Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246 (2026-03-31)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 266.246 van 31 maart 2026 Openbaar ambt - Plaatselijk openbaar
ambt (provinciën, gemeenten, enz.) - Reglementen Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
IXe KAMER
ARREST
nr. 266.246 van 31 maart 2026
in de zaak A. 243.857/IX-10.783
In zake :
B.G.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Peter Flamey en Glenn Declercq
kantoor houdend te 2000 Antwerpen
Bouwmeesterstraat 11
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de STAD HERK-DE-STAD
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Jonas De Wit en Matthias Boydens
kantoor houdend te 2800 Mechelen
Antwerpsesteenweg 16-18
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Het beroep, ingesteld op 27 december 2024, strekt tot de
nietigverklaring van “de beslissing van de gemeenteraad van Herk-de-Stad dd.
1 juli 2024, waarin zij achtereenvolgens het advies van de deontologische
commissie van 14 mei 2024 bijtreedt en in hoofde van [verzoeker] besluit tot een
schending van de artikelen 2, 23 en 24 van de deontologische code voor
mandatarissen, waarna besloten werd om deze gedragingen te melden aan Audit
Vlaanderen en de gemeenteraad zich uitdrukkelijk distantieert van deze
gedragingen
met
oproeping
aan
alle
mandatarissen
om
het
voorzichtigheidsprincipe toe te passen in hun handelen”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-1/15
II. Verloop van de rechtspleging
De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend
en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord ingediend.
Eerste auditeur Wendy Depester heeft een verslag opgesteld.
De verzoekende partij en de verwerende partij hebben een laatste
memorie ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 9 maart 2026.
Staatsraad Jurgen Neuts heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Margot Dehaen, die loco advocaten Peter Flamey en
Glenn Declercq verschijnt voor de verzoekende partij en advocaat Matthias
Boydens, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Wendy Depester heeft een met dit arrest
eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is tijdens de bestuursperiode van januari 2019 tot
december 2024 voorzitter van het bijzonder comité voor de sociale dienst en
overeenkomstig artikel 42, § 1, derde lid, van het decreet van 22 december 2017
‘over het lokaal bestuur’ (“decreet lokaal bestuur”) als schepen toegevoegd aan het
college van burgemeester en schepenen van Herk-de-Stad.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-2/15
3.2.
Op 26 februari 2024 wenst het college van burgemeester en
schepenen “[zijn] vermoeden van schending van de deontologische code [voor
mandatarissen] door [verzoeker] te signaleren aan de algemeen directeur en de
voorzitter van de gemeenteraad, tevens voorzitter van de deontologische
commissie met uitdrukkelijk verzoek een vooronderzoek op te starten”.
3.3.
Dat vooronderzoek resulteert in een verslag van de algemeen
directeur en de voorzitter van de gemeenteraad van 14 maart 2024, waarin wordt
geoordeeld dat de melding ontvankelijk is en dat de deontologische commissie een
onderzoek moet voeren naar mogelijke schendingen van de deontologische code
voor mandatarissen.
3.4.
De deontologische commissie formuleert op 14 mei 2024 haar
advies.
3.5.
Verzoekers
(toenmalige)
raadsman
gehoord,
beslist
de
gemeenteraad op 1 juli 2024 om het advies van de deontologische commissie
integraal bij te vallen en de motieven ervan tot de zijne te maken. De gemeenteraad
stelt daarbij in hoofde van verzoeker schendingen van de artikelen 2, 23 en 24 van
de deontologische code voor mandatarissen vast. Tevens beslist de gemeenteraad
om deze gedragingen te melden aan Audit Vlaanderen, zich uitdrukkelijk van deze
gedragingen te distantiëren en alle mandatarissen op te roepen het
voorzichtigheidsprincipe toe te passen in hun handelen.
Dat is de bestreden beslissing. Ze wordt door de raadsman van
de verwerende partij aan de (toenmalige) raadsman van verzoeker ter kennis
gebracht met een e-mailbericht van 10 juli 2024 waarin nog wordt gesteld:
“Huidig bericht is officieel gezien dit de kennisgeving als mededeling
tussen partijen vervangt.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-3/15
3.6.
Op 7 augustus 2024 dient verzoeker een klacht in bij de
provinciegouverneur van Limburg waarin hij de vernietiging vraagt van de
voormelde gemeenteraadsbeslissing van 1 juli 2024.
Met
een
brief
van
26
september
2024
deelt
de
provinciegouverneur mee dat hij de klacht van verzoeker “niet [kan] behandelen
conform het bestuurlijk toezicht omdat de toezichtstermijn verstreken is”. In fine
van deze brief wordt meegedeeld wat volgt:
“Tegen de bestreden beslissing van het lokale bestuur kan een beroep tot
nietigverklaring of een verzoek tot schorsing van de tenuitvoerlegging
worden ingediend bij de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Het verzoekschrift wordt ingediend, hetzij elektronisch via een beveiligde
website van de Raad van State (https://eproadmin.raadvst-consetat.be/), of
met een per post aangetekende brief die wordt toegezonden aan de Raad van
State (Wetenschapsstraat 33 te 1040 Brussel). Het verzoekschrift wordt
ingediend binnen een termijn van zestig dagen nadat de beslissing werd
betekend. Indien de beslissing niet betekend moest worden, gaat de termijn
in met de dag waarop de verzoeker er kennis van heeft gehad.”
Tegen
de
beslissing
van
de
provinciegouverneur
van
26 september 2024 stelt verzoeker op 26 november 2024 een annulatieberoep in
bij de Raad van State (zaak gekend onder rolnummer G/A 243.587/IX-10.787).
Daarover wordt bij arrest nr. 266.245 van heden uitspraak
gedaan.
IV. Tijdigheid van het beroep
Ambtshalve exceptie en standpunt van verzoeker
In zijn verzoekschrift wijst verzoeker erop, wat de tijdigheid van
zijn beroep betreft, dat de bestreden beslissing aan hem “individueel” moest
worden meegedeeld. Met het officieel schrijven van de raadsman van de
verwerende partij van 10 juli 2024 aan de (toenmalige) advocaat van verzoeker, is
naar zijn mening de bestreden beslissing “niet rechtstreeks op individuele wijze”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-4/15
aan hem ter kennis gebracht. Dat schrijven kan volgens verzoeker “niet gelijk
gesteld worden met een individuele kennisgeving aan [hem]”.
Voorts betoogt verzoeker dat het voormelde schrijven géén
melding maakt van de beroepsmogelijkheden, zodat de termijn om een beroep bij
de Raad van State in te stellen pas een aanvang heeft genomen vier maanden na
deze kennisgeving – 10 november 2024 – zodat zijn beroep tijdig is.
De auditeur-verslaggever werpt in haar verslag ambtshalve op
dat het beroep laattijdig is. Uiteengezet wordt dat de bestreden beslissing met een
e-mailbericht van 10 juli 2024 aan de raadsman van verzoeker ter kennis is
gebracht, wat beschouwd kan worden als de individuele kennisgeving van de
bestreden beslissing aan verzoeker. Hoewel in de kennisgeving van 10 juli 2024
niet wordt gewezen op de mogelijkheid om tegen de bestreden beslissing in beroep
te gaan bij de Raad van State, wordt deze beroepsmogelijkheid wél vermeld in de
brief van de provinciegouverneur van 26 september 2024. De kennisgeving van die
beslissing heeft de verjaringstermijn van zestig dagen doen ingaan, zodat volgens
de auditeur-verslaggever het beroep ruimschoots te laat is ingediend.
In zijn laatste memorie argumenteert verzoeker dat een
individuele bestuurshandeling ter kennis moet worden gebracht aan de bestuurde
van wie de rechtstoestand wordt gewijzigd. Officiële briefwisseling tussen
advocaten doet daaraan volgens hem geen afbreuk. Verzoeker wijst erop dat hij
geen woonstkeuze had gedaan op het adres van zijn toenmalige raadsman en dat
door hem dus geen mandaat was gegeven aan die raadsman om zíjn post in
ontvangst te nemen. Verzoeker noemt de kennisgeving met het meervermelde emailbericht van 10 juli 2024 “geen geldige individuele kennisgeving”.
“Ten overvloede” doet verzoeker gelden dat “briefwisseling
tussen advocaten per definitie vertrouwelijk is waardoor deze niet in rechte kan
noch mag worden gebruikt” en dat “niet [is] voldaan aan de voorschriften om aan
een brief uitzonderlijk officieel karakter toe te dichten, aangezien een mededeling
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-5/15
van partij tot partij dient te beantwoorden aan restrictieve voorwaarden”. Volgens
verzoeker bewijst de verwerende partij niet dat is voldaan aan deze voorwaarden.
Indien het e-mailbericht van 10 juli 2024 toch als een individuele
kennisgeving moet worden beschouwd, merkt verzoeker op dat deze kennisgeving
geen beroepsmogelijkheden vermeldt. Verzoeker refereert vooreerst aan artikel
II.21 van het Bestuursdecreet, dat voorschrijft dat bij de kennisgeving van een
beslissing
of
administratieve
handeling
van
individuele
strekking
die
rechtsgevolgen heeft voor een gebruiker, wordt vermeld of beroep tegen de
beslissing kan worden ingesteld, bij welke instantie en binnen welke termijn. Deze
verplichting wordt volgens verzoeker ook voorgeschreven door “tal van
normatieve bepalingen in bijzondere of ‘algemene’ wetgeving”, waarbij hij voor
deze zaak vervolgens verwijst naar artikel 19, tweede lid, van de gecoördineerde
wetten op de Raad van State. Uit die bepaling volgt dat, wanneer de
beroepsmogelijkheid bij de Raad niet wordt vermeld, de termijn om beroep aan te
tekenen slechts aanvangt vier maanden nadat aan de betrokkene de akte of de
beslissing met individuele strekking ter kennis is gebracht. In zijn zaak, zo stelt
verzoeker, is de uiterste datum voor het indienen van het beroep 9 januari 2025,
zodat het verzoekschrift tijdig is ingediend.
De argumentatie dat de provinciegouverneur in zijn brief van
26 augustus (lees: september) 2024 de beroepsmogelijkheden heeft vermeld, kan
verzoeker niet bijvallen. Ten eerste werd ook deze brief verstuurd aan de raadsman
van verzoeker. Ten tweede is verzoeker van oordeel dat de beroepsmogelijkheden
die in die brief zijn vermeld “duidelijk betrekking [hebben] op de beslissing van de
Gouverneur, en niet op de beslissing van de gemeenteraad van 1 juli 2024”. Tot
slot benadrukt verzoeker nog dat hij ook tegen de “onontvankelijkheidsbeslissing”
van de provinciegouverneur van 26 september 2024 tijdig een annulatieberoep
heeft ingediend, zodat hij “de vermelde beroepsmogelijkheden tegen de beslissing
van de Provinciegouverneur dus [heeft] benut”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-6/15
Beoordeling
Naar luid van artikel 4, § 1, derde lid, van het besluit van de
Regent van 23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’ (“algemeen procedurereglement”)
verjaren de beroepen tot nietigverklaring zestig dagen nadat de bestreden akten,
reglementen of beslissingen werden bekendgemaakt of betekend, en indien ze noch
bekendgemaakt noch betekend dienen te worden, gaat de termijn in met de dag
waarop de verzoeker er kennis van heeft gehad.
Niet wordt betwist dat de bestreden beslissing aan verzoeker
moest worden aangezegd.
Evenmin wordt betwist dat de bestreden beslissing alléén is
meegedeeld middels een e-mailbericht van de raadsman van de verwerende partij
van 10 juli 2024 aan de (toenmalige) raadsman van verzoeker.
Over die mededeling stelt verzoeker dat ze “geen geldige
individuele kennisgeving” uitmaakt omdat:
ze gericht is aan de advocaat en niet aan de “bestemmeling”, terwijl (1) het
een “algemeen beginsel [is] dat individuele besluiten steeds individueel ter
kennis moeten worden gegeven aan de bestuurden van wie [ze] de
rechtstoestand wijzigen”, (2) er geen “woonstkeuze” was bij de advocaat
en (3) “geen mandaat [was] gegeven aan zijn toenmalige raadsman om zijn
post in ontvangst te nemen”;
de briefwisseling tussen advocaten “per definitie vertrouwelijk is waardoor
deze niet in rechte kan noch mag worden gebruikt” en er “niet [is] voldaan
aan de voorschriften om aan een brief uitzonderlijk officieel karakter toe te
dichten, aangezien een mededeling van partij tot partij dient te
beantwoorden aan restrictieve voorwaarden”, terwijl de verwerende partij
niet bewijst dat aan die voorwaarden is voldaan.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-7/15
Anders dan het geval is voor gerechtelijke akten, zijn ten aanzien
van de kennisgeving van administratieve rechtshandelingen als die welke
verzoeker met het voorliggende beroep bestrijdt, geen bijzondere vormvereisten
voorgeschreven. Zo een kennisgeving kan bijgevolg rechtsgeldig gebeuren met een
e-mailbericht. Daarbij dient bedacht dat het in geval van betwisting dan aan de
verwerende partij toekomt om het bewijs te leveren dát en wanneer de
bestemmeling dat e-mailbericht heeft ontvangen. Die betwisting voert verzoeker
niet; hij erkent in zijn verzoekschrift dat zijn toenmalige raadsman op 10 juli 2024
een afschrift van de bestreden beslissing heeft ontvangen.
Wél blijft de vraag of de kennisgeving aan de raadsman van
verzoeker kan doorgaan als een kennisgeving aan verzoeker.
In dat verband heeft de Raad van State, in het raam van
(administratieve) procedures buiten een rechtsgeding waarbij het in artikel 440 van
het Gerechtelijk Wetboek bedoelde mandaat ad litem bijgevolg geen toepassing
vindt, reeds meermaals geoordeeld – bijvoorbeeld in de arresten nrs. 230.809 en
206.889 van 9 april 2015 respectievelijk 12 augustus 2010 – dat de kennisgeving
aan een persoon van wie op goede gronden kan worden vermoed dat de betrokkene
hem als lasthebber heeft aangesteld om zijn belangen ter zake te behartigen, geldt
als een kennisgeving aan de lastgever zelf. Die toerekening aan de lastgever is dan
een elementair, inherent gevolg van de opdracht die hij aan de advocaat-lasthebber
heeft gegeven. Een formele keuze van woonplaats bij deze advocaat-lasthebber is
daartoe niet vereist.
Bijgevolg rijst de vraag of in de voorliggende zaak het bestuur
al dan niet op goede gronden mocht vermoeden dat de raadsman van verzoeker in
de administratieve procedure die werd gevoerd, gemachtigd was om namens
verzoeker geldig kennis te krijgen van het resultaat van die procedure.
13.1.
Verzoeker ontkent op geen enkel ogenblik dat hij zijn
toenmalige raadsman had aangesteld als advocaat-lasthebber om in het dossier
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-8/15
waarvoor hij voor de deontologische commissie en de gemeenteraad van Herk-deStad was opgeroepen, zijn belangen te verdedigen.
13.2.
Op de hoorzitting van de deontologische commissie van 30 april
2024, is verzoeker, blijkens de notulen van die vergadering, zelf verschenen en
“bijgestaan door meester [KG], advocaat”. De ‘nota’ die naar aanleiding van deze
hoorzitting werd ingediend was ondertekend “voor [verzoeker]” door dezelfde
advocaat.
13.3.
Het is vervolgens verzoekers raadsman zelf die, na het advies
van de deontologische commissie, op 14 juni 2024 de raadsman van de verwerende
partij “officieel” aanschrijft over een gemeenteraadszitting waarop verzoekers
dossier zou worden behandeld en zich in dat verband erover beklaagt dat (1) “[zijn]
cliënt […] niet [is] opgeroepen om door de gemeenteraad te worden gehoord en
zijn verdediging voor de gemeenteraad te voeren”, (2) “uit de agenda [niet] blijkt
[…] dat het dossier van [zijn] cliënt in besloten zitting wordt behandeld”, (3) “aan
[zijn] cliënt […] niet [is] meegedeeld welk dossier aan de gemeenteraad wordt
voorgelegd”, en erop wijst dat (1) “[zijn] cliënt in geen enkel opzicht akkoord is
met enige redengeving in het advies van de deontologische commissie”, (2) “een
verwijzing naar Audit Vlaanderen […] onmogelijk [is] gelet op de
taakomschrijving in art. 5 van het besluit van de Vlaamse regering van 18.10.2013
van Audit Vlaanderen” en (3) de deontologische commissie “ten onrechte adviseert
[…] om de mandatarissen op te roepen het voorzichtigheidsprincipe toe te passen
in hun handelen”.
13.4.
Diezelfde raadsman reageert eveneens op de uitnodiging voor de
hoorzitting van de gemeenteraad van 1 juli 2024, waarbij wordt aangegeven dat hij
verzoeker zal “vertegenwoordigen voor de hoorzitting” omdat verzoeker
“verhinderd [is] om aanwezig te zijn wegens een lang geplande vakantie”.
13.5.
De verweernota voor de gemeenteraad is uitsluitend ondertekend
door de raadsman van verzoeker, “voor [verzoeker]”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-9/15
13.6.
Ook na de hoorzitting van de gemeenteraad, meer bepaald op
4 juli 2024, is het verzoekers raadsman die – opnieuw met een officieel schrijven
– contact neemt met de raadsman van de verwerende partij omdat in een
krantenartikel van 3 juli 2024 zou te lezen zijn “dat er een beslissing is genomen
en waarin gemeld is dat [verzoeker] schuldig is bevonden aan de hem ten laste
gelegde betichtingen”.
13.7.
Deze elementen voor ogen – in het bijzonder de vaststelling dat
de advocaat verzoeker niet alleen heeft bijgestaan, maar ook vertegenwoordigd en
dat over de afwikkeling van de administratieve procedure uitsluitend door de
raadsman van verzoeker werd gecommuniceerd, en dan nog vaak door middel van
niet-vertrouwelijke briefwisseling aan de raadsman van de verwerende partij –
neemt de Raad van State aan dat het bestuur redelijkerwijze erop mocht vertrouwen
dat de advocaat van verzoeker óók ertoe was gemachtigd om namens zijn cliënt de
gemeenteraadsbeslissing over de schending van de deontologische code voor
mandatarissen te ontvangen.
In zoverre verzoeker nog aanvoert dat de briefwisseling tussen
advocaten vertrouwelijk is en niet in rechte mag worden gebruikt, dient het
volgende te worden opgemerkt.
Het e-mailbericht van 10 juli 2024 vermeldt uitdrukkelijk dat het
een “officieel” karakter heeft “gezien dit de kennisgeving als mededeling tussen
partijen vervangt”. Zulks impliceert dat het bericht alvast door de afzender als nietvertrouwelijk wordt beschouwd. Noch verzoeker, noch zijn raadsman hebben zich
op enig nuttig ogenblik daaropvolgend verzet tegen de officiële aard van dat
schrijven. Integendeel, in de klacht die – opnieuw – de raadsman van verzoeker op
7 augustus 2024 bij de toezichthoudende overheid heeft ingediend, wordt tot
tweemaal toe bevestigd dat “de bestreden beslissing aan [hen] werd meegedeeld
met een officieel schrijven van 10 juli 2024”, dat vervolgens als “stuk 2” in bijlage
bij deze klacht aan de toezichthoudende overheid wordt meegedeeld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-10/15
Ook bij zijn verzoekschrift voor de Raad van State heeft
verzoeker dat schrijven gevoegd en dus ter beoordeling voorgelegd.
Er valt bijgevolg niet in te zien waarom het voormelde emailbericht van 10 juli 2024 als vertrouwelijk zou moeten worden beschouwd.
Verzoeker verduidelijkt ten andere niet aan welke voorwaarde
niet zou zijn voldaan om aan het voormelde e-mailbericht van 10 juli 2024 een
officieel karakter toe te kennen.
Het e-mailbericht van 10 juli 2024 waarmee de raadsman van de
verwerende partij de bestreden beslissing aan de toenmalige raadsman van
verzoeker ter kennis heeft gebracht kan dan ook worden beschouwd als een geldige
individuele kennisgeving van de bestreden beslissing aan verzoeker zelf.
Mét verzoeker moet dan weer worden vastgesteld dat noch het
e-mailbericht van 10 juli 2024, noch de daarmee betekende bestreden beslissing
enige beroepsmogelijkheid vermeldt.
Verzoeker verwijst evenwel niet dienstig naar artikel II.21 van
het Bestuursdecreet, dat als volgt luidt:
“Bij de kennisgeving van een beslissing of een administratieve handeling
van individuele strekking die rechtsgevolgen heeft voor een gebruiker,
wordt vermeld of beroep tegen de beslissing kan worden ingesteld, bij
welke instantie en binnen welke termijn.
Als de kennisgeving niet voldoet aan de bepalingen van het eerste lid, start
de termijn om een beroep in te dienen bij een overheidsinstantie als vermeld
in artikel II.18, pas vier maanden na de kennisgeving.”
Vooreerst verplicht deze bepaling de in hoofdstuk 2 ‘Individuele
bestuurshandelingen’ van titel II ‘Relatie tussen burgers en de overheid’ van het
Bestuursdecreet bedoelde overheidsinstanties slechts ertoe de georganiseerde
administratieve beroepen of jurisdictionele beroepen te vermelden – en bijgevolg
niet de mogelijkheid om een willig beroep of een beroep bij de toezichthoudende
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-11/15
overheid in te stellen. Voor zover verzoeker van het tegendeel uitgaat, faalt zijn
argumentatie.
Bovendien geldt deze bepaling, volgens de memorie van
toelichting bij het ontwerp van het Bestuursdecreet, slechts voor de beroepen
“ingediend bij een overheidsinstantie die onder het toepassingsgebied van dit
hoofdstuk valt, en dus niet voor bijvoorbeeld federale instanties” (Parl. St. Vl.
Parl., 2017-2018, 1656/1, p. 47). Artikel II.21 van het Bestuursdecreet omvat
derhalve niet de verplichting om bij de kennisgeving van een individuele
administratieve rechtshandeling de beroepsmogelijkheid bij de Raad van State mee
te delen.
18.1.
Een dergelijke verplichting volgt daarentegen wél uit artikel 19,
tweede lid, eerste en tweede zin, van de gecoördineerde wetten op de Raad van
State
“De verjaringstermijnen voor de beroepen bedoeld bij artikel 14, § 1,
nemen alleen een aanvang op voorwaarde dat de betekening door de
administratieve overheid van de akte of van de beslissing met individuele
strekking het bestaan van die beroepen alsmede de in acht te nemen
vormvoorschriften en termijnen vermeldt. Indien aan die verplichting niet
wordt voldaan dan nemen de verjaringstermijnen een aanvang vier
maanden nadat aan de betrokkene de akte of de beslissing met individuele
strekking ter kennis werd gebracht.”
18.2.
De aangetekende brief van de provinciegouverneur van
26 september 2024, waarbij aan verzoeker wordt meegedeeld dat zijn klacht tegen
de thans bestreden beslissing niet zal worden behandeld, vermeldt onderaan
evenwel wat volgt:
“Tegen de bestreden beslissing van het lokale bestuur kan een beroep tot
nietigverklaring of een verzoek tot schorsing van de tenuitvoerlegging
worden ingediend bij de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Het verzoekschrift wordt ingediend, hetzij elektronisch via een beveiligde
website van de Raad van State (https://eproadmin.raadvst-consetat.be/), of
met een per post aangetekende brief die wordt toegezonden aan de Raad van
State (Wetenschapsstraat 33 te 1040 Brussel). Het verzoekschrift wordt
ingediend binnen een termijn van zestig dagen nadat de beslissing werd
betekend. Indien de beslissing niet betekend moest worden, gaat de termijn
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-12/15
in met de dag waarop de verzoeker er kennis van heeft gehad.”
18.3.
Ten onrechte stelt verzoeker in zijn laatste memorie dat deze
beroepsmogelijkheid betrekking heeft op de beslissing van de provinciegouverneur
en niet op de thans bestreden beslissing. Er wordt immers uitdrukkelijk verwezen
naar “de bestreden beslissing van het lokale bestuur”, hetgeen niets anders kan zijn
dan de beslissing van de gemeenteraad van Herk-de-Stad van 1 juli 2024.
18.4.
Aangenomen wordt dat de provinciegouverneur aldus het gebrek
waaraan de betekening van de bestreden beslissing met het e-mailbericht van
10 juli 2024 te lijden had, heeft rechtgezet. Vanaf de kennisgeving van de
aangetekende brief van de provinciegouverneur van 26 september 2024 moet
verzoeker dan ook worden geacht op de hoogte te zijn geweest van de mogelijkheid
om bij de Raad van State een annulatieberoep in te stellen tegen de thans bestreden
beslissing en van de daarbij in acht te nemen vormvoorschriften en termijn van
zestig dagen.
18.5.
Dat die brief van 26 september 2024 niet aan verzoeker, maar
aan zijn (toenmalige) raadsman is gericht, doet niet anders besluiten. De redenering
uiteengezet sub 13.1 tot 13.7 kan mutatis mutandis ook voor verzoekers beroep bij
de toezichthoudende overheid gelden, aangezien verzoekers advocaat de klacht
aldaar heeft
ingediend.
Bijgevolg
mocht óók
de provinciegouverneur
redelijkerwijze ervan uitgaan dat deze raadsman ertoe was gemachtigd om namens
zijn cliënt het antwoord op zijn klacht te ontvangen.
De conclusie luidt dat de kennisgeving van de aangetekende
brief van de provinciegouverneur van 26 september 2024 de in artikel 4, § 1, derde
lid, van het algemeen procedurereglement bedoelde verjaringstermijn van zestig
dagen voor het instellen van een beroep tegen de thans bestreden beslissing heeft
doen ingaan.
20.1.
Artikel 4, § 2, derde lid, van het algemeen procedurereglement
luidt als volgt:
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-13/15
“Wanneer de in paragraaf 1 genoemde kennisgeving geschiedt bij gewone
aangetekende brief, is de eerste dag van de termijn voor het indienen van
het verzoekschrift de derde werkdag die volgt op de verzending van de
brief, behoudens bewijs van het tegendeel door de geadresseerde, en is die
dag inbegrepen in de termijn.”
20.2.
Geen enkel stuk van de partijen biedt duidelijkheid over het
ogenblik van verzending van de betrokken aangetekende brief.
Toch mag worden aangenomen dat hij óók op donderdag
26 september 2024 is verzonden. Immers, op grond van de regeling die in artikel
4, § 2, derde lid, van het algemeen procedurereglement is opgenomen, is de eerste
dag van de beroepstermijn dinsdag 1 oktober 2024. In zijn verzoekschrift in de
zaak A. 243.587/IX-10.787, waarmee hij de nietigverklaring van de “beslissing”
van de provinciegouverneur van 26 september 2024 vraagt, schrijft verzoeker zelf
dat hij “op 30 september 2024” de zending ontving. Er is bijgevolg geen sprake
van “bewijs van het tegendeel door de geadresseerde”.
Als de beroepstermijn op 1 oktober 2024 een aanvang heeft
genomen, is deze geëindigd op vrijdag 29 november 2024.
Het voorliggende beroep, ingesteld op 27 december 2024, is
derhalve laattijdig.
De
ambtshalve
exceptie
is
gegrond.
Het
beroep
is
onontvankelijk.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt het beroep.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van het beroep tot
nietigverklaring, begroot op een rolrecht van 200 euro, een bijdrage van
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-14/15
24 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die verschuldigd is aan
de verwerende partij.
Dit arrest is uitgesproken te Brussel, op eenendertig maart tweeduizend
zesentwintig, door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Geert Van Haegendoren,
kamervoorzitter,
Jurgen Neuts,
staatsraad,
Jim Deridder,
staatsraad,
bijgestaan door
Frank Bontinck,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Frank Bontinck
Geert Van Haegendoren
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.246
IX-10.783-15/15