Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843 (2026-09-28)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.843 van 28 september 2026 Sociale zaken en volksgezondheid
- Dierenwelzijn Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIIe KAMER
ARREST
nr. 267.843 van 28 september 2026
in de zaak A. 249.180/XII-10.201
In zake:
E.I.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Wim Mertens en Andreas Oversteyns
kantoor houdend te 3580 Beringen
Paalsesteenweg 81
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
het VLAAMSE GEWEST
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Steve Ronse en Deborah Smets
kantoor houdend te 8500 Kortrijk
Beneluxpark 27B
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van de vordering
De vordering, ingesteld op 15 september 2026, strekt tot de
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de
bestemmingsbeslissing van het afdelingshoofd van de afdeling Dierenwelzijn van
het departement Omgeving van de Vlaamse overheid van 8 september 2026 om de
hond van verzoeker in volle eigendom toe te kennen aan het erkende asiel waar hij
op dat ogenblik verblijft.
Verzoeker vordert dat, bij wijze van voorlopige maatregel, wordt
bevolen dat de hond niet mag worden geadopteerd, verkocht, afgestaan of op enig
andere wijze aan een derde overgedragen.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-1/15
II. Verloop van de rechtspleging
Bij
beschikking
van
16
september
2026
werd
de
procedurekalender vastgesteld en werden de partijen opgeroepen voor de
terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 24 september 2026.
De nota met opmerkingen en het administratief dossier werden
ingediend overeenkomstig de procedurekalender.
Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Andreas Oversteyns, die verschijnt voor verzoeker, en
advocaat Deborah Smets, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur Melissa Celis heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Op 15 juli 2026 doet de lokale politie vaststellingen inzake
overtredingen op het dierenwelzijn met betrekking tot de hond van verzoeker.
3.2.
Diezelfde dag wordt de hond in toepassing van artikel 72, § 1,
van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn van 17 mei 2024 bestuurlijk in beslag
genomen.
3.3.
Van de voormelde vaststellingen wordt op 15 juli 2026 een
aanvankelijk proces-verbaal opgesteld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-2/15
3.4.
Met een brief gedateerd op 29 juli 2026 wordt verzoeker door
de verwerende partij uitgenodigd om zijn schriftelijk verweer in te dienen naar
aanleiding van de inbeslagname en met het oog op de mogelijke
bestemmingsbeslissing. Verzoeker wordt de gelegenheid geboden om ten laatste
tegen 9 augustus 2026 zijn schriftelijk verweer in te dienen.
Op 6 augustus 2026 dient verzoeker zijn schriftelijk verweer in.
3.5.
Op 12 augustus 2026 wordt verzoeker strafrechtelijk verhoord.
3.6.
Op 8 september 2026 beslist het afdelingshoofd Dierenwelzijn
van het departement Omgeving van de Vlaamse overheid in toepassing van
artikel 72, § 3, van de Vlaamse Codex Dierenwelzijn van 17 mei 2024 om de hond
van verzoeker in volle eigendom te geven aan het erkende asiel waar hij op dat
ogenblik verblijft.
Dit is de bestreden beslissing.
IV. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst
dringende noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde
dat de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep tot
nietigverklaring en indien minstens één ernstig middel wordt aangevoerd waarvan
het onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling en waarmee de
nietigverklaring van de bestreden beslissing prima facie kan worden verantwoord.
Overeenkomstig paragraaf 5 van datzelfde artikel wordt de zaak behandeld bij
uiterst dringende noodzakelijkheid en derhalve binnen een termijn van vijftien
dagen of minder, wanneer zulks in het opschrift wordt vermeld.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-3/15
V. Ernst van de middelen
Vooraf
Artikel 2, § 1, derde lid, van het besluit van de Regent van
23 augustus 1948 ‘tot regeling van de rechtspleging voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’ (hierna: algemene procedureregeling)
is op grond van artikel 8, § 1, eerste lid, van het koninklijk besluit van 19 november
2024 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding en tot wijziging van diverse
besluiten betreffende de procedure voor de afdeling bestuursrechtspraak van de
Raad van State’ – dat immers verwijst naar artikel 4, § 1, tweede lid, van dat
besluit – van toepassing op een vordering tot schorsing bij uiterst dringende
noodzakelijkheid waarin, zoals te dezen, nog geen verzoekschrift tot
nietigverklaring is ingediend.
De vordering moet bijgevolg een samenvatting van het middel
bevatten als voor het middel een verdere uiteenzetting nodig is. Luidens
voornoemd artikel 2, § 1, derde lid, van de algemene procedureregeling kan de
ontstentenis van de samenvatting van de grief niet leiden tot de nietontvankelijkheid van het middel, maar luidens het verslag aan de Koning bij het
koninklijk besluit van 21 juli 2023 ‘tot wijziging van diverse besluiten betreffende
de procedure voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State’ dat deze
verplichting invoerde, heeft “die ontstentenis […] als enig mogelijk gevolg voor
de verzoeker dat de draagwijdte van zijn grief niet correct samengevat en dus
begrepen wordt in het verslag van de auditeur en in het arrest” (BS 26 juli 2023,
Ed. 2, 62.630).
Te dezen bevat het verzoekschrift weliswaar een uiteenzetting
van het middel, maar geen samenvatting van de grieven in de zin van de
voornoemde bepalingen, terwijl verzoeker wel aan de hand van zeer omstandige
toelichtingen concreter ingaat op de argumenten die volgens hem het middel
ondersteunen. Verzoeker geeft wel voor elk middel een beknopte “omschrijving”.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-4/15
Uit wat voorafgaat, volgt dat, zeker in een kortgedingprocedure
ingeleid bij uiterst dringende noodzakelijkheid waarin ook het recht van
verdediging van de overige partijen is beperkt, verzoeker moet verdragen dat de
Raad van State de grieven samenvat en begrijpt zoals hierna wordt gedaan.
Te dezen beschouwt de Raad van State de “omschrijving” van de
middelen als de samenvatting van het middel.
Verzoeker voert in het eerste middel formeel de schending aan
van de formelemotiveringsplicht en de materiëlemotiveringsplicht eensdeels en het
redelijkheids-, het proportionaliteits- en het evenredigheidsbeginsel anderdeels. In
het tweede middel voert verzoeker de schending aan van de formelemotiveringsplicht, de materiëlemotiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel. Het past om
eerst de schending van de formelemotiveringsplicht en de materiëlemotiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel te onderzoeken. De Raad van State gaat bij
de beoordeling van de evenredigheid van de bestreden beslissing immers uit van
de feiten zoals ze blijken uit de bestreden beslissing en waarvan verzoeker de
onwettigheid niet heeft aangetoond. De vraag of het evenredigheidsbeginsel is
geschonden, is bijgevolg pas aan de orde wanneer vaststaat dat de bestreden
beslissing op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen en op deugdelijke motieven
steunt.
A. Tweede middel
Uiteenzetting van het middel
In het verzoekschrift voert verzoeker in het tweede middel de
schending aan van het zorgvuldigheidsbeginsel, het materiëlemotiveringsbeginsel
en de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke
motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: wet van 29 juli 1991).
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-5/15
Hij vat het middel samen als volgt:
“Tweede middel, genomen uit een schending van het zorgvuldigheidsbeginsel, het
materieel motiveringsbeginsel en de artikelen 2 en 3 van de Formele
Motiveringswet;
Doordat, de bestreden bestemmingsbeslissing niet steunt op motieven die in rechte
en in feite aanvaardbaar en draagkrachtig zijn;
Doordat, de verwerende partij uit de eenmalige vaststellingen tijdens de afwezigheid
van verzoekende partij afleidt dat sprake zou zijn van een aanhoudend patroon van
ontoereikende verzorging, zonder dat enig onderzoek werd gevoerd naar de normale
huisvesting en verzorging van de hond door verzoekende partij;
Doordat, de verwerende partij het niet naleven van een aan de buurman
meegedeelde maatregel en de door die buurman gecreëerde omstandigheden ten
onrechte doorslaggevend aan verzoekende partij toerekent;
Doordat, de verwerende partij de concrete engagementen en voorgestelde
waarborgen van verzoekende partij niet deugdelijk heeft onderzocht en
beoordeeld.”
Beoordeling
De materiëlemotiveringsplicht houdt in dat iedere bestuurs-
handeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk bestaan naar behoren is
bewezen en die in rechte ter verantwoording van die handeling in aanmerking
kunnen worden genomen. Bij de beoordeling van de naleving van de
materiëlemotiveringsplicht is de Raad van State niet bevoegd om zijn oordeel
omtrent de feiten in de plaats te stellen van het oordeel van het bestuur. Hij is enkel
bevoegd om desgevraagd na te gaan of het bestuur is uitgegaan van de juiste
feitelijke gegevens, of het die correct heeft beoordeeld en of het op grond daarvan
binnen de perken van de redelijkheid tot zijn besluit is kunnen komen. Voorts mag
enkel met de formeel uitgedrukte motieven rekening worden gehouden.
Aan een overheidsonderzoek kleeft het vermoeden van
wettigheid. Om de onwettigheid van de motieven van de beslissing van het bestuur
aan te tonen, mag een verzoeker niet volstaan met het louter ontkennen of in vraag
stellen van de feitelijke elementen waarop de beoordeling door het bestuur berust.
Het is zaak van verzoeker om aanwijzingen te verschaffen die het vermoeden
wettigen of aantonen dat de door het bestuur in aanmerking genomen gegevens niet
juist zijn.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-6/15
De artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 verplichten het
bestuur in de akte de juridische en feitelijke overwegingen op te nemen die aan de
beslissing ten grondslag liggen, en dat op “afdoende” wijze. Het afdoende karakter
van de motivering betekent dat de motivering pertinent moet zijn, dit wil zeggen
dat ze duidelijk met de beslissing te maken moet hebben, en dat ze draagkrachtig
moet zijn, dit wil zeggen dat de aangehaalde redenen moeten volstaan om de
beslissing te dragen.
De belangrijkste bestaansreden van de motiveringsplicht, zoals
die wordt opgelegd door de voormelde wet van 29 juli 1991, bestaat erin dat de
betrokkene in de hem aanbelangende beslissing zelf de motieven moet kunnen
aantreffen op grond waarvan ze werd genomen, opdat de betrokkene met kennis
van zaken zou kunnen uitmaken of het aangewezen is de beslissing met een
annulatieberoep te bestrijden.
Bij het onderzoek naar het afdoende karakter van de
formelemotiveringsplicht moet voorts worden rekening gehouden met het geheel
van de formele motivering en niet met een of meerdere onderdelen van de
motivering op zich. De motivering in haar geheel moet immers afdoende zijn.
Krachtens het zorgvuldigheidsbeginsel moet elk bestuur zich
gedragen zoals een voorzichtig en redelijk handelend bestuur, geplaatst in dezelfde
omstandigheden. Het zorgvuldigheidsbeginsel houdt onder meer in dat het bestuur
zijn beslissing op zorgvuldige wijze moet voorbereiden. Dit impliceert dat de
beslissing dient te steunen op werkelijk bestaande en concrete feiten, die met de
vereiste zorgvuldigheid werden vastgesteld. Het bestuur is onder meer verplicht
om zorgvuldig te werk te gaan bij de voorbereiding van de beslissing en de
feitelijke en juridische aspecten van het dossier deugdelijk te onderzoeken, zodat
het met kennis van zaken kan beslissen.
Het komt aan verzoeker toe om met concrete gegevens
aannemelijk te maken dat de handelwijze van het bestuur niet doet blijken van het
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-7/15
vereiste zorgvuldig handelen. Het formuleren door verzoeker van eigen aannames,
veronderstellingen en kritieken zonder enig begin van bewijs, volstaat niet om
aannemelijk te maken dat de bestreden beslissing op een onzorgvuldige wijze tot
stand is gekomen.
De bestreden beslissing geeft een overzicht van de vaststellingen
die blijken uit het proces-verbaal, het dierenartsverslag, het verhoor van verzoeker
en het verhoor van de buurman aan wie de hond tijdens de vakantie van verzoeker
werd toevertrouwd, en verwijst naar de inlichtingen ingewonnen bij de
behandelende dierenarts. Voorts is de bestreden beslissing als volgt formeel
gemotiveerd:
“Uit bovenstaande blijkt dat:
- de hond niet werd gehouden volgens zijn fysiologische en ethologische behoeften,
waardoor zijn welzijn ernstig werd geschaad:
▪ De hond werd gehouden in onhygiënische omstandigheden, wat
gezondheidsrisico’s kan inhouden.
▪ De hond beschikte niet over een comfortabele ligplaats.
▪ De hond werd tijdens erg warme temperaturen opgesloten in een ren, waardoor de
hond onvoldoende kon ontsnappen aan de hitte.
▪ Er was een onaangename geur aanwezig in de omgeving van een dier met een erg
gevoelige reukzin.
- betrokkene heeft nagelaten zijn dier de nodige basisverzorging en medische zorgen
te bieden:
▪ De hond heeft een onverzorgde, stinkende vacht met veel klitten.
- gezien de tuin niet volledig afgesloten kan worden en de beperkte bespiering bij
de hond, er aanwijzingen zijn dat de hond langdurig in de ren moet verblijven. Dit
biedt onvoldoende fysieke en mentale stimulatie, wat kan leiden tot fysiek en
psychisch lijden;
- [verzoeker] onvoldoende inziet dat hij als eigenaar te allen tijde instaat voor het
welzijn van de hond, ook bij afwezigheid of verblijf in het buitenland;
- [verzoeker] verklaart dat hij de ren gekuist heeft voordat hij op reis vertrok.
Echter is betrokkene op 13/07/2026 op reis vertrokken en is de hond op 14/07/2026
[lees: 15/07/2026] in beslag genomen. De verklaringen van betrokkene stroken niet
met de vaststellingen door de politie en trekken de verklaringen van betrokkene in
twijfel;
- [verzoeker] de hond tijdens zijn vakantie wou onderbrengen bij [S.]. Echter kon
de hond daar enkel in de tuin en was daar geen schuilhok voor de hond aanwezig;
- [verzoeker] onvoldoende concrete afspraken heeft gemaakt betreffende de
huisvesting en verzorging van de hond alvorens op vakantie te vertrekken. Hij legt
de verantwoordelijkheid deels bij [S.], echter was hij ervan op de hoogte dat [S.]
een verstandelijke beperking heeft;
- [verzoeker] de verantwoordelijkheid voor de aangetroffen situatie bij [S.] legt, wat
erop wijst dat hij onvoldoende inzicht heeft dat de vastgestelde huisvesting
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-8/15
onvoldoende tegemoetkomt aan de noden en behoeften van de hond. Hierdoor zijn
er onvoldoende garanties dat de situatie zich niet zal herhalen in de toekomst;
- de hond een onverzorgde, stinkende vacht had, wat erop wijst dat de aangetroffen
situatie geen momentopname was, maar een aanhoudend patroon van onaangepaste
huisvesting en ontoereikende verzorging.
Uit bovenstaande blijken onvoldoende garanties dat het welzijn van de hond
gewaarborgd kan worden, waardoor een teruggave onverantwoord zou zijn.”
Verzoeker brengt tegen deze formele motivering diverse
argumenten aan, waarbij hij geïndividualiseerde motieven van de bestreden
beslissing bekritiseert. Verzoeker verliest daarbij uit het oog dat – zoals hiervoor
uiteengezet – bij het beantwoorden van de vraag of een bestuurshandeling afdoende
formeel en materieel is gemotiveerd, de motivering in haar geheel moet worden
bekeken. Prima facie stelt de Raad van State vast dat de argumenten van verzoeker
niet tot de conclusie nopen dat de formele motivering, als geheel bekeken, niet
afdoende of draagkrachtig zou zijn noch de conclusie zou wettigen dat de bestreden
beslissing niet zou steunen op in rechte en in feite aanvaardbare motieven die op
een zorgvuldige wijze zijn vastgesteld.
In de mate dat verzoeker aanvoert dat de bestreden beslissing in
belangrijke mate steunt op de toestand waarop de hond op 15 juli 2026 werd
aangetroffen en de verantwoordelijkheid daarvoor afschuift op een buurman
– waar de hond tijdens zijn afwezigheid zou verblijven –, gaat verzoeker eraan
voorbij dat de bestreden beslissing prima facie ook steunt op vaststellingen die
verder reiken dan de acute toestand van 15 juli 2026 en de eventuele
verantwoordelijkheid van de buurman daarin.
In de mate dat verzoeker het motief tegenspreekt dat hij
onvoldoende afspraken zou hebben gemaakt met de buurman die voor de hond zou
zorgen, stelt de Raad van State prima facie vast dat verzoeker wel gewag maakt
van afspraken, maar die op geen enkele wijze aannemelijk maakt, terwijl de
verklaring van de buurman in kwestie in strijd lijkt met de afspraken die volgens
verzoeker zouden zijn gemaakt.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-9/15
In de mate dat verzoeker aanvoert dat hij maatregelen heeft
voorgesteld om ieder toekomstig risico uit te sluiten en zich bereid heeft getoond
de voorgestelde onderzoeken en behandelingen te laten uitvoeren, toont verzoeker
prima facie niet aan dat de bestreden beslissing op het ogenblik dat ze werd
genomen, niet zou steunen op afdoende en draagkrachtige motieven. De wettigheid
van de bestreden beslissing moet immers worden beoordeeld op het ogenblik dat
ze werd genomen.
Voorts wijst verzoeker erop dat de door de politie opgelegde
maatregel, om de hond tijdens de warmste uren van de dag niet in de ren te laten
verblijven, aan zijn buurman werd meegedeeld, doch niet aan hem. Daargelaten
dat dit argument verzoeker niet ontslaat van zijn verantwoordelijkheid over de
hond, met inbegrip van het zorgen voor een gepaste opvang tijdens zijn vakantie,
maakt verzoeker daarmee prima facie niet aannemelijk dat de bestreden beslissing,
gelet op het geheel van de formele motivering, niet zou steunen op afdoende en
draagkrachtige motieven.
Wat de materiële vergissing in de bestreden beslissing inzake de
datum van de inbeslagname van de hond betreft, wordt prima facie het standpunt
van de verwerende partij bijgevallen, dat die materiële fout geen afbreuk doet aan
de kern van de formele motivering.
Wat de door een dierenarts vastgestelde toestand van de vacht
van de hond betreft, maakt verzoeker – gelet op die bevindingen – prima facie niet
aannemelijk dat de verwerende partij daaruit niet zou mogen afleiden dat dit geen
momentopname was, maar getuigt van een aanhouden patroon van onaangepaste
huisvesting en ontoereikende verzorging. Dezelfde vaststelling geldt prima facie
voor de conclusies die de bestreden beslissing trekt uit de bevindingen door de
dierenarts over de beperkte bespiering van de hond en de vaststelling door de
verbalisanten dat de tuin waarin de hond vrij zou rondlopen, niet behoorlijk is
afgesloten. Het louter tegenspreken of ontkennen van die gegevens volstaat niet
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-10/15
om het vermoeden van wettigheid, waarmee de bestreden beslissing is bekleed, te
weerleggen.
Uit wat voorafgaat, volgt dat verzoeker prima facie niet overtuigt
dat de bestreden beslissing de materiëlemotiveringsplicht, de formelemotiveringsplicht of het zorgvuldigheidsbeginsel schendt.
Het tweede middel is niet ernstig.
B. Eerste middel
Uiteenzetting van het middel
In het verzoekschrift voert verzoeker in het eerste middel de
schending aan van het redelijkheidsbeginsel, het evenredigheidsbeginsel, het
proportionaliteitsbeginsel, het materiëlemotiveringsbeginsel en de artikelen 2 en 3
van de wet van 29 juli 1991.
Hij vat het middel samen als volgt:
“Eerste middel, genomen uit een schending van het redelijkheidsbeginsel, het
evenredigheidsbeginsel,
het
proportionaliteitsbeginsel,
het
materieel
motiveringsbeginsel en de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende
de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen, hierna de Formele
Motiveringswet;
Doordat, de verwerende partij heeft nagelaten concreet te onderzoeken of minder
verregaande maatregelen mogelijk waren, minstens doordat uit de bestreden
beslissing niet afdoende blijkt waarom een teruggave van de hond onder
voorwaarden geen afdoende waarborgen voor het welzijn van de hond kon bieden;
Doordat, de verwerende partij, hoewel verzoekende partij zich uitdrukkelijk bereid
verklaarde om alle noodzakelijk geachte maatregelen nauwgezet na te leven en
controles toe te laten, onmiddellijk heeft gekozen voor de definitieve
eigendomsoverdracht van de hond aan het dierenasiel;
Doordat, de gekozen maatregel disproportioneel is in het licht van het nagestreefde
doel, namelijk het verzekeren van het welzijn van de hond.”
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-11/15
Beoordeling
Een schending van het redelijkheidsbeginsel (of van het
evenredigheidsbeginsel, dat er een bijzondere toepassing van is) als algemeen
beginsel van behoorlijk bestuur, veronderstelt dat het bestuur bij het nemen van de
beslissing onredelijk heeft gehandeld, met andere woorden dat zij de haar
toegekende discretionaire beoordelings- of beleidsvrijheid onjuist heeft gebruikt.
Van een schending van het redelijkheidsbeginsel (en van het evenredigheidsbeginsel) kan slechts sprake zijn wanneer een beslissing, waarvan is vastgesteld
dat ze berust op deugdelijke grondslagen, inhoudelijk dermate afwijkt van het
normale beslissingspatroon of, nog, er een zodanige wanverhouding bestaat tussen
die motieven en de inhoud van de beslissing, dat het niet denkbaar is dat een ander
zorgvuldig handelend bestuur in dezelfde omstandigheden tot die besluitvorming
zou komen of die beslissing zou nemen. De Raad van State is in de uitoefening van
zijn wettigheidstoezicht enkel bevoegd om, desgevraagd, na te gaan of het bestuur
op grond van de juiste en correct beoordeelde feitelijke gegevens, in redelijkheid
tot de bestreden beslissing is kunnen komen. Het komt de Raad van State evenwel
niet toe zijn beoordeling in de plaats te stellen van die van het bevoegde bestuur.
De Raad van State gaat bij de beoordeling van de redelijkheid of
de evenredigheid van de bestreden beslissing uit van de feiten zoals ze blijken uit
de bestreden beslissing en waarvan verzoeker de onwettigheid niet heeft
aangetoond, getoetst aan de door verzoeker in het middel aangevoerde argumenten
die volgens verzoeker doen blijken dat de bestreden beslissing het redelijkheidsof het evenredigheidsbeginsel miskent.
De draagwijdte van de materiëlemotiveringsplicht en de
formelemotiveringsplicht werd hiervoor uiteengezet (zie supra, nrs. 8-9). Er wordt
naar verwezen.
De bestreden beslissing motiveert waarom de hond in volle
eigendom wordt gegeven aan het erkende dierenasiel. De enkele omstandigheid dat
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-12/15
verzoeker zich niet kan vinden in de formele motivering of meent dat die verder
moet gaan, maakt de bestreden beslissing daarom niet onwettig. Een positieve
motivering, waarom voor de bestreden beslissing is gekozen, volstaat. Uit de
gehele motivering blijkt prima facie waarom de hond niet aan verzoeker wordt
teruggeven. In die omstandigheden verplicht de formelemotiveringsplicht in
beginsel niet dat bijkomend wordt gemotiveerd waarom voor geen andere, minder
ingrijpende, bestuurlijke maatregel wordt geopteerd. In de mate dat het eerste
middel van het tegendeel uitgaat, faalt het prima facie in rechte.
Voorts betwist verzoeker de evenredigheid van de bestreden
beslissing omdat dit het eerste incident was met de afdeling Dierenwelzijn, omdat
hij in het buitenland verbleef en de zorg voor de hond had overgedragen aan een
buurman, omdat de door de politie opgelegde maatregel tijdens zijn vakantie niet
aan verzoeker werd gecommuniceerd, en omdat verzoeker zich bereid verklaarde
alle redelijke maatregelen na te leven. Volgens verzoeker is de verhouding tussen
de vastgestelde feiten en de bestreden beslissing zoek en zijn de gevolgen
onevenredig zwaar.
Met deze loutere betwisting toont verzoeker prima facie niet aan
dat de verwerende partij door de bestreden beslissing te nemen de grenzen van een
redelijke uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid is te buiten gegaan. Het
loutere gegeven dat een beslissing streng is, betekent niet dat ze onredelijk is.
In de mate dat verzoeker opnieuw enkele geïndividualiseerde
motieven van de bestreden beslissing in vraag stelt, wordt verwezen naar de primafaciebeoordeling van het tweede middel.
Uit wat voorafgaat, volgt prima facie dat verzoeker niet aantoont
dat de bestreden beslissing het redelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel, de
materiëlemotiveringsplicht of de formelemotiveringsplicht schendt.
Het eerste middel is niet ernstig.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-13/15
VI. Voorlopige maatregel
Vordering tot het opleggen van een voorlopige maatregel
Verzoeker vraagt dat de Raad van State bij wijze van voorlopige
maatregel zou bevelen dat de hond niet mag worden geadopteerd, verkocht,
afgestaan of op enig andere wijze aan een derde overgedragen.
Beoordeling
Daar uit wat voorafgaat, blijkt dat niet is voldaan aan de
voorwaarde dat minstens één ernstig middel wordt aangevoerd en op grond daarvan
de voorliggende vordering tot schorsing moet worden verworpen, moet de
accessoire vordering tot het opleggen van een voorlopige maatregel hetzelfde lot
ondergaan.
VII. Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, §§ 1 en 5, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn, wil een vordering tot schorsing bij uiterst
dringende noodzakelijkheid worden toegewezen.
VIII. Rechtsplegingsvergoeding
De Raad van State kan luidens artikel 30/1, § 1, eerste lid, van de
gecoördineerde wetten op de Raad van State een rechtsplegingsvergoeding
toekennen, die een forfaitaire tegemoetkoming is in de kosten en de honoraria van
de advocaat van de in het gelijk gestelde partij, te dezen de verwerende partij.
In zoverre de verwerende partij vraagt om een bedrag van
840 euro toe te kennen, wordt erop gewezen dat het basisbedrag van de
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-14/15
rechtsplegingsvergoeding thans 770 euro bedraagt en dat de verhoging van de
rechtsplegingsvergoeding met 20 %, overeenkomstig artikel 67, § 2, van de
algemene procedureregeling, slechts geldt als de vordering tot schorsing volgens
een procedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid ingediend wordt en gepaard
gaat met een beroep tot nietigverklaring. Ze geldt niet bij een afzonderlijke
vordering tot schorsing wegens uiterst dringende noodzakelijkheid, zoals te dezen.
BESLISSING
-
De Raad van State verwerpt de vordering tot schorsing en tot het opleggen
van voorlopige maatregelen.
-
Verzoeker wordt verwezen in de kosten van de vordering tot schorsing bij
uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op een rolrecht van 200 euro, een
bijdrage van 26 euro en een rechtsplegingsvergoeding van 770 euro, die
verschuldigd is aan de verwerende partij.
Dit arrest is uitgesproken op achtentwintig september tweeduizend zesentwintig,
door de Raad van State, XIIe kamer, samengesteld uit:
Ann Coolsaet,
staatsraad, waarnemend voorzitter
bijgestaan door
Greta Scheveneels,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Greta Scheveneels
Ann Coolsaet
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.843
XII-10.201-15/15