Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991 (2026-10-09)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.991 van 9 oktober 2026 Openbaar ambt - Federaal openbaar
ambt - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE IXe KAMER
ARREST
nr. 267.991 van 9 oktober 2026
in de zaak A. 249.354/IX-11.093
In zake:
S.D.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaten Deborah Smets en Emmy Vanhee
kantoor houdend te 8500 Kortrijk
Beneluxpark 27B
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister
van Financiën
die woonplaats kiest bij
de Centrale Rechtskundige Dienst van de FOD Financiën
gevestigd te 1030 Brussel
North Galaxy – Toren B
Koning Albert II-laan 33 bus 15
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp
De vordering, ingesteld op 2 oktober 2026, strekt tot de schorsing
bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van het besluit van
de directeur van de stafdienst Personeel en Organisatie van de Federale
Overheidsdienst Financiën van 30 september 2026, waarbij aan verzoeker een
verlof wordt toegekend voor het uitoefenen van een stage als inspecteur van
financiën bij het interfederaal Korps van de Inspectie van financiën van 1 juli 2025
tot 30 september 2026.
Tevens vraagt verzoeker, in fine van zijn verzoekschrift, om “te
bevelen dat […] in afwachting van de uitspraak over het beroep over het voorstel
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-1/10
van ontslag de hoedanigheid en tewerkstelling als stagiair moet gehandhaafd
worden”.
II. Verloop van de rechtspleging
Bij beschikking van 2 oktober 2026 werd de procedurekalender
vastgesteld.
De verwerende partij heeft een nota met opmerkingen en een
administratief dossier ingediend.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 8 oktober 2026, om 14.00 uur.
Staatsraad Jurgen Neuts heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Deborah Smets, die verschijnt voor de verzoekende
partij en adviseur Selim Dedeli, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn
gehoord.
Auditeur Samuel Mens heeft een met dit arrest eensluidend
advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
III. Feiten
3.1.
Verzoeker is attaché (klasse A1) bij de algemene administratie
van de Fiscaliteit van de Federale Overheidsdienst Financiën (FOD Financiën).
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-2/10
3.2.
Op 28 april 2025 dient verzoeker een aanvraag in tot ‘verlof voor
stage’ voor een periode van achttien maanden, die een aanvang neemt op 1 juli
2025 om te eindigen op 1 januari 2027. Die aanvraag gebeurt op digitale wijze, via
het systeem voor personeels- en loonadministratie van de federale overheid,
‘PersoPoint’.
Een beslissing over deze aanvraag wordt niet voorgelegd. Naar
zeggen van de verwerende partij, is de aanvraag door het voormelde systeem niet
meegedeeld aan de FOD Financiën, is daarover bijgevolg geen beslissing genomen
en zijn “de administratieve gegevens van verzoeker in de elektronische bestanden
onmiddellijk aangepast in die zin dat zijn aanvraag werd gehonoreerd, wat niet
correct is”.
3.3.
Met ingang van 1 juli 2025 wordt verzoeker toegelaten tot de
stage als inspecteur van financiën bij het interfederaal Korps van de Inspectie van
financiën (“ICIF”). De stage duurt vijftien maanden, namelijk tot 30 september
2026.
3.4.
Op 25 september 2026, bij het einde van de stage, adviseert het
daartoe samengestelde ‘college’ – de korpschef, de stagemeester en twee
inspecteurs-generaal van financiën – de bevoegde federale minister om verzoeker
te ontslaan.
Ook de FOD Financiën wordt hiervan op de hoogte gebracht.
Omdat, naar zeggen van de verwerende partij, niet eerder een
beslissing over de verlofaanvraag van verzoeker is genomen, kent de directeur van
de stafdienst Personeel en Organisatie van de FOD Financiën op 30 september
2026 aan verzoeker een ‘verlof voor stage’ toe voor een periode van vijftien
maanden, van 1 juli 2025 tot 30 september 2026.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-3/10
Dat is de bestreden beslissing.
IV. Ontvankelijkheid van de vordering
Vooralsnog bestaat er geen noodzaak om over de door de
verwerende partij opgeworpen ontvankelijkheidsexceptie uitspraak te doen. Een
onderzoek van en een uitspraak over die exceptie zouden alleen nodig zijn indien
de grondvoorwaarden voor het toewijzen van de vordering tot schorsing vervuld
zijn, wat, zoals hierna zal blijken, niet het geval is.
V. Herinnering aan de voorwaarden voor het bevelen van een schorsing of een
andere voorlopige maatregel
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging of tot het bevelen
van een andere voorlopige maatregel bij uiterst dringende noodzakelijkheid slechts
worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor
een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één
ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een
versnelde behandeling en waarmee de nietigverklaring van de bestreden beslissing
prima facie kan worden verantwoord. Overeenkomstig paragraaf 5 van datzelfde
artikel wordt de zaak behandeld bij uiterst dringende noodzakelijkheid en derhalve
binnen een termijn van vijftien dagen of minder, wanneer zulks in het opschrift
wordt vermeld.
VI. Spoedeisendheid en uiterst dringende noodzakelijkheid
Uiteenzetting van verzoeker
Verzoeker argumenteert, wat deze voorwaarde betreft, dat hij
zijn stage heeft aangevat “in de gerechtvaardigde veronderstelling” dat hij
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-4/10
gedurende de hem toegestane periode over een verlof beschikt om zijn stage “en
de daarmee samenhangende administratieve procedures” te doorlopen.
Verzoeker beschrijft vervolgens de “nog lopende procedure
omtrent de beroepsbekwaamheid en [zijn] definitieve rechtspositie […] als
stagiair”. Op het einde van de stage neemt de bevoegde federale minister – op
voorstel van een college – een beslissing over het verloop ervan. Deze beslissing
ligt thans nog niet voor. Wél heeft het voormelde college voorgesteld om verzoeker
te ontslaan. Daartegen staat een georganiseerd administratief beroep open bij de
beroepskamer. Deze laatste bezorgt haar advies eveneens aan de betrokken
minister. In de regelgeving is niet bepaald over welke “beslissingsmogelijkheden”
de beroepskamer beschikt. Verzoeker ziet reden ertoe dat de beroepskamer óók kan
adviseren om de stage te verlengen voor een periode van maximaal vier maanden,
waarin het betrokken personeelslid zijn hoedanigheid van stagiair behoudt.
Welnu, zo betoogt verzoeker, de tenuitvoerlegging van de
bestreden beslissing ontneemt het administratief beroep tegen het advies om hem
te ontslaan, zijn “nuttig effect”. Hij ziet zich verplicht om zijn werkzaamheden bij
de FOD Financiën onmiddellijk te hervatten. Dat levert volgens hem een toestand
op “die onverenigbaar is met een effectieve uitoefening van het administratief
beroep”. Wanneer de beroepskamer van oordeel is dat verzoeker de mogelijkheid
moet krijgen om zijn beroepsbekwaamheid voort aan te tonen, moet die beslissing
kunnen worden uitgevoerd. Door de bestreden beslissing beschikt hij niet (langer)
over het noodzakelijke verlof. Verzoeker wijst nog erop dat hij zich onmogelijk
aan de bestreden beslissing kan “onttrekken”. Doet hij dat wel, dan riskeert hij
“rechtspositionele gevolgen wegens ongeoorloofde afwezigheid”. Hij ziet zich
voor een “onmiddellijk en onverenigbaar dilemma” geplaatst, waarvan hij de
“nadelige
gevolgen”
reeds
vanaf
1
oktober
2026
ondergaat.
Een
annulatieprocedure of zelfs een gewone schorsingsprocedure kan hem niet voor dat
onheil behoeden, zo besluit verzoeker.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-5/10
Beoordeling
Luidens artikel 17, § 2, eerste lid, van de gecoördineerde wetten
op de Raad van State bevat de vordering tot schorsing “een uiteenzetting van de
feiten die, volgens de indiener ervan, de spoedeisendheid verantwoorden die ter
ondersteuning van deze vordering wordt ingeroepen”.
In de gevallen waarin blijkens het opschrift van de vordering de
uiterst dringende noodzakelijkheid wordt aangevoerd en de vordering bijgevolg
moet worden behandeld binnen een termijn van vijftien dagen of minder, bevat de
vordering luidens artikel 8, § 1, tweede lid, 2°, van het koninklijk besluit van
19 november 2024 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding en tot
wijziging van diverse besluiten betreffende de procedure voor de afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State’ “een uiteenzetting van de feiten die de
uiterst dringende noodzakelijkheid rechtvaardigen”.
Niet minder dan het geval is in de gewone schorsingsprocedure,
moet een verzoekende partij in een procedure bij uiterst dringende
noodzakelijkheid
aantonen
waarom
de
nadelige
gevolgen
die
een
tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing voor haar persoonlijk veroorzaakt,
niet gedragen kunnen worden gedurende de gewone doorlooptijd van de
annulatieprocedure en waarom de afloop van deze procedure bijgevolg niet
afgewacht kan worden. De voorwaarde van spoedeisendheid ligt met andere
woorden in die van de uiterst dringende noodzakelijkheid besloten, wat betekent
dat de uiteenzetting die een verzoekende partij geeft over de uiterst dringende
noodzakelijkheid ook moet kunnen overtuigen van de spoedeisendheid van de
vordering.
Wezenlijk voert verzoeker aan dat de spoedeisendheid, méér
nog, de uiterst dringende noodzakelijkheid “niet uitsluitend [voortvloeit] uit het
gegeven dat [hij] vanaf 1 oktober 2026 zijn werkzaamheden bij de FOD Financiën
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-6/10
moet hervatten”, maar dat ze “in het bijzonder [voortvloeit] uit de rechtstreekse
interferentie van de bestreden beslissing met een nog niet beëindigde
administratieve beroepsprocedure en uit het risico dat deze procedure haar nuttig
effect verliest voordat de bevoegde Beroepskamer zich over het voorstel tot ontslag
heeft kunnen uitspreken”.
Vooreerst moet worden opgemerkt dat verzoeker geen enkel
element ter staving aanhaalt waarom zijn werkhervatting op 1 oktober 2026 bij de
FOD Financiën – op zichzelf beschouwd – zodanige schadelijke gevolgen met zich
brengt of dreigt te brengen, dat dit het gebruik van de schorsingsprocedure – bij
uiterst dringende noodzakelijkheid dan nog – vermag te rechtvaardigen.
Alvast in die mate toont verzoeker de spoedeisendheid of de
uiterst dringende noodzakelijkheid van zijn zaak niet aan.
10.1.
Wat de “rechtstreekse interferentie” van de bestreden beslissing
met het administratieve beroep tegen het advies om hem te ontslaan betreft, meer
bepaald “het risico dat deze procedure haar nuttig effect verliest voordat de
bevoegde Beroepskamer zich over het voorstel tot ontslag heeft kunnen
uitspreken”, bedenkt de Raad van State wat volgt.
10.2.
Verzoeker gaat ten onrechte ervan uit dat de beroepskamer zijn
“rechtspositie […] als stagiair” definitief zal beslechten.
Naar luid van artikel 22, § 1, derde lid, van het koninklijk besluit
van 1 april 2003 ‘tot vaststelling van het statuut van de leden van het interfederaal
Korps van de Inspectie van financiën en tot wijziging van het koninklijk besluit
van 28 april 1998 tot organisatie van het interfederaal Korps van de Inspectie van
financiën’ (“koninklijk besluit van 1 april 2003”) wordt een ‘college’ opgericht,
samengesteld uit de korpschef, de stagemeester en twee inspecteurs van financiën
van dezelfde taalrol als de stagiair met minstens tien jaar anciënniteit. Dat college
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-7/10
“adviseert de Minister over de beroepsbekwaamheid van de stagiair”.
Artikel 22, § 2, eerste lid, van het koninklijk besluit van 1 april
2003 bepaalt dat in het advies van dat college wordt voorgesteld: “1° ofwel de
benoeming van de stagiair in vast verband”, “2° ofwel het ontslag van de stagiair.”
Het tweede lid van dezelfde bepaling luidt dat de korpschef het advies van het
college en het verslag van de stagemeester aan de betrokken minister toezendt.
Voor zover de stagiair tegen het voorstel om hem te ontslaan, een
beroep instelt bij de beroepskamer, laat artikel 22, § 3, tweede lid, van het
koninklijk besluit van 1 april 2003 verstaan dat ook dát advies van de beroepskamer
aan de minister wordt bezorgd.
Uit de voormelde bepalingen volgt dat de beroepskamer een
adviserende bevoegdheid heeft en dat de eindbeslissing door de federale minister
bevoegd voor de Begroting wordt genomen.
10.3.
Daargelaten of de beroepskamer een ander advies kan verlenen
aan de betrokken minister dan dat wat in artikel 22, § 2, van het koninklijk besluit
van 1 april 2003 uitdrukkelijk is voorzien als mogelijke strekkingen van het advies
van het college – “ofwel de benoeming van de stagiair in vast verband”, “ofwel het
ontslag van de stagiair” – en of de minister bijgevolg een andere beslissing mag
nemen dan de benoeming of het ontslag van verzoeker, dient erop gewezen dat het
verzoeker te allen tijde vrijstaat om een nieuwe aanvraag tot verlof voor een stage
in te dienen. Verzoeker beweert alvast niet dat die mogelijkheid níét zou bestaan.
Bovendien licht hij in genen dele toe waarom – in de hypothese dat tot een
verlenging van de stage wordt besloten – het zich laat aanzien dat de verwerende
partij zo een nieuwe aanvraag niet welwillend zou behandelen. Ter terechtzitting
verklaart de vertegenwoordiger van de verwerende partij overigens dat hij “geen
reden ziet waarom een nieuwe aanvraag zou worden geweigerd”. In die zin is het
door verzoeker aangevoerde nadeel dat hij de stage desgevallend niet zou kunnen
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-8/10
voortzetten, hypothetisch.
Mocht de verwerende partij zo een nieuwe aanvraag tot verlof
weigeren, kan verzoeker desgewenst – te gelegener tijd – díé beslissing bestrijden.
10.4.
Evenmin toont verzoeker aan dat zijn werkhervatting bij de FOD
Financiën in se reeds de uitkomst van de door hem te voeren beroepsprocedure
hypothekeert.
10.5.
Ook in die mate overtuigt verzoeker niet van de spoedeisendheid,
laat staan de uiterst dringende noodzakelijkheid van zijn zaak.
Voor zover verzoeker ter terechtzitting nog aanvoert dat bij een
ontslag een “opzegperiode van drie maanden” zou gelden, dient eraan herinnerd
dat de Raad van State slechts vermag rekening te houden met de argumenten en
feiten die in het inleidend verzoekschrift ter rechtvaardiging van de uiterst
dringende noodzakelijkheid worden vermeld. Daargelaten of het argument
steekhoudt, vindt de Raad daarvan alvast geen spoor terug in rubriek ‘B. De
voorwaarde van uiterst dringende noodzakelijkheid’ van zijn verzoekschrift.
Wat voorafgaat, doet besluiten dat verzoeker de spoedeisendheid
van zijn zaak niet aantoont.
VII. Conclusie
Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld
in artikel 17, §§ 1 en 5, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die
cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing of tot het bevelen
van voorlopige maatregelen bij uiterst dringende noodzakelijkheid worden
toegewezen.
BESLISSING
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-9/10
-
De Raad van State verwerpt de vorderingen.
-
De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van de vordering tot
schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op een rolrecht van
200 euro en een bijdrage van 26 euro.
Dit arrest is uitgesproken op negen oktober tweeduizend zesentwintig, door de
Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:
Jurgen Neuts,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Tiny Temmerman,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Tiny Temmerman
Jurgen Neuts
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.991
IX-11.093-10/10