Cour de cassation de Belgique — Hof van Cassatie — ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260929.2N.12 (2026-09-29)
--- TEXTE INTÉGRAL DE L'ARRÊT ---
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/1
Hof van Cassatie van België
Arrest
Nr. P.26.0725.N
PROCUREUR DES KONINGS BIJ DE RECHTBANK VAN EERSTE
AANLEG LIMBURG,
eiser,
tegen
E. D. B.,
persoon tegen wie een confiscatiebevel is uitgevaardigd,
verweerster.
I.
RECHTSPLEGING VOOR HET HOF
Het cassatieberoep is gericht tegen het vonnis van de correctionele rechtbank
Limburg, afdeling Tongeren-Borgloon, van 10 maart 2026.
De eiser voert in een memorie die aan dit arrest is gehecht, twee middelen aan.
Op 8 september 2026 heeft advocaat-generaal Dirk Schoeters een schriftelijke
conclusie neergelegd ter griffie van het Hof.
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/2
De verweerster heeft op 18 september 2026 ter griffie van het Hof een noot
neergelegd zoals bepaald in artikel 1107, tweede lid, Gerechtelijk Wetboek.
Op de rechtszitting van 29 september 2026 heeft sectievoorzitter Erwin Francis
verslag uitgebracht en heeft de voormelde advocaat-generaal geconcludeerd.
II.
BESLISSING VAN HET HOF
Beoordeling
Middelen
1.
Het eerste middel voert schending aan van de artikelen 18.1 en 19.1 van de
verordening (EU) 2018/1805 van het Europees Parlement en de Raad van 14
november 2018 inzake de wederzijdse erkenning van bevriezingsbevelen en
confiscatiebevelen (hierna Verordening 2018/1805) en artikel 2, § 2, van de wet
van 5 augustus 2006 inzake de toepassing van het beginsel van de wederzijdse
erkenning van rechterlijke beslissingen in strafzaken tussen de lidstaten van de
Europese Unie (hierna Wet Wederzijdse Erkenning): het vonnis weigert de
tenuitvoerlegging van het Italiaanse confiscatiebevel op grond van artikel 7, § 1, 3°,
Wet Wederzijdse Erkenning, namelijk omdat er ernstige redenen zijn om aan te
nemen dat de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel afbreuk zou doen aan de
fundamentele rechten van de verweerster zoals vastgelegd in artikel 6 EVRM;
Verordening 2018/1805 is echter rechtstreeks van toepassing in de Belgische
rechtsorde, zonder dat daarvoor een Belgische omzettingswet is vereist; aldus kan
het vonnis hier geen toepassing maken van artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse
Erkenning, waarnaar artikel 2, § 2, van die wet ook niet verwijst, maar zijn de
artikelen 18 en 19 Verordening 2018/1805 toepasselijk, die een hogere drempel
voor de weigering van de tenuitvoerlegging van een confiscatiebevel bepalen.
Het tweede middel voert schending aan van artikel 19.2 Verordening 2018/1805:
de rechtbank neemt de beweringen van de verweerster zonder meer voor waar aan
en oordeelt dat uit de voorliggende procedurestukken niet blijkt dat de verweerster
op de hoogte werd gebracht van de beslissing tot confiscatie en van de eventuele
rechtsmiddelen ertegen; de rechtbank verzuimt echter de uitvaardigende autoriteit
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/3
hierover om verduidelijking te vragen en ontneemt die autoriteit zodoende de
mogelijkheid om haar standpunt kenbaar te maken; indien de uitvoerende autoriteit,
wat de rechtbank hier is, overweegt een facultatieve weigeringsgrond in te roepen,
dient zij overleg te plegen met de uitvaardigende autoriteit; de rechtbank had
bijgevolg, wanneer zij overwoog toepassing te maken van een weigeringsgrond
zoals vervat in artikel 19.1 Verordening 2018/1805, het openbaar ministerie de
opdracht moeten geven om nadere informatie in te winnen bij de uitvaardigende
autoriteit op basis van de concrete vragen, verwoord in een tussenvonnis; anders
oordelen maakt het onmogelijk een debat op tegenspraak te voeren over de
toepassing van een facultatieve weigeringsgrond.
2.
Artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning bepaalt dat de
tenuitvoerlegging van de beslissing tot verbeurdverklaring kan worden geweigerd
indien ernstige redenen bestaan om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van de
beslissing afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de betrokken persoon,
zoals vastgelegd in artikel 6 VEU.
3.
Uit artikel 2, § 2, Wet Wederzijdse Erkenning, zoals gewijzigd door artikel
71 van de wet van 18 januari 2024 om justitie menselijker, sneller en straffer te
maken III, gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad op 26 januari 2024 en in werking
getreden op 5 februari 2024, alsook uit de wijziging van 30, § 6, vierde lid, Wet
Wederzijdse Erkenning bij artikel 70 van de wet van 8 februari 2026, gepubliceerd
in het Belgisch Staatsblad van 16 februari 2026 en in werking getreden op 26
februari 2026, blijkt dat artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse Erkenning niet van
toepassing is in de relaties van België met andere lidstaten van de Europese Unie,
zoals Italië, die gebonden zijn door Verordening 2018/1805.
4.
Overeenkomstig artikel 288, tweede lid, VWEU heeft een verordening een
algemene strekking, is zij verbindend in al haar onderdelen en is zij rechtstreeks
toepasselijk in elke lidstaat. Wanneer aldus een lidstaat van de Europese Unie, die
eveneens gebonden is door Verordening 2018/1805, aan de Belgische autoriteiten
vraagt om een confiscatiebevel ten uitvoer te leggen, dan mogen die autoriteiten
enkel de in die verordening bepaalde weigeringsgronden toepassen.
5.
De omstandigheid dat het vonnis een onjuiste bepaling toepast, kan derhalve
slechts tot cassatie leiden in zoverre het Verordening 2018/1805 onjuist toepast.
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/4
In zoverre het eerste middel uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt het naar
recht.
6.
Overeenkomstig artikel 17.2 en 17.3 Verordening 2018/1805 aanvaardt
België confiscatiecertificaten opgesteld of vertaald in een van zijn officiële talen en
in het Engels.
7.
Artikel 19 Verordening 2018/1805 bepaalt:
“1. De uitvoerende autoriteit mag slechts besluiten een confiscatiebevel niet te
erkennen of niet ten uitvoer te leggen indien: (…)
g) de persoon tegen wie het confiscatiebevel is uitgevaardigd, volgens het
confiscatiecertificaat niet persoonlijk is verschenen op de terechtzitting die heeft
geleid tot een confiscatiebevel dat verband houdt met een definitieve veroordeling,
tenzij wanneer op het confiscatiecertificaat is vermeld dat de persoon,
overeenkomstig nadere in het recht van de uitvaardigende staat bepaalde
procedurevoorschriften:
i) tijdig persoonlijk gedagvaard is en daarbij op de hoogte is gebracht van de
voorgenomen dag en plaats van de terechtzitting die tot het confiscatiebevel heeft
geleid, of anderszins daadwerkelijk officieel in kennis is gesteld van de geplande
dag en plaats van die terechtzitting, zodat op ondubbelzinnige wijze vaststaat dat
die persoon, indien hij niet op de terechtzitting verscheen, op de hoogte was van de
voorgenomen terechtzitting en tijdig ervan in kennis was gesteld dat een
confiscatiebevel kon worden uitgevaardigd;
ii) op de hoogte was van de geplande terechtzitting, een zelfgekozen of door de staat
toegewezen advocaat heeft gemachtigd zijn verdediging op het proces te voeren, en
op het proces ook werkelijk door die advocaat is verdedigd; of
iii) nadat het confiscatiebevel aan hem was betekend en de persoon uitdrukkelijk
was geïnformeerd over zijn recht op een nieuwe proces of een procedure in hoger
beroep waarbij de persoon het recht zou hebben aanwezig te zijn, waarbij de zaak
opnieuw ten gronde behandeld kan worden, met inbegrip van nieuw
bewijsmateriaal, en het oorspronkelijke confiscatiebevel herzien kan worden,
uitdrukkelijk te kennen heeft gegeven dat hij het confiscatiebevel niet betwist, of niet
binnen de voorgeschreven termijn om een nieuwe proces heeft verzocht of hoger
beroep heeft aangetekend;
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/5
h) er, in uitzonderlijke situaties, gegronde redenen zijn om op basis van specifieke
en objectieve gegevens aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van het
confiscatiebevel in de bijzondere omstandigheden van het geval zou leiden tot een
manifeste schending van een relevant, in het Handvest vervat grondrecht, met name
het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, het recht op een onpartijdig
gerecht en de rechten van verdediging.
2. In alle in lid 1 bedoelde gevallen overlegt de uitvoerende autoriteit, alvorens te
besluiten dat zij een confiscatiebevel, geheel of gedeeltelijk, niet erkent of niet ten
uitvoer legt, op passende wijze met de uitvaardigende autoriteit en verzoekt zij
indien nodig de uitvaardigende autoriteit onverwijld alle benodigde gegevens te
verstrekken. (…)”
8.
Die bepalingen dienen te worden samen gelezen met onder meer:
- de overweging 34 van de preambule bij Verordening 2018/1805, die bepaalt:
“Een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht binnen de Unie is gebaseerd op
onderling vertrouwen en de veronderstelling dat alle lidstaten zich aan het recht
van de Unie houden, met name de grondrechten. In uitzonderlijke situaties,
wanneer er gegronde redenen zijn om op basis van specifieke en objectieve
gegevens aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van een bevriezingsbevel of
confiscatiebevel in de bijzondere omstandigheden van het geval zou leiden tot
een manifeste schending van een relevant, in het Handvest vervat grondrecht,
moet de uitvoerende autoriteit kunnen besluiten het betreffende bevel niet te
erkennen en ten uitvoer te leggen. De in dit verband relevante grondrechten zijn
met name het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, het recht op een
onpartijdig gerecht en de rechten van verdediging. (…).”
- de overweging 35 van die preambule, die bepaalt: “Voordat zij beslist een
bevriezingsbevel of een confiscatiebevel niet te erkennen of ten uitvoer te leggen
op basis van een grond voor niet-erkenning of niet-tenuitvoerlegging, moet de
uitvoerende autoriteit overleg plegen met de uitvaardigende autoriteit om
eventueel noodzakelijke aanvullende informatie te verkrijgen.”
Bij arrest van 17 maart 2026 in de zaak C-8/24 heeft het Hof van Justitie van
de Europese Unie, in verband met in het bijzonder artikel 19.1.h) en 19.2
Verordening 2018/1805, in essentie geoordeeld als volgt:
P.26.0725.N/6
29 SEPTEMBER 2026
- Verordening 2018/1805 steunt op het beginsel van wederzijdse erkenning tussen
de lidstaten van de Europese Unie. Een lidstaat moet in beginsel een buitenlands
confiscatiebevel erkennen en ten uitvoer leggen alsof het een nationaal bevel
betreft, behoudens de uitdrukkelijk voorziene weigeringsgronden, die strikt
moeten worden uitgelegd;
- de weigeringsgrond inzake de niet-eerbiediging van grondrechten (artikel
19.1.h)) is een uitzondering en geldt enkel in uitzonderlijke situaties waarin, op
basis van specifieke en objectieve gegevens, een manifeste miskenning van een
door het Handvest Grondrechten EU gewaarborgd grondrecht dreigt. Deze
beoordeling moet concreet en casuïstisch gebeuren;
- tot die grondrechten behoren in het bijzonder het in artikel 47 Handvest
Grondrechten EU neergelegde recht op een doeltreffende voorziening in rechte
en op een onpartijdig gerecht, in het bijzonder het recht van verdediging, het
beginsel van de wapengelijkheid, het recht op toegang tot de rechter en het recht
om zich te laten adviseren, verdedigen en vertegenwoordigen;
- de
eerbiediging
van
de
grondrechten
is
in
de
eerste
plaats
de
verantwoordelijkheid van de uitvaardigende lidstaat. Een betrokkene die daar
geen gebruik heeft gemaakt van beschikbare rechtsmiddelen, kan zich in
beginsel niet beroepen op de weigeringsgrond van artikel 19.1.h) Verordening
2018/1805, tenzij bijzondere omstandigheden het gebruik ervan onmogelijk of
ineffectief maakten;
- de eerbiediging van het recht op effectieve rechterlijke bescherming vereist niet
alleen dat wordt gewaarborgd dat beslissingen daadwerkelijk en snel worden
ontvangen, dat wil zeggen ter kennis worden gebracht van degenen tot wie zij
zijn gericht, maar ook dat een dergelijke kennisgeving hen in staat stelt
nauwkeurig kennis te nemen van de gronden waarop de jegens hen genomen
beslissing is gebaseerd, alsook van de rechtsmiddelen die tegen een dergelijke
beslissing openstaan en de daartoe gestelde termijn, zodat zij in staat zijn hun
rechten op doeltreffende wijze te verdedigen en met volledige kennis van zaken
te beslissen of het zinvol is deze beslissing in rechte aan te vechten;
- de
uitvoerende
autoriteit
mag
in
de
regel
vertrouwen
op
het
confiscatiecertificaat. Indien er toch gegronde twijfel bestaat over de
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/7
eerbiediging van grondrechten of de betekening, moet zij eerst overleg plegen
met de uitvaardigende autoriteit en aanvullende informatie vragen alvorens
eventueel de tenuitvoerlegging van het confiscatiecertificaat te weigeren;
- de erkenning en tenuitvoerlegging kan bijgevolg niet worden geweigerd op
grond van een vermeende miskenning van grondrechten wanneer de betrokkene,
na behoorlijke kennisgeving in een begrijpelijke taal, geen gebruik heeft
gemaakt van de beschikbare rechtsmiddelen in de uitvaardigende lidstaat.
Uit het geheel van die redenen, samen gelezen met de voorheen aangehaalde
bepalingen van artikel 19 Verordening 2018/1805, volgt dat het begrip rechtsmiddel
hier in de ruime zin dient te worden begrepen. Het betreft niet enkel de mogelijkheid
voor een betrokken partij om aan een onafhankelijke rechter in de uitvaardigende
lidstaat te vragen om een reeds genomen confiscatiebevel te hervormen, maar ook
de mogelijkheid voor een dergelijke partij om zijn recht van verdediging uit te
oefenen door middel van zijn deelname aan de procedure die leidt tot de beslissing
over het nemen van een confiscatiebevel.
11.
Daaruit volgt dat het, in het licht van de weigeringsgronden bepaald in artikel
19.1.g) en 19.1.h), Verordening 2018/1805, in hun onderling verband gelezen, niet
zonder meer vereist is dat een partij die in de uitvaardigende lidstaat reeds heeft
deelgenomen aan de procedure voorafgaand aan het nemen van het confiscatiebevel
en die in deze hoedanigheid derhalve kennis heeft kunnen nemen van die procedure
en de in het kader ervan genomen beslissing, bij afzonderlijk bericht nogmaals
uitdrukkelijk in kennis wordt gesteld van die beslissing, met inbegrip van de
precieze aard en termijnen van de rechtsmiddelen die daartegen eventueel nog
openstaan in de uitvaardigende lidstaat.
12.
De overeenkomstig artikel 30, § 6, tweede lid, Wet Wederzijdse Erkenning
aangezochte rechter oordeelt onaantastbaar of voldaan is aan een of meerdere van
de in artikel 19.1 Verordening 2018/1805 bepaalde weigeringsgronden, zoals
uitgelegd door het Hof van Justitie van de Europese Unie, alsook of de beoordeling
van de aangevoerde weigeringsgrond nog overleg vereist zoals bepaald in artikel
19.2 van die verordening.
13.
Opdat die rechter een in artikel 19.1 Verordening 2018/1805 bepaalde
weigeringsgrond kan toepassen, mag er over het bestaan van de aan deze
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/8
weigeringsgrond ten grondslag liggende feitelijke of juridische omstandigheden
evenwel geen onduidelijkheid meer bestaan die kan worden opgehelderd met door
de gerechtelijke overheden van de uitvaardigende lidstaat te verstrekken gegevens
of verduidelijkingen. Is dat het geval dan moet die rechter, alvorens definitief te
beslissen, eerst die gegevens of verduidelijkingen bij die overheden laten inwinnen,
zoals bepaald in artikel 19.2 Verordening 2018/1805.
14.
Het Hof gaat na of die rechter uit zijn vaststellingen geen niet te
verantwoorden gevolgen afleidt.
15.
De beslissing van de rechter voor inleidende onderzoeken bij de rechtbank
van Torre Annunziata (Italië) van 27 maart 2025, zoals vertaald, die aan het
confiscatiecertificaat ten grondslag ligt (certificaat, deel B.1), vermeldt onder meer
wat volgt:
- de procedure betreft een bevel tot seponering met betrekking tot R.D., verdacht
van het zich onrechtmatig toe-eigenen en uitvoeren naar België van een Romeins
archeologisch artefact, gestolen uit Pompeï in 1975;
- de feiten zijn bewezen, maar de strafvordering is vervallen wegens het overlijden
van R.D.;
- het schriftelijke verweer van de verweerster, als latere koper van het huis waarin
het artefact was verwerkt, dat zij een derde te goeder trouw is, wordt op grond
van de in de beschikking beschreven omstandigheden verworpen;
- illegaal uitgevoerde cultuurgoederen, die toebehoren aan de Staat, moeten
verplicht worden verbeurdverklaard, zelfs zonder veroordeling.
Het confiscatiecertificaat van 9 september 2025, zoals vertaald, bevat verder
de volgende vermeldingen:
- Identiteit van de persoon tegen wie het confiscatiebevel is uitgevaardigd, of de
persoon die eigenaar is van het voorwerp waarop het confiscatiebevel
betrekking heeft: R.D. en de verweerster (Deel C, 1, i);
- Derden wier rechten met betrekking tot het voorwerp waarop het
confiscatiebevel betrekking heeft rechtstreeks door het bevel worden geschaad:
de verweerster, die aanvoerde dat zij het recht had om het eigendom te behouden
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/9
omdat het deel uitmaakte van het appartement dat eigendom was van R.D. en
dat zij vervolgens gekocht had (Deel C, 3);
- de voorwerpen zijn bevroren op grond van een op 29 december 2023 aan de
Belgische overheid, via Eurojust, toegezonden bevriezingsbevel (Delen E en
F.1);
- “Voorafgaand aan de beslissing tot confiscatie heeft de rechter [R.D.],
inmiddels overleden, opgeroepen voor de zitting over dezelfde beslissing, die een
Italiaanse raadsman heeft aangewezen, die naar behoren is opgeroepen en die
zijn verweermiddelen heeft toegelicht, en [de verweerster], die een memorie
heeft ingediend waarin zij aanspraak maakt op goede trouw bij de aankoop van
het appartement waar de marmeren plaat werd bewaard, kort voordat deze door
de deskundigen van het museum in Tongeren als een voorwerp afkomstig uit
diefstal werd aangemerkt. In de beslissing tot inbeslagname worden de verweren
van beide in de procedure betrokken partijen geanalyseerd” (Deel F.1).
- “Nee, de betrokken persoon is niet persoonlijk verschenen op de terechtzitting”
(Deel H.2) en “de betrokken persoon is persoonlijk gedagvaard op ...
(dag/maand/jaar; en daardoor op de hoogte gebracht van het tijdstip en de
plaats van de terechtzitting die tot het confiscatiebevel heeft geleid, en ervan in
kennis gesteld dat een confiscatiebevel kan worden gegeven wanneer hij niet op
de terechtzitting verschijnt” (Deel H.4.1.a).
Bij brief van 5 december 2025 heeft de vertegenwoordiger van Italië bij
Eurojust, op vraag van het openbaar ministerie bij de correctionele rechtbank
Limburg, de volgende bijkomende toelichting (in vertaling) verschaft:
“[R.D.] kon de hoorzittingen niet bijwonen omdat hij op 11 februari 2024 is
overleden. Dus vóór hun viering.
In dergelijke gevallen neemt een ingehuurde of ambtshalve toegewezen advocaat
deel aan de procedure. Vandaar de vermelding in het confiscatiebesluit.
Zijn zoon [G.D.] met zijn ambtshalve toegewezen advocaat Giuseppe Cesarano,
[de verweerster], die beweerde de rechtmatige eigenaar van het marmer te zijn, en
zijn advocaat Cristophe Glas hebben allemaal de kennisgeving van de hoorzitting
ontvangen.
P.26.0725.N/10
29 SEPTEMBER 2026
[G.D.] ontving de kennisgeving per gewone post op 22.08.2024 (zie pagina 7 van
de bijlage). De raadsman van [de verweerster] ontving deze op 16.01.2025 (zie
pagina 20 van de bijlage).
Aangezien de zaak zonder vervolging werd gesloten (overlijden van de verdachte
en verjaring), werd de beslissing genomen bij een beschikking van de
onderzoeksrechter.
Tegen dergelijke beschikkingen kan geen beroep worden ingesteld, omdat daarin
wordt gesteld dat er geen vervolging kan worden ingesteld.
Maar in ons stelsel kunnen zowel niet op een veroordeling gebaseerde confiscaties
als confiscaties die in strafrechtelijke procedures zijn uitgesproken, op elk moment
worden herzien op basis van nieuwe feitelijke omstandigheden, op verzoek van de
personen die al bij dezelfde procedure betrokken zijn of andere personen die
aanspraak maken op eigendomsrechten op dezelfde activa.
Deze bepaling is vastgelegd in artikel 666 van ons wetboek van strafvordering.
De belanghebbende dient een verzoek in, de rechter stelt de andere betrokken
partijen in kennis, stelt een zitting vast en neemt aan het einde van de zitting een
beslissing.”
18.
Uit de stukken waarop het Hof voor het overige vermag acht te slaan, blijkt
dat de verweerster heeft verklaard dat zij stukken in het Italiaans, alsook gebrekkige
Franse vertalingen heeft ontvangen.
19.
Het vonnis stelt vast dat de verweerster zich beroept op de facultatieve
weigeringsgrond bepaald in onder meer artikel 7, § 1, 3°, Wet Wederzijdse
Erkenning. Het oordeelt verder als volgt:
“3.
Inzake
de
door
[de
verweerster]
eerste
ingeroepen
facultatieve
weigeringsgrond:
[De
verweerster]
stelt
dat
zij
op
de
hoogte
werd
gebracht
van
procedures/beslissingen in een taal die zij niet machtig is en dat zij niet op de
hoogte werd gebracht van het recht op een beroepsprocedure of enige mogelijkheid
tot aanwenden van een rechtsmiddel, hetgeen een afbreuk zou doen aan haar
fundamentele rechten zoals bepaald in artikel 6 EVRM en de artikelen 17 en 47
Handvest van 12 december 2007 van de grondrechten van de Europese Unie.
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/11
Uit de voorliggende gegevens/procedurestukken blijkt niet dat [de verweerster] op
de hoogte werd gebracht dat de uitgesproken confiscatie op elk moment kan worden
herzien op basis van nieuwe feitelijke omstandigheden, op verzoek van de personen
die al bij dezelfde procedure betrokken zijn of andere personen die aanspraak
maken op eigendomsrechten op dezelfde activa.
Hoewel de ontvankelijkheid van een rechtsmiddel onderworpen kan worden aan
impliciet aanvaarde beperkingen, mogen die beperkingen de aan een rechtzoekende
verleende toegang niet zodanig of zozeer inperken dat zijn recht op een rechtbank
in de kern ervan wordt aangetast.
De vermelding van het bestaan van rechtsmiddelen en beroepstermijnen in de
kennisgeving van de beslissing in een taal die de betrokkene begrijpt, is een
essentieel element van behoorlijke rechtsbedeling en van het recht op toegang tot
de rechter.
Er bestaan dan ook ernstige redenen om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van
het confiscatiebevel van 27 maart 2025 uitgaande van de Rechter voor inleidende
onderzoeken bij de Rechtbank van Torre Annunziata, afbreuk zou doen aan de
fundamentele rechten van verzoekster zoals vastgelegd in artikel 6 EVRM.
In die omstandigheden weigert de rechtbank, gelet op de facultatieve
weigeringsgrond zoals voorzien in artikel 7, § 1, 3° van voormelde wet van 5
augustus 2006, de tenuitvoerlegging van het confiscatiebevel van 27 maart 2025.
4. Gelet op voorgaande beslissing, is een verdere beoordeling van de andere door
verzoekster ingeroepen facultatieve weigeringsgronden niet noodzakelijk zodat de
rechtbank hier niet toe over gaat.”
20.
Op grond van die redenen kan het vonnis, gelet op de aan de rechter
voorgelegde procedurestukken, samen genomen met het uitzonderlijke karakter en
de strikte uitlegging van de weigeringsgronden van artikel 19.1 Verordening
2018/1805, niet, minstens niet zonder in overleg te treden met de Italiaanse
gerechtelijke autoriteiten en aan die autoriteiten verdere toelichting te vragen, zoals
bepaald in artikel 19.2 Verordening 2018/1805, de tenuitvoerlegging van het
confiscatiebevel weigeren wegens het bestaan van ernstige redenen om aan te
nemen dat de tenuitvoerlegging van de beslissing afbreuk zou doen aan de
fundamentele rechten van de verweerster zoals bepaald in artikel 6 VEU.
29 SEPTEMBER 2026
P.26.0725.N/12
In zoverre is het tweede middel gegrond.
Dictum
Het Hof,
Vernietigt het bestreden vonnis, behoudens in zoverre dat het verzoekschrift van de
verweerster, neergelegd overeenkomstig artikel 30, § 6, Wet Wederzijdse
Erkenning, ontvankelijk verklaart.
Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van het
gedeeltelijk vernietigde vonnis.
Laat een tiende van de kosten ten laste van de Staat.
Houdt de beslissing over de overige kosten aan en laat ze over aan de rechter op
verwijzing.
Verwijst de zaak naar de correctionele rechtbank Limburg, anders samengesteld.
Bepaalt de kosten op 123,09 euro.
Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, tweede kamer,
samengesteld uit sectievoorzitter Erwin Francis, als voorzitter, de raadsheren Peter
Hoet, Ilse Couwenberg, Eric Van Dooren en Bruno Lietaert, en in openbare
rechtszitting van 29 september 2026 uitgesproken door sectievoorzitter Erwin
Francis, in aanwezigheid van advocaat-generaal Dirk Schoeters, met bijstand van
griffier Kristel Vanden Bossche.
K. Vanden Bossche
B. Lietaert
E. Van Dooren
I. Couwenberg
P. Hoet
E. Francis