Conseil d'État de Belgique — Raad van State — ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930 (2026-10-06)
Samenvatting (NL) :
Arrest nr 267.930 van 6 oktober 2026 Vreemdelingen - Niet begeleide minderjarigen
Beslissing : Verwerping
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER
ARREST
nr. 267.930 van 6 oktober 2026
in de zaak A. 248.460/VII-43.295
In zake:
H.N.
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Katrin Verhaegen
kantoor houdend te 2060 Antwerpen
Rotterdamstraat 53
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen:
de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door
de minister van Justitie
bijgestaan en vertegenwoordigd door
advocaat Ine De Cneudt
kantoor houdend te 3054 Vaalbeek (Oud-Heverlee)
Onze-Lieve-Vrouwstraat 6
bij wie woonplaats wordt gekozen
-------------------------------------------------------------------------------------------------I. Voorwerp van het beroep
Verzoeker dient met een enig verzoekschrift op 19 juni 2026 een
vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging en een beroep tot nietigverklaring
in van de beslissing van de Federale Overheidsdienst Justitie, dienst Voogdij, van
22 april 2026 waarbij wordt beslist verzoeker te beschouwen als ouder dan 18 jaar
en dat verzoeker geen voogd zal krijgen.
II. Verloop van de rechtspleging
De beschikking van 26 juni 2026 stelt de procedurekalender vast,
die bij beschikking van 29 juli 2026 wordt gewijzigd.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-1/23
De verwerende partij heeft een nota met opmerkingen en een
administratief dossier ingediend.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Marijke Sterck heeft een verslag
opgesteld over de vordering tot schorsing met toepassing van artikel 17 van de
wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft
plaatsgevonden op 24 september 2026, om 14 uur.
Staatsraad Frédéric Vanneste heeft verslag uitgebracht.
Advocaat Daan Smeekens, die loco advocaat Katrin Verhaegen
verschijnt voor verzoeker, en advocaat Filip Stouthuysen, die loco advocaat Ine De
Cneudt verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.
Eerste auditeur-afdelingshoofd Marijke Sterck heeft een met dit
arrest eensluidend advies gegeven.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der
talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State,
gecoördineerd op 12 januari 1973 (hierna: RvS-wet).
III. Feiten
3.1.
Verzoeker komt België binnen en hij wordt op 16 maart 2026 als
niet-begeleide
minderjarige
vreemdeling
aangemeld
door
de
dienst
Vreemdelingenzaken bij de dienst Voogdij. Hij heeft verklaard van Afghaanse
nationaliteit te zijn en geboren te zijn op 1 januari 2010. De dienst
Vreemdelingenzaken uit twijfel over verzoekers voorgehouden leeftijd.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-2/23
Op 16 maart 2026 heeft verzoeker tevens een eerste gesprek met
de dienst Voogdij. De ambtenaar van de dienst Voogdij stelt een medisch
leeftijdsonderzoek voor, waaraan verzoeker op diezelfde dag zijn toestemming
verleent. Een sociaal assistent van het opvangcentrum waar verzoeker op dat
moment verblijft, informeert de dienst Voogdij op 19 maart 2026 dat verzoeker het
door hem ondertekende document niet goed heeft begrepen en het medisch
onderzoek weigert.
3.2.
Op 25 maart 2026 heeft verzoeker een tweede gesprek met de
dienst Voogdij. De ambtenaar van de dienst Voogdij oordeelt dat de twijfel omtrent
verzoekers minderjarigheid niet kan worden weggenomen op basis van verzoekers
verklaringen. Ook dan weigert verzoeker het medisch onderzoek. Er wordt aan
verzoeker wel nog een termijn van een week verleend om definitief standpunt in te
nemen omtrent de medische leeftijdstest.
Nadat verzoeker op 27 maart 2026 aan de dienst Voogdij eerst
nog een foto van een Bosnische kaart van een opvangcentrum bezorgt, informeert
de sociaal assistent van het opvangcentrum waar verzoeker op dat moment verblijft
de dienst Voogdij op 30 maart 2026 dat verzoeker instemt met het medisch
leeftijdsonderzoek.
3.3.
In het Universitair Ziekenhuis Pellenberg te Leuven ondergaat
verzoeker op 31 maart 2026 een medisch onderzoek om na te gaan of hij al dan
niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt. De arts besluit dat verzoeker “op datum
van 31-03-2026 een leeftijd heeft van 21,5 jaar met een standaarddeviatie van
2 jaar”.
3.4.
Op 22 april 2026 beslist de dienst Voogdij om verzoeker te
beschouwen als ouder dan 18 jaar en dat hij geen voogd zal krijgen. Dit is de
bestreden beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-3/23
IV. Schorsingsvoorwaarden
Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de RvS-wet kan tot
schorsing van de tenuitvoerlegging slechts worden besloten onder de dubbele
voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep
tot nietigverklaring en indien minstens één ernstig middel wordt aangevoerd
waarvan het onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling en waarmee de
nietigverklaring van de bestreden beslissing prima facie kan worden verantwoord.
V. Ernst van het enige middel
Uiteenzetting van het middel
Verzoeker voert in een enig middel de schending aan van
artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens
(hierna: EVRM), van de artikelen 2, 6 en 7 van Titel XIII, Hoofdstuk 6 ‘Voogdij
over niet-begeleide minderjarige vreemdelingen’ van de programmawet (I) van
24 december 2002 (hierna: voogdijwet), van artikel 3 van het koninklijk besluit
van 22 december 2003 ‘tot uitvoering van Titel XIII, Hoofdstuk 6 ‘Voogdij over
niet-begeleide minderjarige vreemdelingen’ van de programmawet (I) van
24 december 2002’ (hierna: koninklijk besluit van 22 december 2003), van “de
motiveringsplicht” zoals vervat in de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991
‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: wet
van 29 juli 1991), van de artikelen 7, 24.2 en 47 van het Handvest van de
grondrechten van de Europese Unie, van de artikelen 3 en 12 van het Internationaal
Verdrag inzake de Rechten van het Kind (hierna: IVRK), van de artikelen 25 en 46
van richtlijn 2013/32/EU van het Europees parlement en de Raad van 26 juni 2013
‘betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van
de internationale bescherming (herschikking)’ (hierna: richtlijn 2013/32), van het
zorgvuldigheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel “als beginsel van
behoorlijk bestuur naar nationaal recht”, van het gelijkheidsbeginsel en het
evenredigheidsbeginsel “als algemeen rechtsbeginsel van het Unierecht”, en van
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-4/23
“het gelijkheidsbeginsel zoals gewaarborgd door” de artikelen 10 en 11 van de
Grondwet.
Verzoeker voert in een eerste middelonderdeel aan dat het
Unierecht te dezen toepassing moet vinden (eerste onderdeel). Hij citeert
artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 en betoogt dat artikel 7 van de voogdijwet niet de
omzetting vormt van artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 maar wel richtlijnconform
moet worden geïnterpreteerd. Hetzelfde geldt voor artikel 3 van het koninklijk
besluit van 22 december 2003. Minstens moet zulks gebeuren wanneer de
betrokkene een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. De
aanstelling van een voogd voor een verzoeker om internationale bescherming die
aangeeft minderjarig te zijn, valt aldus onder het Unierecht, waardoor ook het
Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moet worden toegepast.
Dienaangaande wijst verzoeker er ook op dat de dienst Voogdij
slechts bevoegd was om minderjarige verzoekers om internationale bescherming
te identificeren indien zij hun verzoek hebben ingediend voor 12 juni 2026.
Ingevolge de inwerkingtreding van verordening 2024/1348 van het Europees
Parlement en de Raad van 14 mei 2024 ‘tot vaststelling van een
gemeenschappelijke procedure voor internationale bescherming in de Unie en tot
intrekking van Richtlijn 2013/32/EU’ (hierna: verordening 2024/1348) verschuift
die bevoegdheid immers naar het commissariaat-generaal voor de vluchtelingen en
de staatlozen. Aangezien verordening 2024/1348 richtlijn 2013/32 vervangt, is het
duidelijk dat de leeftijdsbepaling van verzoekers om internationale bescherming
onder het Unierecht valt. Artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 kan bovendien geacht
worden directe werking te hebben. Indien de Raad van State anders zou oordelen,
nodigt verzoeker hem uit een prejudiciële vraag te stellen aan het Hof van Justitie
van de Europese Unie.
Over de toepassing van artikel 24 van het Handvest van de
grondrechten van de Europese Unie merkt verzoeker in een tweede
middelonderdeel op dat deze bepaling ten volle moet gelden en dat het hoger
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-5/23
belang van het kind en de waarborgen die gelden voor minderjarigen van
toepassing moeten zijn op de procedure inzake leeftijdsbeslissingen. Een andere
interpretatie is volgens verzoeker in strijd met het recht op een effectief
rechtsmiddel, zoals gewaarborgd door artikel 47 van het Handvest van de
grondrechten van de Europese Unie. Het enkele feit dat verzoeker heeft verklaard
minderjarig te zijn vereist dat de procedurele garanties die voortvloeien uit het
hoger belang van het kind toegepast dienen te worden. Dit standpunt wordt
bijgetreden door het VN-Kinderrechtencomité en ook het EHRM en de
Nederlandse Raad van State zijn van oordeel dat het hoger belang van het kind
toepassing moet vinden in de procedure waarbij een medische leeftijdstest die op
meerderjarigheid wijst, wordt aangevochten. Ook hieromtrent stelt verzoeker voor
een prejudiciële vraag te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie voor
zover zijn standpunt niet zou worden gevolgd.
In een derde onderdeel “het uiten van twijfel” zet verzoeker
uiteen dat de procedure die uiteindelijk leidt tot het medisch leeftijdsonderzoek
begint bij het uiten van twijfel. Welke procedurele garanties van toepassing zijn bij
het uiten van twijfel is wettelijk niet voorzien, maar de algemene beginselen van
behoorlijk bestuur en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
dienen wel te worden nageleefd. Te dezen heeft de dienst Vreemdelingenzaken
twijfel geuit omtrent verzoekers minderjarigheid. Naast de vermelding
“apparences, récits, de de document ID” als motief voor de twijfel wordt noch
door de dienst Vreemdelingenzaken, noch door de dienst Voogdij verduidelijkt aan
de hand van welke standaarden en objectieve criteria de twijfel werd geuit. Uit het
motief “apparences, récits, de de document ID” kan niet worden afgeleid om
welke redenen er wordt getwijfeld aan verzoekers verklaringen. Nochtans is het
uiten van twijfel geen formaliteit. Er moet een daadwerkelijk onderzoek gevoerd
worden, waarbij de overheid zorgvuldig moet handelen en de twijfel dient te
motiveren. Verzoeker hekelt dan ook dat het uiten van de twijfel zo gebrekkig en
niet transparant verloopt bij de dienst Vreemdelingenzaken, die daarbij overigens
geen rekening houdt met verzoekers documenten of verklaringen. De dienst
Voogdij levert op zijn beurt geen inspanningen om dit recht te zetten, aanvaardt
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-6/23
zonder meer de geuite twijfel en brengt verzoekers documenten en verklaringen
niet in relatie tot de geuite twijfel. Te dezen stelt de dienst Voogdij louter vast dat
verzoeker geen authentieke identiteitsdocumenten kan voorleggen zodat de twijfel
niet kan worden weggenomen.
Verzoeker vervolgt dat artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 gepaard
gaat met een appreciatiebevoegdheid, die de dienst Voogdij te dezen niet heeft
uitgeoefend. A fortiori, waar de dienst Vreemdelingenzaken de twijfel over
verzoekers minderjarigheid baseert op uiterlijk, relaas en iets onbegrijpelijks over
documenten, is de dienst Voogdij van oordeel dat de afwezigheid van originele
documenten volstaat om over te gaan tot een medisch onderzoek. Over de twijfel
aan verzoekers leeftijd bestaat er dus een onderlinge tegenstrijdigheid tussen beide
diensten.
Verder verwijst verzoeker naar het arrest van 6 maart 2025 in de
zaak 47836/21, F.B. tegen België van het Europees Hof voor de Rechten van de
Mens (hierna: arrest F.B. tegen België) dat volgens hem niet zo gelezen kan worden
dat kan worden overgegaan tot een medisch leeftijdsonderzoek, zonder alternatieve
methoden te overwegen, indien geen authentieke identiteitsdocumenten voorliggen
die de niet-gemotiveerde twijfel over de leeftijd van een verzoeker zouden kunnen
wegnemen. Hij is van oordeel dat een inschatting van verzoekers maturiteit en
gedrag diende te gebeuren, dat geen van de gesprekken die verzoeker had met de
dienst Vreemdelingenzaken of de dienst Voogdij erop gericht was om na te gaan
of de geuite twijfel kon worden weggenomen en dat hem niet de nodige tijd werd
gegund om authentieke documenten te bemachtigen, die hij intussen wel kan
voorleggen. Het medisch onderzoek werd niet pas in laatste instantie overwogen
nadat eerst alle andere middelen zijn uitgeput. Uit de verslagen van de gesprekken
met de dienst Voogdij kan ook niet worden afgeleid of de ambtenaar in kwestie de
nodige opleidingen heeft gevolgd.
Verzoeker voert in dit onderdeel ten slotte aan dat op grond van
artikel 25.5 van richtlijn 2013/32 het minst ingrijpende medisch onderzoek moet
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-7/23
worden georganiseerd, volgens het Europees Asielagentschap pas nadat alle andere
mogelijkheden
om
de
leeftijd
te
schatten
zijn
uitgeput.
Het
VN-
Kinderrechtencomité vereist dat niet enkel met het fysieke voorkomen maar ook
met de psychologische maturiteit van de betrokkene rekening wordt gehouden.
Ook het EHRM wijst in het arrest van 21 juli 2022 in de zaak 5797/17, Darboe en
Camara. tegen Italië op het belang van een holistische en multidisciplinaire
leeftijdsschatting. Op grond van een richtlijnconforme interpretatie van
artikel 7 van de voogdijwet en artikel 3 van het koninklijk besluit van
22 december 2003, evenals artikel 25.5 van richtlijn 2013/32, artikel 24 van het
Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het evenredigheidsbeginsel
en de zorgvuldigheidsplicht, is de verwerende partij ertoe gehouden alle
onderzoeksmogelijkheden uit te putten alvorens het medisch onderzoek als laatste
redmiddel te hanteren. Aangezien dit te dezen niet is gebeurd, schendt de bestreden
beslissing artikel 8 van het EVRM, artikel 7 van het Handvest van de grondrechten
van de Europese Unie en het evenredigheidsbeginsel als algemeen beginsel van
Unierecht.
In een vierde onderdeel “bijstand door een voogd en/of
raadsman” brengt verzoeker in herinnering dat uit het arrest F.B. tegen België
voortvloeit dat een echt onderhoud nodig is met een speciaal daartoe opgeleide
ambtenaar van de dienst Voogdij en dat de persoon die verklaart minderjarig te zijn
bijgestaan kan worden door bijvoorbeeld een voogd en raadsman om te vermijden
dat hij procedureel kwetsbaar is. Verzoeker vervolgt dat uit de structuur en logica
van artikel 25 van richtlijn 2013/32 de verplichting volgt tot onmiddellijke
aanstelling en bijstand van een voogd, waarbij pas later een medische leeftijdstest
kan worden overwogen in geval van twijfel. Verzoeker verwijst dienaangaande
onder meer naar de standpunten van het VN-Comité voor de Rechten van het Kind
(hierna: VN-Kinderrechtencomité), van het Fundamentel Rights Agency en de
Europese Commissie, van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa
en van het Comité van Ministers van de Raad van Europa, alsook naar rechtspraak
van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (hierna: EHRM). Het EHRM
voegt daar nog aan toe dat deze vereiste samen met de vereisten van bijstand van
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-8/23
een raadsman, de mogelijkheid om geïnformeerd in te stemmen met een medisch
leeftijdsonderzoek en leeftijdsadequate opvang als noodzakelijke procedurele
waarborgen gelden op grond van het vermoeden van minderjarigheid, hetgeen op
zijn beurt inherent is aan het recht op eerbiediging van het privéleven van de
betrokken niet-begeleide minderjarige vreemdeling die verklaart minderjarig te
zijn.
Te dezen heeft verzoeker geen voogd noch juridische bijstand
gekregen voordat de leeftijdstest werd afgenomen, zodat hij niet met de nodige
procedurele garanties zijn toestemming voor de leeftijdstest kon geven en geen
sprake kan zijn van een vrije, geïnformeerde toestemming. Ook het
gelijkheidsbeginsel wordt geschonden doordat aan verzoeker geen voogd werd
toegewezen. De dienst Voogdij heeft namelijk, zonder een wetswijziging af te
wachten, beslist om vanaf de inwerkingtreding van verordening 2024/1348 haar
werkwijze aan te passen in die zin dat wel een voorlopige voogd zal worden
aangesteld voor personen die verklaren minderjarig te zijn, maar die geen verzoek
om internationale bescherming indienen. Voor zij die wel een verzoek om
internationale bescherming indienen, vloeit de toewijzing van een tijdelijke voogd
voort uit de voormelde verordening. Dat jongeren die geen verzoek om
internationale bescherming indienen vanaf 12 juni 2026 wel genieten van een
aanstelling van een tijdelijke voogd, maar verzoeker geen bijstand van een voogd
kreeg, kan niet objectief gerechtvaardigd worden.
In een vijfde onderdeel “met betrekking tot de nieuwe
documenten” verwijst verzoeker naar nieuwe documenten die hij samen met zijn
verzoekschrift neerlegt, met name een gelegaliseerde geboorteakte van de
Afghaanse ambassade te Brussel en een kopie van zijn Afghaanse
identiteitsdocument met vertaling. Aangezien verzoeker recht heeft op een effectief
rechtsmiddel, moet de rechter in voorkomend geval rekening kunnen houden met
nieuwe elementen die pas aan het licht zijn gekomen nadat de bestreden beslissing
al is genomen, zoals relevante verklaringen en documenten. Uit de gelegaliseerde
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-9/23
geboorteakte van de Afghaanse ambassade blijkt te dezen dat verzoeker
minderjarig is zodat de bestreden beslissing moet worden vernietigd.
In een zesde en laatste onderdeel “met betrekking tot de
interpretatie van de test zelf en het deskundig verslag” acht verzoeker de medische
leeftijdstest “op zich onnauwkeurig en weinig precies”. Hij benadrukt het belang
van het voordeel van de twijfel waarbij de laagst mogelijke leeftijd in aanmerking
moet worden genomen. Vervolgens betwist verzoeker de interpretatie van de
resultaten van zijn leeftijdstest. Dat overeenkomstig artikel 7, § 3, van de
voogdijwet rekening moet worden gehouden met “de jongste leeftijd” wil zeggen
dat de betrokkene als minderjarig moet worden beschouwd indien één van de drie
testen een “relevante” leeftijd oplevert die onder de meerderjarigheidsgrens ligt.
Verzoeker merkt op dat de “standaarddeviatie” aan beide zijden van de geschatte
leeftijd 34,1 % bedraagt, waarna er met die resultaten nog eens 16 % ouder of
jonger dan de standaarddeviatie zijn. Zelfs met een dubbele standaarddeviatie van
13,6 % aan beide zijden, vallen 2,2 % van de personen er aan weerszijden buiten.
De jongste leeftijd bevindt zich extreem links op de leeftijdscurve, zodat de
standaarddeviatie zou moeten worden vermenigvuldigd met drie.
Op basis van het orthopantomogram stelt verzoeker vast dat op
basis van de gebruikte methode een kans van 1 % werd opengelaten dat hij
minderjarig is. Wat de handpolsradiografie betreft blijkt volgens het medisch
verslag te dezen een volwassen skeletale leeftijd. Uit de literatuur blijkt evenwel
dat een individu met een volgroeid handpolsgewricht een kans heeft van 61 % of
volgens een conservatievere schatting 22 % om minderjarig te zijn. Verzoekers
verklaarde en gedocumenteerde leeftijd is dan ook niet uitgesloten op basis van de
handpolsradiografie. Tot slot blijkt uit de radiografie van verzoekers
sleutelbeenderen een ossificatie stadium 3, wat volgens het medisch verslag
overeenstemt met een gemiddelde leeftijd van rond de 20 jaar met een
standaarddeviatie van 2 jaar. Uit het onderzoek van Schmeling et al (Schmeling,
A., Schulz, R., Reisinger, W., Mühler, M., Dieter Wernecke, K., Geserick, G.,
“Studies on the time frame for ossification of the medial clavicular epiphyseal
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-10/23
cartilage in conventional radiography”, Int J Legal Med 2004, 118, 5-8) blijkt
nochtans dat een leeftijd van 16 jaar ook mogelijk is bij een stadium 3 ossificatie.
De kans is dan wel minder groot, het blijft een reële mogelijkheid.
Het is volgens verzoeker voldoende aangetoond dat het medisch
leeftijdsonderzoek te dezen gebreken vertoont en dat het moeilijk te achterhalen is
of zijn verklaarde leeftijd volledig werd uitgesloten door het resultaat van het
medisch onderzoek.
Beoordeling
Eerste onderdeel van het enige middel
In de mate dat verzoeker verwijst naar richtlijn 2013/32, wordt
in de eerste plaats opgemerkt dat deze in haar artikel 1 uitdrukkelijk “de vaststelling
van gemeenschappelijke procedures voor de toekenning of intrekking van
internationale bescherming” beoogt. Zoals verzoeker terecht opmerkt, vormt de
voogdijwet niet de omzetting van deze richtlijn. De voogdijwet dateert van vóór de
richtlijn en maakt geen onderscheid naargelang de betrokkenen “de erkenning van
de hoedanigheid van vluchteling hebben gevraagd” dan wel “niet voldoen aan de
voorwaarden inzake toegang tot en verblijf op het grondgebied vastgesteld in de
wetten betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de
verwijdering
van
vreemdelingen”.
Het
in
de
voogdijwet
voorziene
leeftijdsonderzoek heeft enkel tot doel in geval van twijfel na te gaan of de
betrokkenen al dan niet de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt en hun dus al dan
niet een voogd moet worden toegekend. Het gaat niet om een beoordeling in het
licht van een verzoek om internationale bescherming. De thans bestreden
beslissing is overigens niet genomen door een asielinstantie maar door de dienst
Voogdij van de Federale Overheidsdienst Justitie. Evenmin kan verzoeker zich
dienstig beroepen op artikel 46 van richtlijn 2013/32 nu de bestreden beslissing,
die er als leeftijdsschatting slechts toe strekt na te gaan of een verzoeker al dan niet
in aanmerking komt voor de bescherming die is voorzien voor een niet-begeleide
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-11/23
minderjarige vreemdeling, niet valt onder de toepassing van die richtlijnbepaling.
Bovendien voorziet noch artikel 25.5 van deze richtlijn, noch enige andere bepaling
de vereiste van een rechtsmiddel met een ex nunc beoordeling tegen een beslissing
zoals de thans bestreden beslissing.
Anders dan verzoeker stelt, valt de door de dienst Voogdij
georganiseerde leeftijdstest niet binnen de toepassing van artikel 25.5 van richtlijn
2013/32 en dienen de artikelen 7 van de Voogdijwet en artikel 3 van het koninklijk
besluit van 22 december 2003 niet conform deze bepaling te worden
geïnterpreteerd.
Verzoekers kritiek die betrekking heeft op de beoordeling van de
voorgehouden leeftijd in het licht van een verzoek om internationale bescherming,
is dan ook niet dienstig, net omdat de bestreden beslissing geen uitstaans heeft met
de behandeling van een verzoek om internationale bescherming. Het antwoord op
de voorgestelde prejudiciële vraag is niet relevant voor de oplossing van het
geschil.
De omstandigheid dat de inschatting van de leeftijd vanaf 12 juni
2026 verloopt volgens de Verordening (EU) 2024/1348, toont op zich niet aan dat
de bestreden beslissing op het ogenblik dat ze is genomen, onder toepassing van
het Unierecht viel, a-fortiori niet dat het onderzoek naar de leeftijd diende te
gebeuren overeenkomstig deze Verordening.
Artikel 25.1, a), van richtlijn 2013/32 legt de lidstaten op “zo
snel mogelijk maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de niet-begeleide
minderjarige wordt vertegenwoordigd en bijgestaan door een vertegenwoordiger
zodat hij aanspraak kan maken op de rechten en kan voldoen aan de verplichtingen
die in deze richtlijn zijn vastgesteld”.
Voor zover het Unierecht te dezen van toepassing zou zijn,
dient in de eerste plaats te worden opgemerkt dat de voogdijwet de mogelijkheid
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-12/23
niet uitsluit dat reeds een voogd wordt aangewezen indien er twijfel is over de
voorgehouden leeftijd en de leeftijdstest nog moet worden uitgevoerd. Verder
vermeldt het voornoemde artikel 25.1, a), van richtlijn 2013/32 enkel dat de
vertegenwoordiger van de niet-begeleide minderjarige “zo snel mogelijk” moet
worden aangesteld, zonder enige concrete termijn en met name zonder aan te geven
dat dit moet gebeuren vooraleer tot een leeftijdsonderzoek wordt beslist of
dergelijk onderzoek wordt uitgevoerd, laat staan dat een op grond van een medisch
onderzoek genomen leeftijdsbeslissing onwettig zou zijn om de enkele reden dat
op dat ogenblik nog geen voogd was aangesteld. Vervolgens dient te worden
opgemerkt dat de dienst Voogdij op grond van artikel 6, § 2, van de voogdijwet de
betrokkene meteen onder de hoede neemt vanaf zijn aanmelding bij de dienst
Voogdij. In de verantwoording bij het amendement dat tot artikel 6, § 2, van de
voogdijwet heeft geleid, heet het:
“De beschermingsregeling bestaat uit twee fasen: De eerste fase bestaat erin
dat de Dienst voogdij de vreemdeling die verklaart minderjarig te zijn onder
zijn hoede neemt. De tweede fase vangt aan op het tijdstip waarop de Dienst
voogdij de voogd heeft aangewezen wanneer volgens hem vast is komen te
staan dat de betrokken persoon voldoet aan de voorwaarden bedoeld in
artikel 6 van het ontwerp.
Ingeval een vreemdeling asiel aanvraagt of aan de grens of op het
grondgebied wordt gevonden zonder de documenten op grond waarvan hij
het grondgebied mag betreden of aldaar verblijven en hij verklaart
minderjarig te zijn, neemt de Dienst voogdij onmiddellijk die persoon onder
zijn hoede en plaatst hem tijdelijk onder haar bescherming tot wanneer zijn
minderjarigheid is bevestigd, voor zover zij wordt betwist. Het betreft een
overgangsperiode die zo kort mogelijk moet zijn.”
Net omwille van deze eerste fase van de bescherming, blijkt
te dezen dat de in de voogdijwet voorziene en op verzoeker toegepaste regeling
geen schending vormt van artikel 25.1 van richtlijn 2013/32 voor zover deze
bepaling van toepassing zou zijn.
Voor zover het Unierecht van toepassing zou zijn, wordt
bovendien opgemerkt dat naar luid van artikel 25.5, eerste lid, van richtlijn
2013/32/EU “de lidstaten […] in het kader van de behandeling van een verzoek om
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-13/23
internationale bescherming [kunnen] besluiten om door middel van een medisch
onderzoek de leeftijd van een niet-begeleide minderjarige vast te stellen, wanneer
zij, nadat er een algemene verklaring is afgelegd of andere relevante aanwijzingen
zijn overgelegd, twijfels hebben over diens leeftijd”. Uit deze richtlijnbepaling
blijkt niet dat een voogd moet zijn aangesteld alvorens een leeftijdsonderzoek kan
worden ingesteld. Ze bevat geen enkele vermelding in die zin. Evenmin blijkt dat
artikel 25 van
richtlijn 2013/32 chronologisch zou moeten worden gelezen,
namelijk dat eerst (artikel 25.1) een voogd moet worden aangesteld en dat in een
later stadium en wanneer daaraan is voldaan pas een leeftijdsonderzoek (artikel
25.5) kan worden uitgevoerd. Zo hebben artikel 25.3 en 25.4 duidelijk betrekking
op een latere fase dan de leeftijdsbeslissing, namelijk het onderzoek van het
verzoek om internationale bescherming en zelfs de mogelijke intrekking van die
bescherming. Tot slot voorziet artikel 25.5 zowel de situatie met als zonder voogd
waar het voorziet dat “de niet-begeleide minderjarige” moet worden geïnformeerd
over het leeftijdsonderzoek (artikel 25.5, derde lid, a) van de richtlijn) en dat “de
niet-begeleide minderjarige en/of zijn vertegenwoordiger” moet instemmen met
het leeftijdsonderzoek (artikel 25.5, derde lid, b) van de richtlijn).
Tweede onderdeel van het enige middel
Daargelaten de vraag of de bestreden beslissing het Unierecht
ten uitvoer brengt en artikel 24 van het Handvest van de grondrechten van de
Europese Unie te dezen toepassing vindt, blijkt alvast uit het medisch onderzoek
en de bestreden beslissing dat verzoeker meer dan 18 jaar oud is. Verzoeker toont
de onwettigheid van deze vaststelling niet aan, zodat hij zich niet kan beroepen op
die bepaling. De voorgestelde prejudiciële vraag is niet relevant voor de oplossing
van het geschil.
Daargelaten de vraag of de bestreden beslissing het Unierecht ten
uitvoer brengt en aldus artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de
Europese Unie te dezen toepassing vindt, toont verzoeker niet aan dat deze
bepaling is geschonden. De bestreden beslissing, die louter een leeftijdsschatting
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-14/23
inhoudt en niet is genomen door een asielinstantie, is geen beoordeling van een
verzoek
om
internationale
leeftijdsschatting
bestaat
de
bescherming.
Tegen
mogelijkheid
om
een
deze
beslissing
schorsing
van
tot
de
tenuitvoerlegging te vragen bij de Raad van State, zoals te dezen is gebeurd.
Verder vormt een beroep tot nietigverklaring, waarbij de annulatierechter zich kan
uitspreken over de redelijkheid en de proportionaliteit van een voor hem
aangevochten beslissing en hij de juistheid en de draagkracht van de gegeven
motieven kan onderzoeken, wel degelijk een effectief rechtsmiddel.
Indien de bestreden beslissing ertoe zou leiden dat in een
beslissing omtrent het verzoek om internationale bescherming verzoekers
verklaarde leeftijd niet wordt aanvaard en dit zou worden beschouwd als een
tegenindicatie voor de algemene geloofwaardigheid van het asielrelaas, kan
verzoeker daartegen overigens alsnog de rechtsmiddelen uitputten waarover hij
beschikt, met de mogelijkheid van een beroep met hervormingsbevoegdheid bij de
Raad voor Vreemdelingenbetwistingen en van een cassatieberoep bij de Raad van
State tegen de arresten van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Derde onderdeel van het enige middel
Volgens verzoeker worden de motieven voor de twijfel over de
verklaarde leeftijd
niet
voldoende duidelijk
gemaakt
door de
dienst
Vreemdelingenzaken en de dienst Voogdij en is er zelfs sprake van een
tegenstrijdigheid. De formelemotiveringsplicht vereist niet dat in de bestreden
beslissing wordt aangeven waarom verzoekers voorgehouden leeftijd aanvankelijk
in twijfel werd getrokken. Voorts blijkt dat de bestreden beslissing de juridische en
feitelijke overwegingen bevat waarop de beslissing is gebaseerd en is de
motivering van de bestreden beslissing niet tegenstrijdig. Verzoeker toont in die
mate geen schending aan van de formelemotiveringsplicht.
Verzoeker betwist eveneens dat de aangevoerde elementen een
voldoende grondslag vormden om een medisch onderzoek te organiseren.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-15/23
In het arrest F.B. tegen België van 6 maart 2025 heeft het EHRM
het besluitvormingsproces dat heeft geleid tot een beslissing van de dienst Voogdij
in die zaak om de betrokkene te beschouwen als ouder dan 18 jaar en hem geen
voogd toe te wijzen, getoetst aan artikel 8 van het EVRM. Het Hof overweegt in
die zaak in de eerste plaats dat de betrokkene behoorlijk moet worden geïnformeerd
over zijn rechten in het kader van de uitvoering van het drievoudig medisch
leeftijdsonderzoek, hetgeen des te belangrijker is indien de betrokkene, die nog
wordt geacht een niet begeleide minderjarige te zijn en een verzoeker om
internationale bescherming is, niet wordt vergezeld door een vertegenwoordiger of
een raadsman. De betrokkene moet worden ingelicht over de noodzaak van zijn
instemming met het medisch leeftijdsonderzoek. Het EHRM oordeelt in de tweede
plaats dat medische leeftijdsonderzoeken omwille van hun ingrijpend karakter
slechts in laatste instantie uitgevoerd horen te worden, wanneer andere middelen
om de twijfel over de leeftijd van de betrokkene weg te nemen geen uitsluitsel
hebben geboden. Volgens het EHRM zou een voorafgaand onderhoud met een
daartoe speciaal opgeleide ambtenaar van de dienst Voogdij deze laatste in
voorkomend geval kunnen toelaten enerzijds na te gaan of twijfel over de leeftijd
van de minderjarige kan worden opgeheven door minder ingrijpende middelen dan
een leeftijdsonderzoek, en anderzijds zich ervan te vergewissen dat de betrokkene
alle nodige informatie heeft ontvangen om zijn rechten op afdoende wijze te
kunnen laten gelden.
Uit het administratief dossier blijkt dat pas nadat door de dienst
Voogdij is vastgesteld dat de twijfel die is geuit door de dienst
Vreemdelingenzaken niet kan worden weggenomen, wordt overgegaan tot een
medisch onderzoek. Dat de dienst Vreemdelingenzaken op basis van een gebrekkig
onderzoek tot de twijfel zou hebben besloten, ontneemt verzoeker prima facie geen
“procedurele garanties”.
Bovendien blijkt niet dat de dienst Voogdij het bestaan van de
twijfel zonder meer aanvaardt en eenvoudigweg de vaststellingen van de dienst
Vreemdelingenzaken overneemt.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-16/23
Zo is verzoeker tweemaal ondervraagd door een ambtenaar van
de dienst Voogdij, waarvan niet wordt betwist dat deze specifiek is opgeleid voor
de omgang van minderjarige vreemdelingen. Tijdens deze gesprekken werd
verzoeker bevraagd over zijn identiteit, zijn reisweg, zijn in andere landen
opgegeven leeftijden, de aanwezigheid van identiteitsdocumenten en de
mogelijkheid om originele documenten te verkrijgen. Wat dit laatste betreft,
antwoordde verzoeker nooit over een paspoort te hebben beschikt, zijn taskara in
Turkije te hebben verloren en geen concrete mogelijkheid te hebben om alsnog een
origineel identiteitsdocument te bekomen. Vervolgens onderzoekt de dienst
Voogdij de neergelegde documenten, zijnde een foto van een Turks document
internationale bescherming en een foto van een Bosnische kaart van een
opvangcentrum. Anders dan verzoeker beweert, worden deze documenten niet
aanvaard, niet enkel omdat het geen originelen betreft, maar eveneens omdat het
geen officiële identiteitsdocumenten of documenten van de burgerlijke stand zijn.
De dienst Voogdij lijkt op het eerste gezicht aldus te hebben
onderzocht of de twijfel omtrent zijn leeftijd kon worden weggenomen met minder
ingrijpende middelen dan een medisch onderzoek. Aangezien verzoeker geen
(officiële) identiteitsdocumenten kon overleggen en bovendien heeft verklaard
nooit in het bezit te zijn geweest van enig identiteitsdocument, achtte de dienst
Voogdij een medisch onderzoek te dezen noodzakelijk. Dit staat ook te lezen in de
bestreden beslissing. Ook blijkt uit het verslag van de dienst Voogdij van 25 maart
2026 dat de dienst Voogdij zich eveneens op het fysieke voorkomen van verzoeker
en zijn tegenstrijdige verklaringen heeft gebaseerd en dit als een bijkomend
element heeft beschouwd in de globale beoordeling van de twijfel over de leeftijd.
Van een tegenstrijdigheid met de motieven van de dienst Vreemdelingenzaken is
dan ook geen sprake.
Uit het voorgaande volgt dat de materiëlemotiveringsplicht, het
zorgvuldigheidsbeginsel, het evenredigheidsbeginsel, artikel 24 van het Handvest
van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 8 EVRM prima facie niet zijn
geschonden.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-17/23
Vierde onderdeel van het enige middel
Voor zover verzoeker (opnieuw) aanvoert dat artikel 25 van
richtlijn 2013/32 de onmiddellijke aanstelling en bijstand van een voogd vereist
wordt verwezen naar punt 13 en punt 14.
In het arrest F.B. tegen België van 6 maart 2025 wordt evenmin
een verplichting tot het aanstellen van een voogd en/of raadsman opgelegd alvorens
tot een medische test wordt overgegaan.
Daargelaten de vraag naar de rechtstreekse werking van artikel 3
en 12 van het internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind in het
Belgische recht, blijkt uit het medisch onderzoek en de bestreden beslissing dat
verzoeker meer dan 18 jaar oud is. Verzoeker toont de onwettigheid van deze
vaststelling niet aan, zodat zij zich niet kan beroepen op die verdragsbepalingen.
Dit laatste geldt eveneens voor wat artikel 24 van het Handvest van de
grondrechten van de Europese Unie betreft. Dat het VN-Kinderrechtencomité
hierover een ander standpunt zou hebben ingenomen, doet geen afbreuk aan het
voorgaande.
De verwijzing naar het door verzoeker aangehaalde arrest van het
EHRM van 21 juli 2022 Darboe en Camara is niet dienstig. In die zaak ging het
immers om feiten die niet vergelijkbaar zijn met de huidige zaak, namelijk een
leeftijdstest zonder dat de betrokkene behoorlijk was geïnformeerd en de
overbrenging naar een opvangcentrum voor volwassenen voordat de uitslag van de
leeftijdstest definitief was en waar hij gedurende maanden werd vastgehouden.
Ook de feiten die ten grondslag liggen aan het arrest van het EHRM van
14 september 2023 Diakité t. Italië zijn niet vergelijkbaar aangezien in die zaak
verzoeker bij aankomst geen minimale procedurele bescherming genoot ondanks
het feit dat hij een geboortecertificaat had voorgelegd waaruit zijn minderjarigheid
bleek.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-18/23
De vermeende verschillende behandeling met niet-begeleide
minderjarigen sinds 12 juni 2026 is het gevolg van een gewijzigde praktijk van de
verwerende partij naar aanleiding van de inwerkingtreding van Verordening
2024/1348 op die datum. Het gelijkheidsbeginsel verhindert niet dat een overheid
haar beleid in die omstandigheden wijzigt. Verzoeker toont geen schending aan
van het gelijkheidsbeginsel.
Vijfde onderdeel van het enige middel
Voor zover verzoeker verwijst naar “nieuwe documenten” die
dateren van na de bestreden beslissing, blijkt dat noch artikel 25.5 van richtlijn
2013/32, noch enige andere bepaling voorziet in de vereiste van een rechtsmiddel
met een ex nunc beoordeling tegen een beslissing zoals de thans bestreden
beslissing. Tevens blijkt dat de beoordeling van deze documenten intussen het
voorwerp heeft uitgemaakt van een nieuwe beslissing van 23 juli 2026, waartegen
verzoeker een beroep tot schorsing- en nietigverklaring heeft ingediend
(ingeschreven onder het rolnummer 249.230) zodat het recht op een daadwerkelijk
rechtsmiddel met betrekking tot de beoordeling van die nieuwe documenten
gegarandeerd is. Het middelonderdeel is op het eerste gezicht ongegrond.
Zesde onderdeel van het enige middel
Verzoeker benadrukt in het algemeen de voorgehouden
onnauwkeurigheid van medische onderzoeken voor leeftijdsbepaling. Met die
algemene kritiek toont hij niet aan dat het medisch onderzoek te dezen
ondeskundig, onbetrouwbaar of niet correct is. Zo blijkt dat de arts eventuele
afwijkingen ten gevolge van genetische, etnische of andere factoren heeft
opgevangen door, waar nodig, een standaarddeviatie te hanteren. De wetgever
heeft met de medische leeftijdstest overigens niet de bedoeling gehad de exacte
leeftijd van de betrokkene te laten achterhalen doch enkel uitsluitsel te krijgen of
de betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-19/23
Meer concreet blijkt dat de arts zich steunt op een meervoudig
onderzoek, waarvan elk deelonderzoek individueel wordt geïnterpreteerd en
waarna
een
algemene
conclusie
wordt
getrokken
met
de
eigenlijke
leeftijdsschatting. Bij het bepalen in de bestreden beslissing of verzoeker al dan
niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt, is de eindconclusie van de arts op basis
van die deelonderzoeken relevant en niet het resultaat van een afzonderlijk
deelonderzoek. Die eindconclusie, en niet de conclusie van ieder deelonderzoek
afzonderlijk, is derhalve ook bepalend voor de in het voornoemde artikel 7, § 3,
van de voogdijwet bedoelde “jongste leeftijd”. Indien de arts voor zijn
eindconclusie een deviatiefactor vermeldt, wordt de ondergrens daarvan in
aanmerking genomen voor het bepalen van de leeftijd. Te dezen is de eindconclusie
dat verzoeker “op datum van 31-03-2026 een leeftijd heeft van 21, 5 jaar, met een
standaarddeviatie van 2 jaar”.
Dat er verschillen bestaan tussen de resultaten van de
deelonderzoeken, doet geen afbreuk aan het feit dat daaruit een eindconclusie kan
worden afgeleid. Bovendien wordt in het medisch verslag met betrekking tot de
handpolsradiografie toegelicht “dat er een volledige fusie is van de distale diaphyse
en epiphyse van de radius, wat overeenkomt met een biologisch matuur skelet,
onafhankelijk van de gebruikte methode, en wat neer komt op een leeftijd van
minstens 18 jaar”. Eerder in het medisch verslag staat wat dit betreft te lezen dat
indien de skeletale groei beëindigd is, de betrokkene biologisch gezien matuur is,
wat voor jongens impliceert dat zij ouder zijn dan 18 jaar en voor meisjes dat zij
ouder zijn dan 16 jaar, zonder dat op basis van de handpolsradiografie kan worden
bepaald hoeveel ouder zij zouden zijn. Aangezien niet kan worden bepaald hoeveel
tijd er verstreek sinds de volledige beëindiging van de skeletale groei, telt het
resultaat van de handpolsradiografie in dergelijke gevallen niet mee voor de
eigenlijke leeftijdsschatting, zodat de resultaten van de andere twee radiologische
onderzoeken determinerend zijn. Dit neemt niet weg dat de handpolsradiografie
wel degelijk onderdeel uitmaakt van het meervoudig onderzoek. Uit het medisch
verslag blijkt verder dat op basis van de radiografie van de tanden wordt vastgesteld
dat “alle tanden volledig afgevormd zijn” en dat de wijsheidstanden aanwezig zijn
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-20/23
en zich in ontwikkelingsstadium 10 bevinden. De arts besluit dat “[g]ezien dit
gegeven bekomt men volgens onze eigen ontwikkelde techniek een leeftijd van
23,0 jaar. Het 95 % predictie-interval is 18,8 – 25,0 jaar met een kans van 99 % dat
deze persoon ouder is dan 18 jaar”. Ten slotte toont het radiologisch onderzoek van
het sternoclaviculaire gewricht volgens het medisch verslag dat “de mesiale
epiphyse van beide sleutelbeenderen slechts partieel verbeend is in combinatie met
de aanwezigheid van een zichtbare frissuur, wat volgens het onderzoek van
Schmeling et al. […] overeenkomt met stadium type 3. Volgens dit onderzoek
stemt stadium 3 overeen met een gemiddelde leeftijd van rond de 20 jaar met een
standaarddeviatie van 2 jaar”. Zoals hoger reeds werd opgemerkt, heeft de
wetgever met de medische leeftijdstest niet de bedoeling gehad de exacte leeftijd
van de betrokkene te laten achterhalen doch enkel uitsluitsel te krijgen of de
betrokkene al dan niet de leeftijd van 18 jaar heeft bereikt.
Zoals hoger eveneens werd opgemerkt, is de eindconclusie op
grond van de verschillende deelonderzoeken van belang voor het bepalen van de
jongste leeftijd. Verzoeker toont niet aan dat de eindconclusie in strijd is met de
bevindingen van de deelonderzoeken. In het verslag van het leeftijdsonderzoek
wordt per test aangegeven welke technieken zijn gebruikt en welke vaststellingen
op grond daarvan worden gedaan. Geen bepaling of beginsel legt de verwerende
partij op daarbij ook te verantwoorden waarom voor deze of gene techniek werd
gekozen en niet voor een andere. Verzoeker toont niet aan dat het te dezen gaat om
een gebrekkig of onzorgvuldig uitgevoerd leeftijdsonderzoek. Ieder onderzoek
wordt immers individueel uitgevoerd, waardoor het hanteren van een andere
standaarddeviatie bij een deelonderzoek door dezelfde dan wel een andere
deskundige in een ander leeftijdsdossier, niet automatisch tot gevolg heeft dat het
medisch onderzoek te dezen ondeskundig, onbetrouwbaar of niet correct is. In de
mate dat verzoeker hierdoor de aangevoerde artikelen en beginselen geschonden
acht, is zijn kritiek dan ook ongegrond.
Verzoeker toont met de algemene stelling dat de leeftijdstest
“op zich onnauwkeurig en weinig precies” is, geen gebrek aan in het te dezen
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-21/23
uitgevoerde leeftijdsonderzoek waarop de bestreden beslissing is gesteund. Zoals
reeds aangegeven, gaat het enerzijds enkel om een schatting en niet om een
nauwkeurige leeftijdsbepaling en is die schatting net gesteund op een door artsen
uitgevoerd meervoudig onderzoek. Anderzijds gaat het om een duidelijke
conclusie en blijkt uit de bewoordingen van het medisch verslag dat er in hoofde
van de arts geen twijfel over bestaat dat verzoeker ouder dan 18 jaar is.
Verzoeker ontkracht derhalve niet dat het medisch onderzoek
met de vereiste deskundigheid is gebeurd en dat de arts bij de beoordeling van de
objectieve gegevens die hem voorlagen, rekening heeft gehouden met alle
gegevens die in de huidige stand van de wetenschap gemeenzaam worden
aanvaard. Verder komt het de Raad van State niet toe zijn eigen interpretatie van
de onderzoeksresultaten in de plaats te stellen van deze in het deskundig verslag.
Gezien de duidelijke conclusie van het leeftijdsonderzoek,
diende verzoeker niet “het voordeel van de twijfel” te worden gegeven, waarop hij
zich beroept.
Om de leeftijdsschatting te bekritiseren gaat verzoeker nog in
op de betekenis van het begrip normaalverdeling in de statistiek. De in het
leeftijdsonderzoek toegepaste standaardafwijking geeft echter de correctie (in
jaren) weer die moet worden toegepast op de geschatte leeftijd om tot de jongste
(of minimum-)leeftijd te besluiten. Verzoekers betoog doet geen afbreuk aan de
toegepaste en nader toegelichte schattingen en correcties in het medisch verslag.
Verzoeker zet voorts niet anders dan met de voorgaande en
ongegrond bevonden kritiek uiteen op welke wijze de overige in het middel
aangehaalde bepalingen en beginselen zouden zijn geschonden met de bestreden
beslissing.
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-22/23
Conclusie
Het ontbreekt het enige middel aan de vereiste ernst.
Bij gebreke aan minstens één ernstig middel waarmee de
nietigverklaring van de bestreden beslissing prima facie kan worden verantwoord,
wordt niet voldaan aan één van de voorwaarden die gesteld worden in
artikel 17, §1, derde lid, van de RvS-wet opdat de vordering tot schorsing kan
worden toegewezen.
Deze vaststelling volstaat om de vordering af te wijzen.
BESLISSING
De Raad van State verwerpt de vordering tot schorsing.
Dit arrest is uitgesproken op zes oktober tweeduizend zesentwintig, door de Raad
van State, VIIe kamer, samengesteld uit:
Frédéric Vanneste,
staatsraad, waarnemend voorzitter,
bijgestaan door
Bart Tettelin,
griffier.
De griffier
De voorzitter
Bart Tettelin
Frédéric Vanneste
ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.267.930
VII-43.295-23/23