Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie, 2026-06-29, ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260629.3N.10

Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260629.3N.10 (2026-06-29)

Sommaire (FR) : Nog niet beschikbaar

--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT --- C.25.0342.N/1

29 JUNI 2026

Hof van Cassatie van België

Arrest

Nr. C.25.0342.N EUROPEAN INVESTMENT HUB bv, met zetel te 1731 Asse, Jan Longinstraat 3-7/5, 101, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0845.837.228, eiseres, vertegenwoordigd door mr. Johan Verbist, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar de eiseres woonplaats kiest, tegen DE

BELGISCHE

STAAT,

Federale

Overheidsdienst

Financiën,

vertegenwoordigd door de minister van Financiën, met kabinet te 1000 Brussel, Wetstraat 12, ingeschreven bij de KBO onder het nummer 0308.357.159, voor wie optreedt van de adviseur-generaal, directeur van het KMO Centrum Leuven, Expertise 1, met kantoor te 3001 Heverlee, Philipssite 3A bus 1, verweerder, vertegenwoordigd door mr. Stefan de Vleeschouwer, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 1853 Strombeek-Bever, Temselaan 100A, waar de verweerder woonplaats kiest.

29 JUNI 2026 I.

C.25.0342.N/2

RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Brussel van 14 mei 2025. De zaak is bij beschikking van de eerste voorzitter van 6 mei 2026 verwezen naar de derde kamer. Sectievoorzitter Bart Wylleman heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Henri Vanderlinden heeft geconcludeerd.

II.

CASSATIEMIDDEL

De eiseres voert in haar verzoekschrift dat aan dit arrest is gehecht, een middel aan.

III.

BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling Beide onderdelen samen 1.

Krachtens artikel 8.4, eerste lid, Burgerlijk Wetboek, moet hij die meent een

ander in rechte te kunnen aanspreken, de rechtshandelingen of feiten bewijzen die daaraan ten grondslag liggen. Krachtens het tweede lid moet hij die beweert bevrijd te zijn, de rechtshandelingen of feiten bewijzen die zijn bewering ondersteunen. Hieruit volgt dat de partij die de laattijdigheid van een rechtsmiddel aanvoert en zich beroept op de regelmatigheid van de op zijn verzoek verrichte betekening die de termijn heeft doen ingaan om het rechtsmiddel in te stellen, conform artikel 8.4, eerste lid, Burgerlijk Wetboek, die regelmatigheid moet bewijzen door overlegging van een formeel geldige betekeningsakte, waarna het aan de geadresseerde staat om, conform artikel 8.4, tweede lid, Burgerlijk Wetboek, het tegenbewijs hiervan te leveren. 2.

Krachtens artikel 35, tweede lid, Gerechtelijk Wetboek wordt bij een

betekening aan de woonplaats, verblijfplaats of maatschappelijke zetel, het afschrift

29 JUNI 2026

C.25.0342.N/3

van de akte ter hand gesteld aan een bloedverwante, aanverwante, dienstbode of aangestelde van de geadresseerde. Als dienstbode of aangestelde in de zin van die wetsbepaling moet worden beschouwd elke persoon die bevoegd is om boodschappen te ontvangen voor de geadresseerde. Het afschrift van de akte wordt bijgevolg geldig ter hand gesteld telkens er tussen de geadresseerde van het exploot en de persoon die het afschrift ervan ontvangt, zulke verhouding bestaat dat redelijkerwijze kan worden verondersteld dat deze het afschrift aan de geadresseerde zal overhandigen. 3.

De vermelding door de gerechtsdeurwaarder in de betekeningsakte dat het

afschrift ervan ter hand werd gesteld aan een persoon die aan hem heeft verklaard een aangestelde van de geadresseerde te zijn, ook al vormt zij geen authentieke vermelding die geldt tot betichting van valsheid in de zin van artikel 8.17 Burgerlijk Wetboek, volstaat voor degene die zich op de regelmatigheid van de betekening beroept om het bestaan van dergelijke verhouding te bewijzen. Het staat vervolgens aan de geadresseerde om hiervan het tegenbewijs te leveren met alle middelen van recht, feitelijke vermoedens inbegrepen. 4.

In zoverre het tweede onderdeel ervan uitgaat dat deze vermelding in de

betekeningsakte voor degene die zich op de regelmatigheid van de betekening beroept niet volstaat als bewijs dat tussen de geadresseerde van het exploot en de persoon die het afschrift ervan ontvangt zulke verhouding bestaat dat redelijkerwijze kan worden verondersteld dat deze het afschrift aan de geadresseerde zal overhandigen, maar dat deze een geheel van precieze en overeenstemmende feiten dient aan te voeren waaruit die verhouding als een feitelijk vermoeden kan worden afgeleid en op die grond schending aanvoert van de artikelen 8.1, 9° en 8.29, Burgerlijk Wetboek, faalt het naar recht.

29 JUNI 2026

C.25.0342.N/4

De appelrechters stellen vast en oordelen dat:

• de verweerder als stuk 1 een betekeningsakte van 21 augustus 2024 van het beroepen vonnis voorlegt en aanvoert dat het door de eiseres op 10 oktober 2024 ingediende verzoekschrift tot hoger beroep dus laattijdig is, omdat het werd ingediend na het verstrijken van de beroepstermijn van één maand overeenkomstig artikel 1051 Gerechtelijk Wetboek;
• uit die betekeningsakte blijkt dat de gerechtsdeurwaarder zich aan het juiste adres van de maatschappelijke zetel van de eiseres heeft aangeboden, zijnde op het ogenblik van de betekening 1930 Zaventem, Ikaroslaan 24, en dat de gerechtsdeurwaarder in de betekeningsakte vermeldt dat hij heeft betekend aan I.V.E., die aan hem verklaarde een aangestelde van de eiseres te zijn en die tevens heeft getekend voor ontvangst;
• het bewijs dat het afschrift van de akte werd overhandigd aan een onbevoegd persoon die dan vervolgens het afschrift ook nooit zou hebben overgemaakt aan de eiseres dan ook op de eiseres rust;
• de eiseres faalt in de op haar rustende bewijslast;
• de door de eiseres voorgelegde stukken de door de gerechtsdeurwaarder in het exploot opgenomen vermeldingen niet weerleggen of tegenspreken omdat die stukken niet-relevante informatie bevatten, namelijk advertenties voor andere kantoorgebouwen, foto’s van de binnen- en buitenzijde van het kantoorgebouw die dateren van nadat de eiseres het gebouw had verlaten en een uittreksel uit het KBO-register waaruit volgens de eiseres zou moeten blijken dat de eiseres geen hoedanigheid van RSZ-werkgever heeft en er maar twee bestuurders zijn;
• de vermeldingen opgenomen in het exploot van betekening, zelfs al gelden ze niet tot betichting van valsheid, en het relaas van de gerechtsdeurwaarder over de door deze persoon aan hem gedane verklaring, dus volstaan om de verhouding van aangestelde te verantwoorden;
• de eiseres geen stukken voorlegt aangaande de wijze waarop zij gebruik kon maken van het kantoorgebouw (zoals een huurovereenkomst) en het de eigen verantwoordelijkheid van de eiseres is om het nodige te doen opdat zij exploten van betekening kan ontvangen op haar maatschappelijk adres;

29 JUNI 2026

C.25.0342.N/5

• er dus sprake is van een regelmatige betekening van het beroepen vonnis op 21 augustus 2024, zodat het door de eiseres op 10 oktober 2024 ingediende verzoekschrift tot hoger beroep laattijdig is.

Door aldus te oordelen dat de verweerder door de overlegging van de

betekeningsakte waarin de gerechtsdeurwaarder heeft vermeld dat het afschrift van de akte ter hand werd gesteld aan een persoon die verklaarde een aangestelde te zijn, bewijst dat tussen de geadresseerde van het exploot en de persoon die het afschrift ervan heeft ontvangen zulke verhouding bestaat dat redelijkerwijze kon worden verondersteld dat deze het afschrift aan de geadresseerde zou overhandigen en dat de eiseres hiervan het tegenbewijs niet levert op grond van de door haar overgelegde stukken, schenden de appelrechters noch artikel 8.4 Burgerlijk Wetboek, noch artikel 35 Gerechtelijk Wetboek. In zoverre kunnen de onderdelen niet worden aangenomen. 7.

In zoverre het eerste onderdeel schending aanvoert van artikel 1051, eerste en

tweede lid, Gerechtelijk Wetboek, is het afgeleid en bijgevolg niet ontvankelijk. Dictum Het Hof, Verwerpt het cassatieberoep. Veroordeelt de eiseres tot de kosten. Bepaalt de kosten voor de eiseres op 463,51 euro en op 650 euro rolrecht verschuldigd aan de Belgische Staat. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, derde kamer, samengesteld uit sectievoorzitter Bart Wylleman, als voorzitter, en de raadsheren Ilse Couwenberg, Myriam Ghyselen, Bruno Lietaert en Eva Van Hoorde, en in openbare rechtszitting van 29 juni 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Bart Wylleman, in aanwezigheid van advocaat-generaal Henri Vanderlinden, met bijstand van griffier Mike Van Beneden.

29 JUNI 2026

C.25.0342.N/6

M. Van Beneden

E. Van Hoorde

B. Lietaert

M. Ghyselen

I. Couwenberg

B. Wylleman

VERZOEKSCHRIFT/1

VOORZIENING IN CASSATIE

VOOR:

EUROPEAN INVESTMENT HUB BV, KBO 0845.837.228, met

maatschappelijke zetel te 1930 Zaventem, Da Vincilaan 11,

eiseres tot cassatie,

bijgestaan en vertegenwoordigd door ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie Johan Verbist, kantoor houdend te 2000 ANTWERPEN, Amerikalei 187/302, alwaar keuze van woonst wordt gedaan,

TEGEN:

de BELGISCHE STAAT, Federale Overheidsdienst Financiën, KBO

0308.357.159, in de persoon van de Minister van Financiën, met kabinet gevestigd 1

te 1000 Brussel, Wetstraat 12, handelend op verzoek van de Adviseur-Generaal, Directeur van het KMO CENTRUM LEUVEN, EXPERTISE 1, met burelen te 3001 Heverlee, Philipssite 3A bus 1,

verweerder in cassatie,

VERZOEKSCHRIFT/2

Aan de heren Eerste Voorzitter en Voorzitter van het Hof van Cassatie,

Aan de Dames en Heren Raadsheren in het Hof van Cassatie,

Hooggeachte Heren en Dames,

Eiseres heeft de eer een arrest aan uw beoordeling voor te leggen dat op 14 mei 2025 op tegenspraak tussen de partijen werd gewezen door de 6N kamer van het hof van beroep te Brussel (2024/AR/1712).

VERZOEKSCHRIFT/3

FEITEN EN PROCEDUREVOORGAANDEN

Eiseres is met verweerder verwikkeld in een btw-geschil. Bij vonnis van de rechtbank van eerste aanleg te Leuven van 6 juli 2023 werd eiseres ten gronde in het ongelijk gesteld.

Verweerder heeft dit vonnis op 21 augustus 2024 laten betekenen aan de zetel van eiseres, waar mevrouw V.E. heeft getekend voor ontvangst. Mevrouw V.E. is evenwel geen aangestelde van eiseres.

Op 10 oktober 2024 heeft eiseres hoger beroep ingesteld.

In het bestreden arrest wordt het hoger beroep laattijdig en bijgevolg onontvankelijk verklaard, met verwijzing van eiseres in de kosten van het hoger beroep.

Tegen dit arrest wenst eiseres op te komen met het volgende middel tot cassatie.

ENIG MIDDEL TOT CASSATIE

Geschonden wetsbepalingen

− De artikelen 35 en 1051, eerste en tweede lid van het Gerechtelijk Wetboek; − De artikelen 8.1, 9°, 8.4 eerste en tweede lid, en 8.29 van het Burgerlijk Wetboek.

VERZOEKSCHRIFT/4

Aangevochten beslissing

De appelrechters verklaren het hoger beroep van eiseres onontvankelijk, op grond van volgende motieven:

“Het hof stelt vast dat tussen partijen geen betwisting bestaat over het feit dat de gerechtsdeurwaarder zich aan het juiste adres van de maatschappelijke zetel van [eiseres] heeft aangeboden, zijnde op het ogenblik van de betekening, 1930 Zaventem, Ikaroslaan 24.

De betwisting tussen partijen betreft evenwel het feit dat deze betekening is gebeurd aan mevr. V.E., die volgens [eiseres] geen enkele bevoegdheid had om enig exploot aan te nemen en aldus geen aangestelde is van [eiseres].

Stuk

1

van

[verweerster]

betreft

de

betekeningsakte

waarin

de

gerechtsdeurwaarder vermeldt dat hij heeft betekend aan Isabelle V.E., die aan hem verklaarde een aangestelde van [eiseres] te zijn en die tevens heeft getekend voor ontvangst.

[Verweerster] voert aldus terecht aan dat het te dezen een betekening betreft in de zin van artikel 35 Ger. W., met name een betekening aan de maatschappelijke zetel van [eiseres].

Enige verwijzing door [eiseres] naar het arrest d.d. 20 april 2021 van het hof van beroep te Gent (2021/AR/234) is aldus niet relevant aangezien het in die betwisting een betekening overeenkomstig artikel 34 Ger. W. betrof. Evenmin is dan ook enige verwijzing naar een huurovereenkomst of dienstenovereenkomst waaruit zou

VERZOEKSCHRIFT/5

blijken dat [eiseres] op het ogenblik van de betekening aan die dame een regelmatige opdracht had gegeven om haar te vertegenwoordigen als receptioniste of onthaalmedewerkster relevant, aangezien de verwijzing naar een regelmatige opdracht bevoegd om de rechtspersoon, zelfs samen met anderen in rechte te vertegenwoordigen is opgenomen in artikel 34 Ger. W. (eerste middel van [eiseres]).

Dienvolgens dient enkel rekening gehouden te worden met het begrip 'aangestelde' in de zin van artikel 35 Ger. W. (tweede middel van [eiseres]).

Als dienstbode of aangestelde in de zin van artikel 35 Ger. W. moet worden beschouwd elke persoon die bevoegd is om boodschappen te ontvangen voor de geadresseerde. Het afschrift van de akte wordt dus geldig ter hand gesteld telkens er tussen de geadresseerde van het exploot en de persoon die het afschrift ervan ontvangt, zulke verhouding bestaat dat redelijkerwijze kan worden verondersteld dat deze het afschrift aan de geadresseerde zal overhandigen (vgl. Cass. 2 november 2017, C.15.0302.N). In de conclusie van de advocaat generaal bij dit arrest wordt het volgende gesteld (MORTIER R., Conclusie bij Cass. 2 november 2017 - onderlijning door het hof toegevoegd):

"2.4. Het begrip “aangestelde” in de zin van artikel 35, tweede lid, Ger.W. krijgt zowel in rechtspraak als rechtsleer een ruime invulling. Uw Hof oordeelt dat een dienstbode of aangestelde elke persoon is bevoegd om boodschappen te ontvangen voor de geadresseerde, namelijk een persoon die “zich op de maatschappelijke zetel van (de geadresseerde) bevond en die de boodschappen van (de geadresseerde) in ontvangst nam(2). Het afschrift wordt aldus geldig ter hand gesteld” telkens er tussen de bestemmeling van de akte en de persoon die het afschrift ontvangt, zulke verhoudingen bestaan, dat de ene aan de andere deze diensten bewijst welke geacht worden wederzijds verleend te worden tussen personen die op hetzelfde adres wonen. Eenieder die redelijkerwijze verondersteld wordt een boodschap aan de geadresseerde te overhandigen is een “aangestelde” die in aanmerking komt om het afschrift geldig in ontvangst te nemen(3).

VERZOEKSCHRIFT/6

2.5. De gerechtsdeurwaarder is niet verplicht om na te gaan of de verklaring van de persoon die hij op de maatschappelijke zetel aantreft en die beweert de aangestelde te zijn van de geadresseerde, overeenstemt met de werkelijkheid wanneer er geen elementen voorhanden zijn die er onmiddellijk en duidelijk op wijzen dat deze persoon niet de hoedanigheid van aangestelde heeft. Uw Hof oordeelt(4) dat “rechtsgeldig is de betekening die de gerechtsdeurwaarder aan de maatschappelijke of administratieve zetel van een rechtspersoon doet door het ter hand stellen van een afschrift aan diens aangestelde, nu de overgelegde stukken betreffende de hoedanigheid van deze laatste die vaststelling van de gerechtsdeurwaarder niet tegenspreken”. Enkel bij een flagrante vergissing, of indien de onregelmatigheid de rechten van de geadresseerde heeft geschaad(5) komt de rechtsgeldigheid van de betekening in het gedrang. De loutere verkeerde aanduiding van de hoedanigheid van de persoon aan wie het afschrift werd ter hand gesteld, leidt dus niet tot nietigheid van de betekening, wanneer blijkt dat de betekening het doel heeft bereikt dat de wet er mee beoogt. Uit het enkel feit dat de persoon aan wie het exploot te hand werd gesteld niet de vermelde hoedanigheid heeft, volgt niet dat deze laattijdig het exploot aan verweerder heeft overgemaakt wanneer eiser verder geen feitelijke gegevens aanbrengt die een laattijdige overmaking aannemelijk maken. In die omstandigheden heeft de betekening haar doel bereikt (6). 2.6. In de zaak die thans voorligt voert eiseres aan dat zij het exploot van betekening van 25 maart 2015 nooit heeft ontvangen vóór het instellen van het cassatieberoep. Dit wordt in verband gebracht met het gegeven dat mevrouw H. niet als aangestelde van eiseres kan beschouwd worden. In het licht van de ruime interpretatie van het begrip “aangestelde” is het niet vereist dat er een arbeidsovereenkomst bestaat tussen degene die het exploot in ontvangst neemt en de geadresseerde. De stukken die voorliggen en de elementen vermeld onder punt 2.3. spreken niet tegen dat mevrouw H. bevoegd was om boodschappen in ontvangst te nemen voor de geadresseerde en zij bijgevolg te beschouwen is als aangestelde van eiseres in de zin van artikel 35, tweede lid Ger.W. …

VERZOEKSCHRIFT/7

Zelfs indien zou geoordeeld worden dat uit de voorgelegde stukken blijkt dat er tussen eiseres en mevrouw H. geen band van aangestelde bestaat, in tegenstelling met wat de gerechtsdeurwaarder heeft verklaard/ kan dit op zich de rechtsgeldigheid van de betekening niet in het gedrang brengen. Uit het enkel feit dat mevrouw H. aan wie het exploot werd ter hand gesteld niet de verklaarde hoedanigheid van aangestelde van eiseres zou hebben volgt immers niet dat deze het exploot nooit aan eiseres heeft overgemaakt. Er worden door eiseres geen andere feitelijke gegevens aangevoerd die een laattijdige of een gebrek aan overmaking aannemelijk maken en eiseres maakt dus niet aannemelijk dat de afwezigheid van overmaking voortvloeit uit het gegeven dat K. H. geen aangestelde van eiseres was.”

Het begrip aangestelde in de zin van artikel 35, 2de lid Ger. W. moet aldus ruim worden geïnterpreteerd. De gerechtsdeurwaarder heeft niet de verplichting na te gaan of de verklaring van de persoon die hij op het adres van de maatschappelijke zetel aantreft en die beweert aangestelde te zijn van de geadresseerde overeenstemt met de werkelijkheid wanneer er geen elementen voorhanden zijn die er onmiddellijk en duidelijk op wijzen dat deze persoon niet de hoedanigheid van aangestelde heeft. De gerechtsdeurwaarder neemt enkel akte van de verklaring van de persoon die het afschrift in ontvangst neemt (S. A., 'De betekening aan de woonplaats, verblijfplaats of de zetel' in X, Gerechtelijke recht artikelsgewijze commentaar met overzicht van rechtspraak en rechtsleer, Kluwer, 2023, 51- 56).

Het bewijs dat het afschrift werd overhandigd aan een onbevoegd persoon die dan vervolgens het afschrift ook nooit zou hebben overgemaakt aan [eiseres] rust aldus op [eiseres].

Het hof oordeelt dat [eiseres] faalt in de op haar rustende bewijslast. [Verweerster] voert terecht aan dat de door [eiseres] voorgelegde stukken niet-relevante informatie bevatten.

VERZOEKSCHRIFT/8

[Eiseres] beperkt zich immers tot de voorlegging van de volgende stukken:

advertenties voor andere kantoorgebouwen (stukken 8-10 van [eiseres]) waarin, volgens [eiseres], sprake zou zijn van een 'gemeenschappelijke receptie', hetgeen volgens [eiseres] niet aanwezig zou zijn in het kantoorgebouw waar zij destijds gevestigd was;

foto's van de binnen- en buitenzijde van het kantoorgebouw (stukken 27 van [eiseres]) (waarbij het hof opmerkt dat deze foto's dateren van nadat [eiseres] het gebouw heeft verlaten);

een uittreksel uit het KBO-register (stuk 1 van [eiseres]) waaruit volgens [eiseres] zou moeten blijken dat [eiseres] geen hoedanigheid van RSZ-werkgever heeft en dat er maar twee bestuurders zijn.

Het hof oordeelt dat deze door [eiseres] voorgelegde stukken de door de gerechtsdeurwaarder in het exploot opgenomen vermeldingen niet weerleggen of tegenspreken. De vermeldingen opgenomen in het exploot van betekening, zelfs al gelden ze niet tot betichting van valsheid, en het relaas van de gerechtsdeurwaarder over de door deze persoon aan hem gedane verklaring, volstaan om de verhouding van aangestelde te verantwoorden (vgl. Cass. 17 januari 2022, F.21.0082.F). Bovendien heeft deze persoon ook ondertekend voor ontvangst. [Eiseres] betwist niet dat haar maatschappelijke zetel gevestigd is op het adres waar de gerechtsdeurwaarder zich heeft aangemeld, zodoende dat de gerechtsdeurwaarder aldaar kon overgaan tot regelmatige betekening overeenkomstig artikel 35 Ger. W. [Eiseres] legt geen stukken voor aangaande de wijze waarop zij gebruik kon maken van het kantoorgebouw (vb. huurovereenkomst). Het is natuurlijk de eigen verantwoordelijkheid van [eiseres] om het nodige te doen opdat zij exploten van betekening kan ontvangen op haar maatschappelijk adres.

Het hof oordeelt dat er dienvolgens sprake is van een regelmatige betekening van het bestreden vonnis op 21 augustus 2024. Dienvolgens is er ook geen sprake van enige schending van artikel 6.1 EVRM. Het verzoekschrift tot hoger beroep

VERZOEKSCHRIFT/9

neergelegd op 10 oktober 2024 is aldus laattijdig en het hoger beroep is onontvankelijk” (bestreden arrest p. 7-10)

Grieven

Eerste onderdeel

Krachtens artikel 1051, eerste en tweede lid van het Gerechtelijk Wetboek is de termijn om hoger beroep aan te tekenen één maand, te rekenen vanaf de betekening van het vonnis of de kennisgeving ervan overeenkomstig artikel 792, tweede en derde lid, onder voorbehoud van termijnen die worden voorzien in supranationale en internationale bepalingen. Deze termijn loopt eveneens vanaf de dag van die betekening ten aanzien van de partij die het vonnis heeft doen betekenen.

Krachtens artikel 8.4, eerste en tweede lid van het Burgerlijk Wetboek moet hij die meent een ander in rechte te kunnen aanspreken, de rechtshandelingen of feiten bewijzen die daaraan ten grondslag liggen. Hij die beweert bevrijd te zijn, moet de rechtshandelingen of feiten bewijzen die zijn bewering ondersteunen.

Wie een exceptie van onontvankelijkheid wegens laattijdig ingesteld hoger beroep opwerpt, dient als ‘eiser op exceptie’ de feiten te bewijzen die aan die exceptie ten grondslag liggen, zoals het ingaan van de beroepstermijn door een regelmatige betekening van het bestreden vonnis.

Het is dus niet aan de appellant om de onregelmatigheid van de betekening te bewijzen, maar aan de geïntimeerde om te bewijzen dat de betekening op regelmatige wijze is geschied zodat die inderdaad de beroepstermijn heeft doen ingaan.

VERZOEKSCHRIFT/10

In weerwil hiervan oordelen de appelrechters dat “het bewijs dat het afschrift werd overhandigd aan een onbevoegd persoon die dan vervolgens het afschrift ook nooit zou hebben overgemaakt aan [eiseres] rust […] op [eiseres]”, en dat “[eiseres] faalt in de op haar rustende bewijslast”.

Door de bewijslast van de onregelmatigheid van de betekening op eiseres te leggen, schenden de appelrechters artikel 8.4, eerste en tweede lid van het Burgerlijk Wetboek.

Tweede onderdeel

Artikel 8.1, 9° van het Burgerlijk Wetboek definieert het feitelijk vermoeden als een bewijsmiddel waarbij de rechter het bestaan van één of meer onbekende feiten afleidt uit het voorhanden zijn van één of meer bekende feiten. In toepassing van artikel 8.29 van het Burgerlijk Wetboek wordt hun bewijswaarde overgelaten aan het oordeel van de rechter, die ze enkel zal aannemen indien zij op één of meer ernstige en precieze aanwijzingen berusten. Voor zover het vermoeden op meerdere aanwijzingen steunt, moeten ze met elkaar overeenstemmend zijn.

Indien de betekening niet aan de persoon kan worden gedaan, geschiedt zij krachtens artikel 35, eerste en tweede lid van het Gerechtelijk Wetboek aan de woonplaats of, bij gebreke van een woonplaats, aan de verblijfplaats van de geadresseerde en, voor een rechtspersoon, aan de maatschappelijke of de administratieve zetel. Het afschrift van de akte wordt ter hand gesteld aan een bloedverwante, aanverwante, dienstbode of aangestelde van de geadresseerde.

Als dienstbode of aangestelde in de zin van deze bepaling moet worden beschouwd elke persoon die bevoegd is om boodschappen te ontvangen voor de geadresseerde.

VERZOEKSCHRIFT/11

Het afschrift van de akte wordt geldig ter hand gesteld telkens er tussen de geadresseerde van het exploot en de persoon die het afschrift ervan ontvangt, zulke verhouding bestaat dat redelijkerwijze kan worden verondersteld dat deze het afschrift aan de geadresseerde zal overhandigen.

De kwalificatie als ‘aangestelde’ op het exploot heeft geen authentieke bewijswaarde. Dit behoort immers niet tot de zaken die de gerechtsdeurwaarder tot opdracht heeft vast te stellen.

Eiseres heeft op uitdrukkelijke en gemotiveerde wijze betwist dat mevrouw V.E., die heeft getekend voor ontvangst, haar aangestelde was. Zoals de appelrechters ook vaststellen, heeft eiseres dienaangaande diverse stukken neergelegd.

In die omstandigheden dienden de appelrechters in concreto na te gaan of er tussen eiseres en mevrouw V.E. daadwerkelijk zulke verhouding bestond dat redelijkerwijze kon worden verondersteld dat deze het afschrift aan eiseres zou overhandigen. De appelrechters beperken zich evenwel tot de overweging dat “de vermeldingen opgenomen in het exploot van betekening, zelfs al gelden ze niet tot betichting van valsheid, en het relaas van de gerechtsdeurwaarder over de door deze persoon aan hem gedane verklaring, volstaan om de verhouding van aangestelde te verantwoorden […] Bovendien heeft deze persoon ook ondertekend voor ontvangst”.

Uit geen enkele van die vaststellingen of enige andere vaststelling blijkt evenwel dat er tussen eiseres en mevrouw V.E. daadwerkelijk zulke verhouding bestond dat redelijkerwijze kon worden verondersteld dat deze het afschrift aan eiseres zou overhandigen. Uit het feit dat de gerechtsdeurwaarder mevrouw V.D.E. heeft geakteerd als aangestelde, gelet op haar eigen verklaringen op het moment van betekening, en dat zij inderdaad heeft getekend voor ontvangst, kan niet wettig bij wege van feitelijk vermoeden de juistheid van deze verklaringen en de wettigheid

VERZOEKSCHRIFT/12

van deze inontvangstname worden afgeleid. Daarmee leiden de appelrechters uit de door hun vastgestelde feiten een gevolg af dat op grond van die vastgestelde feiten onmogelijk kan worden verantwoord. De juistheid van de verklaringen en de wettigheid van de inontvangstname vormden net het voorwerp van betwisting tussen partijen.

Uit de door de appelrechters vastgestelde feiten blijkt slechts dat mevrouw V.D.E. zich op het adres van de maatschappelijke zetel van eiseres bevond, waar zij verklaarde aangestelde te zijn van eiseres en heeft getekend voor ontvangst. Uit deze vaststellingen kan op geen enkele wijze worden geconcludeerd dat tussen eiseres en mevrouw V.E. daadwerkelijk zulke verhouding bestond dat redelijkerwijze kon worden verondersteld dat deze het afschrift aan eiseres zou overhandigen. Een dergelijke gevolgtrekking holt immers de facto de wettelijke vereiste van een terhandstelling aan een ‘aangestelde’ uit.

Ook de bijkomende overweging dat het “de eigen verantwoordelijkheid van [eiseres] [is] om het nodige te doen opdat zij exploten van betekening kan ontvangen op haar maatschappelijk adres”, vormt geen wettig motief. Immers, zelfs wanneer er niet betekend kan worden aan de maatschappelijke zetel in de zin van artikel 35 van het Gerechtelijk Wetboek, kan er nog steeds betekend worden door achterlating van een afschrift in toepassing van artikel 38 § 1 van dit Wetboek.

Hetzelfde geldt voor de bijkomende overweging dat eiseres niet betwist dat “haar maatschappelijke zetel gevestigd is op het adres waar de gerechtsdeurwaarder zich heeft aangemeld, zodoende dat de gerechtsdeurwaarder aldaar kon overgaan tot regelmatige betekening overeenkomstig artikel 35 Ger. W.”. Voor een correcte betekening in toepassing van artikel 35 is immers niet enkel vereist dat de terhandstelling gebeurt op de maatschappelijke zetel, maar ook dat zij gebeurt aan een bloedverwante, aanverwante, dienstbode of aangestelde van de geadresseerde.

VERZOEKSCHRIFT/13

Door niettemin te besluiten tot een regelmatige betekening aan mevrouw V.D.E. als aangestelde van eiseres, hoewel die hoedanigheid van aangestelde door eiseres op gemotiveerde wijze werd betwist en de vaststellingen van de appelrechters op geen enkele wijze de conclusie verantwoorden dat tussen eiseres en mevrouw V.E. daadwerkelijk zulke verhouding bestond dat redelijkerwijze kon worden verondersteld dat deze het afschrift aan eiseres zou overhandigen, schenden de appelrechters artikel 35 van het Gerechtelijk Wetboek inzake betekening, en de artikelen 8.1, 9° en 8.29 van het Burgerlijk Wetboek inzake feitelijke vermoedens.

TOELICHTING

Als dienstbode of aangestelde in de zin van artikel 35 moet worden beschouwd elke persoon die bevoegd is om boodschappen te ontvangen voor de geadresseerde. Het afschrift van de akte wordt geldig ter hand gesteld telkens er tussen de geadresseerde van het exploot en de persoon die het afschrift ervan ontvangt, zulke verhouding bestaat dat redelijkerwijze kan worden verondersteld dat deze het afschrift aan de geadresseerde zal overhandigen (Cass. 10 april 2018, P.17.0779.N; Cass. 2 november 2017, C.15.0302.N; Cass. 2 mei 2017, P.16.0702.N).

Een dergelijke verhouding kan onder meer worden afgeleid uit het bestaan van een (arbeids)overeenkomst tussen de geadresseerde en de persoon die het afschrift ontvangt (vgl. Cass. 2 november 2017, C.15.0302.N), of uit het feit dat de geadresseerde een eenpersoonszaak is waarvan de zaakvoerder samenwoont met de persoon die het afschrift ontvangt (Cass. 10 april 2018, P.17.0779.N). Het enkele feit dat de geadresseerde een eenpersoonsvennootschap is, belet dus niet dat kan worden betekend aan een ‘aangestelde’, nu ook de ongehuwde partner waarmee de zaakvoerder samenwoont als aangestelde kan kwalificeren (cfr. Cass. 2 mei 2017, P.16.0702.N).

VERZOEKSCHRIFT/14

Te dezen werd het afschrift overhandigd aan mevrouw V.E., die getekend heeft voor ontvangst, en die op het exploot als ‘aangestelde’ van eiseres staat vermeld. Eiseres heeft die hoedanigheid van aangestelde evenwel steeds formeel betwist.

De kwalificatie als ‘aangestelde’ op het exploot heeft geen authentieke bewijswaarde. Dit behoort immers niet tot de zaken die de gerechtsdeurwaarder tot opdracht heeft vast te stellen (Cass. 15 juni 1979, Arr.Cass. 1978-79, 1226). De gerechtsdeurwaarder is inderdaad niet verplicht na te gaan of de verklaring van de persoon die hij op de woonplaats, de verblijfplaats of de maatschappelijke zetel aantreft en die beweert aangestelde te zijn van de geadresseerde overeenstemt met de werkelijkheid wanneer er geen elementen voorhanden zijn die er onmiddellijk en duidelijk op wijzen dat deze persoon niet de hoedanigheid van aangestelde heeft (A. S., “Art. 35 Ger.W.”, Comm.Ger. 2023, randnr. 6). De appelrechters verwijzen naar een arrest van Uw Hof van 17 januari 2022, F.21.0082.F, waar met betrekking tot de betekening van het aldaar voor Uw Hof bestreden arrest werd overwogen:

“Dès lors que la demanderesse n'établit ni n'allègue dans son mémoire en réplique que la dame T. ne serait pas sa préposée et que les pièces jointes à ce mémoire ne contredisent pas les mentions que comporte l'exploit, celles-ci, même si elles ne valent pas jusqu'à inscription de faux, ainsi que la relation par l'huissier instrumentant de la déclaration qui lui a été faite par cette personne, suffisent à justifier de pareil rapport”

(eigen vertaling : Aangezien de eiseres in haar memorie van wederantwoord noch bewijst noch aanvoert dat mevrouw T. niet haar aangestelde is en de bij die memorie gevoegde stukken de in het exploot opgenomen vermeldingen niet tegenspreken, volstaan deze vermeldingen, zelfs al gelden ze niet tot betichting van valsheid, en het relaas van de instrumenterende gerechtsdeurwaarder over de door

VERZOEKSCHRIFT/15

deze persoon aan hem gedane verklaring, om een dergelijke verhouding te verantwoorden)

Zoals blijkt uit deze motieven, had de geadresseerde in deze zaak niet betwist dat de ontvangster haar aangestelde was. Dit blijkt ook uit de conclusie van Adv.-gen. Inghels bij dit arrest:

“D’une part, la demanderesse ne soutient pas que cette dame n’est pas sa préposée ou que la mention apposée par l’huissier, ainsi que sa déclaration ultérieure attestant du fait que Madame T. aurait déclaré être chargée de recevoir les documents à l’attention de la demanderesse-, seraient fausses. Elle se contente d’affirmer que, l’huissier n’ayant pas étendu son investigation jusqu’à vérifier l’exactitude des déclarations qui lui ont été faites, l’exploit de signification serait nul, ce qui est inexact. Elle ne contredit cependant pas le fait que la dame à qui la copie de l’exploit a été remise était en charge de le recevoir”

(eigen vertaling : Aan de ene kant beweert eiseres niet dat deze dame niet haar bediende is of dat de vermelding door de gerechtsdeurwaarder, evenals zijn latere verklaring - waaruit blijkt dat mevrouw T. heeft verklaard dat zij verantwoordelijk was voor het ontvangen van de documenten ter attentie van eiseres - onjuist zijn. Zij stelt enkel dat, aangezien de gerechtsdeurwaarder niet heeft onderzocht of de verklaringen die ten aanzien van hem werden afgelegd juist zijn, de betekening nietig is, hetgeen onjuist is. Zij spreekt niet tegen dat de dame aan wie het afschrift van het exploot werd overhandigd, verantwoordelijk was voor het in ontvangst nemen ervan)

Te dezen heeft eiseres echter wél uitdrukkelijk betwist dat mevrouw V.E. haar aangestelde was, zoals de appelrechters ook vaststellen. Eiseres heeft onder verwijzing naar diverse stukken aangevoerd dat zij geen personeel in dienst heeft, zodat mevrouw V.E. (die geen bestuurder is) niet op de loonlijst staat, en dat zij

VERZOEKSCHRIFT/16

evenmin een opdracht heeft gegeven aan mevrouw V.E. om correspondentie en betekeningen in ontvangst te nemen.

In het licht van deze uitdrukkelijke betwisting, konden de appelrechters zich geenszins beperken tot een verwijzing naar de verklaringen van mevrouw V.D.E. en van de gerechtsdeurwaarder. Zij dienden in concreto na te gaan of er tussen eiseres en mevrouw V.E. daadwerkelijk zulke verhouding bestond dat redelijkerwijze kon worden verondersteld dat deze het afschrift aan uw cliënte zou overhandigen. Zij konden niet eenvoudigweg de verklaring van mevrouw V.D.E., waarop de gerechtsdeurwaarder is voortgegaan, zonder meer voor waar aannemen.

Op deze gronden en overwegingen besluit ondergetekende advocaat bij het Hof van Cassatie voor eiseres dat het U, Hooggeachte Dames en Heren, moge behagen het bestreden arrest te vernietigen, de zaak en de partijen te verwijzen naar een ander hof van beroep en uitspraak te doen over de kosten als naar recht.

Antwerpen, 30 september 2025

Johan Verbist

Bij de indiening ter griffie wordt bij deze voorziening het exploot van betekening van deze voorziening aan de verwerende partij gevoegd.