Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260623.2N.1 (2026-06-23)
Sommaire (FR) :
Nog niet beschikbaar
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
23 JUNI 2026
P.25.1551.N/1
Hof van Cassatie van België
Arrest
Nr. P.25.1551.N
W. D. B.,
beklaagde,
eiser,
met als raadsman mr. Luc Carlé, advocaat bij de balie Dendermonde, met kantoor
te 9160 Lokeren, Gentsesteenweg 36, waar de eiser woonplaats kiest,
tegen
D. V.,
burgerlijke partij,
verweerder.
I.
RECHTSPLEGING VOOR HET HOF
Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Gent,
correctionele kamer, van 17 oktober 2025.
23 JUNI 2026
P.25.1551.N/2
De eiser voert in een memorie die aan dit arrest is gehecht, drie middelen aan.
Raadsheer Steven Van Overbeke heeft verslag uitgebracht.
Advocaat-generaal Dirk Schoeters heeft geconcludeerd.
II.
BESLISSING VAN HET HOF
Beoordeling
Eerste middel
Eerste onderdeel
1.
Het onderdeel voert schending aan van artikel 6.2 EVRM, artikel 149
Grondwet, artikel 3 van het decreet van 28 november 2008 tot regeling van de
overdracht van personeelsleden binnen de diensten van de Vlaamse overheid in
geval van verschuiving van taken of bevoegdheden (hierna decreet van
28 november 2008), en artikel 1 van het besluit van de Vlaamse Regering van
15 juli 2016 houdende de overdracht van de personeelsleden van het intern
verzelfstandigd agentschap zonder rechtspersoonlijkheid Inspectie RWO aan het
departement Leefmilieu, Natuur en Energie en het intern verzelfstandigd
agentschap zonder rechtspersoonlijkheid Wonen-Vlaanderen (hierna besluit van
de Vlaamse Regering van 15 juli 2016): het oordeel dat S.V.A. rechtsgeldig werd
aangesteld als wooninspecteur en de door hem gedane vaststellingen in het
aanvankelijk proces-verbaal bijgevolg rechtsgeldig zijn, is niet naar recht
verantwoord; de overdracht van S.V.A. van het departement Leefmilieu, Natuur
en Energie naar het agentschap Wonen-Vlaanderen werd immers niet geregeld
door een besluit van de Vlaamse Regering, zodat het arrest het aanvankelijk
proces-verbaal en de huiszoeking nietig diende te verklaren.
2.
Artikel 6.2 EVRM en artikel 149 Grondwet zijn vreemd aan de in het
onderdeel aangevoerde kritiek.
In zoverre het onderdeel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar
recht.
23 JUNI 2026
P.25.1551.N/3
Volgens artikel 1.3, § 1, eerste lid, 69°, Vlaamse Codex Wonen van 2021 is
een wooninspecteur een personeelslid van de dienst die door de Vlaamse
Regering belast is met het woonbeleid en die belast is met de handhaving van de
woningkwaliteitsbewaking, vermeld in boek 3, deel 9, die met toepassing van
artikel 1.8, § 2, eerste lid, door de Vlaamse Regering aangewezen wordt als
wooninspecteur.
4.
Bij toepassing van artikel 3, eerste lid, decreet van 28 november 2008
bepaalt de Vlaamse Regering bij besluit de regels van de overdracht van
personeelsleden tussen diensten van de Vlaamse overheid onderling in geval van
wijziging, bij decreet of besluit van de Vlaamse Regering, van de opdrachten,
taken of bevoegdheden van een of meer beleidsdomeinen, departementen, intern
verzelfstandigde agentschappen of extern verzelfstandigde agentschappen, de
secretariaten van de strategische adviesraden, of in geval van wijziging van de
bevoegdheden van een of meer Vlaamse ministers, alsook in geval van
verschuiving van taken tussen de bovengenoemde departementen, agentschappen
en secretariaten. Die bepaling is niet van toepassing wanneer een personeelslid
van een departement of agentschap zelf een overstap maakt naar een andere
departement of agentschap.
In zoverre het onderdeel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar
recht.
5.
Eisers verweer dat de aanwijzing van S.V.A. als wooninspecteur niet
rechtsgeldig zou zijn omdat deze laatste als ambtenaar bij besluit van de Vlaamse
Regering van 15 juli 2016 niet werd overgedragen aan het Agentschap WonenVlaanderen, thans Wonen in Vlaanderen, maar aan het departement Leefmilieu,
Natuur en Energie, wordt door het arrest (p. 7-8) verworpen omdat:
- blijkt dat S.V.A. “kort na het besluit van 15 juli 2016 zelf de overstap maakte
naar Wonen-Vlaanderen, waar de administrateur-generaal hem bij besluit van
25 november 2016 (BS 13 december 2016) aanstelde als wooninspecteur”;
- het voor de overstap die S.V.A. zelf deed van het departement Leefmilieu,
Natuur en Energie naar het agentschap Wonen-Vlaanderen helemaal niet nodig
was dat dit gebeurde via een besluit van de Vlaamse Regering;
P.25.1551.N/4
23 JUNI 2026
- uit de titel van het decreet van 28 november 2008 en de bewoordingen van
artikel 3 van dat decreet zeer duidelijk blijkt dat een besluit van de Vlaamse
Regering slechts nodig is zo de personeelsoverdrachten het gevolg zijn van een
inhoudelijke wijziging of verschuiving van de taken van de departementen,
agentschappen of secretariaten, waarbij de overstap van een individueel
personeelslid van het ene departement naar een ander agentschap daar evident
niet onder valt.
Op grond van die redenen oordeelt het arrest naar recht dat S.V.A. als
personeelslid van het Agentschap Wonen-Vlaanderen, thans Wonen in
Vlaanderen, regelmatig werd aangesteld als wooninspecteur, zodat de door hem
gedane vaststellingen rechtsgeldig zijn.
In zoverre kan het onderdeel niet worden aangenomen.
Tweede onderdeel
Het onderdeel voert schending aan van artikel 6.2 EVRM en artikel 149
Grondwet: het oordeel dat aan de rechtsgeldigheid van het aanvankelijk procesverbaal van 4 juni 2020 geen afbreuk wordt gedaan door de omstandigheid dat de
wooninspecteur zich bij zijn vaststellingen liet bijstaan door F.D., die in dat
proces-verbaal wordt omschreven als een woningcontroleur, is niet naar recht
verantwoord; uit het dossier blijkt dat F.D. pas bij besluit van de administrateurgeneraal van het Agentschap Wonen-Vlaanderen van 1 september 2020 werd
aangesteld als personeelslid dat bevoegd is om taken uit te oefenen betreffende de
kwaliteitsbewaking van woningen en dat hij op het ogenblik van het aanvankelijk
proces-verbaal dan ook niet de functie van woningcontroleur mocht uitoefenen;
het hof van beroep vermocht zich in dit verband niet te baseren op het emailbericht van het diensthoofd Handhaving, waarin werd gesteld dat F.D. reeds sinds
18 februari 2019 in dienst zou zijn bij Wonen-Vlaanderen en sinds 1 april 2019 de
functie
van
woningcontroleur
zou
hebben,
aangezien
daarvan
geen
benoemingsbesluit voorligt.
7.
Artikel 6.2 EVRM en artikel 149 Grondwet zijn vreemd aan de in het
onderdeel aangevoerde kritiek.
23 JUNI 2026
P.25.1551.N/5
In zoverre het onderdeel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar
recht.
8.
Het arrest oordeelt niet alleen dat uit het email-bericht van het diensthoofd
Handhaving blijkt dat F.D. reeds sinds 18 februari 2019 in dienst is bij WonenVlaanderen, hij sinds 1 april 2019 de functie van woningcontroleur heeft en dat er
geen enkele reden is om te twijfelen aan de juistheid van deze mededeling,
afkomstig van het hoofd van de Vlaamse Wooninspectie. Het oordeelt ook (arrest,
p. 9, laatste alinea en p. 10, eerste alinea) dat, zelfs als het onjuist zou zijn dat F.D.
op het ogenblik van de vaststellingen van 4 juni 2020 de hoedanigheid van
woningcontroleur had, dit niet belet dat alle in het proces-verbaal van die datum
gedane vaststellingen volstrekt rechtsgeldig zijn, aangezien F.D. louter technische
bijstand verschafte aan de wooninspecteur, waarbij die laatste zich diens
vaststellingen heeft eigen gemaakt. Die niet door het onderdeel bekritiseerde
reden schraagt de in het onderdeel aangevochten beslissing.
Het onderdeel kan bijgevolg niet tot cassatie leiden en is, bij gebrek aan belang,
niet ontvankelijk.
Derde onderdeel
9.
Het onderdeel voert schending aan van artikel 6.2 EVRM en artikel 149
Grondwet: het oordeel dat de eiser de juistheid en waarachtigheid van de
vaststellingen niet zou betwisten, is niet naar recht verantwoord; in eisers
appelconclusie werd duidelijk gewezen op de onbetrouwbaarheid van de stukken,
die door onbevoegden werden opgesteld; het arrest is evenmin naar recht
verantwoord in zoverre het stelt dat T.G. “wellicht” een door de stad Torhout
aangestelde woningcontroleur is, aangezien hiervan geen enkel stuk voorligt;
evenmin is het arrest naar recht verantwoord in zoverre het oordeelt dat de
verweerder op het ogenblik van de huiszoeking de enige persoon was die het
werkelijke genot had van de woning, aangezien ook dit uit geen enkel stuk blijkt.
10.
Artikel 6.2 EVRM en artikel 149 Grondwet zijn vreemd aan de in het
onderdeel aangevoerde kritiek.
In zoverre het onderdeel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar
recht.
23 JUNI 2026
P.25.1551.N/6
De eiser heeft in zijn appelconclusie aangevoerd dat de vaststellingen van de
verbalisanten als zodanig niet betrouwbaar waren omdat die laatsten niet
rechtsgeldig waren aangesteld en niet de vereiste bevoegdheid hadden, maar heeft
geen betwisting gevoerd over de materialiteit van de vaststellingen zoals
weergegeven in het aanvankelijk proces-verbaal, het technisch verslag en de
foto’s.
In zoverre mist het onderdeel feitelijke grondslag.
12.
In zoverre het onderdeel het arrest bekritiseert met betrekking tot de
hoedanigheid van T.G. en de titularissen van het werkelijke genot van eisers
woning, komt het op tegen het onaantastbare oordeel van de appelrechters over de
feiten of verplicht het tot een onderzoek van feiten waarvoor het Hof niet bevoegd
is.
In zoverre is het onderdeel niet ontvankelijk.
Tweede middel
Eerste onderdeel
13.
Het onderdeel voert schending aan van de artikelen 1319, 1320 en 1322 oud
Burgerlijk Wetboek, thans de artikelen 8.17 en 8.18 Burgerlijk Wetboek: met het
oordeel dat uit het in de burgerlijke procedure gewezen vonnis van de rechtbank
van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge, van 12 april 2023 volgt dat
de huurovereenkomst werd ontbonden ten nadele van de verweerder ingevolge
een tussen de partijen bereikt akkoord en niet omwille van de door de verweerder
begane tekortkomingen aan zijn huurdersverplichtingen, geeft het arrest van dat
vonnis, dat het beroepen vonnis van de vrederechter van het kanton Torhout van
11 mei 2022 bevestigt, een uitlegging die strijdig is met de voorgebrachte stukken
van de rechtspleging die tot het vonnis van 12 april 2023 heeft geleid, met name
eisers inleidende verzoekschrift en appelconclusie, waaruit blijkt dat de
ontbinding werd uitgesproken wegens de schuldige niet-nakoming van de
huurdersverplichtingen van de verweerder.
14.
De omstandigheid dat de rechter oordeelt dat een vonnis in een andere
procedure een beslissing bevat die een partij in strijd acht met de stukken van de
P.25.1551.N/7
23 JUNI 2026
rechtspleging in die procedure, houdt geen miskenning van de bewijskracht van
dat vonnis in.
In zoverre het onderdeel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar
recht.
15.
De bewijskracht van een akte bestaat in de vereiste eerbiediging van hetgeen
daarin schriftelijk is vastgelegd. De rechter miskent de bewijskracht van een akte
indien hij aan een geschrift, waarnaar hij uitdrukkelijk verwijst, een verklaring
toeschrijft die dit geschrift niet bevat dan wel ontkent dat dit geschrift een
verklaring bevat, die wel erin voorkomt. De rechter die uit een akte louter een
feitelijk of juridisch gevolg trekt, miskent de bewijskracht van die akte niet.
16.
Uit het vonnis van 12 april 2023 (p. 16-17, nr. 5.2.3) blijkt dat de rechtbank,
na te hebben vastgesteld dat de partijen voor de vrederechter akkoord waren om
de huurovereenkomst te ontbinden, wat bij tussenvonnis van 27 oktober 2021
werd bevestigd, waarna in het beroepen vonnis van 11 mei 2022 de ontbinding in
het nadeel van de verweerder werd uitgesproken, oordeelt dat “(h)et tussenvonnis
van 27 oktober 2021 (…) een akkoordvonnis (is) en (…) ook niet bestreden (is)”
en dat “(d)e ontbinding van de huurovereenkomst lastens (de verweerder) (…)
dan ook de enige juridische beslissing is die hiermee strookt”.
Met het in het onderdeel bedoelde oordeel geeft het arrest van het vonnis van 12
april 2023 geen uitlegging, maar leidt het enkel een gevolg eruit af.
Het onderdeel mist feitelijke grondslag.
Tweede onderdeel
17.
Het onderdeel voert schending aan van de artikelen 1319, 1320 en 1322 oud
Burgerlijk Wetboek, thans de artikelen 8.17 en 8.18 Burgerlijk Wetboek: het
oordeel
dat
de
eiser
het
bestaan
van
een
schulduitsluitings-
of
rechtvaardigingsgrond niet enigszins aannemelijk maakt, is niet naar recht
verantwoord; uit de stukken van het dossier en van de rechtspleging in de
burgerlijke procedure blijkt dat de tekortkomingen van de verweerder op grond
waarvan de huurovereenkomst in zijn nadeel werd ontbonden, namelijk zijn
23 JUNI 2026
P.25.1551.N/8
systematische weigering om werken te laten uitvoeren, wel degelijk een
rechtvaardigingsgrond voor de eiser uitmaakt.
18.
Het onderdeel komt onder het mom van een wettigheidskritiek op tegen het
onaantastbare oordeel van de appelrechters over de feiten of verplicht tot een
onderzoek van feiten waarvoor het Hof niet bevoegd is.
Het onderdeel is niet ontvankelijk.
Derde middel
19.
Het middel voert schending aan van artikel 6.2 EVRM, artikel 149
Grondwet en artikel 195 Wetboek van Strafvordering: de appelrechters
verdubbelen de door het beroepen vonnis aan de eiser opgelegde geldboete, mede
gelet op de lange periode van de niet-conforme verhuring, maar oordelen, anders
dan het beroepen vonnis, dat de in artikel 3.36, 1°, Vlaamse Codex Wonen van
2021 bedoelde verzwarende omstandigheid dat van de betrokken activiteit een
gewoonte wordt gemaakt, niet bewezen is; dit oordeel is door tegenstrijdigheid
aangetast.
20.
De rechter die in hoger beroep een verzwarende omstandigheid niet
bewezen verklaart die in het beroepen vonnis wel bewezen werd verklaard, kan
zonder hierdoor tegenstrijdig te oordelen een zwaardere straf opleggen dan deze
die in het beroepen vonnis werd opgelegd.
In zoverre het middel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar recht.
21.
Het oordeel dat, eensdeels, de in artikel 3.36, 1°, Vlaamse Codex Wonen
van 2021 bedoelde verzwarende omstandigheid dat van de betrokken activiteit een
gewoonte wordt gemaakt, niet bewezen is, en het oordeel dat, anderdeels, bij de
straftoemeting rekening moet worden gehouden met de lange periode gedurende
welke de eiser de niet-conforme woning verhuurde, zijn niet tegenstrijdig met
elkaar.
In zoverre mist het middel feitelijke grondslag.
23 JUNI 2026
P.25.1551.N/9
Ambtshalve onderzoek
22.
De substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven rechtsvormen
zijn in acht genomen en de beslissing is overeenkomstig de wet gewezen.
Dictum
Het Hof,
Verwerpt het cassatieberoep.
Veroordeelt de eiser tot de kosten.
Bepaalt de kosten op 113,91 euro.
Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, tweede kamer,
samengesteld uit sectievoorzitter Erwin Francis, als voorzitter, de raadsheren
Peter Hoet, Steven Van Overbeke, Bruno Lietaert en Jos Decoker, en in openbare
rechtszitting van 23 juni 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Erwin Francis, in
aanwezigheid van advocaat-generaal Dirk Schoeters, met bijstand van
afgevaardigd griffier Eva Coppens.