Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842 (2024-09-30)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.842 van 30 september 2024 Sociale zaken en volksgezondheid
- Voedselveiligheid (FAVV) Beslissing : Vernietiging
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 260.842 van 30 september 2024
in de zaak A. 232.686/VII-41.002
In zake :
de BV D.V.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Patricia Scheirlynck
kantoor houdend te 8630 Veurne
Statiestraat 6
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van
Middenstand, Zelfstandigen, KMO’s, Landbouw, Institutionele
Hervormingen en Democratische Vernieuwing
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Rik Depla
kantoor houdend te 8310 Sint-Kruis (Brugge)
Karel Van Manderstraat 123
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 11 januari 2021, strekt tot de
nietigverklaring van het ministerieel besluit van 16 november 2020 dat aan de
verzoekende partij een gedeelte weigert van de aangevraagde compensatie in het
kader van de fipronilcrisis.
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend
en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft op 30 oktober 2023 een
verslag opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-1/15
De verzoekende partij heeft een verzoek tot voortzetting van de
procedure en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste
memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 20 juni 2024.
Staatsraad Francis Van Nuffel heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Patricia Scheirlynck, die verschijnt voor de
verzoekende partij, en advocaat Yati Wouters, die loco advocaat Rik Depla
verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een met dit arrest
andersluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973 (hierna : RvS-wet).
III. Feiten
3.1.
De verzoekende partij baat een inrichting uit voor de productie
van kippeneieren voor consumptie. Daarbij beschikt zij over een pakstation waar
de eieren worden gesorteerd en verpakt.
3.2.
In de loop van 2017 worden door het bedrijf van verzoekende
partij geproduceerde eieren op bevel van het Federaal Agentschap voor de
Voedselveiligheid (hierna : FAVV) vernietigd wegens mogelijke contaminatie met
fipronil.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-2/15
3.3.
Door een wet van 21 november 2017 wordt voorzien in een
compensatieregeling voor bedrijven die getroffen werden door de fipronilcrisis
van 2017.
3.4.
Bij koninklijk besluit van 17 december 2017 wordt de procedure
vastgesteld voor de compensaties ten gunste van de door de fipronilcrisis getroffen
bedrijven van de primaire sector (hierna : KB 2017). De verzoekende partij dient
een aanvraag in om op basis van deze regeling een compensatie te verkrijgen. Op
30 augustus 2018 beslist de minister van Landbouw om aan de verzoekende partij
een compensatie toe te kennen van 1.432.680,64 euro, en een gedeelte van
149.278,46 euro van de aangevraagde compensatie te weigeren.
3.5.
Op 6 september 2018 ondertekent de verzoekende partij de
verklaring dat zij inzicht heeft gekregen in het compensatiebedrag dat haar zal
worden uitgekeerd, en zonder voorbehoud en onherroepelijk verzaakt aan elke
vordering en elk recht tegen de verwerende partij en/of het FAVV omwille van
schade geleden ten gevolge van de fipronilcrisis.
3.6.
Bij koninklijk besluit van 8 september 2019 wordt de procedure
vastgesteld voor de compensaties ten gunste van de door de fipronilcrisis getroffen
bedrijven van de sectoren verwerking en distributie. De verzoekende partij dient
een aanvraag in om ook op basis van deze regeling een compensatie te verkrijgen.
3.7.
Met het bestreden besluit van 16 november 2020 beslist de
minister van Landbouw om een compensatie toe te kennen van 3.997,50 euro, en
een gedeelte van 110.489,05 euro van de aangevraagde compensatie te weigeren.
Het besluit wordt als volgt gemotiveerd :
“In het kader van de Fipronilcrisis heeft u bij het Uniek Loket Fipronil een
aanvraagdossier voor compensatie ingediend voor een totaalbedrag van
114.486,55 euro.
Op basis van het door u ingevulde aanvraagformulier en bijgevoegde
stukken, heeft dit Uniek Loket een compensatievoorstel ingediend bij de
Commissie Fipronil. Na analyse van uw dossier in de opeenvolgende
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-3/15
vergaderingen van 18 september en 2 en 23 oktober 2020, adviseert deze
commissie mij om akkoord te gaan met een tussenkomst van 3.997,5 euro.
De redenen van weigering van het gedeelte ten belope van 110.489,05 euro
van de aangevraagde vergoeding zijn:
Retour : 12.133,13 € (90% van 13.481,25€)
Stock : 52.218,35 € (90% van 58.020,37€)
Onbetaalde factuur [A.] Ingebrekestelling 21.746,7 € zonder BTW
Schadeclaims 24.391,2 € waarvan
o 15.593,13 € van [An.]
o 6.264,26€ + 2.533,81€ van [A.F.]
Motivering
[De verzoekende partij] werd als pluimveebedrijf […] al vergoed conform de
bepalingen van het KB1 van 17/12/2017 (eerste KB voor compensatie van de
primaire sector). [De verzoekende partij] heeft voor de vernietiging van de
eieren (zowel retour als in stock) dezelfde vergoeding ontvangen als de
andere producenten van eieren. Er is geen reden om de vraag naar een
bijkomende compensatie te aanvaarden en af te wijken van het principe van
de gelijke behandeling.
[De verzoekende partij] heeft bij het afhandelen van het dossier een
verklaring ondertekend waarmee [zij] afziet van verdere schadeclaims aan de
overheid voor alle door de overheid vergoede eieren.
[De verzoekende partij] heeft als pakstation in toepassing van het KB van
08/09/2019 (tweede KB voor de verwerkingsbedrijven) een nieuwe aanvraag
ingediend voor de vergoeding van opgelopen schade. Er is geen juridische
basis voor de verantwoording van een bijkomende vergoeding voor de
producten (in dit geval eieren) waarvoor al een vergoeding werd uitgekeerd.
Indien het bedrijf als pluimveebedrijf al vergoed werd voor duidelijk
bepaalde lotnummers, kan niet aanvaard worden dat voor dezelfde
lotnummers een bijkomende vergoeding zou betaald worden aan hetzelfde
bedrijf dat die schade als pakstation indient. Dit zou immers betekenen dat de
vergoeding voor dezelfde schade in een bedrijf met twee activiteiten hoger
zou liggen dan in een bedrijf met één activiteit.
Voor de schadeclaims met een totaal van 24.391,2 (15.593,13€ van [An.] +
6.264,26€ + 2.533,81€ van [A.F.]) werd bevestigd dat er tot op heden géén
schadeclaims betaald of ontvangen werden. Volgens het principe dat enkel
effectief betaalde bedragen, waarvoor een betalingsbewijs (bij voorbeeld een
bankafschrift) voorgelegd kan worden, voor vergoeding aanvaard worden,
dienen deze claims geweigerd te worden. Enkel de vergoeding van 3.997,5€
in verband met een schadeclaim voor kosten van [E.], die zijn doorgerekend
aan [de verzoekende partij], wordt aanvaard.
Na controle van uw dossier besluit ik het advies en de motieven van de
commissie te volgen.”
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-4/15
IV. Onderzoek van het middel tot nietigverklaring
Uiteenzetting van het middel
De verzoekende partij voert in een enig middel tot
nietigverklaring de schending aan van de artikelen 3, 4 en 5 van de wet van
21 november 2017 ‘betreffende compensaties ten gunste van bedrijven getroffen
door de fipronilcrisis’, van het koninklijk besluit van 8 september 2019 ‘tot
vaststelling van de procedure en van de uitvoeringsbepalingen met betrekking tot
de compensaties ten gunste van de bedrijven van de sectoren verwerking en
distributie getroffen door de fipronilcrisis’ (hierna: KB 2019), van artikel 3 van de
wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de
bestuurshandelingen’
(hierna:
materiëlemotiveringsplicht,
het
motiveringswet),
en
van
de
zorgvuldigheidsbeginsel
en
het
redelijkheidsbeginsel als beginselen van behoorlijk bestuur.
De verzoekende partij zet in het algemeen uiteen dat zij met de
eerste compensatiebeslissing van 30 augustus 2018 slechts een vergoeding heeft
gekregen voor het verlies dat zij ten gevolge van de fipronilcrisis heeft geleden als
producent van de vernietigde eieren. Die crisis heeft echter ertoe geleid dat ook
haar pakstation, waar zij eieren sorteert en verpakt, geen normaal rendement heeft
gehad. Met haar twee activiteiten (productie en pakstation) zou de verzoekende
partij dan ook meer schade geleden hebben dan een bedrijf met slechts één van
deze activiteiten.
De verzoekende partij wijst erop dat de activiteiten van
pakstations worden geviseerd door artikel 2, 2°, KB 2019, zodat zij voor de schade
die zij als uitbater van een pakstation heeft geleden, aanspraak kan maken op de
door dat koninklijk besluit voorziene compensatie.
De verzoekende partij verdeelt haar middel vervolgens in drie
onderdelen.
In het eerste onderdeel van het middel bekritiseert de
verzoekende partij de afwijzing van een compensatie van 12.133,13 euro voor de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-5/15
vernietigde retoureieren, en van 52.218,35 euro voor de vernietigde stock. Zij zet
uiteen dat het gaat om schade die zij geleden heeft als exploitant van het pakstation.
Op grond van het KB 2017 werd zij slechts vergoed voor het verlies van de
vernietigde eieren, maar niet voor de sortering en verpakking van die eieren. Het
bestreden besluit zou ten onrechte beslissen dat de verzoekende partij hiervoor
reeds vergoed werd als producent van de eieren, en de motivering van het besluit
zou dan ook onzorgvuldig, niet afdoende en onredelijk zijn. De redenering dat een
lot eieren maar één keer kan vergoed worden, is volgens de verzoekende partij niet
juist : voor hetzelfde vernietigde ei kan zowel een vergoeding verkregen worden
door de producent ervan als door de verwerker ervan. De verklaring waarin zij
afziet van verdere schadeclaims, werd afgelegd in haar hoedanigheid van
producent, maar niet van uitbater van een pakstation. De verzoekende partij wijst
bovendien erop dat zij ten tijde van die verklaring niet kon weten dat er nadien nog
een tweede koninklijk besluit zou worden aangenomen op grond waarvan zij ook
als uitbater van een pakstation aanspraak zou kunnen maken op een compensatie.
Het tweede middelonderdeel komt op tegen de weigering om de
factuur van de firma A. voor een bedrag van 21.746,70 € te vergoeden. Het
bestreden besluit zou deze weigering niet motiveren. Volgens de verzoekende
partij gaat het om eieren die verkocht werden, die niet werden geretourneerd, en
waarvoor zij wel een ingebrekestelling heeft ontvangen. Zij had hiervoor reeds een
compensatie
gevraagd
als
producent,
maar
die
werd
in
de
eerste
compensatiebeslissing afgewezen met de motivering dat schadeclaims niet onder
het toepassingsgebied vallen van het KB 2017. In zoverre zou gemotiveerd worden
dat de verzoekende partij voor deze schade reeds gecompenseerd werd, zou deze
motivering dan ook onjuist zijn.
Het derde onderdeel van het middel wordt gericht tegen de
weigering om de schadeclaims te vergoeden van de firma’s An. en A.F. voor
bedragen van 15.593,13 €, 6.264,26 € en 2.533,81 €. De weigeringsmotieven van
de minister zijn volgens de verzoekende partij niet zorgvuldig en missen alle
redelijkheid. In tegenstelling tot wat wordt voorgehouden in de motieven van het
bestreden besluit zou de verzoekende partij immers niet hebben beweerd deze
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-6/15
schadeclaims niet te hebben betaald. De minister zou dit ten onrechte hebben
afgeleid uit een antwoord dat zij heeft gegeven op een onduidelijke vraag. Uit de
door haar voorgelegde stukken blijkt wel degelijk dat zij deze schadeclaims
betaald heeft.
Standpunt van de verwerende partij
niet
De verwerende partij werpt op dat het eerste middelonderdeel
ontvankelijk
is
in
zoverre
hierin
de
schending
van
de
materiëlemotiveringsplicht en het redelijkheidsbeginsel niet wordt uitgewerkt. De
verwerende partij wijst verder erop dat de verzoekende partij afstand heeft gedaan
van elk recht en elke vordering omwille van schade ten gevolge van de
fipronilcrisis, zodat de vraag rijst of zij belang heeft bij het middelonderdeel.
Met betrekking tot dat eerste onderdeel laat de verwerende partij
ten gronde gelden dat de verzoekende partij als uitbater van een pakstation
weliswaar onder het toepassingsgebied valt van het KB 2019, doch dat de
omstandigheid dat zij reeds werd vergoed voor de vernietigde eieren op grond van
het KB 2017 verhindert dat zij hiervoor nogmaals wordt vergoed. De verwerende
partij wijst op de definities van het begrip “materiële schade” in artikel 2, 4° KB
2017 en in artikel 2, 5° KB 2019. Volgens haar volgt hieruit dat beide
vergoedingsregelingen voorzien dat de schade die voortvloeit uit de vernietiging
van de niet-conforme eieren op dezelfde wijze dient te worden vergoed, namelijk
aan de hand van de waarde van deze eieren. Vermits die schade reeds werd
vergoed kan de verzoekende partij geen tweede maal aanspraak maken op die
vergoeding. Eén en ander zou ook correct zijn uiteengezet in het bestreden besluit
zodat het aangevoerde motiveringsgebrek ongegrond is.
Ook het tweede middelonderdeel is volgens de verwerende partij
niet ontvankelijk in zoverre hierin de aangevoerde schending van het
redelijkheidsbeginsel niet wordt uitgewerkt.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-7/15
Het bestreden besluit is volgens de verwerende partij wel
degelijk gemotiveerd met betrekking tot de afwijzing van de vergoeding voor de
onbetaalde factuur van de firma A. Het bestreden besluit vermeldt immers de
redenen waarom de verzoekende partij geen aanspraak meer kan maken op een
vergoeding voor vernietigde niet-conforme eieren, namelijk de omstandigheid dat
zij voor de vernietigde eieren reeds een globale vergoeding heeft ontvangen op
grond van het KB 2017. Of daarbij een vergoeding voor deze specifieke factuur al
dan niet werd geweigerd, is volgens de verwerende partij van geen belang, nu de
verzoekende partij het compensatievoorstel heeft aanvaard en daarna afstand heeft
gedaan van elk recht op vergoeding van haar schade wat dat betreft.
Met betrekking tot het derde middelonderdeel wijst de
verwerende partij erop dat onder het KB 2019 de vóór 30 juni 2018 ontvangen
schadeclaims wel worden vergoed, wat niet het geval is onder het KB 2017. Om
voor vergoeding in aanmerking te komen, moeten die schadeclaims echter niet
enkel ontvangen, maar ook betaald zijn door de aanvrager van de compensatie. In
dat kader heeft de verzoekende partij op 25 september 2020 meegedeeld
“ondertussen geen schadeclaims betaald of ontvangen te hebben”. Ook heeft de
verzoekende partij geen betalingsbewijzen bij haar aanvraagformulier gevoegd.
Bij gebreke aan bewijsstukken kon de verwerende partij niet anders dan de
vergoeding voor die schadeclaims weigeren.
Beoordeling
Ontvankelijkheid
De verzoekende partij heeft in de uiteenzetting van haar middel,
en van de verschillende onderdelen ervan, op voldoende duidelijke wijze
uiteengezet op welke wijze het bestreden besluit volgens haar een schending
inhoudt van de materiëlemotiveringsplicht en het redelijkheidsbeginsel. De
excepties van niet-ontvankelijkheid van het middel of de middelonderdelen die in
dat verband worden opgeworpen, worden verworpen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-8/15
De verzoekende partij voert in het middel onder meer aan dat de
verklaring die zij op 6 september 2018 heeft ondertekend, geen geldig motief is om
haar een compensatie te weigeren in het kader van het KB 2019. De ondertekening
van die verklaring ontneemt haar in die omstandigheden niet het belang bij het
middel. Ook deze exceptie van niet-ontvankelijkheid van het middel wordt
verworpen.
Eerste onderdeel
De artikelen 2 en 3 van de motiveringswet verplichten het
bestuur om in de akte uitdrukkelijk de juridische en feitelijke overwegingen op te
nemen die aan de beslissing ten grondslag liggen, en dat op een afdoende wijze.
Het afdoende karakter van de motivering betekent dat de aangehaalde motieven
pertinent moeten zijn en moeten volstaan om de beslissing te dragen. De
belangrijkste bestaansreden van deze motiveringsplicht bestaat erin de personen
die door de beslissing worden getroffen toe te laten te controleren of de overheid is
uitgegaan van de juiste feiten, of die gegevens correct werden beoordeeld, en of zij
op grond daarvan in redelijkheid tot haar beslissing kon komen.
De artikelen 2 en 7 van het KB 2019 bepalen :
“Artikel 2.
Voor de toepassing van dit besluit, verstaan we onder:
[…]
2° distributie : de aankoop, de invoer […] en het hanteren en/of verwerken
van producten […], met inbegrip van de […] activiteiten van de pakstations;
[…]
5° materiële schade: de geleden materiële schade die voortvloeit uit de
fipronilcrisis met betrekking tot :
[…]
6. de waarde van vernietigde niet-conforme eieren, […]
[…]”
“Artikel 7.
§ 1. De compensatie wordt berekend op grond van de volgende formule:
met een maximumbedrag van 200.000 EUR verminderd met de ‘de
minimis’-steun verkregen in de loop van de laatste drie fiscale boekjaren,
totaal van de geleden materiële schade verbonden:
[…]
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-9/15
6/ aan de waarde van vernietigde niet-conforme eieren […] : 90 %
[…]”
In het eerste middelonderdeel komt de verzoekende partij op
tegen de afwijzing van het gedeelte van de aangevraagde compensatie dat
betrekking had op de posten “retour” en “stock” voor respectievelijk 12.133,13 €
en 52.218,35 €.
In de bijlage bij haar aanvraagformulier zette de verzoekende
partij uiteen dat het hier gaat om het verlies dat zij ten gevolge van de vernietiging
van niet-conforme eieren zou hebben geleden als uitbater van een pakstation.
Daarbij gaf zij aan :
“Retour = € 12 133,13
Voor alle eieren die retour werden gebracht of opgehaald werden hebben we
een credit nota opgemaakt. Deze eieren werden allemaal op ons bedrijf
vernietigd. Hiervoor hebben we, zoals alle producenten, €5,76/100st
ontvangen. Uiteraard dekt dit niet de effectieve waarde van de eieren op dat
ogenblik. Het verschil bedraagt 13 481.25 euro […]”
“Stock = € 52 218,35
We hebben als producent reeds een vergoeding ontvangen voor alle eieren,
zowel retour als de stock aanwezig in het bedrijf en de lopende productie van
26/7 tot 17/9. […] Om de berekening eenvoudig te houden hebben we de
gemiddelde prijs berekend en de laagste marge die wij toepassen nl.
€0.50/100st. […]
Gemiddelde prijs over de periode 26/7 17/9 = €7,11 + €0,50
602240 kg – 100442 kg (=retours) = 501798 kg
501798 kg / (16*100) = 3 136 237,50 st
(€ 0,0761 - € 0,0576) * 3 136 237,50 st
€ 58.020,39”
Deze uiteenzetting maakt duidelijk dat de verzoekende partij een
berekening heeft gemaakt van het verlies dat zij aanvoert te hebben geleden als
uitbater van een pakstation, bestaande uit het verschil tussen enerzijds de waarde
van de vernietigde eieren na verwerking in het pakstation en anderzijds de waarde
van de vernietigde eieren vóór die verwerking, waarvoor zij reeds als producent
van die eieren werd vergoed.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-10/15
De motieven van het bestreden besluit laten niet toe te begrijpen
waarom de verzoekende partij voor die aangevoerde schade geen compensatie
krijgt op basis van het KB 2019.
De motieven maken vooreerst niet duidelijk waarom de
verzoekende partij op gelijke wijze zou moeten behandeld worden als
eierproducenten die niet beschikken over een pakstation. Artikel 2, 2° van het KB
2019 viseert immers uitdrukkelijk de uitbaters van een pakstation, en de
omstandigheid dat de verzoekende partij zowel producent is van eieren als uitbater
van een pakstation lijkt de ongelijke behandeling precies te kunnen
verantwoorden. De motieven die gesteund worden op het gelijkheidsbeginsel
verhelderen dan ook niet waarom het principieel moet worden uitgesloten dat een
bedrijf dat zowel eierproducent is als een pakstation uitbaat, op grond van een
gecombineerde toepassing van het KB 2017 en het KB 2019 een hogere
vergoeding per vernietigd ei zou kunnen ontvangen dan het bedrijf dat enkel
eierproducent is.
Vervolgens wordt met het bestreden besluit niet verduidelijkt
waarom de omstandigheid dat de verzoekende partij reeds een vergoeding heeft
ontvangen voor vernietigde eieren, die volgens de verzoekende partij werd
berekend aan de hand van de waarde van die eieren vóór de verwerking ervan, zou
verhinderen dat de verzoekende partij nog een compensatie zou verkrijgen voor het
verschil tussen de waarde van de vernietigde eieren na verwerking in het
pakstation en de waarde van de vernietigde eieren vóór die verwerking.
De in de motieven aangehaalde omstandigheid dat de
verzoekende partij een verklaring heeft ondertekend waarmee zij afziet van
verdere schadeclaims voor alle vergoede eieren, vormt geen draagkrachtig motief,
nu hiermee niet wordt uitgelegd waarom het verschil tussen de waarde van de
vernietigde eieren na verwerking in het pakstation en de waarde van de vernietigde
eieren vóór die verwerking niet meer voor vergoeding in aanmerking zou kunnen
komen. Bovendien is het motief niet pertinent nu de ondertekening van die
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-11/15
verklaring blijkens hetzelfde bestreden besluit niet eraan in de weg staat dat alsnog
een compensatie van 3.997,50 euro wordt uitgekeerd op grond van het KB 2019.
Met haar uiteenzetting over de definities van het begrip
“materiële schade” in het KB van 2017 en het KB van 2019 voegt de verwerende
partij motieven toe die niet in het bestreden besluit te vinden zijn.
De weigering om een compensatie te verlenen voor de in de
aanvraag van de verzoekende partij geviseerde posten “retour” en “stock” wordt
niet op een afdoende wijze gemotiveerd. Het eerste middelonderdeel is gegrond in
zoverre hierin de schending wordt aangevoerd van de artikelen 2 en 3 van de
motiveringswet.
Tweede onderdeel
Het bestreden besluit bevat geen motieven die duidelijk maken
waarom wordt geweigerd om de in de aanvraag van de verzoekende partij
vermelde factuur van de firma A. voor een bedrag van 21.746,70 € , te vergoeden.
Uit het bestreden besluit kan niet worden opgemaakt of de in het
eerste onderdeel van het middel besproken motieven ook beschouwd moeten
worden als de motieven waarop de weigering van de compensatie van het bedrag
van de factuur van de firma A. wordt gesteund. Die motieven missen hoe dan ook
de vereiste draagkracht en pertinentie om daartoe te kunnen dienen. Bij gebreke
aan enige toets aan de feitelijke omstandigheden die met de factuur van de firma A.
verband houden, kunnen noch de loutere omstandigheid dat de verzoekende partij
reeds een compensatie ontving in het kader van het KB 2017, noch de loutere
omstandigheid dat de verzoekende partij de verklaring ondertekende waarin zij
afzag van verdere aanspraken, een afdoende motivering vormen voor de
weigering.
De weigering om een compensatie te verlenen voor de in de
aanvraag van de verzoekende partij geviseerde post “factuur van de firma A.” voor
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-12/15
een bedrag van 21.746,70 €, is dan ook evenmin op afdoende wijze gemotiveerd.
Het tweede middelonderdeel is gegrond in zoverre hierin de schending wordt
aangevoerd van de artikelen 2 en 3 van de motiveringswet.
Derde onderdeel
Het zorgvuldigheidsbeginsel als beginsel van behoorlijk bestuur
verplicht het bestuur om zijn beslissing op zorgvuldige wijze voor te bereiden. Dit
betekent met name dat de beslissing moet steunen op werkelijk bestaande en
concrete feiten die met de vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld en op
deugdelijke wijze werden onderzocht.
Met betrekking tot de schadeclaims van de firma’s An. en A.F.
wordt niet betwist dat de verzoekende partij bij haar aanvraag geen stukken had
bijgebracht dat zij tot betaling ervan was overgegaan. Op 25 september 2020
ontvangt de verzoekende partij volgende e-mail :
“De leden van de fipronilcommissie hebben de documenten en bijlagen van
uw dossier nagekeken en besproken op de vergadering van 18/09/2020.
Alvorens de commissie een gemotiveerd advies aan de minister […] kan
voorleggen, had zij nog graag volgende informatie ontvangen :
Kunt u een actuele stand van zaken geven in verband met de lopende
rechtszaken. De commissie wenst te vernemen of [u] intussen al
schadeclaims heeft betaald of ontvangen. Indien dit het geval zou zijn, dient
het bedrijf hiervan het bewijs te leveren (bankafschrift of betalingsbewijs).
Hierop antwoordt de verzoekende partij nog dezelfde dag :
“Via deze e-mail wens ik [te] bevestigen dat wij ondertussen géén
schadeclaims betaald of ontvangen hebben.”
In het bestreden besluit wordt de afwijzing van de compensatie
voor de schadeclaims van de firma’s An. en AF als volgt gemotiveerd :
“Voor de schadeclaims met een totaal van 24.391,2 (15.593,13€ van [An.] +
6.264,26€ + 2.533,81€ van [A.F.]) werd bevestigd dat er tot op heden géén
schadeclaims betaald of ontvangen werden. Volgens het principe dat enkel
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-13/15
effectief betaalde bedragen, waarvoor een betalingsbewijs (bij voorbeeld een
bankafschrift) voorgelegd kan worden, voor vergoeding aanvaard worden,
dienen deze claims geweigerd te worden.”
25.
De conclusie dat de verzoekende partij de schadeclaims van de
firma’s An. en A.F. niet betaald heeft, wordt aldus afgeleid uit het antwoord dat de
verzoekende partij op 25 september 2020 heeft verstuurd op de vraag die haar
eerder die dag werd gesteld. In die vraag is echter niet uitdrukkelijk sprake van de
schadeclaims van de firma’s An. en A.F., maar wordt eerder de indruk gewekt dat
de vraag wordt gesteld naar het ontvangen of betalen van schadeclaims in het kader
van “lopende rechtszaken”. Met het gebruik van het woord “intussen” wekt de
vraagsteller daarbij de indruk dat het enkel te doen is om nieuwe schadeclaims die
zouden zijn ontvangen of betaald nadat het aanvraagdossier is ingediend.
Gelet op dit gebrek aan precisie van de vraag die aan de
verzoekende partij werd gesteld, kon uit het antwoord dat zij “ondertussen géén
schadeclaims betaald of ontvangen” heeft, niet met zekerheid worden afgeleid dat
de schadeclaims van de firma’s An. en A.F. door haar niet waren betaald en/of dat
hiervoor desgevraagd geen betalingsbewijzen konden worden voorgelegd.
De weigering om de verzoekende partij te compenseren voor de
bedragen die het voorwerp uitmaken van de schadeclaims van de firma’s An. en
A.F. steunt dan ook op feitelijke omstandigheden die niet met de vereiste
zorgvuldigheid werden vastgesteld. Het derde onderdeel van het middel is gegrond
in zoverre hierin de schending wordt aangevoerd van het zorgvuldigheidsbeginsel
als beginsel van behoorlijk bestuur.
Conclusie
Het eerste middel is in zoverre gegrond in al zijn onderdelen.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-14/15
BESLISSING
-
De Raad van State vernietigt het ministerieel besluit van 16 november 2020
dat aan de verzoekende partij een gedeelte weigert van de aangevraagde
compensatie in het kader van de fipronilcrisis.
-
De verwerende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
20 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 700 euro, die verschuldigd is
aan de verzoekende partij.
Dit
arrest
is
uitgesproken
te
Brussel,
op
dertig september
tweeduizend vierentwintig, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
staatsraad,
Francis Van Nuffel,
staatsraad,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.842
VII-41.002-15/15