagkrachtig moet zijn, dit wil zeggen dat de aangehaalde redenen moeten
volstaan om de beslissing te dragen.
De
belangrijkste
bestaansreden
van
de
formelemotiveringsplicht, zoals die wordt opgelegd door de voormelde wet van
29 juli 1991, bestaat erin dat de betrokkene in de hem aanbelangende beslissing
zelf de motieven moet kunnen aantreffen op grond waarvan ze werd genomen,
opdat de betrokkene met kennis van zaken zou kunnen uitmaken of het
aangewezen is de beslissing met een annulatieberoep te bestrijden.
Bij het onderzoek naar het afdoende karakter van de
formelemotiveringsplicht moet voorts rekening worden gehouden met het geheel
van de formele motivering en niet met een of meerdere onderdelen van de
motivering op zich. De motivering in haar geheel moet immers afdoende zijn.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-10/17
De
materiëlemotiveringsplicht
houdt
in
dat
iedere
administratieve rechtshandeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk
bestaan naar behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die
handeling in aanmerking kunnen worden genomen. Bij de beoordeling van de
naleving van de materiëlemotiveringsplicht is de Raad van State niet bevoegd om
zijn oordeel omtrent de feiten in de plaats te stellen van het oordeel van de
administratieve overheid. Hij is enkel bevoegd om desgevraagd na te gaan of de
administratieve overheid is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of zij die
correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan binnen de perken van de
redelijkheid tot haar besluit is kunnen komen. Voorts mag enkel met de formeel
uitgedrukte motieven rekening worden gehouden.
Aan een overheidsonderzoek kleeft het vermoeden van
wettigheid. Om de onwettigheid van de motieven van de beslissing van het bestuur
aan te tonen, mag een verzoeker niet volstaan met het louter ontkennen of in vraag
stellen van de feitelijke elementen waarop de beoordeling door het bestuur berust.
Het is zaak van verzoeker om aanwijzingen te verschaffen die het vermoeden
wettigen of aantonen dat de door het bestuur in aanmerking genomen gegevens
niet juist zijn.
Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt in dat het bestuur zijn
beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten die met de
vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld. Het bestuur is onder meer verplicht
om zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de
feitelijke en juridische aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat
het met kennis van zaken kan beslissen.
Het komt aan verzoeker toe om met concrete gegevens
aannemelijk te maken dat de handelwijze van het bestuur niet doet blijken van het
vereiste zorgvuldig handelen. Het formuleren door verzoeker van eigen aannames,
veronderstellingen en kritieken zonder enig begin van bewijs, volstaat niet om
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-11/17
aannemelijk te maken dat de bestreden beslissing op een onzorgvuldige wijze tot
stand is gekomen.
De bestreden beslissing is als volgt formeel gemotiveerd:
“De vaststellingen en foto’s d.d. 11/06/2024 dewelke geacteerd zullen
worden in Aanvankelijk PV met nr. G-24-1370/LiD/11-06-2024:
• De erkenning van de kattenkwekerij op het adres […] te Groot-Bijgaarden
werd op 20/05/2024, op bevel van de minister, ingetrokken.
• De aanwezigheid van intacte kattinnen en katers op het adres […] te
Groot-Bijgaarden.
• De aanwezigheid van kittens, bedoeld voor de verkoop.
• De aanwezigheid van minimaal 1 drachtige kattin.
• De ventilatie in de vertrekken waar de kweekkatten gehouden worden, is
ondermaats.
• Betreffende de moederpoes en 3 jonge kittens:
o Ze hebben geen beschikking over natuurlijk daglicht.
o Ze hebben geen beschikking over nestmateriaal.
o De kittens liggen in het nat en zijn onderkoeld.
o De kattin vertoont lethargisch gedrag.
• Betreffende de 9 kattinnen en 1 kater:
o Ze worden gehouden in een ruimte van 7,5m². Ze hebben onvoldoende
bewegingsruimte.
o Er zijn 2 transportboxen met een luierdoek aanwezig die als schuilplaats
voor de katten dienst doen. Deze boxen voldoen niet als comfortabel
ligbed voor de aanwezige dieren.
o De luierdoeken voldoen niet als bedding, zeker niet voor een drachtige
kat.
o Bij binnenkomst in deze ruimte treffen we meerdere katten aan die aan
het rusten zijn in de aanwezige kattenbakken, waaruit blijkt dat de dieren
onvoldoende comfortabele ligplaatsen ter beschikking hebben.
o De dieren hebben geen krabmogelijkheden ter beschikking.
o De dieren kunnen enkel op de vensterbank van het raam klimmen. Deze
ruimte is onvoldoende groot om aan alle aanwezige dieren een rustplaats
op hoogte te bieden.
• Betreffende de kitten van +/- 12 weken oud:
o Het dier is ontsnapt uit de ruimte waar zij verbleef door een gat in de
muur en verstopt zich achter de kattenbak in de ruimte waar de kattin
met de 3 jonge kittens verblijft.
• Ook na 20/05/2024 adverteert [T.U.] nog op 2dehands.be met het adres te
Groot-Bijgaarden.
Deze vaststellingen wijzen erop dat de katten en kittens niet volgens hun
welzijnsbehoeften gehouden worden en dat betrokkenen de wettelijke
regelgevingen betreffende het houden van en kweken met katten doelbewust
niet opvolgen.
De betrokkene werd voorafgaand aan de inbeslagname niet gehoord
ingevolge:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-12/17
• De vastgestelde toestand van de dieren die een dringende beslissing
betreffende deze dieren noodzakelijk maakte.
• De feiten staan vast en de Afdeling Dierenwelzijn heeft een gebonden
bevoegdheid wat betreft de te nemen beslissing.”
Prima facie wordt vastgesteld dat, in tegenstelling tot wat
verzoeker aanvoert, de formele motivering van de bestreden beslissing zich niet
beperkt tot de loutere verwijzing naar vaststellingen en foto’s die “zullen” worden
geacteerd in het vermelde aanvankelijk proces-verbaal. De bestreden beslissing zet
uitgebreid de feitelijke gegevens uiteen omtrent de erkenning van de
kattenkwekerij die werd ingetrokken, de aanwezigheid van katten en kittens op dit
adres, de leefomstandigheden die ondermaats zijn, en koppelt daaraan de conclusie
dat de dieren niet worden gehouden volgens hun welzijnsbehoeften en dat de
regelgeving betreffende het houden van en kweken met katten doelbewust niet
wordt opgevolgd. In de mate in het middel wordt aangevoerd dat de bestreden
beslissing niet zelf de motieven bevat, is het aldus niet ernstig.
Voorts wordt opgemerkt dat de hiervoor weergegeven formele
motivering van de bestreden beslissing (zie supra, nr. 14) prima facie lijkt te
volstaan om de bestreden beslissing te kunnen dragen en in rechte en in feite te
verantwoorden. Het is zaak van verzoeker om aanwijzingen te verschaffen die het
vermoeden wettigen of aantonen dat de door het bestuur in aanmerking genomen
gegevens niet juist zijn. Verzoeker lijkt daarin niet te slagen.
Het gebruik van het woord “zullen” in de eerste zin van de
formele motivering -
“De vaststellingen en foto’s d.d. 11/06/2024 dewelke
geacteerd zullen worden in Aanvankelijk PV met nr. G-24-1370/LiD/11-06-2024
[…]” – toont prima facie niet aan dat de motivering niet afdoende is. Met de
verwerende partij lijkt te moeten worden vastgesteld dat het gegeven dat het
aanvankelijk proces-verbaal nog moest worden uitgeschreven, geen afbreuk doet
aan de door de inspecteur dierenwelzijn gedane vaststellingen tijdens de controle
op 11 juni 2024 en die tot de bestreden beslissing hebben geleid.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-13/17
Verzoeker voert verder aan dat de motivering niet afdoende is
omdat de bestreden beslissing uitgaat van de verkeerde veronderstelling dat op het
adres te Groot-Bijgaarden nog steeds de kweek en verkoop van katten plaatsvindt,
terwijl daar geen dieren worden gehouden voor verhandeling, noch worden
verhandeld. Evenmin vindt er enige andere erkenningsplichtige activiteit plaats.
De aanwezige dieren zouden slechts tijdelijk en zonder vergoeding sinds
29 mei 2024 naar het adres te Groot-Bijgaarden zijn overgebracht. Verzoeker
meent dat er geen verplichting bestaat om de dieren permanent te laten verblijven
op de plaats van erkende inrichting.
Verzoekers argumentatie getuigt evenwel niet van de vereiste
ernst dat zij in de prima facie beoordeling die eigen is aan de procedure bij uiterst
dringende noodzakelijkheid kan worden bijgevallen. Daargelaten dat verzoekers
argumentatie ingaat tegen de duidelijke vaststellingen in de bestreden beslissing én
het aanvankelijk proces-verbaal dat krachtens artikel 34, § 3, van de wet van
14 augustus 1986 bewijskracht heeft tot het bewijs van het tegendeel, maakt
verzoeker immers niet aannemelijk dat de bestreden beslissing desondanks steunt
op verkeerde motieven. Gelet op het vermoeden van wettigheid (zie supra, nr. 12),
mag een verzoeker immers niet volstaan met het louter ontkennen of in vraag
stellen van de feitelijke elementen waarop de beoordeling door het bestuur berust.
Wat de schending van het zorgvuldigheidsbeginsel betreft,
meent verzoeker dat de feitenvinding onzorgvuldig gebeurde en dat er ten onrechte
van werd uitgegaan dat er een erkenningsplichtige activiteit plaatsvond op het
adres te Groot-Bijgaarden en dat de regels voor erkenningsplichtige activiteiten
van toepassing waren. De overheid had nochtans op eenvoudige wijze kunnen
achterhalen dat de dieren deel uitmaakten van een erkende inrichting in het
Brussels Hoofdstedelijk Gewest, aldus verzoeker. Bovendien heeft verzoeker
telefonisch de verbaliserende ambtenaren ingelicht over de correcte feiten en
situatie.
De vraag of uit de aanwezigheid van verzoekers dieren op het
adres te Groot-Bijgaarden op het ogenblik van de door de controleur dierenwelzijn
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-14/17
gedane vaststellingen al dan niet kan worden afgeleid dat op die locatie
erkenningsplichtige
activiteiten
plaatsvonden,
alsook
de
vraag
of
de
zorgvuldigheidsplicht wordt geschonden doordat de bestreden beslissing geen
rekening houdt met verzoekers telefonische toelichting van de “correcte feiten”
desbetreffend,
mag
te
dezen
onbeantwoord
blijven.
Uit
de
formele
motivering van de bestreden beslissing en uit het aanvankelijk proces-verbaal met
nr. G-24-1370/LiD/11-06-2024 blijkt prima facie dat één van de decisieve
motieven van de bestreden beslissing erin bestaat dat de katten en kittens niet
volgens hun welzijnsbehoeften worden gehouden. Dit motief wordt in de bestreden
beslissing concreet onderbouwd aan de hand van feitelijke vaststellingen
(zie supra, nr. 14), opgenomen in een proces-verbaal dat bewijskracht heeft tot het
tegenbewijs is geleverd en waarvan verzoeker niet beweert dat hij het van valsheid
heeft beticht.
Overeenkomstig artikel 4, §1, van de wet van 14 augustus 1986
moet ieder persoon die een dier houdt, verzorgt of te verzorgen heeft, de nodige
maatregelen nemen om het dier een in overeenstemming met zijn aard, zijn
fysiologische en ethologische behoeften, zijn gezondheidstoestand en zijn graad
van ontwikkeling, aanpassing of domestikatie, aangepaste voeding, verzorging en
huisvesting te verschaffen. Verzoekers ter terechtzitting aangevoerde argument dat
deze verplichting enkel zou gelden voor erkenningsplichtige inrichtingen, lijkt
prima facie juridische grondslag te missen, nu artikel 4, §1, van de wet van
14 augustus 1986 van toepassing is op “ieder persoon die een dier houdt, verzorgt
of te verzorgen heeft”. Overeenkomstig artikel 42, § 1, van de wet van
14 augustus 1986 volstaan inbreuken op het voormelde artikel 4, §1, om de
bestreden beslissing te verantwoorden. De kritiek van verzoeker op andere
motieven van de bestreden beslissing lijkt niet van aard om deze conclusie te
kunnen ontkrachten.
In de huidige stand van het geding wordt vastgesteld dat het
motief dat de katten en kittens niet volgens hun welzijnsbehoeften worden
gehouden prima facie volstaat om de bestreden beslissing te verantwoorden.
Verzoeker maakt bovendien niet aannemelijk dat de concrete vaststellingen die aan
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-15/17
dit motief ten grondslag liggen op onzorgvuldige wijze zouden tot stand gekomen
zijn, nu zijn kritiek zich in hoofdzaak richt tot de door hem betwiste vaststellingen
dat er op het adres te Groot-Bijgaarden een vergunningsplichtige activiteit zou
plaatsvinden.
Verzoekers argument dat de vaststelling dat de dieren niet
volgens hun welzijnsbehoeften worden gehouden, wordt tegengesproken door het
niet in beslag nemen van de andere katten die tot de privé-eigendom van
verzoekers moeder behoren, doet prima facie niet anders oordelen.
Verzoeker
aan de vaststellingen
gaat
gedaan
met
in
deze
het
kritiek
aanvankelijk
immers
voorbij
proces-verbaal
met nr. G-24-1370/LiD/11-06-2024 dat de dieren die verzoekers moeder
toebehoren en de dieren die in beslag werden genomen zich in verschillende
ruimtes bevonden – de dieren die verzoekers moeder toebehoren in de woning, de
in beslag genomen dieren in een afgesloten kelder - en de dieren ook in
verschillende omstandigheden leefden. Verzoeker toont niet aan dat de
vaststellingen in verband met de inbeslaggenomen dieren niet correct zijn. Deze
verschillen in leefruimte en in leefomstandigheden lijken prima facie te
verantwoorden waarom de dieren eigendom van verzoeker wel in beslag werden
genomen en de dieren eigendom van verzoekers moeder niet.
Het tweede middel is niet ernstig.
C. Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing bij uiterst
dringende noodzakelijkheid worden toegewezen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-16/17
BESLISSING
De Raad van State verwerpt de vordering.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op acht juli tweeduizend vierentwintig door
de Raad van State, XIIe vakantiekamer, samengesteld uit:
Ann Coolsaet,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Bryan Geerts,
toegevoegd griffier.
De griffier
De voorzitter
Bryan Geerts
Ann Coolsaet
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.409
VII-42.566-17/17