Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045 (2024-10-15)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 261.045 van 15 oktober 2024 Instellingen, Binnenlandse zaken
en lokale besturen - Kerkfabrieken Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
Xe KAMER
ARREST
nr. 261.045 van 15 oktober 2024
in de zaak A. 239.037/X-18.389
In zake :
T.S.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Merlijn De Rechter en Sabiha Harrass
kantoor houdend te 2600 Antwerpen
Cogels Osylei 61
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
- de KERKFABRIEK ONZE- LIEVE-VROUW TEN
HEMELOPNEMING LUMMEN
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Guy Sols
kantoor houdend te 3971 Leopoldsburg
Beringsesteenweg 51
bij wie woonplaats wordt gekozen
- het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Koen Geelen, Nick Parthoens en Laura Martens
kantoor houdend te 3500 Hasselt
Gouverneur Roppesingel 131
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 4 mei 2023, strekt tot de
nietigverklaring van “de beslissing (dd. 18/04/2023) van het Agentschap
Binnenlands Bestuur”, waarbij verzoeksters “klacht tegen de kerkraad Onze Lieve
Vrouw Tenhemelopneming wegens de verkoop van onroerende goederen, zonder
openbaarheid, aan een private ontwikkelaar, onontvankelijk verklaard [werd]
omdat deze te laat zou ingediend zijn”.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.38
II. Verloop van de rechtspleging
De kerkfabriek Onze-Lieve-Vrouw Ten Hemelopneming heeft
een memorie van antwoord ingediend.
Het Vlaamse Gewest heeft een verzoekschrift tot tussenkomst
ingediend. De tussenkomst is toegestaan bij beschikking van 5 september 2023. Zij
heeft een memorie ingediend.
De verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord
ingediend.
Eerste auditeur Sofie De Doncker heeft een verslag opgesteld.
De verzoekende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het
geding en een laatste memorie ingediend. De kerkfabriek en het Vlaamse Gewest
hebben een laatste memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 20 september 2024.
Kamervoorzitter Johan Lust heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Sabiha Harrass, die verschijnt voor de verzoekende
partij, advocaat Flore Pauwels, die loco advocaat Guy Sols verschijnt voor de
kerkfabriek en advocaat Manon De Weser, die loco advocaten Koen Geelen, Nick
Parthoens en Laura Martens verschijnt voor het Vlaamse Gewest, zijn gehoord.
Eerste auditeur Sofie De Doncker heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.38
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
Op 24 oktober 2022 beslist de kerkraad van de kerkfabriek
Onze-Lieve-Vrouw Ten Hemelopneming Lummen om in te stemmen met de
onderhandse verkoop van vijf onroerende goederen.
Met betrekking tot de onroerende goederen sluit de kerkfabriek
op
5
december
2022
een
“overeenkomst
inhoudende
een
tijdelijke
verkoop/aankoop-belofte” met de bv C.
Met een brief van 7 maart 2023 dient verzoekster – “Gewezen
penningmeester van voornoemde kerkraad” – bezwaar in bij de toezichthoudende
overheid “tegen de handelingen van de Kerkraad Onze Lieve Vrouw ten
Hemelopneming van Lummen centrum”. Zij verwijst daartoe naar een
krantenartikel van 7 (lees: 8) februari 2023 waaruit blijkt dat “tal van onroerende
goederen van hogergenoemde kerkraad verkocht [werden] aan een grote
commerciële projectontwikkelaar”.
De gouverneur van de provincie Limburg antwoordt verzoekster
op 18 april 2023 dat hij niet meer tegen de beslissingen van de kerkraad van 24
oktober 2022 en 5 december 2022 kan optreden in het kader van het algemeen
bestuurlijk toezicht. Gelet op het decreet van 7 mei 2004 ‘betreffende de materiële
organisatie en werking van de erkende erediensten’ (hierna: eredienstendecreet)
verstreek de termijn daartoe op respectievelijk 24 november 2022 en 11 januari
2023. Verzoeksters klacht is bijgevolg onontvankelijk. Tegen de bestreden
beslissing van het lokaal bestuur, zo voegt hij eraan toe, kan een beroep tot
nietigverklaring worden ingediend bij de Raad van State, elektronisch of met een
ter post aangetekende brief, binnen een termijn van zestig dagen nadat de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.38
beslissing betekend werd of, indien ze niet betekend moest worden, vanaf de dag
waarop de verzoekende partij er kennis van heeft gehad.
IV. Precisering van het voorwerp
Inhoudelijk oefent het verzoekschrift uitsluitend kritiek uit op de
verkoop door de kerkfabriek van onroerende goederen zonder de markt te
raadplegen. Het heeft ertoe geleid dat de kerkfabriek als (eerste) verwerende partij
is aangewezen.
In zoverre het verzoekschrift zich formeel tegen de mededeling
van de gouverneur van 18 april 2023 richt, is er reden om het Vlaamse Gewest, dat
aanvankelijk als een tussenkomende partij optrad, finaal als tweede verwerende
partij aan te wijzen. Haar memorie in tussenkomst wordt als een memorie van
antwoord beschouwd.
V. Ontvankelijkheid van het beroep tegen de “beslissing” van de gouverneur
Standpunt van de partijen
Volgens de memorie van antwoord van de eerste verwerende
partij is de beslissing van de toezichthoudende overheid om geen gebruik te maken
van haar schorsings- of vernietigingsbevoegdheid geen administratieve
rechtshandeling die ontvankelijk met een annulatieberoep kan worden bestreden,
“zelfs niet wanneer de toezichthoudende overheid de betrokken persoon
uitdrukkelijk (en schriftelijk) in kennis stelt van haar standpunt om niet op te
treden”.
Ook de tweede verwerende partij doet in haar laatste memorie
gelden dat de gewilde onthouding of de weigering van de toezichthoudende
overheid om in het kader van de uitoefening van het algemeen bestuurlijk toezicht
gebruik
te
maken
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
van
haar
louter
facultatieve
schorsings-
of
X-18.38
vernietigingsbevoegdheid, niet ontvankelijk het voorwerp kan uitmaken van een
beroep tot nietigverklaring.
In de memorie van wederantwoord argumenteert verzoekster dat
de gouverneur een beslissing heeft genomen en dat die beslissing luidt dat de
klacht onontvankelijk is. Een onontvankelijkheidsverklaring genereert een
automatisch belang en kan wél met een annulatieberoep bestreden worden. Meer
zelfs, de gouverneur heeft uitdrukkelijk aangegeven dat zijn beslissing
aanvechtbaar is bij de Raad van State.
Verzoekster voegt daar in de laatste memorie nog aan toe dat het
niet valt in te zien waarom zij de verklaring van haar klacht als onontvankelijk niet
zou kunnen aanvechten “nu een eventuele nietigverklaring van de [afwijzing] ertoe
kan leiden dat de klacht van verzoekende partij alsnog ontvankelijk wordt
bevonden en de beslissingen van de Kerkfabriek vernietigd worden”.
Beoordeling
Het is terecht dat, zoals de verwerende partijen betogen, de
onthouding van de gouverneur om gebruik te maken van zijn facultatieve
vernietigingsbevoegdheid in het kader van het algemeen bestuurlijk toezicht
waarin het eredienstendecreet voorziet met betrekking tot beslissingen van de
kerkraad, geen beslissing uitmaakt die voor vernietiging door de Raad van State in
aanmerking komt. Het doet daarbij niet ter zake of die onthouding al dan niet
formeel tot uitdrukking is gebracht, noch in welke bewoordingen dat eventueel
gebeurde.
Dat de gouverneur in zijn antwoord van 18 april 2023 zelf zou
hebben aangegeven dat het antwoord aanvechtbaar is, getuigt van een
onzorgvuldige lezing. Gesteld wordt immers in het antwoord dat tegen “de
bestreden beslissing van het lokale bestuur” een beroep tot nietigverklaring kan
worden ingediend, te dezen meer bepaald dus tegen de bestreden beslissingen van
de kerkfabriek.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.38
In zoverre ten slotte verzoekster opwerpt dat de eventuele
nietigverklaring van de “beslissing” van de gouverneur ertoe kan leiden dat haar
klacht bij hem alsnog als ontvankelijk, namelijk tijdig, wordt beschouwd, wordt
opgemerkt dat een nietigverklaring van de “beslissing” des te minder denkbaar is
nu verzoekster in het verzoekschrift zonder meer geen enkele argumentatie
aanvoert met betrekking tot de in aanmerking genomen laattijdigheid van haar
bezwaar. Zij neemt erin uitsluitend de beslissingen van de kerkfabriek op de korrel.
De exceptie ratione materiae is gegrond. Het beroep tegen het
antwoord van de gouverneur van 18 april 2023 is als onontvankelijk te verwerpen.
VI. Ontvankelijkheid van het beroep tegen de beslissingen van de kerkfabriek
Standpunt van de partijen
In de memorie van antwoord betwist de eerste verwerende partij
de tijdigheid van het beroep tegen de beslissingen van de kerkfabriek. De
beroepstermijn wordt maar gestuit door een klacht bij de toezichthoudende
overheid ingeval die tijdig werd ingediend, namelijk “binnen de beroepstermijn
voor de Raad van State (60 dagen) én binnen de termijn waarover de
toezichthoudende overheid beschikt om haar toezicht uit te oefenen (30 dagen)”.
Volgens de tweede verwerende partij werden beide termijnen niet geëerbiedigd.
In de memorie van wederantwoord zet verzoekster uiteen dat de
zestigdagentermijn voor het beroep tegen de beslissingen van de kerkfabriek ten
vroegste begint te lopen vanaf de “feitelijke kennisgeving” van de beslissingen, te
weten op 8 februari 2023. Dat moet volgens verzoekster eveneens gelden voor de
in het eredienstendecreet bepaalde “30-dagen termijn voor derden die een klacht
willen indienen”. Het bezwaar van 7 maart 2023 is dan ook tijdig en de
zestigdagentermijn voor een beroep bij de Raad van State is gestuit tussen 7 maart
2023 en 18 april 2023.
Hierover anders oordelen:
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.38
“zou erop neerkomen dat elke derde-belanghebbende, in het kader van
artikel 58, § 2 juncto artikel 60 van het Decreet van 7 mei 2004 betreffende
de materiële organisatie en werking van de erkende erediensten, steeds
actief dient na te gaan welke beslissing bij de gouverneur neergelegd dient
te worden.
Dergelijke waakzaamheidsplicht is onredelijk en disproportioneel…
Dit geldt des te meer, nu een annulatieprocedure bij [de] Raad steeds kan
ingediend worden, door die derde-belanghebbenden (aan wie de beslissing
niet wordt betekend), 60 dagen na de feitelijke kennisgeving.”
Naar de mening van verzoekster moeten in dit verband
prejudiciële vragen worden gesteld aan het Grondwettelijk Hof over de schending
door artikel 58, § 2, juncto artikel 60 van het eredienstendecreet, van de artikelen
10, 11 en 13 van de Grondwet, in samenhang gelezen met artikel 6 van het
Europees Verdrag over de rechten van de mens en artikel 9 van het Verdrag van
Aarhus, “in zoverre op basis van deze bepaling de termijn voor een
derde-belanghebbende om een klacht neer te leggen bij de gouverneur tegen [een]
beslissing in het kader van voormeld Decreet pas begint te lopen de dag nadat de
notulen van de Kerkfabriek bij de gouverneur zijn ingekomen”.
Bovendien, aldus nog verzoekster, zegt de gouverneur in zijn
antwoord van 18 april 2023 zelf dat de beslissing van het lokaal bestuur bij de Raad
van State kan worden aangevochten binnen zestig dagen na zijn beslissing van 18
april 2023.
Beoordeling
Met verzoekster wordt aangenomen dat voor haar de termijn
voor een annulatieberoep tegen de beslissingen tot verkoop van de kerkfabriek
inging vanaf de feitelijke kennisname ervan.
Zij situeert die feitelijke kennisname zelf op 8 februari 2023.
Voorliggend beroep dat de 85ste dag nadien is ingesteld, is dan in principe te laat.
Evenwel wordt volgens de vaste rechtspraak van de Raad van
State de verjaringstermijn gestuit ten voordele van wie een bezwaar indient bij de
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.38
toezichthoudende overheid die bevoegd is om het algemeen bestuurlijk toezicht uit
te oefenen, op voorwaarde dat het bezwaar wordt ingediend vóór het verstrijken
van de beroepstermijn en vóór het verstrijken van de termijn waarover de
toezichthoudende overheid beschikt voor het uitoefenen van haar schorsings- of
vernietigingsbevoegdheid. De stuiting van de beroepstermijn duurt dan voort tot
aan de mededeling aan de bezwaarindiener van het gevolg aan zijn of haar
bezwaar.
Wat het algemeen bestuurlijk toezicht op de door verzoekster
bestreden beslissingen van de kerkfabriek tot verkoop betreft, schrijft artikel 58,
§ 2, van het eredienstendecreet voor:
“De provinciegouverneur kan, bij een gemotiveerd besluit, de uitvoering
schorsen van een besluit waarbij de kerkraad of het centraal kerkbestuur de
wet schendt of het algemeen belang schaadt.
Het schorsingsbesluit moet aan de kerkfabriek en het centraal kerkbestuur
worden verstuurd binnen een termijn van dertig dagen die ingaat op de dag
nadat de notulen bij de provinciegouverneur zijn ingekomen.
Van de schorsing wordt in de notulen melding gemaakt in de rand van het
desbetreffende besluit.
Van het schorsingsbesluit wordt door de provinciegouverneur dadelijk
kennisgegeven aan de gemeenteoverheid, het erkend representatief orgaan
en de Vlaamse regering.
Het regelmatig geschorste besluit kan worden ingetrokken.
De kerkraad of het centraal kerkbestuur, naar gelang van het geval, kan het
geschorste besluit gemotiveerd handhaven binnen een termijn van honderd
dagen die ingaat op de dag na het versturen van het schorsingsbesluit. In dit
geval wordt het handhavingsbesluit, op straffe van nietigheid van het
geschorste besluit, uiterlijk de laatste dag van die termijn naar de Vlaamse
regering gestuurd met een afschrift aan het college van burgemeester en
schepenen, de provinciegouverneur en het erkend representatief orgaan.”
Artikel 59, eerste en tweede lid, van het eredienstendecreet
bepaalt:
“De Vlaamse regering kan, bij een gemotiveerd besluit, het besluit
vernietigen van de kerkraad of het centraal kerkbestuur op de gronden,
bepaald in artikel 58.
Het vernietigingsbesluit moet aan de kerkfabriek en het centraal
kerkbestuur worden verstuurd binnen een termijn van dertig dagen die
ingaat op de dag nadat de notulen bij de provinciegouverneur zijn
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.38
ingekomen of, in voorkomend geval, binnen een termijn van dertig dagen
die ingaat op de dag nadat het handhavingsbesluit bij de Vlaamse regering
is ingekomen.”
Artikel 60 van het eredienstendecreet schrijft voor:
“De termijn waarin de overheden, genoemd in artikelen 58 en 59, een
besluit van de kerkraad of van het centraal kerkbestuur kunnen schorsen of
vernietigen, wordt gestuit door de verzending van een aangetekende brief
waarbij de toezichthoudende overheid het dossier over dat besluit bij de
kerkfabriek of het centraal kerkbestuur opvraagt of aanvullende
inlichtingen vraagt. Als de toezichthoudende overheid een klacht ontvangt,
stuit dat ook de termijn, op voorwaarde dat die klacht verstuurd wordt op de
wijze die de Vlaamse regering bepaalt.
De dag nadat de toezichthoudende overheid het dossier of de aanvullende
inlichtingen heeft ontvangen, begint een nieuwe termijn van dertig dagen.”
19.
Uit de geciteerde bepalingen volgt dat in de voorliggende zaak
verzoeksters bezwaar bij de toezichthoudende overheid is ingediend op een
moment dat haar bevoegdheid om de betrokken beslissingen te schorsen en te
vernietigen reeds afgelopen was. Immers zijn de notulen met betrekking tot de
beslissingen van de kerkfabriek die verzoekster bekritiseert, bij de gouverneur
ingekomen op 25 oktober 2022 en 12 december 2022. De termijn van dertig dagen
voor een schorsing of vernietiging verstreek bijgevolg op 24 november 2022 en op
11 januari 2023.
Verzoeksters bezwaar is pas van 7 maart 2023 en dus van ruim
nadien.
Verzoekster
betwist
echter
dat
de
schorsings-
en
vernietigingstermijn voor de toezichthoudende overheid een aanvang neemt
vooraleer een belanghebbende een feitelijke kennis heeft van de betrokken
beslissing. De geciteerde bepalingen leggen volgens haar de belanghebbende “een
te strenge waakzaamheidplicht” op. Ze houden een schending in van “het recht op
toegang tot de rechter”, evenals een ongelijke behandeling ten opzichte van wie
zich tot de Raad van State wendt. Dit verantwoordt dat hierover twee prejudiciële
vragen aan het Grondwettelijk Hof worden gesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.38
Verzoeksters kritiek en de geopperde prejudiciële vragen gaan
uit van een misvatting, een verwarring tussen rechtsbescherming en toezicht.
De bestuursrechtelijke rechtsbescherming waarop verzoekster
zich te dezen beroept en zoals bijvoorbeeld door de Raad van State wordt geboden,
vereist de bevoegdheid én de verplichting om op verzoek van een rechtzoekende
een bindend oordeel te geven over de rechtmatigheid van een bestuursbeslissing.
De bevoegdheid die de hiervoor geciteerde bepalingen aan de
gouverneur en het Vlaamse Gewest verlenen, is van een totaal andere orde. De
bepalingen organiseren geen beroepsmogelijkheid ten voordele van een
rechtzoekende, maar regelen een bevoegdheid van bestuurlijk toezicht. Het
bestuurlijk toezicht is een middel ten behoeve van de toezichthoudende overheid
om te verhinderen dat (onder meer) een kerkraad of centraal kerkbestuur de
autonomie waarover zij beschikken, misbruiken. Meer bepaald voorzien de
geciteerde bepalingen in de bevoegdheid voor de gouverneur of de Vlaamse
regering om in het kader van het zogenaamd algemeen bestuurlijk toezicht te
beletten dat de kerkfabriek de wet schendt of het algemeen belang schaadt.
Dit
algemeen
bestuurlijk
toezicht
is
facultatief.
De
toezichthoudende overheid is niet verplicht het uit te oefenen, noch is in
voorkomend geval haar onthouding om op te treden, voor vernietiging vatbaar (zie
sub randnummer 10). Wenst de toezichthoudende overheid evenwel gebruik te
maken van haar toezichtsbevoegdheid, dan moet zij dat doen, precies om reden van
de autonomie van het onder toezicht staand bestuur, binnen de gestelde, strikte
vervaltermijnen.
Louter op zich is het algemeen bestuurlijk toezicht zonder enige
invloed op de mogelijkheid van, en de termijn voor, een beroep bij de Raad van
State.
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.389
Het belet niet dat, zoals te dezen artikel 60, § 1, in fine, van het
eredienstendecreet aangeeft, er wel de mogelijkheid bestaat om met een klacht te
proberen de voor het algemeen toezicht bevoegde overheid tot een optreden aan te
zetten. Een dergelijke klacht maakt geen georganiseerd bestuurlijk beroep bij die
overheid uit, maar is niets meer dan een vrijblijvend appel aan de toezichthoudende
overheid om haar toezichtsbevoegdheid uit te oefenen, en om tot schorsing of
vernietiging over te gaan.
Of een rechtzoekende al dan niet van die mogelijkheid gebruik
maakt, is aan zijn vrije keuze overgelaten. Anders dan bij een georganiseerd
bestuurlijk beroep is het geen noodzakelijke voorwaarde dat hij er gebruik van
maakt alvorens hij bij de Raad van State ontvankelijk een annulatieberoep kan
instellen. De mogelijkheid staat er in geen enkel opzicht aan in de weg dat hij zich
direct met een annulatieberoep tot de Raad van State zou wenden.
Hoewel dus een rechtzoekende er geenszins toe verplicht is om
een bezwaar in het kader van het algemeen bestuurlijk toezicht in te dienen, kan
een dergelijke demarche er wel toe bijdragen dat een annulatieberoep bij de Raad
van State overbodig wordt. Resulteert de demarche erin dat de toezichthoudende
overheid tot vernietiging overgaat – wat die overheid overigens op ruimere
gronden kan dan de Raad van State, die alleen om reden van onwettigheid kan
vernietigen – dan heeft ze finaal tot gevolg de Raad van State te ontlasten.
Daarom is de Raad van State er al sinds lang toe gekomen een
nuttig ingediend bezwaar bij de overheid bevoegd voor het algemeen
administratief toezicht, te bevoordelen door er stuitingswaarde aan te verlenen met
betrekking tot de termijn voor het instellen van een annulatieberoep. Met “nuttig”
wordt bedoeld, een bezwaar dat effectief nog een optreden van de
toezichthoudende overheid kan uitlokken, wat impliceert dat de termijn voor dit
optreden niet verstreken mag zijn.
Deze stuiting van de beroepstermijn bij de Raad van State door
een bezwaar in het kader van het algemeen bestuurlijk toezicht, op voorwaarde dat
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.389
het bezwaar wordt ingediend vóór het verstrijken van de toezichtstermijn, is met
andere woorden een louter jurisprudentiële aangelegenheid.
Aldus berust de besproken kritiek van verzoekster niet alleen op
een misvatting omtrent de specifieke, eigen aard van het toezicht waarin de
artikelen 58, § 2, en 60 van het eredienstendecreet voorzien, maar viseert ze ook
wezenlijk een louter jurisprudentiële praktijk van de Raad van State.
Een en ander verantwoordt dat op het verzoek om het
Grondwettelijk Hof prejudicieel te ondervragen niet wordt ingegaan.
Uit wat voorafgaat, volgt dat de exceptie van laattijdigheid
gegrond is.
Dat, zoals verzoekster beweert, de gouverneur in zijn antwoord
van 18 april 2023 zou hebben meegedeeld dat de beslissing van het lokaal bestuur
bij de Raad van State kan worden aangevochten binnen zestig dagen na zijn
beslissing van 18 april 2023, is onjuist. Hij verklaarde integendeel dat het
verzoekschrift tegen de beslissing van het lokale bestuur wordt ingediend “binnen
een termijn van zestig dagen nadat de beslissing werd betekend. Indien de
beslissing niet betekend diende te worden, gaat de termijn in met de dag waarop de
verzoekster er kennis van heeft gehad.” Te dezen had verzoekster van de
beslissingen van het lokale bestuur kennis op 8 februari 2023.
Het beroep is eveneens onontvankelijk wat de bestreden
beslissingen van de kerkfabriek betreft.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het beroep, begroot op het
rolrecht
van
200
euro,
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
een
bijdrage
van
24
euro
en
een
X-18.389
rechtsplegingsvergoeding van 770 euro ten behoeve van de eerste verwerende
partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op vijftien oktober tweeduizend
vierentwintig, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:
Johan Lust,
kamervoorzitter,
Jan Clement,
staatsraad,
Stephan De Taeye,
staatsraad,
bijgestaan door
Karin Meerschaut,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Karin Meerschaut
Johan Lust
ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.045
X-18.389