Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878 (2024-10-01)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 260.878 van 1 oktober 2024 Ruimtelijke ordening, stedenbouw,
leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Milieuvergunningen Beslissing
: Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VIIe KAMER
ARREST
nr. 260.878 van 1 oktober 2024
in de zaak A. 236.985/VII-41.629
In zake :
de NV HELIVENTURE FTO
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Jan Ghysels
kantoor houdend te 1050 Brussel
Marsveldplein 5, bus 5
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Bart Bronders
kantoor houdend te 8400 Oostende
Zandvoordestraat 444, bus 1
bij wie woonplaats wordt gekozen
Tussenkomende partijen:
-
B.L.
-
K.L.
-
M.V.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Jo Van Lommel
kantoor houdend te 2600 Berchem
Borsbeeksebrug 36, bus 9
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 2 augustus 2022, strekt tot de
nietigverklaring van het besluit van de Vlaamse minister van Justitie en
Handhaving, Omgeving, Energie en Toerisme van 1 juni 2022 waarbij het
bestuurlijk beroep ingesteld tegen de beslissing van de deputatie van de
provincieraad van Antwerpen van 11 december 2014 houdende het weigeren van
de milieuvergunning aan de nv Heliventure FTO voor het exploiteren van een
helihaven, gelegen aan de Fabriekstraat 38 te Lint, ongegrond wordt verklaard.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-1/21
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord
ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord
ingediend.
De tussenkomende partijen hebben een verzoekschrift tot
tussenkomst ingediend. De tussenkomst is toegestaan bij beschikking van
18 oktober 2022. De tussenkomende partijen hebben een memorie ingediend.
Auditeur Benny De Sutter heeft op 19 januari 2023 een verslag
opgesteld.
De verzoekende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het
geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij en de
tussenkomende partijen hebben een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 2 mei 2024.
Staatsraad Peter Sourbron heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Yves Sacreas, die loco advocaat Jan Ghysels
verschijnt voor de verzoekende partij, advocaat Kevan Aspeslagh, die loco
advocaat Bart Bronders verschijnt voor de verwerende partij en advocaat Jo Van
Lommel, die verschijnt voor de tussenkomende partijen, zijn gehoord.
Auditeur Benny De Sutter heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-2/21
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-3/21
III. Feiten
3.1.
De nv Heliventure FTO exploiteert op het terrein van
AED-studio’s aan de Fabriekstraat 38 te Lint een helihaven.
Zij dient op 30 juli 2014 een milieuvergunningsaanvraag in voor
een helihaven met maximaal tien vliegbewegingen per dag en maximaal
vier nachtelijke vliegbewegingen per maand, een werkplaats voor kleine reparaties
en het onderhoud van helikopters, de opslag van 200 liter diverse gevaarlijke
producten in kleine verpakkingen in de werkplaats, de opslag van brandstoffen
(4.950 liter AVGAS (vliegtuigbrandstof) en 4.950 liter Jet A-1 (kerosine)) met
verdeelinstallatie voor de bevoorrading van de helikopters en het lozen van
bedrijfsafvalwater (afkomstig van de tankpiste).
Het helipad bevindt zich achteraan de gebouwen van
AED-studio’s (ten noordoosten). Op de percelen ten oosten en ten noorden van het
helipad zijn geen bedrijven gevestigd. De onderhoudswerkplaats bevindt zich in
een loods binnen de bestaande gebouwen van AED-studio’s. De helikopters
worden in deze loods gestald.
3.2.
Het terrein is volgens het bij koninklijk besluit van 3 oktober
1979 definitief vastgestelde gewestplan Antwerpen gelegen in het industriegebied
‘Ganzenbol’, dat gelegen is ten oosten van de spoorweg Brussel-Antwerpen, aan
het station van Kontich. Aan de overzijde van de spoorweg en ten zuiden van het
industriegebied bevindt zich een woongebied. Het industriegebied grenst ten
oosten aan agrarisch gebied en ten noorden aan groengebied.
Het helipad bevindt zich op ongeveer 240 meter van het
woongebied aan de overzijde van de spoorweg (westen), op ongeveer 200 meter
van een groengebied (noorden) en op ongeveer 280 meter van het zuidelijk gelegen
woongebied. Op ongeveer 270 meter ten zuidoosten van het helipad is de dichtste
woning gelegen in agrarisch gebied waar zich op ongeveer 350 meter
(Beekhoekstraat) nog meer woningen bevinden. De onderhoudswerkplaats is
gelegen op ongeveer 100 meter van het woongebied aan de overzijde van de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-4/21
spoorweg en op 260 meter van het zuidelijk gelegen woongebied.
3.3.
Tijdens het openbaar onderzoek worden 3.745 bezwaren
ingediend.
3.4.
De deputatie van de provincieraad van Antwerpen weigert bij
besluit van 11 december 2014 de gevraagde milieuvergunning.
3.5.
Tegen deze vergunningsweigering dient de nv Heliventure FTO
bestuurlijk beroep in bij de bevoegde Vlaamse minister waarbij zij afstand doet
van de opslag van brandstoffen, de tankpiste en het lozen van bedrijfsafvalwater.
De aanvraag bestaat alsdan nog uit een helipad, een landings- en opstijgplatform en
daarnaast de onderhoudswerkplaats met de opslag van 200 liter diverse gevaarlijke
stoffen in kleine verpakkingen.
3.6.
Bij besluit van 9 juli 2015 van de Vlaamse minister van
Omgeving, Natuur en Landbouw wordt het bestuurlijk beroep van de
nv Heliventure FTO ongegrond verklaard.
3.7.
Tegen deze beslissing stelt de nv Heliventure FTO beroep in bij
de Raad van State die met arrest nr. 239.077 van 14 september 2017 het
ministerieel besluit van 9 juli 2015 vernietigt.
3.8.
Na het vernietigingsarrest wordt de beroepsprocedure tegen de
vergunningsbeslissing van de deputatie van de provincieraad van Antwerpen van
11 december 2014 hernomen.
3.9.
Met een besluit van 2 januari 2018 verklaart de Vlaamse minister
van Omgeving, Natuur en Landbouw het bestuurlijk beroep van de nv Heliventure
FTO gegrond, heft zij de in eerste aanleg genomen beslissing tot weigering van de
vergunning op en verleent zij de gevraagde milieuvergunning, mits het opleggen
van een aantal bijzondere vergunningsvoorwaarden.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-5/21
3.10.
Bij arrest nr. 252.431 van 16 december 2021 vernietigt de Raad
van State het ministerieel besluit van 2 januari 2018 op grond van de volgende
motieven:
“[…] Tweede middel
[…] In de bestreden beslissing wordt overwogen dat de
vergunningsaanvraag ‘in strijd is met de voorschriften van het geldende
gewestplan voor wat betreft het uitvoeren van medische vluchten en
vluchten in functie van reddingsoperaties aangezien deze activiteiten niet
ten dienste staan van de aanwezige industriële bedrijven’. De vergunning
voor die activiteiten wordt verleend met toepassing van artikel 5.6.7, § 1,
VCRO.
[…] Artikel 5.6.7, § 1, eerste lid, VCRO, in de op het geding toepasselijke
versie, bepaalt:
[…]
De aangehaalde bepaling bevat twee cumulatieve voorwaarden die tegelijk
vervuld moeten zijn opdat de milieuvergunning in afwijking van een
stedenbouwkundig voorschrift kan worden verleend. Voor de toepassing
van voormelde afwijkingsregeling volstaat het derhalve niet dat de
inrichting als hoofdzakelijk vergund wordt beschouwd, zonder dat wordt
onderzocht of gemotiveerd waarom de ruimtelijke ordening niet wordt
geschaad.
[…] Wanneer zij de afwijkingsregeling van artikel 5.6.7, § 1, eerste lid,
VCRO wenst toe te passen, dient de vergunningverlenende overheid zelf te
onderzoeken of de goede ruimtelijke ordening niet wordt geschaad. Het
vervuld zijn van die decretale voorwaarde, moet uitdrukkelijk blijken uit de
beslissing over de vergunningsaanvraag. De opgegeven motivering dient
afdoende te zijn, hetgeen betekent dat ze pertinent moet zijn, dit wil zeggen
dat ze duidelijk met de beslissing te maken moet hebben, en dat ze
draagkrachtig moet zijn, dit wil zeggen dat de aangehaalde redenen moeten
volstaan om de beslissing te dragen.
Met betrekking tot de toepassing van artikel 5.6.7, § 1, VCRO bevat het
bestreden besluit de volgende motieven:
[…]
Uit de aangehaalde overwegingen blijkt dat de verwerende partij in essentie
heeft besloten dat de afwijkingsregeling van artikel 5.6.7, § 1, VCRO kon
worden toegepast omdat de verharde opstijg- en landingsplaats van de
helikopters een ‘beperkte ruimtelijke impact’ heeft. Een dergelijke
redengeving die enkel rekening houdt met de evident beperkte omvang van
de plaats waarop de vergunde helikoptervluchten aanvangen of eindigen, is
nietszeggend over de werkelijke impact van de uitgevoerde
helikoptervluchten op de aanwezige of te realiseren bestemmingen in de
onmiddellijke omgeving die overeenkomstig de tweede voorwaarde van
artikel 5.6.7, § 1, eerste lid, VCRO niet in het gedrang mogen worden
gebracht of verstoord. Voor de verwerende partij bestond er nog minder
reden om deze impact te veronachtzamen omdat elders in de bestreden
beslissing wordt aangegeven dat ‘het helipad op ongeveer 240 meter van
het woongebied aan de overzijde van de spoorweg gelegen is (westen)’, dat
‘het helipad gelegen is op ongeveer 200 meter van het groengebied
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-6/21
(noorden)’ en ‘op ongeveer 280 meter van het zuidelijk gelegen
woongebied’. Voorts dat ‘op ongeveer 270 meter ten zuidoosten van het
helipad de dichtste woning is gelegen in agrarisch gebied’ en dat ‘de
helikopter vanaf de helipad 528 meter nodig heeft om tot de vlieghoogte te
komen, zijnde 305 meter, daar er een hellingshoek van 30° is’ en ‘dit
betekent dat de woningen aan de Beekhoekstraat overvlogen zullen worden
op een lagere hoogte dan 305 meter’.
[…] Het tweede middel is gegrond.
[…] Vijfde middel
[…] Artikel 26bis, § 1, van het natuurbehouddecreet verbiedt de bevoegde
overheid om een vergunning te verlenen ‘voor een activiteit die
onvermijdbare en onherstelbare schade aan de natuur in het VEN kan
veroorzaken’.
De artikelen 2 en 3 van de motiveringswet verplichten de overheid in de
akte de juridische en feitelijke overwegingen op te nemen die aan de
beslissing ten grondslag liggen, en dit op een afdoende wijze. Het afdoende
karakter van de motivering betekent dat de motivering pertinent moet zijn,
dit wil zeggen dat ze duidelijk met de beslissing te maken moet hebben, en
dat ze draagkrachtig moet zijn, dit wil zeggen dat de aangehaalde redenen
moeten volstaan om de beslissing te dragen.
Wanneer de vergunningverlenende overheid afwijkt van een wettelijk
voorgeschreven advies dat door concrete feitelijke en juridische gegevens
onderbouwd is, moet zij de redenen daartoe in de vergunningsbeslissing
uitdrukkelijk vermelden. In een dergelijk geval mag de
vergunningverlenende overheid zich niet beperkten tot het
niet-gemotiveerd tegenspreken van het betrokken advies, doch dient zij
concrete en verifieerbare gegevens aan te reiken op grond waarvan kan
worden aangenomen dat het kwestieuze advies niet moet worden gevolgd.
Om tegemoet te komen aan de in rechte vereiste motiveringsverplichting,
volstaat het niet dat de vergunningverlenende overheid haar beslissing
steunt op een ander uitgebracht advies dat zelf niet voldoet aan de gestelde
motiveringsvereisten.
[…] In haar advies van 10 november 2017 stelt ANB:
[…]
In het bestreden besluit wordt het ANB-advies niet bijgevallen, op grond
van de volgende overwegingen:
[…]
De feitelijke bedenkingen van de verwerende partij dat ‘niet laag over het
gebied wordt gevlogen’ en dat ‘de vlieghoogte van 305 meter verplicht’ is,
zijn niet van aard de in het licht van artikel 26bis, § 1, van het
natuurbehouddecreet relevante bezwaren in het ANB-advies waarbij wordt
aangegeven dat de aangevraagde vergunning ‘leidt tot een significante
bijkomende geluidsverstoring (d.i. +15-25 dB(A) […] )’ te weerleggen.
Overigens blijkt uit dit advies ontegenzeglijk dat die geluidsverstoring
specifiek wordt toegeschreven aan het uitvoeren van helikoptervluchten
over de percelen van het VEN-gebied. In de bestreden beslissing wordt de
verwachte bijkomende geluidsdruk van 15 tot 25 dB(A) in het VEN-gebied
niet, en zeker niet op een onderbouwde wijze, tegengesproken. De
overweging in de bestreden beslissing dat ‘de eventuele verstoring van het
VEN-gebied niet alleen kan toegeschreven worden aan de uitbating van
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-7/21
onderhavige helihaven gelet ook op de aanwezigheid van de luchthaven
van Deurne op korte afstand’, gaat eraan voorbij dat het achtergrondgeluid
actueel wordt ingeschat op 42 tot 45 dB(A), dus met inbegrip van de
effecten veroorzaakt door de activiteiten van de luchthaven van Deurne.
Voorts laat de verwerende partij in de bestreden beslissing na enig
argument aan te reiken waaruit zou blijken dat het standpunt van ANB dat
een geluidsdrukniveau van 45dB(A) meestal als grenswaarde wordt
gehanteerd voor de meest verstoringsgevoelige soorten avifauna, feitelijk
onjuist is. De opmerking in de bestreden beslissing dat ‘uit de natuurtoets
blijkt dat de site en de ruime omgeving niet gelegen zijn binnen een zone
die voor avifauna als belangrijk wordt aanzien’, ontkracht niet de concrete
vaststellingen in het advies van ANB dat in het VEN-gebied soorten zijn
waargenomen zoals de ijsvogel, zwarte specht en middelste bonte specht,
die opgenomen zijn in bijlage I van de Vogelrichtlijn en dat in het
VEN-gebied een ‘oud (Ferrarisbos), structuurrijk bos’ voorkomt, wat
‘impliceert dat het gebied een aanzienlijk belang heeft voor avifauna’
omdat in de ‘ruime omgeving (radius +5km) […] zich geen gelijkaardige
boskern
(> 50ha
aaneengesloten
bos)’
bevindt,
zodat
de
‘uitwijkmogelijkheden voor eerder genoemde soorten (en tal van andere
soorten waarvoor het gebied een belang heeft) […] in deze omgeving
beperkt tot onbestaande’ zijn. Het motief dat ‘de helihaven (inclusief
landen en opstijgen) hier het voorwerp van de aanvraag betreft en niet de
vliegbewegingen’, miskent de rechtsplicht van de vergunningverlenende
overheid om bij de beoordeling van de aanvraag rekening te houden met de
hinder die onlosmakelijk verbonden is met en haar wezenlijke oorzaak
vindt in de voorgenomen vergunningsplichtige activiteiten. Bijgevolg moet
bij de beoordeling van een aanvraag voor een helihaven ook rekening
worden gehouden met de intrinsieke hinder die veroorzaakt wordt door
overvliegende toestellen. In voorliggende zaak wordt overigens niet
betwist dat bewust gekozen wordt voor vliegassen over openruimtegebied
en VEN-gebied om de woongebieden zoveel als mogelijk te ontzien.
[…] Het vijfde middel is gegrond.”
3.11.
Na het vernietigingsarrest van 16 december 2021 wordt de
beroepsprocedure tegen de vergunningsbeslissing van de deputatie van de
provincieraad van Antwerpen van 11 december 2014 andermaal hernomen.
Het Agentschap voor Natuur en Bos (hierna: ANB) verleent op 8
februari 2022 een ongunstig subadvies. De afdeling Gebiedsontwikkeling,
Omgevingsplanning en -projecten, Directie Omgevingsprojecten (Milieu-Ruimte)
van het departement Omgeving verleent op 14 februari 2022 een ongunstig
geïntegreerd advies. De Gewestelijke Milieuvergunningscommissie verstrekt op
22 maart 2022 een ongunstig advies.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-8/21
3.12.
Met de thans bestreden beslissing van 1 juni 2022 verklaart de
Vlaamse minister van Justitie en Handhaving, Omgeving, Energie en Toerisme het
bestuurlijk beroep van de nv Heliventure FTO ongegrond en bevestigt zij het in
eerste aanleg genomen weigeringsbesluit van de deputatie van de provincieraad
van Antwerpen van 11 december 2014.
De bestreden beslissing steunt onder meer op de volgende
motieven:
“Overwegende dat opgemerkt moet worden dat uit navraag bij de afdeling
Handhaving blijkt dat er al verschillende processen-verbaal en
aanmaningen werden opgemaakt wegens het niet naleving van de
voorwaarden, zoals opgelegd in het ministerieel besluit van 2 januari 2018
(vernietigd besluit);
Overwegende dat het helipad gelegen is op ongeveer 1.300 m van het
habitatrichtlijngebied ‘Bos- en heidegebieden ten oosten van Antwerpen’;
dat dit habitatrichtlijngebied overeenkomt met het VEN-gebied ‘De bossen
van Lauwerijck en Lachenenbeek’;
Overwegende dat het Agentschap Natuur en Bos op 27 maart 2015 een
ongunstig advies verleende op basis van de uitgevoerde soortentoets
(januari 2015); dat het Agentschap Natuur en Bos op 10 november 2017
aangaf haar eerdere ongunstige advies te bevestigen; dat in het advies wordt
gesteld dat uit de soortentoets blijkt dat het VEN-gebied een belangrijke
kwaliteitsafname voor avifauna ondergaat; dat het VEN een selectie is van
waardevolle en gevoelige natuurgebieden in Vlaanderen; dat het gebieden
zijn waar natuurbehoud en natuurontwikkeling op de eerste plaats moet
komen om de Vlaamse natuur duurzaam in stand te kunnen houden; dat het
project onvermijdbare en onherstelbare schade zal ondervinden, immers zal
de verstoring van het VEN-gebied bij overvliegen steeds/onvermijdelijk
plaats vinden en heeft dit tot gevolg dat het VEN gebied gedurende de
vergunningsperiode een onherstelbare kwaliteitsafname ondergaat als leefbroed, en foerageergebied voor avifauna; dat het veroorzaken van
dergelijke onvermijdbare/onherstelbare schade in VEN-gebied verboden
is; dat met het ministerieel besluit van 2 januari 2018 werd afgeweken van
dit advies; dat de Raad van State in [zijn] arrest van december 2021 heeft
aangegeven dat een schending voorligt van artikel 26bis Natuurdecreet;
Overwegende dat het Agentschap Natuur en Bos middels een ongunstig
advies van 8 februari 2022 haar eerdere standpunt bevestigt; dat naast het
gekende standpunt omtrent het VEN-gebied bijkomend nog wordt gesteld
dat de exploitatie een milieuhinderlijke activiteit nabij of op een afstand
minder dan 55 m van erkend natuurreservaat ‘Grote Boshoek’ (E-454)
beoogt; dat dit Natuurreservaat werd erkend bij besluit van Vlaams
Minister van Omgeving, Natuur en Landbouw op 21 december 2018; dat
met voorliggende aanvraag een concreet onderzoek van verstorende
effecten op dit natuurreservaat en hierin voorkomende diersoorten conform
artikel 35 §2 Natuurdecreet ontbreekt; dat het bij de aanvraag toegevoegd
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-9/21
geluidsonderzoek aangeeft dat de geluidsniveaus (Lday) bij de helihaven
(inclusief opstijgen en landen van de helikopters) de geluidsdrempel van
45 dB(A) ruim overschrijdt, dit tot binnen de contouren van het erkend
natuurreservaat; dat de waarde van 45 dB(A) is opgenomen in het
richtlijnenboek fauna en flora, hetwelk op heden de meest actuele
wetenschappelijke inzicht in toepassing binnen Vlaanderen betreft, welk
ruim in alle dossiers binnen Vlaanderen toegepast wordt; dat men hierbij
niet kan uitsluiten dat men niet de rust binnen het natuurreservaat verstoort
en/of men de in het wild levende diersoorten opzettelijk verstoort; dat niet
kan uitgesloten worden dat de helikopters de terreinen van het
natuurreservaat op geringe hoogte overvliegen; dat rekening houdend dat
de vliegassen voornamelijk boven deze openruimte gebied plaatsvinden en
de helikopter vanaf de helipad circa 528 meter nodig heeft om tot de
vlieghoogte te komen, zijnde 305 meter; dat niet wordt aangetoond dat aan
de afwijkingsgronden conform artikel 56 Natuurdecreet is voldaan;
Overwegende dat het standpunt van het Agentschap Natuur en Bos dient te
worden bijgetreden; dat niet wordt aangetoond dat is voldaan aan de
afwijkingsgronden voorzien in artikel 56 Natuurdecreet; dat in het
aanvraagdossier de nodige documenten ontbreken om een correcte
inschatting te kunnen maken van de aanvraag op het naastgelegen
natuurreservaat; dat deze gegevens niet kunnen worden bijgevoegd in
graad van beroep in het kader van een aanvraag voor een milieuvergunning
gelet op vaststaande rechtspraak van de Raad van State (onder andere RvS
19 mei 2011, nr. 213.339); dat de vergunning bijgevolg geweigerd moet
worden;
[…] MOTIVERING
VAN
DE
BESLISSING
OVER
DE
VERENIGBAARHEID MET DE OMGEVING EN DE GOEDE
PLAATSELIJKE ORDENING
Overwegende dat de aanvraag volgens het gewestplan gelegen is in
industriegebied; dat bijgevolg enkel handelingen kunnen plaatsvinden die
een rechtstreekse link hebben met de bedrijven die gevestigd zijn in het
betrokken industriegebied; dat het uitvoeren van helikopteractiviteiten ten
dienste van de aanwezige bedrijven in het industriegebied aanvaard kan
worden als in overeenstemming met de voorschriften in het licht van een
complementaire functie ten behoeve van de industriële bedrijven op de site;
Overwegende dat de aanvraag in principe in strijd is met de voorschriften
van het geldende gewestplan voor wat betreft het uitvoeren van medische
vluchten en vluchten in functie van reddingsoperaties aangezien deze
activiteiten niet ten dienste staan van de aanwezige industriële bedrijven op
de site; dat uit het dossier en de vaststellingen in het verleden blijkt dat ook
andere vluchten georganiseerd worden dan rechtstreeks ten dienste en
complementair aan industriële bedrijven op de site en in de omgeving; dat
het organiseren van helikopteractiviteiten louter in functie van opleidingen
of recreatieve doeleinden niet verenigbaar is met de bestemming; dat deze
handelingen evenmin kunnen aanzien worden als handelingen van
algemeen belang, zoals omschreven in artikel 2 van het besluit van de
Vlaamse Regering tot aanwijzing van de handelingen in de zin van artikel
4.1.1, 5°, artikel 4.4.7, §2. en artikel 4.7.1, §2, tweede lid, van de VCRO en
tot regeling van het vooroverleg met de Vlaamse Bouwmeester; aangezien
het gaat over infrastructuur voor luchtverkeer voor privatief of recreatief
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-10/21
gebruik;
Overwegende dat in toepassing van artikel 5.6.7, §1, van de VCRO een
milieuvergunningsaanvraag gunstig geadviseerd en vergund kan worden in
afwijking op de bepalingen van een stedenbouwkundig voorschrift, voor
zover voldaan is aan beide voorwaarden:
- de goede ruimtelijke ordening wordt niet geschaad, hetgeen in het
bijzonder betekent dat de ruimtelijke draagkracht van het gebied niet wordt
overschreden en dat de voorziene verweving van functies de aanwezige of
te realiseren bestemming in de onmiddellijke omgeving niet in het gedrang
brengt of verstoort;
- de inrichting is stedenbouwkundig verenigbaar in afwijking van de
bepalingen van een stedenbouwkundig voorschrift of, voor zover het gaat
om een bestaande inrichting, is hoofdzakelijk vergund;
Overwegende dat uit het arrest van de Raad van State blijkt dat geen
abstractie mag worden gemaakt van de activiteiten die worden uitgevoerd
op de helihaven; dat deze activiteiten mee dienen betrokken te worden bij
de beoordeling of de aanvraag in overeenstemming is met de goede
ruimtelijke ordening; dat uit de behandeling van de milieuaspecten, alsook
het ongunstig advies van het Agentschap Natuur en Bos reeds is gebleken
dat de aanvraag niet in overeenstemming kan worden gebracht met de
geldende milieu- en natuurbepalingen; dat door de aanvrager wordt
aangegeven dat het Agentschap tussentijdse metingen had kunnen
uitvoeren ten einde te kunnen concluderen of de activiteiten een impact
hebben op het VEN-gebied en/of naastgelegen natuurreservaat; dat deze
werkwijze niet voorzien is in het decreet; dat het aan de aanvrager is om aan
te tonen dat de gevraagde activiteiten in overeenstemming zijn met de van
toepassing zijnde regelgeving; dat, zoals reeds aangehaald, bijkomende
gegevens niet kunnen worden bijgevoegd in graad van beroep in het kader
van huidige procedure gelet op vaststaande rechtspraak van de Raad van
State; dat derhalve niet langer kan worden volgehouden dat de aanvraag in
overeenstemming is met de goede ruimtelijke ordening; dat gelet op deze
vaststellingen geen gebruik kan worden gemaakt van artikel 5.6.7, § 1 van
de VCRO én dat de aanvraag strijdt met de bepalingen opgenomen in
artikel 4.3.1, § 2 van de VCRO.”
IV. Onderzoek van de middelen
A. Eerste middel
Standpunt van de partijen
In het eerste middel wordt de schending aangevoerd van de
artikelen “10, 11, 12 en 14 van de Grondwet; 4.4.7, § 2 en 5.6.7 VCRO, 16quater,
26bis, 35, § 2 en 56 van het decreet [van 21 oktober 1997] betreffende het
natuurbehoud en het natuurlijk milieu […]; de algemene beginselen
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
van
VII-41.629-11/21
behoorlijk
bestuur,
ihb
motiveringsbeginsel,
het
het
zorgvuldigheidsbeginsel
proportionaliteitsbeginsel
en
het
materieel
en
het
‘pater[e]
legem-beginsel’; de schending van de bewijskracht van het aanvraagdossier;
toepassing van artikel 159 van de Grondwet en het algemeen rechtsbeginsel dat
daarin
besloten
ligt;
artikel
16.3.24
DABM;
artikel
58,
§
2
Milieuhandhavingsbesluit; artikel II 2 § 1, 4° Vlaams Personeelsstatuut; artikel
458 Strafwetboek; MER-richtlijnenboek Fauna en Flora; het gezag van gewijsde
van een vernietigingsarrest van de Raad van State”.
Vierde onderdeel
In een vierde middelonderdeel bekritiseert de verzoekende partij
de vaststelling in de bestreden beslissing dat de aanvraag niet voorziet in een
concreet onderzoek naar de verstorende effecten voor de diersoorten in het erkend
natuurreservaat ‘Grote Boshoek’. Zij stelt dat artikel 35, § 2, van het decreet van 21
oktober 1997 ‘betreffende het natuurbehoud en het natuurlijk milieu’ (hierna:
natuurbehouddecreet) niet verplicht tot het uitvoeren van een dergelijk onderzoek.
Evenmin moest bij de milieuvergunningsaanvraag een milieueffectenrapport
(hierna: MER) gevoegd worden. Het aanvraagdossier vertoont bijgevolg geen
leemte die niet zou kunnen worden aangevuld in graad van bestuurlijk beroep. Het
erkenningsbesluit van het natuurreservaat behoort echter niet tot het administratief
dossier. Volgens de verzoekende partij is de erkenning van het natuurreservaat
‘Grote Boshoek’ bij besluit van 21 december 2018, zonder de bestaanbaarheid
ervan te onderzoeken met de op 55 meter afstand gelegen helihaven, onwettig,
zodat dit besluit met toepassing van artikel 159 van de Grondwet buiten toepassing
moet worden gelaten.
De verwerende partij antwoordt dat in de motieven van de
bestreden beslissing wordt vastgesteld dat de aanvraag onvoldoende concrete
gegevens bevat om de verstorende effecten op het natuurreservaat en de erin
voorkomende diersoorten te kunnen beoordelen, dat aan die vaststelling geen
afbreuk wordt gedaan door het feit dat artikel 35, § 2, van het natuurbehouddecreet
niet letterlijk stelt dat bij de vergunningsaanvraag een onderzoek moet worden
gevoegd over de verstorende effecten op dit natuurreservaat en de erin
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-12/21
voorkomende diersoorten en dat het evident is dat de vraag of de verbodsbepaling
van artikel 35, § 2, van het natuurbehouddecreet al dan niet geschonden is enkel
kan worden beantwoord op basis van de gegevens die in de vergunningsaanvraag
worden vermeld. Tevens kan de beweerde verplichting tot het opstellen van een
MER geen afbreuk doen aan de motivering van het bestreden besluit waarin wordt
gesteld dat het ontbreken van deze gegevens neerkomt op een leemte in het
aanvraagdossier. Voorts kan de verzoekende partij zich niet beroepen op
“toegekende rechten” uit de op 2 januari 2018 verleende vergunning, aangezien die
vergunning door de Raad van State werd vernietigd. Die vernietigde vergunning
kan dan ook geen reden vormen om de erkenning van het natuurreservaat bij
besluit van 21 december 2018 buiten toepassing te laten op grond van artikel 159
van de Grondwet. Tot slot schrijft artikel 16quater decies van het
natuurbehouddecreet voor dat de erkenning gebeurt door de Vlaamse regering of
haar gemachtigde. De minister die het natuurreservaat heeft erkend, werd bij
besluit van de Vlaamse regering van 25 juli 2014 bevoegd verklaard voor onder
andere de beleidsvelden leefmilieu en natuur. Daarnaast wordt de ministeriële
bevoegdheid om over te gaan tot erkenning van natuurreservaten ook bevestigd
door artikel 10 van het besluit van de Vlaamse regering van 27 juni 2003 ‘tot
vaststelling van de voorwaarden voor de erkenning van natuurreservaten en van
terreinbeherende natuurverenigingen en houdende toekenning van subsidies’.
De
tussenkomende
partijen
stellen
dat
de
ingediende
milieuvergunningsaanvraag onvoldoende concrete gegevens bevat om de
verstorende effecten op het natuurreservaat en de erin voorkomende diersoorten te
kunnen beoordelen. Het ontbreken van dergelijke gegevens is een leemte die in
graad van bestuurlijk beroep niet meer hersteld kan worden. Vanzelfsprekend kan
de vraag of de verbodsbepaling van artikel 35, § 2, van het natuurbehouddecreet al
dan niet wordt geschonden enkel worden beoordeeld indien de aanvraag daartoe de
nodige concrete gegevens bevat. Er kan niet worden voorgehouden dat het
weigeringsmotief feitelijke of juridische grondslag mist. Het motief steunt op het
bij de aanvraag gevoegde geluidsonderzoek en het advies van het Agentschap voor
Natuur en Bos. Voor het overige bevat de aanvraag onvoldoende concrete
gegevens om de verstorende effecten op het natuurreservaat en de erin
voorkomende diersoorten te kunnen beoordelen. Het weigeringsmotief volstaat
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-13/21
volgens de tussenkomende partijen om de bestreden beslissing te verantwoorden.
In de memorie van wederantwoord dupliceert de verzoekende
partij dat in de mate het decisieve weigeringsmotief erin bestaat dat de aanvraag
niet de nodige documenten bevat om de effecten op het naastgelegen
natuurreservaat te beoordelen, de juridische grondslag voor deze vereiste
ontbreekt. Minstens wordt deze grondslag in het bestreden besluit foutief vermeld.
Het MER-richtlijnenboek Fauna en Flora, waar de verwerende partij naar verwijst,
heeft geen verordenend karakter zodat het bestreden besluit niet op wettige wijze
op dat richtlijnenboek kan steunen.
De verzoekende partij beklemtoont in haar laatste memorie dat,
rekening houdend met het feit dat het betrokken natuurreservaat werd erkend na
het indienen van de vergunningsaanvraag, het aan de verwerende partij toekwam
om zelf een onderzoek in te stellen naar de milieueffecten op dat natuurreservaat,
dat de in de bestreden beslissing opgegeven summiere motivering steunt op de
geluidswaarden van het MER-richtlijnenboek, meer bepaald op de waarde van
45dB(A) en dat reeds in het verzoekschrift werd opgeworpen dat dit
richtlijnenboek geen verordenend karakter heeft.
Beoordeling
De bestreden beslissing werd genomen in het kader van de
herneming van de vergunningsprocedure na de kennisgeving van het
vernietigingsarrest nr. 252.431 van 16 december 2021.
Een orgaan van het actief bestuur dient zich bij het nemen van
een beslissing te gedragen naar de juridische en feitelijke stand van zaken zoals die
zich op dat moment voordoet (tempus regit actum).
Met een besluit van 21 december 2018 heeft de Vlaamse minister
van Omgeving, Natuur en Landbouw het natuurreservaat ‘Grote Boshoek’ erkend.
De verzoekende partij betwist niet dat dit erkende natuurreservaat, zoals in de
bestreden beslissing uitdrukkelijk wordt aangegeven, gelegen is op “minder dan
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-14/21
55 meter” van de helihaven. Gelet op die beperkte afstand moest bij de beslissing
over de vergunningsaanvraag hoe dan ook rekening gehouden worden met de
mogelijk negatieve effecten die de exploitatie van de helihaven zou kunnen hebben
op het erkende natuurreservaat.
Artikel 35, § 2, van het natuurbehouddecreet bepaalt:
“Binnen de natuurreservaten, vermeld in artikel 16ter decies, is het
verboden, behoudens ontheffing in een overeenkomstig dit decreet
goedgekeurd beheerplan:
[…]
4° de rust te verstoren […];
5° in het wild levende diersoorten opzettelijk te verstoren, vooral tijdens de
perioden van voortplanting, afhankelijkheid van de jongen of
overwintering en trek; ze opzettelijk te vangen of te doden; hun eieren
opzettelijk te rapen of te vernielen of hun nesten, voortplantingsplaatsen of
rust- en schuilplaatsen te vernielen of te beschadigen;
[…]
12° het terrein op geringe hoogte te overvliegen of er te landen met
vliegtuigen, helikopters, luchtballons en andere luchtvaartuigen van om het
even welke aard.”
In artikel 56 van hetzelfde decreet worden de gevallen opgesomd
waarbij de Vlaamse regering of haar gemachtigde kan afwijken van de
verbodsbepalingen van het decreet of zijn uitvoeringsbesluiten.
Blijkens de motieven van de bestreden beslissing werd de
milieuvergunning in wezen geweigerd omdat de bevoegde Vlaamse minister, het
ongunstig advies van het Agentschap voor Natuur en Bos bijvallend, van oordeel is
dat “met voorliggende aanvraag een concreet onderzoek van verstorende effecten
op dit natuurreservaat en hierin voorkomende diersoorten conform artikel 35 § 2
Natuurdecreet ontbreekt”, dat “het bij de aanvraag toegevoegd geluidsonderzoek
aangeeft dat de geluidsniveaus (Lday) bij de helihaven (inclusief opstijgen en
landen van de helikopters) de geluidsdrempel van 45 dB(A) ruim overschrijdt, dit
tot binnen de contouren van het erkend natuurreservaat”, dat “de waarde van 45
dB(A) is opgenomen in het richtlijnenboek fauna en flora, hetwelk op heden de
meest actuele wetenschappelijke inzicht in toepassing binnen Vlaanderen betreft,
welk ruim in alle dossiers binnen Vlaanderen toegepast wordt”, dat “men hierbij
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-15/21
niet kan uitsluiten dat men niet de rust binnen het natuurreservaat verstoort en/of
men de in het wild levende diersoorten opzettelijk verstoort”, dat “niet kan
uitgesloten worden dat de helikopters de terreinen van het natuurreservaat op
geringe hoogte overvliegen”, dat “rekening houdend dat de vliegassen
voornamelijk boven deze openruimte gebied plaatsvinden en de helikopter vanaf
de helipad circa 528 meter nodig heeft om tot de vlieghoogte te komen, zijnde
305 meter” en dat “niet wordt aangetoond dat aan de afwijkingsgronden conform
artikel 56 Natuurdecreet is voldaan”.
De aangehaalde motieven vormen samen een afdoende
verantwoording waarom de exploitatie van de helihaven indruist tegen de
verbodsbepalingen van artikel 35, § 2, van het natuurbehouddecreet en de
milieuvergunning om die redenen moet worden geweigerd. Artikel 35, § 2, van het
natuurbehouddecreet verbiedt meer bepaald dat de rust van in het wild levende
diersoorten opzettelijk wordt verstoord, in het bijzonder door het “op geringe
hoogte […] overvliegen […] met vliegtuigen, helikopters, luchtballons en andere
luchtvaartuigen van om het even welke aard”. In dit verband betwist de
verzoekende partij niet dat het erkende natuurreservaat op geringe hoogte zal
worden overvlogen en dat het daarbij geproduceerde geluid het niveau van
45 dB(A) ruim zal overschrijden. In redelijkheid kan worden aangenomen en de
verzoekende partij betwist alleszins niet dat het aangehaalde geluidsniveau de rust
in het betrokken natuurreservaat ernstig verstoort. Het argument dat het
geluidsniveau van 45 dB(A) ook voorkomt in het richtlijnenboek fauna en flora dat
geen verordenende draagwijdte zou hebben, doet niet ter zake aangezien de
verwerende partij zich steunt op het bij de vergunningsaanvraag gevoegde
geluidsonderzoek waaruit blijkt dat het geluidsniveau dat gepaard gaat met op
geringe hoogte overvliegende helikopters voldoende luid is om de rust in het
nabijgelegen natuurgebied te verstoren.
De overwegingen in de bestreden beslissing dat “in het
aanvraagdossier de nodige documenten ontbreken om een correcte inschatting te
kunnen maken van de aanvraag op het naastgelegen natuurreservaat” en dat deze
gegevens niet kunnen worden toegevoegd in het kader van de beroepsprocedure,
zijn in het licht van bovenstaande vaststelling dat de verwerende partij bij de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-16/21
beoordeling van de verstoring van de rust in het erkende natuurreservaat acht heeft
geslagen op het bij de vergunningsaanvraag gevoegde geluidsonderzoek,
overtollige motieven. In de gegeven omstandigheden is de kwestie of de
vergunningsaanvraag tijdens de bestuurlijk beroepsprocedure al dan niet kan
worden aangevuld met nieuwe stukken niet relevant.
Reglementaire besluiten in de zin van artikel 3, § 1, eerste lid,
van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973, zijn
besluiten waarbij algemene regels worden uitgevaardigd die toepasselijk zijn op de
rechtsonderhorigen in het algemeen of op een onbepaalde groep van
rechtsonderhorigen die zich in dezelfde objectieve toestand bevinden en niet alleen
op één van hen of op een naar aantal beperkte groep. Het gaat met andere woorden
om besluiten die nieuwe, dwingende voorschriften bevatten die een onpersoonlijke
en abstracte rechtstoestand regelen en die gelden voor een onbepaald aantal
gevallen en van toepassing zijn op de rechtsonderhorigen in het algemeen, dan wel
op een onbepaalde groep, niet individualiseerbare, rechtsonderhorigen die zich in
eenzelfde objectieve toestand bevinden.
Een
op
grond
van
artikel
16quater
decies
van
het
natuurbehouddecreet genomen besluit tot erkenning van een natuurreservaat bezit
essentieel een individueel karakter en heeft zodoende geen normatieve waarde. De
verzoekende partij betwist niet dat het ministerieel besluit van 21 december 2018
houdende de erkenning van het natuurreservaat ‘Grote Boshoek’ inmiddels
definitief is geworden. De regelmatigheid van definitief geworden individuele
beslissingen kan niet meer worden betwist, ook niet bij wege van een op artikel 159
van de Grondwet gesteunde exceptie van onwettigheid. De onwettigheden die de
verzoekende partij aanvoert tegen het erkenningsbesluit van 21 december 2018
moeten dan ook niet worden onderzocht.
Het vierde onderdeel is ongegrond.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-17/21
Eerste, tweede en derde onderdeel
De kritiek die de verzoekende partij in het eerste en het tweede
middelonderdeel aanvoert, heeft in wezen betrekking op het al dan niet geschonden
zijn van artikel 26bis van het natuurbehouddecreet en de motivering die
daaromtrent in de bestreden beslissing wordt opgegeven. In het derde
middelonderdeel wordt in essentie de verwijzing naar processen-verbaal
bekritiseerd.
Met
de
bestreden
beslissing
wordt
de
gevraagde
milieuvergunning geweigerd op grond van de vaststelling dat de exploitatie van de
helihaven de rust in een nabijgelegen erkend natuurreservaat zou verstoren. Dit
motief, waarvan de onwettigheid in het vierde onderdeel van het middel, niet wordt
aangetoond, volstaat op zich om de weigering van de gevraagde milieuvergunning
naar recht te verantwoorden. De eerste drie middelonderdelen kunnen, zelfs in
geval tot de gegrondheid ervan mocht worden besloten, niet tot de nietigverklaring
van de bestreden beslissing leiden.
Conclusie
Het eerste middel is ongegrond.
B. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
In een tweede middel wordt de schending aangevoerd van “[d]e
artikelen 10 en 11 van de Grondwet, [a]rtikel 5.6.7 § 1 van de Vlaamse Codex
Ruimtelijke Ordening […]; [a]rtikel 458 Sw; [a]rtikel II 2 § 1,4° VPS; [d]e
algemene
beginselen
van
behoorlijk
zorgvuldigheidsbeginsel
en
het
motiveringsbeginsel;
[d]e
bestuur,
in
het
onpartijdigheidsbeginsel,
bewijskracht
van
het
bijzonder
het
het
materieel
aanvraagdossier,
de
milieuvergunning van 2 januari 2018 en de ministeriële authentieke interpretatie
van 17 september 2019”:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-18/21
“Doordat, eerste onderdeel, in antwoord op wat de Raad van State in zijn
arrest nr. 252.431 van 16 december 2021 geoordeeld heeft over het
tweede middel, wat de medische vluchten betreft, de minister antwoordt
dat, ten eerste, uit het administratief dossier en de vaststellingen in het
verleden zou blijken dat ook andere vluchten georganiseerd worden dan
rechtstreeks ten dienste en complementair aan industriële bedrijven op de
site en in de omgeving en, ten tweede, het organiseren van
helikoptervluchten louter in functie van opleidingen of recreatieve
doeleinden niet verenigbaar is met de bestemming;
Terwijl, eerste onderdeel, het aanvraagdossier stelt dat er te Lint geen
recreatieve of opleidingsvluchten gebeuren; dat de minister in zijn
interpretatie van 17 september 2019, bevestigde dat het verplaatsen van een
helikopter naar de plaats waar les zal worden gegeven geen lesvlucht is; dat
de beweringen die in processen-verbaal zijn opgenomen, doch niet gestaafd
en met klem worden tegengesproken en met schending van de deontologie
(artikel II 2 § 1, 4° VPS) en het beroepsgeheim (artikel 458 Sw) in de
herbeoordeling van de aanvraag zijn betrokken, zonder dat daarover
tegenspraak is kunnen worden gevoerd; Dat met schending van het
beroepsgeheim
schaamteloos
gebruik
gemaakt
wordt
van
processen-verbaal, hoewel dat nieuwe elementen zijn; Dat wanneer de
verzoekende partij gevraagd heeft om nu een concrete beoordeling te
maken van de voordien enkel gevreesde hinder, daarop geantwoord werd
dat dit nieuwe gegevens zijn die niet in het dossier zouden mogen gebracht
worden; Dat daaruit ook blijkt dat er geen objectieve behandeling is van de
aanvraag en de zaak ronduit partijdig beoordeeld is; Dat de opmerkingen
die de verzoekende partij daarover schriftelijk bij de GMVC gemaakt heeft,
zelfs niet beantwoord zijn;
Doordat, tweede onderdeel, artikel 5.6.7, § 1 VCRO vereist dat de
ruimtelijke draagkracht van het gebied niet wordt overschreden; dat
niettegenstaande de duidelijke bewoordingen van het tussengekomen arrest
van de Raad van State, de concrete gegevens die in het aanvraagdossier zijn
aangebracht opnieuw niet in de (her)beoordeling betrokken zijn, wat
onzorgvuldig is; dat de enkele verwijzing naar het ‘ongunstige advies van
het Agentschap Natuur en Bos’ niet het vereiste onderzoek van de
ruimtelijke draagkracht uitmaakt; dat dit agentschap ook niet bevoegd is en
ook niet de nodige expertise heeft inzake de beoordeling inzake de
verenigbaarheid met de goede ruimtelijke ordening; dat niettegenstaande
de Raad van State er op gewezen heeft dat de overheid deze beoordeling
inzake de verenigbaarheid met de goede ruimtelijke ordening moet maken,
nu gesteld wordt in de bestreden beslissing dat het aan de aanvrager is om
aan te tonen dat de gevraagde activiteiten in overeenstemming zijn met de
goede ruimtelijke ordening; dat het oorspronkelijke aanvraagdossier
volledig is verklaard en krachtens de toepasselijke wetgeving aldus alle
gegevens bevat die voornoemde overeenstemming kunnen nagaan; dat
bijgevolg de aanvrager alle gegevens heeft aangebracht die deze toetsing
mogelijk maakt; dat verwerende partij niet duidelijk maakt welke gegevens
de aanvrager in zijn oorspronkelijk[e] aanvraag als nog had moeten
bijbrengen;
Terwijl, tweede onderdeel, in het aanvraagdossier door de aanvrager een
studie gevoegd is met betrekking tot de ruimtelijke draagkracht; dat uit
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-19/21
deze studie blijkt dat eens de helikopter in het luchtruim is er helemaal geen
impact is op de omliggende bestemmingen; dat het begrip ‘ruimtelijke
draagkracht’ door de aanvrager in zijn nota voor de hoorzitting van de
GMVC omstandig onderzocht werd […]; dat daarbij gewezen is op de
bestaande en historische verweving van functies, zoals dat ook al het geval
was in de bijgebrachte studie en het aanvraagdossier; dat volledig
voorbijgegaan wordt aan de technische specificaties van de verschillende
helikopters; dat de medische helikopter speciaal uitgerust is om
makkelijker nog dan de andere helikopters verticaal op te stijgen om
onmiddellijk op gewenste hoogte in het luchtruim te komen en dan
horizontaal weg kan vliegen; dat de verzoekende partij erop gewezen heeft
dat dit eenvoudig met een voorwaarde kan worden opgelegd; dat daar
allemaal zonder enige motivering aan voorbij gegaan wordt; dat dus in
tegenstelling tot wat beweerd wordt de aanvrager weldegelijk alle
elementen bijgebracht heeft om de beoordeling van de goede ruimtelijke
ordening mogelijk te maken, maar dat de administratie weigert om deze
elementen in de beoordeling te betrekken, met verwijzing naar
processen-verbaal, die zoals gezegd met schending van het beroepsgeheim
in het dossier van de herbeoordeling werden betrokken; Dat zelfs gesteld
wordt dat hoewel er 4 jaar gevlogen is en dus de concrete impact kan
beoordeeld worden, dit niet voorzien is in het decreet; Dat daaruit blijkt dat
het onderzoek onzorgvuldig en partijdig gedaan is.”
Beoordeling
betrekking
Zoals reeds in randnummer 16 werd gesteld zijn de motieven met
tot
de
helikoptervluchten
onaanvaardbaarheid
zouden
teweegbrengen
van
de
geluidshinder
die
de
in
het
nabijgelegen
erkende
natuurreservaat op zich afdoende om de weigering van de gevraagde
milieuvergunning te verantwoorden.
De bijkomende vaststelling dat de inrichting evenmin
verenigbaar is met de stedenbouwkundige voorschriften en in voorliggend geval
geen toepassing kan worden gemaakt van een regeling die toelaat van de geldende
stedenbouwkundige voorschriften af te wijken, is in de gegeven omstandigheden
volstrekt overtollig.
Het tweede middel kan derhalve, zelfs indien het gegrond zou
zijn, niet leiden tot de nietigverklaring van de bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-20/21
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
22 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 700 euro, die verschuldigd is
aan de verwerende partij.
De tussenkomende partijen worden verwezen in de kosten van de
tussenkomst, begroot op 450 euro, elk voor een derde.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op een oktober tweeduizend vierentwintig,
door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Carlo Adams,
kamervoorzitter,
Peter Sourbron,
staatsraad,
Francis Van Nuffel,
staatsraad,
bijgestaan door
Elisabeth Impens,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Elisabeth Impens
Carlo Adams
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.260.878
VII-41.629-21/21